Κον Λάκη Λαζόπουλο

Αξιότιμε Λάκη,

Παρακολουθώ, όταν έχω τη δυνατότητα την εκπομπή σας και ομολογώ ότι σατιρίζετε με ευστοχία τα καλώς και κακώς κείμενα της χώρας μας. Κατά καιρούς βέβαια μεταξύ σοβαρού και αστείου, αφήνετε να εννοηθούν κάποιες κατά τη γνώμη μου ανακρίβειες, οι οποίες εν μέσω γέλιου και παντομίμας δεν τυγχάνουν προσοχής από το κοινό, υποσυνείδητα όμως κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Αυτό όμως της προχθεσινής σας εκπομπής, στις 13 Μαΐου, ήταν τρανταχτό και δεν θα μπορούσα να μην το σχολιάσω. Σατιρίζοντας το κύριο Γεωργιάδη, ο οποίος φαινόταν στο σχετικό βίντεο που δείξατε, να λέει πως η Ελλάδα έχει πετρέλαια σε ποσότητες που να καλύπτουν τις ανάγκες της χώρας για πολλά χρόνια, είπατε ειρωνικά και απευθυνόμενος σ’ αυτόν, γιατί δεν μας λέει που είναι αυτά τα πετρέλαια. Άπαντες γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει πετρέλαιο. Απόδειξη, τα κοιτάσματα του Πρίνου της Θάσου, τα οποία εκμεταλλευόμαστε ήδη, η παρ’ ολίγον σύρραξη με την Τουρκία το 1986 με το Σισμίκ, λίγο αργότερα με το Χώρα, και γενικά όλα όσα διαδραματίζονται στο Αιγαίο από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά.

Αν δεν είχαμε πετρέλαια, γιατί άραγε το Υπουργείο Οικονομικών, (και όχι μόνο), να αναθέτει κατά καιρούς οικονομικές μελέτες για τα Ελληνικά πετρέλαια σε Ελληνικά πανεπιστήμια;

Δεν θέλω να πιστέψω πως δεν το γνωρίζατε. Όπως επίσης δεν θέλω να φανταστώ ότι κάτι από αυτά που λέτε είναι υπαγορευμένα από κάποια συμφέροντα. Δεν ισχυρίζομαι ότι σας υπαγορεύουν να λέτε αυτά που λέτε, όπως και δεν ισχυρίζομαι ότι δεν σας τα υπαγορεύουν. Εκείνο πάντως που γνωρίζω είναι πως είναι κρίμα να πλανάται ο μισός πληθυσμός της χώρας μας που σας παρακολουθεί.

Ελπίζω να ερευνήσετε και να αποκαταστήσετε την ανακρίβεια αυτή.

Σημείωση: Το παραπάνω εστάλη με E-Mail στον κύριο Λαζόπουλο την επομένη της αντίστοιχης εκπομπής και δεν έτυχε ακόμη απάντησης!

Με εκτίμηση
ΠΑΝΟΠΤΗΣ

Deutsche Telecom - OTE

Liebe Investoren aus Deutschland,

Willkommen in Griechenland!

Es war einmal eine sehr gesunde Firma, OTE hieß sie, die trotz der Versuche ihre Manager dagegen, immer positive Umsätze gemacht hatte. Jetzt, diese Firma wird zum Sonderpreis verkauft!

Ich glaube, die neuen Investoren wissen schon, wie die Situation in unserem Land läuft. Die Regierung ist durch zwei Parteien in Griechenland verteilt. Seit 1974 bis die nächsten Wahlen im Jahre 2012, sind insgesamt 38 Jahren. 19 Jahre davon hat PASOK regiert und noch 19 wird ND, falls diese Regierung bis zu Ende bleibt. Wir werden praktisch in den letzten 40 Jahren aus zwei Familien regiert! Und diese ist die Differenz zwischen Monarchie und Demokratie: in Monarchie die Familie ist nur eine, in Demokratie sind zwei!

Der Hauptlieferant für OTE war die letzten zehn Jahre die Firma SIEMENS aus Deutschland. Sie wusste genau wie das griechische System. Sie musste nur dem richtigen Person schmier gegen und das Projekt war übernommen! SIEMENS hat von 2000 bis 2004 über 20,000,000 € Ölgeld bezahlt!

Ihre Kollegen in Siemens können Euch genau darüber informieren.

Ich wünsche Euch viel Erfolg und einen angenehmen Aufenthalt in unserem Land.

M F G
PANOPTHS

Ο πόλεμος της σακούλας

Ο τίτλος ανήκει στην εφημερίδα το Θέμα της Κυριακής 4 Μαΐου και παίρνω αφορμή από κάποιες ανακρίβειες που διάβασα στο σχετικό άρθρο της κυρίας Ζαχαριάδου, η οποία δεν ξέρω κατά πόσο έχει γνώσεις πάνω στο θέμα, ή απλώς μεταφέρει αυτά που της σερβίρουν. Δεν έχω σκοπό να κάνω κριτική, απλά να συμπληρώσω το δημοσίευμα με κάποιες γνώσεις που έχω πάνω στο θέμα.

Κατ’ αρχήν να προσθέσω ότι τα νοικοκυριά είναι πολύ καλά εκπαιδευμένα στη χρήση δις και τρις της ίδιας πλαστικής σακούλας που παίρνουν από τα μαγαζιά που ψωνίζουν. Τη σακούλα από το market ας πούμε θα τη βάλουν στους κάδους του wc ή ακόμη και για αυτά τα οικιακά απορρίμματα. Αν κοιτάξουμε σε έναν κάδο απορριμμάτων, θα δούμε περισσότερες τσάντες νάιλον να περιέχουν οικιακά απορρίμματα, παρά τις γνωστές μαύρες σακούλες με κορδόνι.

Διάβασα στο άρθρο, ότι η κατά κεφαλήν κατανάλωση πλαστικών υλικών στην Ελλάδα αγγίζει τα 80 κιλά ετησίως. Αν υποθέσουμε ότι μια τετραμελής οικογένεια πετάει μια σακούλα με οικιακά απορρίμματα τη μέρα, (πράγμα συνηθισμένο), θα πετάξει το χρόνο 365. Κάτι λιγότερο από 10 κιλά! Με βάση το συλλογισμό του άρθρου υπολείπονται προς χρήση άλλα 310 κιλά πλαστικού, (αφού 80 x 4=320 κιλά). Ένα κιλό τσάντες νάιλον σαν κι αυτές των market περιέχει 120 - 130 τεμάχια, άρα 310 x 120 = 37,200 τσάντες / 365 μέρες = 100 περίπου τσάντες την ημέρα! Κι όλα αυτά στην Ελλάδα των 700 Ευρώ!

Αν συμπεριλαμβάνει, (η δημοσιογράφος) στην κατά κεφαλήν χρήση πλαστικού και την ποσότητα εκείνη που αναγκαστικά αγοράζει κάποιος με ένα προϊόν, το οποίο είναι τυλιγμένο σε αυτό, τότε πρόκειται για λάθος, γιατί το πλαστικό αυτό δεν αγοράζεται με υπαιτιότητα του καταναλωτή, αλλά της εταιρείας παραγωγής. Να αναγκάσουν λοιπόν, αν μπορούν, αυτές τις εταιρείες να χρησιμοποιούν κάποιο φιλικότερο προς το περιβάλλον υλικό, αν θέλουν να μειώσουν τον όγκο των πλαστικών που πάει στις χωματερές.

