Ο σκοπός της Εγνατίας

Γιατί όμως οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι μας χρηματοδότησαν και επέμεναν τόσο για την κατασκευή αυτού του έργου; Τόσο πολύ ήθελαν να αναβιώσουν την αρχαία οδό, ή είχαν καμιά πρεμούρα για το αν ο κάτοικος της Θεσσαλονίκης φτάνει στα Ιωάννινα σε έξι ή σε τρεις ώρες; Ας μη γελιόμαστε, τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει. Αν είχαν ζόρι να εξυπηρετήσουν τις εσωτερικές μας μετακινήσεις θα φρόντιζαν να τελειώσουν πρώτα την ΠΑΘΕ, (Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Εύζωνοι) και μετά να επικεντρωθούν στην Εγνατία. Δεν είναι τυχαίο πως η ΠΑΘΕ ξεκίνησε δέκα χρόνια νωρίτερα και θα περάσουν αρκετά ακόμη μέχρι να ολοκληρωθεί. Χωρίς να θέλω να μειώσω τη σημασία του έργου της Εγνατίας οδού, θεωρώ πως η εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης αποτελεί τον σημαντικότερο οδικό άξονα της χώρας, με δεύτερο τον Αθηνών - Πατρών. Τόσες ζωές έχουν χαθεί στο πέταλο, στα Τέμπη, στο τμήμα Κορίνθου – Πάτρας, αλλά δεν ευαισθητοποιήθηκαν, ώστε να επισπεύσουν την περάτωση του εθνικού αυτού δρόμου! Δυστυχώς, όπως θα δούμε στο μέλλον, εξυπηρετούμε διεθνείς σκοπούς, τους οποίους με το «χάπι» της χρησικτησίας του έργου και των όποιων εσωτερικών ωφελημάτων, προσπαθήσανε να μας τους περάσουνε στο «ντούκου». Επικοινωνιακά το σύστημα δουλεύει τέλεια, καθώς εμείς δεχόμαστε χωρίς αντίρρηση μόνον αυτά που προβάλλονται και όποιος τολμήσει να εκφράσει διαφορετική άποψη θεωρείται ισοπεδωτήρ των πάντων! Προσωπικά θεωρώ πως η Ελλάδα θα πρέπει να εκμεταλλευτεί το συγκεκριμένο γεγονός, καθώς και άλλα, για πολλά από τα οποία δεν θα ενημερωθούμε ως πολίτες της ποτέ και να προσπαθήσει να αποκομίσει στο έπακρο όσα περισσότερα οφέλη μπορεί. Τα πρώτα αποτελέσματα του σκοπού που εξυπηρετεί η οδός, φάνηκαν με την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, καθώς η διέλευση των προϊόντων της προς Ιταλία και δυτική Ευρώπη και αντιστρόφως έγινε άμεση. Επόμενη χώρα θεωρώ πως θα είναι η Τουρκία, η οποία αν δεν είχε τα γνωστά εσωτερικά προβλήματα και αν δεν έμενε προσκολλημένη σε φαντάσματα του παρελθόντος, θα είχε ήδη ενταχθεί στην ΕΕ, χωρίς να μπορούμε να της ανακόψουμε με κανένα επιχείρημα, (Κυπριακό, ανθρώπινα δικαιώματα), την πορεία. Σημειώστε πως η Εγνατία στο τμήμα από τους Κήπους του Έβρου ως την Κωνσταντινούπολη έχει επίσης τελειώσει, (μένουν μόνο λίγα σημεία διόρθωσης) και μάλιστα με χρηματοδότηση και της Ελλάδας!

Ένας έξυπνος δρόμος…

Η σύγχρονη Εγνατία δεν έχει στενά περάσματα, ανάμεσα στα βουνά που τα φυλάνε αρματολοί και ελέγχουν τους διερχόμενους. Αντ’ αυτών διαθέτει σήραγγες, γέφυρες και υπερσύγχρονους κόμβους, που συντελούν στην ταχεία και ασφαλή μετακίνηση των ταξιδιωτών. Είναι εφοδιασμένη με όλα τα τελευταία μέσα εποπτείας και διαχείρισης κυκλοφορίας, όπως κάμερες παρακολούθησης σε γέφυρες και σήραγγες, ζυγαριές που υπολογίζουν με ακρίβεια το βάρος των φορτηγών αυτοκινήτων καθώς διέρχονται, (προσέχετε υπέρβαροι γιατί σύντομα θα σας τσιμπάν και δεν θα ξέρετε από πού σας ήρθε), ραντάρ ταχύτητας στα τούνελ, για τα οποία μας διαβεβαιώνουν πως είναι για ιδία χρήση, αλλά ποιος τους πιστεύει, καθώς και φωτογραφικά για να μας έρχεται η κλήση με το ταχυδρομείο. Χαμογελάτε λοιπόν όσοι υπερβαίνετε τα 150 χιλιόμετρα την ώρα, γιατί όταν όλα αυτά τεθούν σε πλήρη λειτουργία δεν θα ξεφεύγει κανείς. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι όπως σε άλλες περιπτώσεις, (βλ. πέταλο Μαλλιακού), που το σύστημα λειτούργησε για λίγο μόνο στην αρχή και μετά χαλάρωσε. Θα βρεθεί τρόπος να ανατεθεί η λήψη και ταχυδρόμηση των φωτογραφικών κλήσεων σε ιδιώτη, όπως έγινε και με τα διόδια πέρυσι, που τα ανέθεσε το ΥΠΕΧΩΔΕ σε νεοσύστατες εταιρείες, (Ιονία οδός, αυτοκινητόδρομος Αιγαίου κ.λπ.), με μόνο στόχο να γλιτώσει τη γενική κατακραυγή από το διπλασιασμό του αντιτίμου διέλευσης που το ίδιο εφάρμοσε και να ταΐσει ολίγους ημετέρους!

…με ελλιπή σχεδίαση

Δυστυχώς όμως για τον καημένο τον Τούρκο ή το Βούλγαρο, που θα θελήσει να διασχίσει την Εγνατία οδό από τους Κήπους μέχρι την Ηγουμενίτσα, θα πρέπει να φροντίσει να έχει μαζί του μερικά μπιντονάκια βενζίνη, γιατί όσο κι αν το θεωρεί αυτονόητο δεν θα βρει βενζινάδικο πουθενά! Αν παρ’ ελπίδα χρειαστεί καύσιμα θα πρέπει να κατέβει από την Εγνατία και να τα αναζητήσει στις πλησιέστερες πόλεις. Θα πρέπει εκτός των άλλων να αντέξει να βγάλει το δρομολόγιο χωρίς στάση, καθώς δεν υπάρχει πουθενά χώρος στάθμευσης. Το μοναδικό parking ήταν στο ρεύμα προς Θεσσαλονίκη, λίγο πριν τη ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής, κι αυτό επειδή έμεινε από την κατασκευή του δρόμου, καθώς η ρύθμισή του δεν θύμιζε χώρο στάθμευσης, αλλά αλάνα. Τελευταία κατασκευάζονται όπως – όπως σε κάποια σημεία ευάεροι και ευήλιοι χώροι στάθμευσης, καθώς δεν υπάρχει οίκημα να μπει κάποιος μέσα να καθίσει να ξεκουραστεί, αλλά ούτε κι ένα δέντρο για σκιά. Το μόνο που υπάρχει είναι μια δύο χημικές τουαλέτες και καμιά περαστική καντίνα. Για ποιο λόγο λοιπόν να σταματήσω κάπου να ξεκουραστώ, αφού αν παρ’ ελπίδα βρέχει ή κάνει κρύο δεν θα μπορέσω να βγω από το αυτοκίνητό μου; Και το εύλογο ερώτημα είναι φυσικά, γιατί όλα αυτά δεν κατασκευάστηκαν από την αρχή, ώστε να ολοκληρωθούν μαζί με το έργο και να μην χρειάζεται εκ νέου επέμβαση; Μαθαίνω πως σε όλο το μήκος της Εγνατίας σχεδιάζονται δεκαέξι σταθμοί αυτοκινήτων, οι οποίοι σύντομα θα ξεκινήσουν να κατασκευάζονται. Στο μεταξύ ας βολευτούμε όπως - όπως. Εκείνο που δεν τους ξέφυγε πάντως ήταν η κατασκευή του σταθμού διοδίων στον Πολύμηλο της Κοζάνης, για να εμπεδώσουμε καλά πως η διέλευση δεν θα είναι τσάμπα! Το αντίθετο μάλιστα, θα κοστίζει αρκετά, καθώς συνολικά θα περνάμε από δεκατρείς σταθμούς διοδίων!

Συντεχνία VS Κακοτεχνία

Συνεχίζοντας τη μεσαιωνική παράδοση της συντεχνίας, οι τεχνίτες, (κατασκευαστικές εταιρείες), έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους, που δεν είναι άλλα από την αποκόμιση του υψηλότερου δυνατού κέρδους από ένα έργο. Έτσι έπραξαν και στην περίπτωση της Εγνατίας εργολάβοι και υπεργολάβοι, φυσικά σε συνεννόηση με παράγοντες του ελεγκτικού μηχανισμού του έργου, με αποτέλεσμα η σχεδίαση του δρόμου σε μερικά σημεία να μοιάζει πως έγινε από ανόητους! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: το ότι έκλεισε για μήνες η Εγνατία μεταξύ των κόμβων Σταυρού και Ασπροβάλτας επειδή τα νερά της βροχής διάβρωσαν κομμάτι του δρόμου, που μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα παραδόθηκε στην κυκλοφορία, ή τα σλάλομ που κάνουν οι οδηγοί με ανύπαρκτες κλίσεις πολλές φορές σε μεγάλα τμήματά του; Είναι ίσως ο μοναδικός κλειστός αυτοκινητόδρομος της Ευρώπης που ο οδηγός καταλαβαίνει πότε περνάει από γέφυρα, καθώς και από τα σημεία που ενώνονται οι ασφαλτοστρώσεις της προηγούμενης με την επόμενη βάρδια. Για την ιστορία αναφέρω πως τα παρατήρησα σε μεγάλο μήκος προχθές και διαπίστωσα πως κάθε μέρα ασφάλτωναν δύο έως δυόμισι χιλιόμετρα δρόμο. Όποιος δε με πιστεύει δεν έχει παρά να το επαληθεύσει μόνος του στο κομμάτι από Θεσσαλονίκη προς Στρυμώνα κι αντίστροφα. Οι αναπηδήσεις πάντως στις γέφυρες είναι κάτι το πρωτόγνωρο, ειδικά για τους Ευρωπαίους οδηγούς. Αν κάποιος είναι χαλαρός εκείνη τη στιγμή στο τιμόνι κινδυνεύει πραγματικά! Και δεν μιλάμε για παλιά τμήματα της οδού, αλλά για αυτά που παραδόθηκαν τελευταία. Για παράδειγμα, στη γέφυρα του κόμβου της Βέροιας με την ΠΑΘΕ στο ρεύμα προς Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να φύγει το όχημα από το δρόμο, καθώς η αναπήδηση είναι σε στροφή! Είναι κατασκευή για να παινευόμαστε αυτή; Τόσα χρόνια δεν μπόρεσε να βελτιωθεί ουσιαστικά το σημείο εκείνο, καθώς και πολλά ακόμη παρόμοια; Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι στον κόμβο Διαβατών Θεσσαλονίκης, στον οποίον αν και βελτίωσαν με νέα ασφαλτόστρωση το σημείο, όποιος κινείται κοντά στο όριο των 130 χιλιομέτρων την ώρα, περνώντας τη γέφυρα πέφτει ξαφνικά σε κενό αέρος! Μήπως το έκαναν εσκεμμένα, για να δοκιμάζουμε τα αμορτισέρ μας, ή είναι άλλη μια ατυχής περίπτωση; Αν ρίχναμε μια γενική ματιά θα διαπιστώναμε πως ποιοτικά, ο δρόμος γέρνει προς δυσμάς, καθώς στο κομμάτι από Θεσσαλονίκη μέχρι και τη γέφυρα του Νέστου, η κατασκευή μόνο σύγχρονο αυτοκινητόδρομο δεν θυμίζει. Πέρα από τις εμφανείς κακοτεχνίες εκείνο που είναι σημαντικό είναι η έλλειψη σωστών κλίσεων σε πολλές κι επικίνδυνες στροφές. Όσοι χρησιμοποιούν, όπως το γράφων, το τμήμα αυτό τα βιώνουν ιδίοις όμμασιν. Εκείνο που εμένα προσωπικά με στεναχωρεί είναι γιατί εφόσον κατασκευάζεται το ρημάδι το έργο και θα παραμείνει για 50 και πλέον χρόνια σε χρήση, δεν γίνεται σωστά, ώστε να χαίρεται κανείς να το χρησιμοποιεί; Ποια η θέση του κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού που παραλαμβάνει και υπογράφει πως όλα έγιναν σύμφωνα με το σχεδιασμό;