Αφού ρυπαίνει γιατί παράγεται; Ούτε αυτήν την απορία μας έλυσε το δημοσίευμα.

Εκείνο για το οποίο όμως πολύ εύστοχα μας προετοίμασε και μας τοποθέτησε στο υποσυνείδητό μας, ώστε όταν έρθει η στιγμή να εφαρμοστεί, να το δεχθούμε σαν δεδομένο, είναι ότι τη σακούλα θα την πληρώσουμε! Και η γνώμη μου είναι ότι αυτός ήταν και ο σκοπός του δημοσιεύματος και όχι η ευαισθητοποίηση της στήλης για τη ρύπανση. Γι αυτό και τα super market είναι τα πρώτα που στηρίζουν αυτό το μέτρο. Είναι γι’ αυτά ένα έμμεσο κέρδος, αν σκεφτούμε ότι αγοράζουν την τυπωμένη σακούλα 1,8 έως 2,00€ το κιλό. Ξέρετε πόσους τόνους τσάντα νάιλον χρησιμοποιεί μια αλυσίδα το χρόνο; Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια τσάντες. Αν τις τιμολογήσουν με το ευτελές ποσόν του ενός λεπτού, σίγουρα θα γράψουν κάποια εκατομμύρια ευρώ κέρδος.

"Δεν είμαι πλαστική σακούλα", διέτεινε ο δήμαρχος Αθηναίων στη σχετική καμπάνια, αλλά ο ίδιος υπογράφει το Νοέμβριο του 2007 διαγωνισμό για την προμήθεια 120 τόνων λευκής σακούλας ΡΕ για τη συλλογή των απορριμμάτων του δήμου. Γιατί δεν πήρε βιοδιασπώμενη; Γιατί απλούστατα το κόστος της είναι υπερδιπλάσιο της κοινής και δεν θα υπήρχε καν προσφορά, μιας και δεν παράγεται τέτοιο υλικό στην Ελλάδα!

Αυτά που αναφέρονται για κόστος 7 λεπτών της βιοδιασπώμενης σακούλας είναι πέρα για πέρα ανακριβή, εκτός αν κάποιος αναλάβει να επιδοτήσει τη χρήση της. Το κόστος είναι υπέρ διπλάσιο! Αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει ο καθένας, ψάχνοντας στο διαδίκτυο.

Η ΕΕ θέλοντας να μειώσει την κατανάλωση πλαστικών σακουλών, προτρέπει τη χρήση της βιοδιασπώμενης, η παραγωγή της οποίας θεωρητικά μπορεί να ακούγεται απλή, στην υλοποίηση όμως είναι πολύ δύσκολη, γιατί η τεχνολογία δεν έχει εξελιχθεί επαρκώς προς αυτόν το σκοπό, (extruder κλπ), και το γεγονός ότι διασπάται σε 18 μήνες από την παραγωγή της την καθιστά προϊόν με ημερομηνία λήξης, άρα ταχυκίνητο, (όπως τα τρόφιμα πχ), οπότε θα πρέπει να βρεθεί εκείνη η φόρμουλα παραγωγής και διάθεσης που να εξυπηρετεί και αυτό το σκοπό.

Στη Γαλλία, που είναι η πρώτη χώρα που ευαισθητοποιήθηκε σε αυτά τα θέματα και πρότεινε τη χρήση βιοδιασπώμενων σακουλών, τα πράγματα δεν έχουν την αναμενόμενη εξέλιξη και έχουν κατά κάποιο τρόπο παγώσει, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Στην Ελλάδα των 700 Ευρώ, αμφιβάλλω αν θα υπάρξουν πολλοί, καίτοι οικολογικά ευαίσθητοι, οι οποίοι θα ξοδέψουν στα super market περί τα 4,00 Ευρώ, (αυτή θα είναι πάνω κάτω η αξία), για να αγοράσουν 10 βιοδιασπώμενες σακούλες 55x 75cm για τα οικιακά απορρίμματα, τη στιγμή που στις λαϊκές βρίσκουν τις «συμβατικές» με 80 λεπτά τη δεκάδα! Η διαχείριση των πλαστικών θα πρέπει να ξεκινήσει από την παραγωγή. Από τη στιγμή που παράγεται ένα προϊόν έχει σχεδιαστεί η διαδρομή του μέχρι την κατανάλωση. Να συνεχίσει ο σχεδιασμός αυτής της διαδρομής μέχρι και την αποδόμησή του από το περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο ο παραγωγός και στη μείωση της ρύπανσης συμβάλλει και στη βελτίωση των συνεπειών από τη χρήση του προϊόντος του. Εκεί θα πρέπει να εστιαστούν οι προσπάθειες όλων των φορέων που θέλουν να λάβουν μέτρα για τη σωτηρία του περιβάλλοντος. Στην παραγωγή!

Σαν παλιό σινεμά….

Εδώ και καιρό ένας φίλος και συνομήλικός μου, μου έδωσε το παρακάτω κείμενο, το οποίο αρχικά το βρήκα υπερβολικό, αλλά διαβάζοντάς το ξανά και ξανά, όπως άλλωστε συνηθίζω με ό,τι παράξενο πέφτει στα χέρια μου και επηρεαζόμενος από την αποψινή εκπομπή του 2ου προγράμματος της ελληνικής ραδιοφωνίας με την Άννα Παναγιωτοπούλου με θέμα την παιδική ηλικία των σημερινών μεσήλικων, αποφάσισα να το αναρτήσω, χωρίς να προσθέσω ή να αφαιρέσω οτιδήποτε και αφήνω τα συμπεράσματα σε σας.

- Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε
- Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Ακόμη και οι πόνοι περνούσαν περιμένοντας.
- Έπρεπε να περιμένουμε δυο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δυο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
- Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο – στοπ, καβαλάγαμε μηχανάκια χωρίς δίπλωμα.
- Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε πως δεν είχαμε βάλει φρένα.
- Παίζαμε μακριά γαϊδούρα και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
- Βγαίναμε από το σπίτι το πρωί, παίζαμε όλη μέρα και δεν γυρίζαμε στο σπίτι, παρά μόνο όταν άναβαν τα φώτα στους δρόμους.
- Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
- Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.
- Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις, παρά μόνον ο εαυτός σου.
- Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλον και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
- Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
- Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας το κεφάλι μας με ζεστό ξύδι.
- Πίναμε νερό απ’ ευθείας από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν και τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
- Δεν είχαμε Play stations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, internet ή υπολογιστές.
- Εμείς δεν κλεινόμασταν σε ένα δωμάτιο καθηλωμένοι σε μια οθόνη υπολογιστή χωρίς να γνωρίζουμε ποιο παιδί μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.
- Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα….μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
- Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων μας και τους φωνάζαμε έξω απ’ την πόρτα. Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
- Στα σχολικά παιχνίδια έπαιρναν μέρος όλοι, και όσοι δεν συμμετείχαν, έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο οι άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.
- Κάναμε διακοπές τρεις μήνες το καλοκαίρι και περνούσαμε ατελείωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
- Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας συζήτηση σε κάποιο chat room και γράφοντας ;) :D :P
- Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα απ’ όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
- Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
- Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»…συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Μοναστηριακές δοσοληψίες

ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟΙ ΣΕ ΛΟΓΙΣΤΕΣ Α' ΤΑΞΗΣ

Ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίο η εκκλησία κατέχει και συγκεντρώνει τόσο μεγάλο όγκο πλούτου. Μετοχές σε τράπεζες και στρατηγικής σημασίας κρατικές εταιρείες, ακίνητα, οικόπεδα, γη, όλα αυτά γιατί; Μήπως για να τα μοιράσει κάποια στιγμή στους μη έχοντες; Δε νομίζω, γιατί αυτών τον οβολό ζητούν. Τι κι αν το κράτος προσπάθησε να ξεχωρίσει τους ρόλους εκκλησίας – πολιτείας και να βάλει χέρι στην περιουσία της, (να την φορολογήσει ας πούμε), εις μάτην. Οι απειλές ήταν σοβαρές κι έτσι η υπόθεση παραμένει στα χαρτιά.