Το οικολογικό αποτύπωμα

Όπως σε κάθε σύγχρονο έργο έτσι κι σ’ αυτό θα πρέπει ο σχεδιασμός, αλλά και η χρήση του να επεμβαίνουν, αλλά και να επιβαρύνουν στο ελάχιστο το φυσικό περιβάλλον απ’ το οποίο διέρχονται. Μια πολύ σωστή πρόβλεψη στη σχεδίαση της Εγνατίας οδού ήταν αυτή για το βιότοπο της αρκούδας στα Γρεβενά, η οποία προσάρμοσε την πορεία της οδού με σκοπό τη μη παρεμπόδιση στις μετακινήσεις των ζώων. Κάτι για το οποίο παινεύονταν χαρακτηριστικά ο κύριος Λαλιώτης, όντας Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ τον πρώτο καιρό της κατασκευής. Πάντως από τη στιγμή που δόθηκε ο δρόμος στην κυκλοφορία, έχουν γίνει αρκετά ατυχήματα με διερχόμενες αρκούδες και σε πολλές περιπτώσεις διακόπτεται η κυκλοφορία. Μέχρι σήμερα σύμφωνα με αναφορές έχουν σκοτωθεί πάνω από δέκα! Η λύση της τοποθέτησης ηλεκτροφόρων συρμάτων από τη φιλόζωη κατά τ’ άλλα εταιρεία «Εγνατία οδός ΑΕ» που διαχειρίζεται το δρόμο, δεν θα βοηθήσει ουσιαστικά στην εξάλειψη του προβλήματος. Τα ζώα θα συνεχίζουν να προσπαθούν να περνάν από τα μονοπάτια που περνούσαν εδώ και αιώνες και ο κίνδυνος ατυχημάτων θα παραμονεύει!

Ένα άλλο σημαντικό μέλημα των σχεδιαστών θα έπρεπε να ήταν η εύρεση της κατά το δυνατόν συντομότερης διαδρομής, ώστε η απόσταση από τους Κήπους του Έβρου, μέχρι την Ηγουμενίτσα να είναι όσο μικρότερη γίνεται, καθώς περισσότερα χιλιόμετρα σημαίνει μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμων, οπότε περισσότερα καυσαέρια. Επίσης θα έπρεπε να ληφθεί υπ’ όψιν η πρόβλεψη για την κατασκευή όσο το δυνατόν λιγότερων περιττών ανηφοροκατηφόρων, γιατί δεν έχει νόημα να ανεβαίνεις ένα μικρό ύψωμα αφού στη συνέχεια θα το κατέβεις. Ίσως αυτό να καθιστά απαραίτητη την απομάκρυνση κάποιων χωμάτων ή βράχων που ανεβάζουν κατά τι το κόστος κατασκευής, αλλά μακροπρόθεσμα τα οφέλη από τη χρήση θα είναι πολλαπλά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παράκαμψη της Ασπροβάλτας από τον ομώνυμο κόμβο μέχρι τον Στρυμώνα και στη συνέχεια από τον κόμβο Ορφανού και για ένα μήκος πέντε περίπου χιλιομέτρων. Εκεί ανεβαίνεις, κατεβαίνεις και κάνεις σλάλομ συνεχώς, σε σημεία που πολύ εύκολα θα μπορούσε να κατασκευαστεί ευθεία. Ενδεχομένως να προόριζαν το τμήμα αυτό για ενσωμάτωση σε κάποια ειδική διαδρομή του ράλι Ακρόπολης, γιατί άλλο λόγο δεν μπορώ να σκεφτώ. Σκεφτείτε πόσα καύσιμα χρειάζεται να καταναλώσει ένα όχημα, (και δε μιλάω για ένα Ι.Χ. αλλά για ένα φορτηγό σαράντα τόνων, για να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια. φανταστείτε το Δερβένι εδώ στη Θεσσαλονίκη σε ώρα αιχμής: ο δρόμος στην κορυφή της ανηφόρας μοιάζει με τεράστια τσιμινιέρα από την κάπνα των φορτηγών, καθώς ανερχόμενα και από τις δύο κατευθύνσεις γκαζώνουν και ντουμανιάζει ο τόπος. Αν λοιπόν επέλεγαν οι σχεδιαστές τη λύση μιας σήραγγας, όπως έγινε σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις, θα έκαναν απόσβεση τα παραπάνω έξοδα κατασκευής από την οικονομία στα καύσιμα! Αλλά τι τους νοιάζει! Αυτά και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσε να βρει κάποιος ταξιδεύοντας σε όλο το μήκος της οδού. Συνοπτικά πρόκειται για ένα έργο, το οποίο σχεδιάστηκε όπως – όπως, κατασκευάστηκε έτσι κι έτσι και παραδόθηκε άρον - άρον. Σημασία έχει πάντως, πως έστω και με τις όποιες κακοτεχνίες που παρουσιάζει ολοκληρώθηκε και βρίσκεται στη διάθεση ημών και των εξ ανατολών και βορά γειτόνων μας.

Επίλογος

Ένα μεγάλο «γιατί» στην αδυναμία εξασφάλισης εκείνων των προϋποθέσεων κατασκευής, που θα χαρακτήριζαν την Εγνατία οδό, ως ένα σύγχρονο έργο θα βασανίζει κάθε Έλληνα ταξιδιώτη και ένα ειρωνικό χαμόγελο όλους τους δυτικοευρωπαίους οδηγούς που θα τύχει να την περπατήσουν. Εμείς βέβαια ως χώρα είμαστε σίγουροι πως κάναμε ένα έργο επιπέδου, με τις τελευταίες προδιαγραφές κατασκευής! Ο κάθε διερχόμενος φυσικά θα δημιουργήσει τη δική του άποψη, ανάλογα με το τι τον ενόχλησε περισσότερο.

Υστερόγραφο

Όσοι από εσάς αφήνετε σχόλιο μην ανησυχείτε για την καθυστέρηση εμφάνισής του. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτούσιο, είτε αλλαγμένο! Εγώ πάντως δεν επεμβαίνω σε καμιά περίπτωση. Αν χρειαστεί μόνο θα διαγράψω υβριστικά σχόλια και θα το αναφέρω. Άρα ο φίλος σε προηγούμενη ανάρτηση που άφησε όπως είπε το e-mail του, το οποίο δεν βγήκε με το σχόλιο, να είναι σίγουρος πως κόπηκε στη λογοκρισία. Το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 25 Ιουνίου. Μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι ο δείκτης επισκεψιμότητας έδειχνε πως το είδαν γύρω στα 50 άτομα. Ξαφνικά μέσα σε πέντε λεπτά ο δείκτης ανέβηκε κατά δυόμισι χιλιάδες! Τυχαίο; Τα έντεκα σχόλιά σας ήρθαν όλα μαζεμένα τη Δευτέρα, τέσσερις μέρες αργότερα! Μην πτοείστε όμως. Αφήστε αυτούς να κάνουν τη δουλειά τους και συνεχίστε να ενημερώνεστε.

H Εγνατία Οδός

Εισαγωγή

Εγκαινιάστηκε πρόσφατα η Εγνατία οδός, ο μεγαλύτερος κλειστός αυτοκινητόδρομος της χώρας, που συνδέει ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα από ανατολή σε δύση, διασχίζοντας δεκαέξι νομούς, περνώντας από τέσσερα λιμάνια και έξι αεροδρόμια. Το κόστος κατασκευής του έργου το μοιράστηκαν εξίσου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο και το διαχειρίζεται η εταιρεία εγνατία οδός ΑΕ, (δημόσια επιχείρηση), που ιδρύθηκε για το σκοπό αυτό το 1995, όταν ξεκίνησε να κατασκευάζεται. Το έργο αυτό, καθώς και τα ολυμπιακά αποτέλεσαν τα μοναδικά στη σύγχρονη Ελλάδα, τα οποία ξεκίνησαν για να τελειώσουν! Και αυτό γιατί πίσω τους υπήρχε η Ευρώπη, η οποία πίεζε και εξαπέλυε μύδρους, κάθε φορά που οι προθεσμίες δεν ετηρούντο.

Ιστορία

Ο Στράβων στο έργο του «Γεωγραφία» έγραφε: «Από την Απολλωνία στη Μακεδονία, υπάρχει η Εγνατία οδός προς Ανατολάς, μετρημένη ανά μίλι και με μιλιοδείκτες στημένους ως τα Κύψελα και τον Έβρο ποταμό και η απόσταση είναι 535 μίλια». Η κατασκευή αυτού του έργου αποτέλεσε το σημαντικότερο οδικό έργο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όταν περί τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. η Ρώμη είχε κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό μεσογειακό κόσμο, δημιουργήθηκε η ανάγκη χερσαίας σύνδεσης των μεγάλων πόλεων με την πρωτεύουσα, για λόγους στρατιωτικούς και επικοινωνιακούς. Έτσι ξεκίνησε το 146 π.Χ. η ανακατασκευή ήδη υπαρχουσών οδικών τμημάτων, αλλά και η εκ νέου σχεδίαση όπου δεν υπήρχαν, για να ολοκληρωθεί η οδός μέχρι τη Θεσσαλονίκη το 120 π.Χ. Στο τμήμα της Ιταλίας ξεκινούσε από τη Ρώμη, (Αππία οδός) και κατέληγε στην Αδριατική, ανάμεσα στις σημερινές πόλεις Μπάρι και Μπρίντιζι. Το έργο στη μεριά της Μακεδονίας ανέλαβε να εκτελέσει ο ανθύπατος της επαρχίας Gnaeus Egnatius, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στην οδό. Ξεκινούσε από την Απολλωνία της Αλβανίας, το σημερινό Δυρράχιο και έφτανε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, μέσω Αχρίδας, Μοναστηρίου, (Bitola), Έδεσσας και Πέλλας. Εν συνεχεία επεκτάθηκε ανατολικότερα κι έφτασε μέχρι το Βυζάντιο, (Κωνσταντινούπολη), μέσω Αμφίπολης, Φιλίππων, Νεαπόλεως, (Καβάλα), Κομοτηνής και Έβρου. Δεν ήταν τυχαίο που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος το 324 μ.Χ. αποφάσισε να μετακινήσει την πρωτεύουσα από τη Ρώμη, (δυτική κατάληξη της οδού), στο ανατολικό της άκρο, εκεί που ήταν η αποικία των Μεγαρέων, (Βυζάντιο) και που αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη. Ήταν ένας δρόμος με συνολικό μήκος γύρω στα 1,100 χιλιόμετρα, ο οποίος συνέδεε τη Ρώμη με την ανατολική Μεσόγειο και εξυπηρέτησε για δύο χιλιάδες χρόνια περίπου τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς σκοπούς τριών αυτοκρατοριών, της ρωμαϊκής, της βυζαντινής και της οθωμανικής.