Εδώ που τα λέμε η εκκλησία έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη σύσταση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, σε σημείο που αυτές οι παροχές να φαντάζουν δικαιωματική αποζημίωση. Πολλές εκτάσεις παραχωρήθηκαν σε μοναστήρια από το ελληνικό δημόσιο στις αρχές του 20ου αιώνα και αυτά τα χρησιμοποίησαν για βοσκοτόπια και αγροτικές καλλιέργειες, παραχωρώντας τη χρήση τους με το αζημίωτο πάντα σε αγρότες.

Στη συνέχεια και όταν η αξία της γης ανέβηκε σημαντικά, άρχισαν να τα πουλούν είτε για να γλιτώσουν από τη διεκδίκηση που προέβαλαν οι κάτοικοι των περιοχών που τα καλλιεργούσαν επί σειρές γενεών, είτε για να τα «κονομήσουν». Πού ακούστηκε μοναστήρι να λειτουργεί ως κερδοφόρος επιχείρηση και οι μοναχοί, οι οποίοι υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να προσεύχονται υπέρ ημών των αμαρτωλών να γίνονται λογιστές Α’ τάξης;
Βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις οι τοπικές αρχές τα διεκδίκησαν εκ νέου, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος απώλειας των εκτάσεων αυτών. Εφ’ όσον όμως ήταν με χαρτιά, παραχωρητήρια και χρυσόβουλα, μπορούσαν άνετα να πωληθούν και ας αναλάμβανε ο νέος ιδιοκτήτης τη διαδικασία της αναγνώρισης ιδιοκτησίας.

Έτσι έγινε και στην περιοχή της Σιθωνίας στη Χαλκιδική, όπου περισσότερα από 140,000 στρέμματα γης ανήκουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα αγιορείτικα μοναστήρια. Εκείνο που ξεχωρίζει μεταξύ άλλων είναι το γεγονός ότι μόνο ένα μοναστήρι διεκδικούσε έκταση 53,000 στρεμμάτων!!!
Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος, η οποία το 1965 υπέβαλλε αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσια, η οποία βεβαίως απορρίφθηκε. Επί χούντας και εν μέσω πολλών διαμεσολαβήσεων κάνει ξανά η μονή αίτηση και το 1973 δικαιώνεται. Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση έναντι ευτελούς ποσού όλη την έκταση στην εταιρεία ΣΕΚΑ ΑΕ του ομίλου Βαρδινογιάννη, θέλοντας να αποφύγει τυχόν εμπλοκές. Μετά τις έντονες αντιδράσεις των τοπικών φορέων και κατοίκων και βλέποντας η πολιτεία ότι πρόκειται για υπόθεση που βρωμάει, το 1974 ακυρώνει την πώληση της εν λόγω έκτασης και τη χαρακτηρίζει δημόσια.

Από τότε μέχρι και σήμερα έχει ξεκινήσει κοινός αγώνας, τόσο από τη μονή Ξενοφώντος, όσο και από την εταιρεία ΣΕΚΑ ΑΕ κατά του δημοσίου για την διεκδίκηση της έκτασης. Από το 1997 έχει ξεκινήσει η προσκόμιση στοιχείων και η εξέταση μαρτύρων και η τελική αναμέτρηση κρίνεται τώρα το Μάιο σε νέα δίκη στον Πολύγυρο. Αυτές τις μέρες εκδικάζεται η προσφυγή της παραπάνω εταιρείας, καθώς και του μοναστηριού κατά του δημοσίου για την αναίρεση της υπουργικής απόφασης που ακυρώνει την πώληση της έκτασης.

Φυσικά υπήρχαν και οι επαφές της ΣΕΚΑ με τις κοινότητες με υποσχέσεις να μην κυνηγήσουν την υπόθεση και θα αποκομίσουν οφέλη. Τώρα τι είδους οφέλη εννοούν ένας Θεός ξέρει. Να τους ικανοποιήσουν οικονομικά ας πούμε; Να τους μοιράσουν την έκταση, αφού πρώτα την πάρουν; Κάπως αδύνατο, γιατί όλοι γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το κεφάλαιο και για ποιο λόγο μια εταιρεία όπως η ΣΕΚΑ, η οποία καμία σχέση δεν έχει με διαχείριση γης, ασχολείται με την υπόθεση: για την οικοπεδοποίηση και την πώληση των περιοχών αυτών με τίμημα πολύ υψηλό και εν τέλει την αποκόμιση κερδών.

Εκείνο που γνωρίζουμε πάντως είναι ότι η παραπάνω εταιρεία είχε εμπειρία στις δοσοληψίες με εκτάσεις που ανήκαν σε μοναστήρια. Για παράδειγμα το 1961 ο κύριος Νίκος Βαρδινογιάννης αγόρασε έκταση περίπου 4,500 στρεμμάτων που ανήκαν στο μοναστήρι της Οδηγήτριας, στο χωριό Πηγαδάκια Ηρακλείου Κρήτης. Δεν τα αγόρασε όμως από τη μονή όπως θα έπρεπε, αλλά από τους κατοίκους, στους οποίους η μονή είχε παραχωρήσει τη χρήση της παραπάνω έκτασης και δεν είχαν το δικαίωμα της αγοραπωλησίας.

Το μοναστήρι όσο και να έψαξε δεν μπόρεσε να βρει τους τίτλους ιδιοκτησίας, γιατί προφανώς κάποιοι είχαν φροντίσει να «χαθούν» και η βουλή στην οποία έφτασε επανειλημμένως το θέμα ακύρωσε τα συμβόλαια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες για το αντίθετο του Παύλου Βαρδινογιάννη, βουλευτή τότε της ένωσης κέντρου!
Η ΣΕΚΑ ΑΕ, (Σταθμοί Εφοδιασμού πλοίων δια ΚΑυσίμων) ιδρύθηκε το 1961 και η κύρια δραστηριότητά της είναι όπως λέει και η επεξήγηση, ο ανεφοδιασμός πλοίων με καύσιμα. Η περιοχή καλοί λιμένες της κοινότητας Πηγαϊδακίων στη νότια Κρήτη αποτελούσε στρατηγικό σημείο για τον ανεφοδιασμό πλοίων στην νότια και ανατολική Μεσόγειο, γι’ αυτό και το 1965 η ΣΕΚΑ δημιουργεί εκεί τις εγκαταστάσεις της. Οι ντόπιοι γνωρίζουν τι επακολούθησε από τότε, με εκφοβισμούς, εξαγορές σπιτιών και συνειδήσεων και γενικά όλα τα «θεμιτά» μέσα για την απομάκρυνση των κατοίκων από την περιοχή, με κορυφαίο τον μυστηριώδη φόνο του προέδρου της κοινότητας Γιάννη Κουτσάκη το 1986, του μοναδικού κοινοτάρχη που αντιστάθηκε σθεναρά στα σχέδια της εταιρείας.

Η μονή Ξενοφώντος είναι παραθαλάσσια, κτισμένη το 1010 από τον ομώνυμο μοναχό και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Στη μονή διασώζονται εικόνες, βιβλία, χειρόγραφα και έγγραφα. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή της χερσονήσου του Άθω. Κατέχει τη δέκατη έκτη θέση στην ιεραρχία των μονών του Αγίου Όρους και κατοικείται από 57 μοναχούς.

Πολύ πιθανόν λοιπόν η ΣΕΚΑ να θέλει να φτιάξει ένα δεύτερο σταθμό ανεφοδιασμού πλοίων και στη Β. Ελλάδα στον κόλπο της Σιθωνίας, γι’ αυτό επιμένει στην διεκδίκηση της γης. Όχι ότι θα την χαλούσε και η πώληση ή η με οποιαδήποτε τρόπο εκμετάλλευση μιας τέτοιας τεράστιας έκτασης, σε ένα τόσο καλό σημείο. Γιατί για επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της εταιρείας, το μέρος δεν ενδείκνυται. Καλύτερο σημείο ας πούμε θα ήταν κάπου στη Λήμνο, η οποία αποτελεί πέρασμα για τα πλοία στο Β. Αιγαίο, αλλά εκεί δεν γνωρίζω κάποιο μοναστήρι που να παραχωρεί εκτάσεις.

Θα περιμένω με ενδιαφέρον την εξέλιξη στην υπόθεση και την άποψη της πολιτείας και αν χρειαστεί θα επανέλθω.

Χρωστάμε….χρωστάμε!

Κανείς δεν γνωρίζει πόσα χρωστάμε σαν κράτος, αφού κάθε τόσο δανειζόμαστε για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας. Μια εταιρεία που δεν τα βγάζει πέρα καταφεύγει στο δανεισμό με σκοπό κάποια στιγμή από τα κέρδη να πληρώσει το δάνειο, τα κόστη και τελικά να φτάσει να έχει κέρδος. Αν δεν το πετύχει απολύει τους manager. Η Ελλάδα δεν το έχει καταφέρει ποτέ από τότε που συστάθηκε σαν ανεξάρτητο κράτος, αλλά εξακολουθεί να έχει τους ίδιους αποτυχημένους manager στο τιμόνι της. Χρωστάει συνέχεια και δανείζεται για να πληρώσει προηγούμενα χρέη. Φαίνεται ότι κανείς δεν τη διαχειρίστηκε σαν επιχείρηση. Όλοι, όσοι βρέθηκαν στο τιμόνι της χώρας, απέτυχαν παταγωδώς να τη βοηθήσουν να ανακάμψει. Ελάχιστοι ήταν οι πατριώτες και αυτοί πριν από πολλά χρόνια.

Μα είναι και οι κοινωνικές παροχές, υγεία, παιδεία, ασφάλιση, συντάξεις, όλα αυτά που πρέπει κάθε κράτος να παρέχει στους πολίτες του και φυσικά κοστίζουν. Μήπως οι πολίτες δεν προπληρώνουν για να έχουν αργότερα αυτές τις παροχές; Δεν πληρώνουμε για συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση άμεσα από τις κρατήσεις των μισθών μας και στη συνέχεια φόρους για τα υπόλοιπα; Πού πάνε αυτά τα χρήματα;

Η κακοδιαχείριση όλων των κυβερνήσεων έφτασε τη χώρα στο σημείο να χρωστάει στο τέλος του 2007 πάνω από το 127% του ΑΕΠ. Και σε νούμερα γύρω στα 300 δις Ευρώ. Δηλαδή κάθε Έλληνας είναι χρεωμένος με το ευτελές ποσό των 30.000 Ευρώ, αν υποθέσουμε ότι ο πληθυσμός μας είναι στα 10.000.000 Δηλαδή, μια τετραμελής οικογένεια χρωστάει περί τα 120.000 Ευρώ, χρήματα τα οποία ποτέ δεν δανείστηκε!

Κι έρχεται μετά ο κος Γκαργκάνας να δώσει οδηγίες για αυτοσυγκράτηση στα νοικοκυριά σχετικά με τα δάνεια. Στους αρμόδιους να δώσει οδηγίες για να αποφεύγεται η κακοδιαχείριση και το πλιάτσικο. Το μόνο που κάνουν είναι να αυξάνουν τους φόρους, άμεσους και έμμεσους, να πουλούν δημόσιες εταιρείες και να δίνουν αυξήσεις πολύ κάτω του πληθωρισμού. Αυτό το ξέρει κι η γάτα μου. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να το κάνει κάποιος.

Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχονται και νέες αυξήσεις μέχρι 0,5% στα επιτόκια. Οι τράπεζες φαίνεται δεν αρκούνται στην αύξηση κερδών που ξεπέρασε σε κάποιες ακόμη και το 50% και ζητάνε παραπάνω, γιατί επηρεάστηκαν από την κρίση! Βέβαια η αλήθεια είναι πως επωμίστηκαν ένα μέρος του κόστους του χρήματος το προηγούμενο καιρό με την εξέλιξη της κρίσης, τώρα όμως αποφάσισαν το κόστος αυτό να το μετακυλήσουν στους πελάτες τους.

Εμείς οι ανίσχυροι θα κληθούμε να πληρώσουμε το κόστος των παραπάνω. Και να μην ξεχάσουμε και τις αυξήσεις στα βασικά είδη πρώτης ανάγκης, για τις οποίες γκρίνιαζα σε παλαιότερή μου ανάρτηση, που προκάλεσε και σχόλια από το Υπουργείο Οικονομικών. Ας σχολιάσει τώρα ο κος Αλογοσκούφης. Να πούμε για τα καύσιμα, τα τρόφιμα, τα απορρυπαντικά, το ρεύμα, τι έχει μείνει που να ανέβηκε στα όρια του πληθωρισμού;

Οι εφημερίδες φωνάζουν για αυξήσεις στην Ελλάδα πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ. Γιατί εδώ να γίνονται τέτοιες αυξήσεις και στην Ευρώπη μικρότερες; Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η παραοικονομία και η αισχροκέρδεια ανθούν και τα μεγάλα εισοδήματα παραμένουν αφορολόγητα!

Κι εμείς χρωστάμε της Μιχαλούς! που λέει κι ο λαός.