Via Egnatia: Η οδός της Ιστορίας

Η Εγνατία οδός αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή της ιδέας για την κατασκευή ενός δρόμου, ο οποίος θα διέσχιζε οριζόντια τα Βαλκάνια. Στα 800 χιλιόμετρα περίπου μήκος που είχε στο βαλκανικό της τμήμα η Εγνατία οδός, στήριξε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την αίγλη της, μέχρι τη δύση του άστρου της που σήμανε το πέρασμα των εδαφών στους Οθωμανούς. Η σπουδαιότητά της μετά την άλωση υποβαθμίστηκε, καθώς τα κύρια συμφέροντα του Σουλτάνου βρισκόντουσαν πλέον μόνο στη βαλκανική χερσόνησο. Έτσι έφτιαξε κάθετους οδικούς άξονες στην Εγνατία, για να οδηγούνται τα αγαθά από την επαρχία στην Πρωτεύουσα, αλλά και να μπορεί ο στρατός της Αυτοκρατορίας να επεμβαίνει άμεσα όπου και όποτε χρειαζόταν. Τους δρόμους αυτούς χρησιμοποιούσαν όλοι όσοι ήθελαν να μετακινηθούν μέσα στην επικράτεια, από έμποροι μέχρι καλλιτέχνες και απλοί ταξιδιώτες. Για την εξυπηρέτηση όλων αυτών υπήρχαν χάνια καθ’ οδόν, στα οποία μπορούσαν να ξεκουραστούν, να φάνε και να διανυκτερεύσουν. Ο έλεγχος των μετακινουμένων γινόταν στα στενά περάσματα των οδών, (τα γνωστά δερβένια), που ακόμα και σήμερα αποκαλούνται έτσι, τα οποία φυλάγονταν από αρματωλούς, (χριστιανούς ένοπλους μισθοφόρους), με επικεφαλής το «Δερβέναγα». Ένα τέτοιο πέρασμα ήταν και το σημερινό Δερβένι στη Θεσσαλονίκη. Ενημερωτικά να αναφέρω εδώ πως το μοναδικό κομμάτι της παλαιάς Εγνατίας οδού, το οποίο σώζεται σήμερα έτσι ακριβώς όπως ήταν, βρίσκεται στο χώρο του μουσείου στην περιοχή της έκθεσης.

Μετά τη συρρίκνωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ου αιώνα και την απομάκρυνσή της από τη Βαλκανική, υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο ο ρόλος της Εγνατίας οδού, καθώς το υπό επέκτασιν Ελληνικό κράτος, (το 1912 πήραμε τη Θεσσαλονίκη), που μόλις είχε εξαπλωθεί προς τη Μακεδονία, έδωσε μεγάλη βαρύτητα κυρίως στον άξονα Βορά – Νότου και όχι Ανατολής – Δύσης. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά την πρώτη ιδέα κατασκευής της Εγνατίας οδού, τέθηκε ξανά στο τραπέζι, αυτή τη φορά από τους Γερμανο – Ιταλούς, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, καθώς μια οδική σύνδεση της Αδριατικής με τον Εύξεινο Πόντο θα τους εξυπηρετούσε στην επίτευξη των στόχων τους. Έτσι χάραξαν αυτή τη φορά την οδό με αρχή και πάλι το Δυρράχιο και κατάληξη μέσω Γιουγκοσλαβίας το Βουλγαρικό λιμάνι Μπουργκάς. Η εξέλιξη του πολέμου όμως δεν τους βοήθησε να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους και τα ιδρυθέντα κράτη στη συνέχεια δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας οδού, καθώς είχαν πολλά να επιλύσουν στο εσωτερικό τους και εν μέσω διενέξεων δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν και να δράσουν από κοινού για κάτι τέτοιο.

Η Νέα Εγνατία

Έπρεπε να περάσουν ακόμη πενήντα χρόνια για να τεθεί ξανά στο τραπέζι η εφαρμογή της ιδέας κατασκευής ενός δρόμου παρόμοιου με τη παλιά Εγνατία οδό. Τα οφέλη πολλαπλά: πολλές περιοχές που μέχρι σήμερα είχαν περιορισμένη πρόσβαση σε μεγάλα αστικά κέντρα και λιμάνια, με όλα όσα αυτό σημαίνει για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξή τους, θα έχουν τώρα την ευκαιρία να μετακινούνται κάτοικοι και προϊόντα με ταχύτητα και ασφάλεια. Ο δρόμος ξεκίνησε να κατασκευάζεται γύρω στο 1995 και ολοκληρώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες. Ο συνδυασμός των κάθετων αξόνων προς τις χώρες της Βαλκανικής, καθιστούν ακόμη μεγαλύτερη τη σημασία του, καθώς γίνεται μεταφορέας των αγαθών από και προς τη χώρα μας, αλλά και προς την Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η ΕΕ δεν δέχτηκε την παραμικρή καθυστέρηση στις προθεσμίες που έθετε, γι’ αυτό και το έργο δεν σταμάτησε εντελώς, όταν σταμάτησαν σχεδόν όλα τα άλλα εν όψει της ανακατασκευής της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η μελλοντική πιθανή ένταξη των γειτονικών βαλκανικών χωρών στην Ένωση, θα τις φέρει αμέσως στην αγκαλιά της Ευρώπης, χωρίς να έχουν προσπαθήσει καθόλου γι’ αυτό. Θυμηθείτε τι τραβούσαν τα Ελληνικά προϊόντα για να φτάσουν στις παραπάνω αγορές στη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, αλλά κυρίως πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας όταν η θαλάσσια σύνδεση Ελλάδας – Ιταλίας δεν ήταν ανεπτυγμένη, καθώς τα φορτηγά ήταν αναγκασμένα να διασχίζουν τους καρόδρομους της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας, με όλους τους κινδύνους και τις αντιξοότητες που τους επεφύλασσαν, τόσο για τα προϊόντα που μετέφεραν, όσο και για την ίδια την ασφάλεια των οδηγών τους! Όσοι ταξίδευαν προς την Ευρώπη, έπρεπε να διασχίσουν με τη μία την Γιουγκοσλαβική ή την Βουλγαρική επικράτεια, γιατί φοβόντουσαν να διανυκτερεύσουν πριν την Αυστρία, επειδή υπήρχε κίνδυνος να τους ληστέψουν!