Ουσίες κι οινοπνεύματα

Το μεγάλο θέμα της χρήσης αναβολικών από αθλητές ήρθε πρόσφατα στην επικαιρότητα με την εύρεση θετικού δείγματος στην εθνική μας ομάδα άρσης βαρών. Πολλά τα βάρη και για τον προπονητή, τους γιατρούς, αλλά και τους ίδιους τους αθλητές που καταδέχτηκαν υπό την σκιά της δόξας να χρησιμοποιήσουν τέτοιες ουσίες.

Είναι γενικώς γνωστό ότι η χρήση αναβολικών δεσπόζει στον πρωταθλητισμό, αποτελεί όμως κοινό μυστικό. Από τη μια μεριά υπάρχουν οι φορείς ελέγχου και από την άλλη η κούρσα για την εύρεση μη ανιχνεύσιμων ουσιών. Υπάρχει μ’ άλλα λόγια ένας αγώνας δρόμου μεταξύ WADA, (World Anti - Doping Agency) και των εταιρειών αναβολικών για το ποιος θα προφτάσει ποιον. Επενδύονται τεράστια ποσά στον τομέα της εύρεσης νέων μη ανιχνεύσιμων ουσιών, οι οποίες όταν καταστούν ανιχνεύσιμες, επινοούνται νέες που δεν είναι.

Δεν μπορώ να δεχθώ το γεγονός ότι σε μια ομάδα ο προπονητής και ο γιατρός που την παρακολουθεί, να μη γνωρίζει τι ουσίες χρησιμοποιούν τα μέλη της, τη στιγμή που επεμβαίνουν και στην παραμικρή λεπτομέρεια της διατροφής, της διασκέδασης, καθώς και του τρόπου ζωής τους. Απλά είναι κοινό μυστικό και καθένας αποφεύγει να μιλήσει. Όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει. Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια, όταν πλησίαζε σχολικός αγώνας, ο γυμναστής μας, μας έβαζε όρια μεταξύ άλλων μέχρι και πόσο να αυνανιζόμαστε!

Μου έλεγε φίλος, παλαιότερο μέλος της εθνικής μας ομάδας στο δέκαθλο, ότι οι προπονητές τους, τους χορηγούσαν την ουσία winstrol, (που για κάποιους δεν είναι πολύ επικίνδυνη) και ταυτόχρονα τους έδιναν και άλλες ουσίες που την καθιστούσαν μη ανιχνεύσιμη. Ποιος ξέρει και τι άλλο περιελάμβαναν τα διάφορα ροφήματα που τους χορηγούντο που τα παιδιά δεν εγνώριζαν.

Βέβαια, στην πρόσφατη περίπτωση της εθνικής άρσης βαρών, κανείς από τους αθλητές που δήλωσαν ότι δεν ήξεραν τι περιείχαν οι ουσίες που τους χορηγούσαν οι προπονητές τους δεν έκανε μήνυση κατά παντός υπευθύνου, όταν το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε. Προφανώς, γιατί ήταν ενήμεροι για τα πάντα.

Εκείνο που είναι σίγουρο, είναι πως παγκοσμίως είναι γνωστά αυτά τα φαινόμενα και όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως χρησιμοποιούν αναβολικές ουσίες για να μπορέσουν να πετύχουν επιδόσεις ικανές να τους στείλουν σε κάποια μεγάλη διοργάνωση, όπως για παράδειγμα οι ολυμπιακοί αγώνες. Βέβαια και η ΔΟΕ έχει κατηγορηθεί ότι έχει αποκρύψει στο παρελθόν θετικά δείγματα προς αποφυγήν ντροπής. Παρ’ όλα αυτά διενεργεί για τα μάτια του κόσμου ελέγχους πριν και κατά τη διάρκεια των διαφόρων διοργανώσεων.

Σύμφωνα με τη Δ.Ο.Ε. θεωρείται doping η χρήση από τον αθλητή ή η χορήγηση σε αυτόν προς χρήση από άλλο άτομο, ουσιών που είναι ξένες προς τις μεταβολικές διεργασίες του ανθρωπίνου οργανισμού, με σκοπό την τεχνητή και παράνομη βελτίωση των επιδόσεων. Η χρήση αυξητικών ουσιών ήταν από καταβολής του θεσμού των αγώνων το ζητούμενο για κάθε αθλητή. Παλαιότερα οι μαραθωνοδρόμοι έπαιρναν μπράντι με στρυχνίνη. στη συνέχεια ανακαλύφθηκε η ευεργετική επίδραση της καφεΐνης, μετά οι αμφεταμίνες και τέλος τα στεροειδή. Οι υπολογισμοί για το ποσοστό των αθλητών που παίρνουν αναβολικά κυμαίνεται σε πολύ ψηλά ποσοστά, πάνω από 50%

Να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του Καναδού Ben Johnson που του αφαιρέθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μέτρων στους ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988 και των δικών μας Κεντέρη και Θάνου, που στην ολυμπιάδα της Αθήνας μας ντρόπιασαν, αφού με την επεισοδιακή αποφυγή του τεστ μας βεβαίωσαν αυτοί και ο προπονητής τους, ότι είχαν κάνει χρήση ουσιών.

Ο Χρήστος Ιακώβου, πρωταθλητής της άρσης βαρών το 1979, ήταν ο πρώτος που κατήγγειλε τη χρήση αναβολικών στην ομάδα του. Στην ολυμπιάδα του Los Angeles το 1984 πιάστηκαν για χρήση απαγορευμένων ουσιών η πρωταθλήτρια στο ακόντιο Άννα Βερούλη, και ο Γραμματικόπουλος της άρσης βαρών. Επίσης σε έλεγχο που είχε σαν αποτέλεσμα και τον αποκλεισμό τους, βρέθηκαν θετικοί οι Δεληφώτης του άλματος σε μήκος και ο Ζαρζαβατσίδης από την άρση βαρών. Στο ποδόσφαιρο, το δημοφιλέστερο άθλημα, έχουμε αρκετά κρούσματα χρήσης ουσιών, (Ισις, Βρύζας) και μάλιστα και ξαφνικούς θανάτους την ώρα του αγώνα. Στο πρωτάθλημα μπάσκετ του 1999, όπου καθιερώθηκε ο έλεγχος για χρήση παράνομων ουσιών, βρέθηκαν εννέα θετικά δείγματα!

Αξίζει να αναφέρουμε το σχόλιο του Αμερικανού δρομέα Johnny Grey , που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη Βαρκελώνη το 1992, για τη νομιμοποίηση των αναβολικών : «Θα παρακολουθούμε ένα δρομέα να σπάει τη μία μέρα το παγκόσμιο ρεκόρ και να πεθαίνει την επόμενη εβδομάδα. θα είναι σαν να επιτρέπουμε στους αθλητές ν ' αυτοκτονούν για την αγάπη τους για το χρήμα».

Δυσανεξίες

Οι πιο πολλοί από εμάς παρουσιάζουμε δυσανεξία σε πάρα πολλά συστατικά των τροφών. Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από κάποιου είδους τροφική δυσανεξία. Σύμφωνα με το ορισμό, τροφική δυσανεξία χαρακτηρίζεται η κάθε ανώμαλη αντίδραση του οργανισμού σε κάποιο χημικό ή τοξικό ερέθισμα, που προκαλείται με την κατανάλωση κάποιας τροφής ή συστατικού της και ειδικότερα στην αδυναμία απορρόφησης ή αφομοίωσης και μεταβολισμού της από τον οργανισμό. Η αντίδραση αυτή έχει σαν συνέπεια την ενεργοποίηση ορισμένων αμυντικών μηχανισμών, επειδή η τροφή αναγνωρίζεται ως βλαβερή και εχθρική για τον ίδιον τον οργανισμό.
Έτσι τα απλά φουσκώματα, πόνοι στο στομάχι, ρευματοπάθειες, αύξηση βάρους κ.ά. μπορεί να οφείλονται όχι σε παθολογικά αίτια, αλλά απλά σε κάποιες τροφές. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η χρήση χημικών στην παραγωγή και τυποποίηση των τροφίμων καθώς και οι τρόποι συντήρησης, αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης δυσανεξίας. Και επειδή τα συμπτώματα από μια τέτοια ενόχληση εμφανίζονται ώρες μετά την κατανάλωση των τροφών, δεν είμαστε βέβαιοι για το ποια τροφή προξένησε τη δυσανεξία που μας ταλαιπωρεί.
Για να αντιμετωπιστεί μια δυσανεξία εργάζεται πυρετωδώς το ανοσοποιητικό μας σύστημα, το οποίο παράγει αντισώματα για να πολεμήσει τον «εισβολέα» που αναγνωρίζει ως εχθρικό. Επειδή σ’ αυτή τη διαδικασία συμμετέχουν και άλλα όργανα, (θυρεοειδής, συκώτι, πάγκρεας κλπ), ο οργανισμός εμφανίζεται εξασθενεί και εμφανίζεται επιρρεπής σε άλλες ασθένειες, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος αρρώστιας.

Κάθε οργανισμός θεωρείται μοναδικός ως προς τις δυσανεξίες που παρουσιάζει. Ωστόσο έχουν γίνει προσπάθειες να ομαδοποιηθούν με βάση την ομάδα αίματος. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή κάθε ομάδα αίματος, παρουσιάζει άλλες διατροφικές συνήθειες και επειδή η εξέλιξη του ανθρώπου και των διατροφικών συνηθειών είναι σχεδόν παράλληλη με την εμφάνιση των ομάδων αίματος, μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι αυτή η θεωρία είναι βάσιμη.

Προσωπικά, έχω διαπιστώσει δυσανεξίες απλής μορφής σε τροφές, όπως τα γαλακτοκομικά προϊόντα και κυρίως το γάλα και το γιαούρτι. Το γάλα με φούσκωνε υπερβολικά. Από μόνος μου σταμάτησα την κατανάλωσή του και το πρόβλημα λύθηκε. Το συζήτησα με διαιτολόγο και μου είπε ότι είμαι δυσανεκτικός στη λακτόζη, ένα ένζυμο που περιέχεται στο γάλα και τα προϊόντα του. Τελευταία κυκλοφορεί γάλα που έχει μικρότερη περιεκτικότητα σ’ αυτό το ένζυμο, το οποίο δεν εξαλείφει το πρόβλημα, απλά το μειώνει.

Το γιαούρτι που και καλά βοηθάει στην καλή λειτουργία του εντέρου, τρελαίνει τους ανθρώπους που είναι δυσανεκτικοί στη λακτόζη! Όσο και να διαφημίζουν οι εταιρείες παραγωγής γιαουρτιών ότι τα προϊόντα τους είναι αγνά και βοηθούν στη λειτουργία του οργανισμού, στην ουσία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω στις ομάδες αυτές από να τις επιβαρύνουν.

Ένα άλλο τρόφιμο εξίσου ένοχο για δυσανεξίες είναι το ψωμί από σιτάρι. Η γλουτένη που περιέχεται σ’ αυτό και που είναι απαραίτητη για το «φούσκωμα» του ψωμιού κατά το ψήσιμο, φουσκώνει και το πεπτικό μας σύστημα, με αποτέλεσμα ο οργανισμός μας να κουράζεται άδικα. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι φούρνοι, αλλά και οι εταιρείες παραγωγής ψωμιού προσθέτουν γλουτένη στο αλεύρι για καλύτερα αποτελέσματα κατά το ψήσιμο.

Μια καλή λύση για να μάθουμε ποιες τροφές μας ενοχλούν και ποιες όχι είναι η εξέταση αίματος. Η ποιο ενδεδειγμένη είναι η λεγόμενη ELISA lgG, που αναλύει τα δεδομένα για 93 περίπου συνήθη τρόφιμα καθημερινής κατανάλωσης και μας δίνει τ’ αποτελέσματα. Είναι εξέταση που θα κάνουμε μια φορά μόνο στη ζωή μας και μπορεί να μας βοηθήσει αποτελεσματικά στο να βελτιώσουμε τον τρόπο ζωής μας.

Από Μάρτη καλοκαίρι…

Ο Απρίλης μπήκε σήμερα και οι πιο πολλοί από εμάς έχουμε ήδη ετοιμάσει τις τσάντες μας για τα γυμναστήρια. Σκοπός μας, ένας: το καλοκαίρι να είμαστε fit και να βγούμε στις παραλίες «φέτες». Επειδή και εγώ ασχολούμαι κατά κάποιο τρόπο με γυμναστική και βλέπω να έρχεται όλο και περισσότερος κόσμος να «λιώσει», θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή μας σε μερικά σημαντικά σημεία.

Εκείνο που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι είναι ότι δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη από αγύμναστοι εντελώς να γίνουμε αθλητικοί τύποι, κι αυτό γιατί το σώμα θέλει το χρόνο του, μέχρι να συνηθίσει στη νέα μορφή καταπόνησης. Σημαντικό ρόλο στο πόσο γρήγορα και άμεσα θα είναι τα αποτελέσματα παίζει και σε τι σωματότυπο ανήκουμε, αν έχουμε ασχοληθεί ποτέ στο παρελθόν με οποιασδήποτε μορφής άθλησης και φυσικά αν είμαστε εύσωμοι ή αδύνατοι.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με σωστό πρόγραμμα άσκησης και διατροφής συντελούν στο να έχουμε ποιο σύντομο αποτέλεσμα. Το σύντομο δεν είναι βέβαια από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά μέσα στο πρώτο τρίμηνο της συστηματικής μας προπόνησης. Και αυτό είναι διαπιστωμένο. Άρα λοιπόν όλοι όσοι σκοπεύουν να ξεκινήσουν προπονήσεις με στόχο το επερχόμενο καλοκαίρι να ξέρουν πως το μόνο που θα πετύχουν είναι μια μικρή βελτίωση της εμφάνισής τους και να βάλουν τις βάσεις για την επόμενη χρονιά.