Ο ρόλος της Θεσσαλονίκης

Καθώς η Νέα Εγνατία διέρχεται από τις παρυφές της Θεσσαλονίκης και η πόλη βρίσκεται γεωγραφικά περίπου στη μέση της διαδρομής Κωνσταντινούπολης - Ηγουμενίτσας, θα πρέπει να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στα ευρύτερα δρώμενα, κι αυτό γιατί διαθέτει αεροδρόμιο, ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια του Β. Αιγαίου, (έτσι βέβαια όπως το κατάντησαν με τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι και με την αδιαλλαξία της η Κυβέρνηση να το χαίρονται), αλλά και σπουδαίο σιδηροδρομικό σταθμό, (νέο παρακαλώ!). Αυτό φυσικά θα πρέπει να το κυνηγήσουν κυρίως οι τοπικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένων και των επιμελητηρίων, για να μην καταντήσει η Θεσσαλονίκη μια πόλη που θα στηρίζει την ευημερία της στην παροχή υπηρεσιών και μόνο, γιατί κινδυνεύει να παραγκωνισθεί. Σε έναν κύκλο ακτίνας 650 χιλιομέτρων περιλαμβάνονται τα Σκόπια, τα Τίρανα, η Σόφια, το Βουκουρέστι, η Αθήνα και η Κωνσταντινούπολη. Καμιά άλλη Βαλκανική πόλη δεν συνδυάζει όλα αυτά, σε μια χώρα με πολιτική σταθερότητα και τάσεις ανάπτυξης. Άρα ας τρέξουν όσο είναι ακόμη καιρός οι κκ πολιτικοί και τοπικοί άρχοντες να εξασφαλίσουν εκείνες τις δεσμεύσεις, οι οποίες θα καταστήσουν την πόλη κυρίαρχο του παιχνιδιού της διαμετακομιδής προϊόντων και υπηρεσιών. Ήδη η πόλη αποτελεί έδρα διεθνών οργανισμών, όπως της Τράπεζας Εμπορίου των χωρών της Μαύρης θάλασσας, του CEDEFOP, καθώς και του οργανισμού ανασυγκρότησης των Βαλκανίων. Ας ελπίσουμε πως οι πολιτικοί θα δραστηριοποιηθούν, θα παρατήσουν τη δημαγωγία και θα ενεργήσουν σοβαρά προς αυτόν το σκοπό. Τι παραπάνω να κάνουν; Κατ’ αρχήν να απλοποιήσουν διαδικασίες, δικαιολογητικά και γραφειοκρατία για τον υποψήφιο επενδυτή και να διεκπεραιώνουν το δυνατό συντομότερο τα αιτήματά του. Να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την εικόνα που υπάρχει στους επιχειρηματικούς κύκλους, σχετικά με γρηγορόσημα, λαδώματα, ρουσφέτια, συμπάθειες κ.λπ. Ας αρχίσουν από αυτά τα απλά και στη συνέχεια βλέπουμε.

Συνεχίζεται…

Ημέρα Μνήμης

Εισαγωγή

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ έστω και επιγραμματικά στη σημερινή μέρα. Γνωρίζω πως πολλά ιστολόγια έχουν ήδη ασχοληθεί λεπτομερειακά με τη 19η Μαΐου, ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, ωστόσο θεωρώ πως όλοι μας ως Έλληνες πρέπει έστω και αργά και με όποια μέσα διαθέτουμε να δώσουμε σε όλους όσους προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη σημασία του γεγονότος αυτού, να καταλάβουν πως οι θηριωδίες εκείνες και οι χώρες που τις προκάλεσαν θα πρέπει να τύχουν διεθνούς κατακραυγής, ώστε να αποφευχθούν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον. Ο όρος γενοκτονία χαρακτηρίζει νομικά τη σκόπιμη μαζική εξόντωση λαών φυλών ή ομάδων και υιοθετήθηκε μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, κυρίως για τις κτηνωδίες των Γερμανών κατά των Εβραίων.

Γενικά

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στον 20ο αιώνα είναι εκείνη που διεπράχθη στο διάστημα 1933 -1945 από το ναζιστικό καθεστώς κατά των Εβραίων στις ελεγχόμενες απ’ αυτό χώρες, που αποτελεί και τη μαζικότερη εξόντωση πληθυσμού, καθώς την περίοδο αυτή θανατώθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης το 90% των Εβραίων κατοίκων της Πολωνίας και της Γερμανίας.

Η γενοκτονία που μνημονεύουμε σήμερα είναι αυτή που διαπράχθηκε από το Τουρκικό καθεστώς κατά των Ελλλήνων του Πόντου. Με σφαγές την περίοδο 1885 – 86 και με την απόφαση της Τουρκικής κυβέρνησης το 1915 πως «η Τουρκία είναι μόνο για τους Τούρκους», άρχισε και συνεχίστηκε μέχρι το 1922 ένα ανελέητο κυνηγητό όλων των μη τούρκικων πληθυσμών, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων να εξοντωθούν πάνω από 220.000 Πόντιοι και περί το ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι!

Η μεγαλύτερη γενοκτονία ίσως της παγκόσμιας ιστορίας ίσως είναι αυτή της εξόντωσης των ινδιάνικων φυλών της Αμερικής από τους ευρωπαίους κατακτητές, η οποία συνεχίζεται σε κάποιες περιοχές κυρίως της Ν. Αμερικής ακόμη και σήμερα! Οι ιστορικοί τη χαρακτηρίζουν ως την πλέον οργανωμένη και συστηματική εξόντωση πληθυσμών, καθώς χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα προς αυτόν το σκοπό, όπως: εξόντωση, δολοφονίες, διωγμοί, καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος κ.λπ. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί ή να αναγκαστεί σε μετανάστευση ο υπάρχον πληθυσμός, ώστε να καταστεί ευκολότερη η «κατάκτηση της Δύσης».

Σύμβαση γενοκτονίας

Η συστηματική εξολόθρευση μιας ομάδας πληθυσμού, όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, ανάγκασε τον ΟΗΕ να αναγνωρίσει τη γενοκτονία ως έγκλημα του διεθνούς δικαίου το 1946, (πολύ αργότερα από τη διάπραξή του) και υιοθέτησε σύμβαση το 1948 «για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας». Με νεώτερη σύμβαση το 1968 η γενοκτονία αποτελεί διεθνές έγκλημα, είτε πραγματοποιείται σε καιρό ειρήνης είτε σε καιρό πολέμου και δεν παραγράφεται. Η Βουλή των Ελλήνων περίμενε μέχρι το 1994 για να αναγνωρίσει και επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων από τους Τούρκους και ανακήρυξε την 19η Μαΐου ημέρα μνήμης, (19 Μαΐου 1919 έγινε η απόβαση του τουρκικού στρατού στην Τραπεζούντα και σήμανε το τέλος του Ποντιακού Ελληνισμού), για να επανέλθει πρόπερσι με το γνωστό βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού να την υποβαθμίσει σε «συνωστισμό»!

Ιστορία

Ο διωγμός του Ελληνικού στοιχείου ξεκίνησε από τη στιγμή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης το 1453, με την πολιορκία της Τραπεζούντας το 1461, καθώς και με διωγμούς και συνεχή μέτρα κατά των Ελλήνων στους αιώνες που ακολούθησαν. Εντάθηκε το κυνηγητό αυτό στις αρχές του 20ου αιώνα παράλληλα με τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς τα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη είχαν εμπλακεί σ’ αυτόν και έτσι το πεδίο δράσης για την επιχείρηση εξόντωσης του Ελληνικού στοιχείου από τους Τούρκους ήταν ελεύθερο. Έτσι πέραν τις συστηματικές δολοφονίες Ποντίων στη Μικρά Ασία την περίοδο 1908 – 1915, έχουμε το 1916 την εκπόνηση και εφαρμογή του σχεδίου εξόντωσης του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού από τους Τούρκους στρατηγούς. Η αρχή έγινε στην πόλη Σαμψούντα και τις γύρω περιοχές. Γλίτωσε μόνο η Τραπεζούντα, η οποία ευρίσκετο υπό την κατοχή των Ρώσων από τον Απρίλιο του 1916. Όταν όμως αποχώρησε το Ρωσικός στρατός το 1918, η πόλη έμεινε ανυπεράσπιστη να περιμένει τη χαριστική βολή των Τούρκων, η οποία επήλθε στις 19 Μαΐου του 1919. Γλίτωσαν μόνο όσοι ακολούθησαν το Ρωσικό στρατό και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του Καυκάσου, της Γεωργίας, της σημερινής Αρμενίας κ.λπ. Όσοι έμειναν γνώρισαν την Τουρκική θηριωδία, καθώς είτε αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν, είτε εξοντώθηκαν επί τόπου. Οι όποιες ελπίδες για ένταξη του Πόντου στο Ελληνικό κράτος μετά το τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου εξανεμίστηκαν, επειδή ο Βενιζέλος έκρινε πως η περιοχή ήταν απομακρυσμένη και δεν θα μπορούσε να προστατευθεί αποτελεσματικά. Αντ΄αυτού πρότεινε τη δημιουργία μιας Αρμενοποντιακής ομοσπονδίας, κάτι που υλοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1920. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους όμως ηττήθηκε ο στρατός της ομοσπονδίας αυτής από τις δυνάμεις του Κεμάλ, οι Αρμένιοι συνθηκολόγησαν και οι Πόντιοι έμειναν μόνοι τους. Από τότε και μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, ο Τουρκικός στρατός αφάνιζε συστηματικά κάθε Ποντιακό στοιχείο από την επικράτεια. Όσοι απέμειναν, με τη βοήθεια των συμμαχικών δυνάμεων μεταφέρθηκαν με καράβια και εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές στην Ελλάδα. Γεγονός είναι πάντως πως την περίοδο εκείνη φονεύθηκαν περίπου 200,000 Πόντιοι.

Με παρόμοιο τρόπο μεθοδεύτηκε και η εξόντωση των Αρμενίων, η οποία ξεκίνησε στις 24 Απριλίου του 1915, με τη συγκέντρωση και την εκτέλεση των αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη. Οι Νεότουρκοι ανάγκασαν σε επιστράτευση όλους τους δυνάμενους να φέρουν όπλα, καθώς και να παραδώσουν τα κυνηγετικά τουφέκια που κατείχαν. Οι γέροντες, οι γυναίκες και τα παιδιά υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν τη λεγόμενη «Πορεία Θανάτου», αναγκαστικές μετακινήσεις με τη δικαιολογία της δήθεν αλλαγής περιοχής. Οι συνοδοί τους, άλλοτε τους έστηναν ενέδρες θανάτου και άλλοτε τους εκτελούσαν χωρίς λόγο. Όσοι άντεξαν φονεύθηκαν στον τόπο προορισμού, στην έρημο της Συρίας Dezor. Ελάχιστοι επιβίωσαν, κυρίως βοηθούμενοι από τους Άραβες. Συνολικά σκοτώθηκαν ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι. Πολλές χώρες έχουν μέχρι σήμερα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, όπως π.χ. η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος, η δε Τουρκία την αρνείται σθεναρά, ενώ έχει ποινικοποιήσει την όποια αναφορά στο θέμα, (βλέπε δολοφονία Τούρκου δημοσιογράφου στην Κων-πολη επειδή ασχολήθηκε με το θέμα).