Προσοχή χρειάζεται επίσης και στο «στρώσιμο» του υποψήφιου αθλητή. Δεν χρειάζεται να φορτώνουμε κιλά ζηλεύοντας ή βλέποντας τους άλλους ή προσπαθώντας να «φουσκώσουμε» το δυνατόν συντομότερο. Το μόνο που σίγουρα θα πετύχουμε θα είναι να τραυματιστούμε, να απογοητευτούμε και να τα παρατήσουμε. Θα πρέπει να έχουμε υπομονή, να ακούμε το γυμναστή και να εφαρμόζουμε αυτά που μας λέει και όχι τον φίλο μας ή τον όποιο καλοθελητή προσφερθεί να μας συμβουλέψει.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην περίπτωση που αποφασίσουμε να πάρουμε κάποια συμπληρώματα διατροφής. Όλα αυτά που έχουν έγκριση από τον ΕΟΦ ή από αντίστοιχη υπηρεσία ελέγχου της χώρας που παράγονται, είναι ασφαλή αν λαμβάνονται με μέτρο και βάσει της δοσολογίας που αναγράφουν. Επειδή πολλά ακούγονται για αυτά, εκείνο που θέλω εγώ να καταθέσω είναι ότι όλα είναι ασφαλή, αν λαμβάνονται σύμφωνα με τις οδηγίες του σκευάσματος. Βοηθάνε στην αντοχή και την καλή αποθεραπεία του οργανισμού μας μετά από μια σκληρή προπόνηση, όποιου είδους προπόνηση κι αν είναι αυτή. Είτε μιλάμε για τρέξιμο, είτε για ποδηλασία, είτε για κολύμπι, είτε για προπόνηση με βάρη, η απαίτηση του οργανισμού για καλής ποιότητας καύσιμα σε σύντομο χρόνο, (μιλάμε για κατανάλωση πάνω από 400 θερμίδες την ώρα), δεν καλύπτεται από ένα απλό γεύμα. Εδώ έρχεται το συμπλήρωμα. Αυτό λέει άλλωστε και η ίδια η λέξη.

Σημαντικό είναι επίσης να επισκεφτούμε κάποιο γιατρό κυρίως καρδιολόγο, να του πούμε ότι έχουμε σκοπό να μπούμε σε ρυθμό προπόνησης και να μας κάνει εξετάσεις για να διαπιστώσει πως είμαστε υγιείς και μπορεί η καρδιά μας να αντέξει την καταπόνηση. Κι αυτό γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε ότι πάσχουμε από κάποιου είδους καρδιαγγειακό νόσημα και μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεων! Μια εξέταση λοιπόν είναι απαραίτητη, όσο νέοι και όσο σίγουροι κι αν είμαστε για την υγεία μας.

Η πορεία που ακολουθείται συνήθως σε αρχάριους αθλητές, είναι ένα «στρώσιμο» και εξοικείωση με το χώρο και τα μηχανήματα του γυμναστηρίου για ένα μήνα περίπου με μια συχνότητα τριών – τεσσάρων επισκέψεων την εβδομάδα. Συνεχίζουμε με μια δίμηνη ελαφριάς καταπόνησης εξάσκηση, ώστε να συνηθίσουν οι μύες και οι τένοντες στη νέας μορφής άσκηση και να αποφευχθούν μελλοντικοί τραυματισμοί, και μετά μπαίνουμε σε τακτικό πρόγραμμα. Τα πρώτα αποτελέσματα, ανάλογα με το τι σώμα είχαμε όταν ξεκινήσαμε, θα φανούν στο τρίμηνο. Ουσιαστικά αποτελέσματα, όπως μυς και μείωση λίπους θα φανούν στο εξάμηνο ως αποτέλεσμα σωστής προπόνησης και κατάλληλης διατροφής. Και αυτή η βελτίωση θα μείνει, έστω κι αν σταματήσουμε να γυμναζόμαστε. Το σώμα θυμάται. Και μετά από χρόνια αν αρχίσουμε πάλι να προπονούμαστε τα αποτελέσματα θα είναι πολύ πιο γρήγορα.

Και το κυριότερο: αν έχουμε ελεύθερο χρόνο, γιατί να τον σκοτώσουμε σε μια καφετέρια αράζοντας και να μην πάμε να γυμναστούμε λιγάκι. Και πιο φτηνά μας βγαίνει και βοηθάει στην καλύτερη φυσική μας κατάσταση και εμφάνιση. Ας το δούμε και σαν επένδυση για το σώμα μας. Χτίζουμε τώρα για μελλοντική καλή εμφάνιση.

Bear – Bull market

Όταν παρουσιάζεται στο χρηματιστήριο μεγάλη πτώση στους δείκτες πάνω από 20% του πιο πρόσφατου μέγιστου μιλάμε για την «πτώση της αρκούδας», ή αγγλιστί για bear market! Εδώ και αρκετό καιρό βιώνουμε το φαινόμενο και ένας Θεός ξέρει που θα σταματήσει. Αν αποδεχτούμε αυτό το ποσοστό, τότε στο ελληνικό χρηματιστήριο μιλάμε για το ξύλο της αρκούδας στην πλειοψηφία των μετοχών. Μάλλον οι κινέζοι θα έπρεπε να ονομάσουν το 2008 σαν το έτος της αρκούδας! Στην Αθήνα, ο γενικός δείκτης χάνει μέχρι σήμερα γύρω στο 15% από τις αρχές του έτους και γύρω στο 20% από το μέγιστο του 2007.

Στον αντίποδα όταν έχουμε μεγάλη άνοδο, μιλάμε για Bull Market! Φαίνεται ότι στον παραλληλισμό της συμπεριφοράς της αγοράς και αυτής των ζώων οι χρηματιστηριακοί κύκλοι έχουν μεγάλη φαντασία. Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν χρησιμοποίησαν το άλογο για την άνοδο. Ε, νομίζω πως είναι καλύτερα με τον ταύρο, γιατί είναι πιο καταστροφικός κι απρόβλεπτος! Το τελευταίο ίσως θα πρέπει να μας πονηρεύει κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα τέτοιο φαινόμενο. Συνήθως, κάθε ταύρος ακολουθείται από μια θυμωμένη αρκούδα! Θυμίζω το ξύλο της αρκούδας που έπεσε στο ελληνικό χρηματιστήριο την περίοδο του 1999, μετά από έναν ταύρο μακράς διαρκείας.

Η συμμετοχή των ξένων θεσμικών στην Αθήνα ξεπέρασε το 55% της κεφαλαιοποίησης του χρηματιστηρίου, πράγμα που σημαίνει πως οι όποιες μεταβολές στον κόσμο θα έχουν κι εδώ τον αντίκτυπό τους, κυρίως τον αρνητικό! Κατά τη διάρκεια του 2007 είχαμε τρεις φάσεις αρκούδας, το Φεβρουάριο, τον Αύγουστο και το Νοέμβριο, που ακολουθήθηκαν από αντίστοιχους ταύρους. Έτσι λοιπόν αν κάποιος ήταν ψύχραιμος και προνοητικός θα μπορούσε να βγάλει αρκετά χρήματα. Μπορούμε δηλαδή να ακολουθήσουμε την τακτική των επενδυτών βραχυπρόθεσμου επενδυτικού ορίζοντα. Το θέμα είναι να εκτιμήσουμε πότε θα αρχίζουν να αγοράζουν και πότε πρόκειται να πουλήσουν. Κάτι ανάλογο με αυτό που κάνει και ο πλουσιότερος πλέον άνθρωπος στον κόσμο, ο Warren Buffet, ο ποιο πετυχημένος επενδυτής και επικεφαλής της Berkshire Hathaway Inc! Η περιουσία του μόνο μέσα στο 2007 αυξήθηκε κατά 10 δις δολάρια, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes.

Πάντα υπάρχει ρίσκο και μπορεί πολύ εύκολα κάποιος να χάσει χρήματα, όπως βεβαίως και να κερδίσει! Αν παρακολουθούμε σωστά τη συμπεριφορά κάποιων συγκεκριμένων μετοχών, μπορούμε να εκτιμήσουμε σε ποιο σημείο βρίσκεται το limit down τους και πότε θα αρχίσουν να ανεβαίνουν. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης το αν οι μετοχές αυτές είναι δημοσίου συμφέροντος ή ιδιωτικού και σε ποιο ποσοστό. Το δημόσιο κατά κανόνα στηρίζει τις μετοχές του, όταν το χρηματιστήριο πέφτει και τις «αφήνει» όταν ανεβαίνει.

Εκείνο που δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε ποτέ είναι οι κρίσεις που προέρχονται από αστάθμητους παράγοντες, όπως για παράδειγμα αυτή της αγοράς στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου, (subprime market). Τα δάνεια μειωμένης εξασφάλισης ήταν η μοναδική λύση για όσους αδυνατούσαν να αποκτήσουν σπίτι, είτε γιατί δεν είχαν τα ανάλογα εισοδήματα για να πάρουν δάνειο, είτε γιατί δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες εγγυήσεις. Αυτό το πρόβλημα ήρθε να τους το λύσει το δάνειο μειωμένης εξασφάλισης που δεν ήταν τίποτε άλλο από τη δυνατότητα να πάρει κάποιος στεγαστικό δάνειο χωρίς τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πληρώνει τους τόκους, μπορούσε να τους κρατάει σταθερούς για τα δύο πρώτα χρόνια και στη συνέχεια συνυπολογιζόταν στο κεφάλαιο. Η άνοδος των επιτοκίων και ταυτόχρονα η πτώση των τιμών των κατοικιών, συνετέλεσαν στην κατάρρευση του συστήματος.

Γιατί η πτώση στην Αμερική επηρέασε και τον υπόλοιπο κόσμο; Αιτία είναι η τιτλοποίηση του δανείου. Κάθε δανειστής φροντίζει το συντομότερο δυνατό να μεταβιβάσει το δάνειο, το οποίο στη συνέχεια μαζί με πολλά άλλα μοιράζονται σε μερίδες και κατατάσσονται ανάλογα με το ύψος κινδύνου που παρουσιάζουν. Έτσι το δάνειο κατανέμεται σε πολλά χαρτοφυλάκια, (τιτλοποίηση) και φαινομενικά η επισφάλεια για τον αρχικό δανειστή μειώνεται, αλλά από την άλλη έχει αντίκτυπο στην ευρύτερη αγορά με την οποία πλέον συνδέεται. Έτσι μετά τη κατάρρευση στις ΗΠΑ το πρόβλημα μεταφέρθηκε σε όλο τον κόσμο και ήταν πιο έντονο στις μικρές αγορές όπως αυτή του χρηματιστηρίου Αθηνών. Οι τράπεζες στις ΗΠΑ αναζητώντας ρευστό να καλύψουν τις τρύπες που άνοιξε η κρίση, ρευστοποιούσαν μετοχές από επενδύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο με αποτέλεσμα να βουλιάξουν όλες οι αγορές.
Αυτή η κρίση εκτόξευσε στα ύψη την ανάμειξη των κρατικών επενδυτικών ταμείων, (sovereign funds) στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Με αυτόν τον τρόπο κεφάλαια που προέρχονται κυρίως από τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες και που λόγω της υψηλής τιμής του πετρελαίου περισσεύουν, έρχονται να βουλώσουν την τρύπα! Με αυτόν τον τρόπο οι εξ ανατολών κρατικοί επενδυτές, που γνωρίζουν ότι αργά ή γρήγορα τα αποθέματα πετρελαίου τους τελειώνουν, φροντίζουν να τοποθετήσουν τον παροδικό τους πλούτο σε μακροχρόνιες επενδύσεις, για να εξασφαλίσουν το μέλλον του λαού τους και αποκτούν κοψοχρονιά σημαντικά ποσοστά σε εταιρείες στις ΗΠΑ. Δεν είναι σαν τους δικούς μας που αδιαφορούν για όλα και ξεπουλούν τα πάντα, από ιδεολογία μέχρι κεκτημένα εκατοντάδων ετών μεταξύ των οποίων και τα μεγάλα εθνικά θέματα, Κύπρος, ΦΥΡΟΜ κλπ.

Σύμφωνα με την τράπεζα της Γερμανίας μέσα στην επόμενη πενταετία το ποσό που εκτιμάται ότι θα επενδυθεί από sovereign funds θα ξεπεράσει τα 5 τρις δολάρια, από 3.2 που είναι σήμερα! Ήδη μέσα στους τρεις μήνες του 2008, έχει επενδυθεί ποσοστό πάνω από το 50% του συνόλου που επενδύθηκε μέσα στο 2007. Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για αυτού του είδους τα κεφάλαια, περιορίζομαι μόνο στο γεγονός να αναφέρω ενδεικτικά ότι οι μεγαλύτερος όγκος των επενδύσεων αφορά σε τραπεζικές τοποθετήσεις και το μεγαλύτερο fund είναι το sovereign authority του Abou d'abi, το οποίο σύμφωνα με εκτιμήσεις αγγίζει τα 900 δις δολάρια.

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν τα funds άδραξαν την ευκαιρία και πήραν σημαντικά μερίδια από εταιρείες που το τελευταίο που περίμεναν να τους συμβεί ήταν να πέσουν σε «ανατολίτικα» χέρια και τέτοιες είναι οι Citigroup, Merrill Lynch κ.α. Μήπως και στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι παρόμοιο σε μικρότερη κλίμακα; Η γνωστή εταιρεία του κου Βγενόπουλου, η Marfin Investment Group, η αιγυπτιακή Weather Investments του Ναγκίμπ Σαουίρις τα ίδια πράγματα δεν κάνουν; Επενδύουν και βγάζουν χρήματα. Η Marfin, μόνο από τη μεταβίβαση στη Γερμανική Deutshe Telecom του ποσοστού που κατείχε στον ΟΤΕ, από το Σεπτέμβρη του 2007, μέχρι σήμερα έβγαλε περί τα 200 εκ Ευρώ.

Δεν υπάρχουν νομικοί περιορισμοί σε ότι αφορά την επενδυτική δραστηριότητα τέτοιων κεφαλαίων, ωστόσο υπάρχουν σκέψεις για την οριοθέτηση εκ μέρους των κυβερνήσεων των ανώτερων ποσοστών που μπορεί να κατέχουν τέτοια funds σε εταιρείες στρατηγικής σημασίας κάθε κράτους. Θυμίζω τι έγινε με την περίπτωση του ΟΤΕ και εδώ, κατά την οποία ο κύριος Αλογοσκούφης παρότρυνε τον κύριο Βγενόπουλο να μην αγοράσει πάνω από το 20% των μετοχών της εταιρείας που διαπραγματεύονται στο χρηματιστήριο.

Και φυσικά όπου υπάρχει χρήμα, υπάρχει και διαφθορά, λαδώματα και όλα τα συναφή. Έτσι και στην περίπτωση αυτή το χρήμα πληρώνει ακριβά για να βρει Buffets, ώστε να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του.