Επίλογος

Ποια χώρα, ως κατακτητής δεν θα φρόντιζε να μειώνει στο ελάχιστο την πιθανότητα ξεσηκωμού των κατακτημένων; Και πώς θα το κατάφερνε αυτό; Με πράξεις βίας και λήψη προληπτικών μέτρων, όπως η μετεγκατάσταση πληθυσμών από ευαίσθητες περιοχές. Υπάρχουν αρκετά τέτοια παραδείγματα στην Ιστορία μας. Ελάχιστα όμως σε καιρούς ειρήνης και ακόμη πιο σπάνια με αφανισμό συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων. Η Τουρκία προσπάθησε να αφανίσει τρεις διαφορετικές ομάδες λαών που κατοικούσαν στην επικράτειά της. Τους Πόντιους, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους. Όσον αφορά το Ελληνικό στοιχείο, οι διωγμοί δεν σταμάτησαν, παρά μόνον όταν στην Κωνσταντινούπολη έμειναν ελάχιστοι Έλληνες, (υπολογίζεται πως σήμερα ζουν εκεί περί τους δύο χιλιάδες). Παρά τον Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και τον εκσυγχρονισμό που θέλει να νομίζει πως τη χαρακτηρίζει, η χώρα αυτή παραμένει βαθιά ριζωμένη σε πεπαλαιωμένες αρχές, οι οποίες την κάνουν να φέρεται εγωιστικά και να μη δείχνει μεταμέλεια. Είναι η ίδια χώρα που οργάνωσε με σύγχρονο τρόπο τη «γενοκτονία» των Ελληνοκυπρίων το 1974, μόνο που αυτή τη φορά δεν τους σκότωσε όλους, απλά τους ανάγκασε σε ξεριζωμό. Είναι η ίδια χώρα που έκλεισε τη θεολογική σχολή στη Χάλκη, για να σβήσει κάθε ελπίδα ανόρθωσης. Είναι η ίδια χώρα που «υμνεί» τα ανθρώπινα δικαιώματα και χαράζει Ευρωπαϊκή πορεία. Προσωπικά της εύχομαι να καταφέρει να απαγκιστρωθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος και να συμπορευτεί με τις σύγχρονες διεθνείς επιταγές.

Παγκόσμιοι Κυβερνήτες

Εισαγωγή

Όπως πολύ σωστά παρατηρήσατε, η προηγούμενη ανάρτηση ήταν κάπως χλιαρή, το θέμα κοινό και η έκβασή του αναμενόμενη. Ωστόσο την έκρινα σκόπιμη για να διαπιστώσω αν ακόμη η ιστοσελίδα μου παρέμενε σε «δυσμένεια» από τη Google. Φαίνεται πως η κατακραυγή από όλους μας συνετέλεσε στο να δουλέψουν αυτή τη φορά όλα καλύτερα, χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις και «χακέματα». Ωστόσο παραμένει το πρόβλημα της αδυναμίας ενσωμάτωσης φωτογραφιών στην ανάρτηση, το οποίο αν διορθωθεί θα επανέλθω να τις επισυνάψω. Θέλω επίσης να πιστεύω πως από δω και πέρα δεν θα παρουσιαστούν παρόμοια φαινόμενα. Ας αφήσουν επιτέλους όλους εμάς, που όπως φαίνεται δεν μας πείθουν οι κονσέρβες που καθημερινά μας σερβίρουν, να εκφραστούμε με τον τρόπο που υπαγορεύει η λογική μας, κι ας τους γινόμαστε δυσάρεστοι. Τώρα τι έχει να κερδίσει η εν λόγω διαφημιστική εταιρεία με το να εμποδίζει την ελεύθερη διατύπωση των απόψεων μας, αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που ίσως παρακάτω εν μέρει απαντηθεί.

Το θέμα

Το σημερινό θέμα είναι λίγο πολύ γνωστό, καθώς αγγίζει σχεδόν όλο το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας και δείχνει πόσο άβουλοι καθίστανται οι κυβερνώντες της. Περίμενα αρκετό καιρό για να το αναρτήσω, καθώς ανέμενα να ευδοκιμήσουν οι συνθήκες δημοσίευσής του, που δεν είναι άλλες από τις εργασίες της συνόδου της λέσχης Μπίλντενμπεργκ στην Αθήνα, οι οποίες ξεκινούν στις 14 Μαΐου και τις από Ελληνικής πλευράς συμμετοχές. Πολλά έχουν γραφτεί και δημοσιευτεί σχετικά με την περιβόητη αυτή λέσχη και τη μυστικότητα που επικρατεί στους κόλπους της. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι επακριβώς τι συζητούν οι 100 – 140 καλεσμένοι, στις ετήσιες συνεδριάσεις της, καθώς δεν ακολουθεί κάποιο ανακοινωθέν ή πρακτικό στη λήξη, απλά η ενημέρωση γύρω από τον τρόπο δράσης της λέσχης και τα γεγονότα που έπονται, μπορούν να μας οδηγήσουν με σχετική ακρίβεια στις αποφάσεις που ελήφθησαν. Ενδεικτικά αναφέρω την πρόβλεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, (Warren Christopher), λίγο καιρό μετά τη σύνοδο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Αθήνα το Μάη του 1993 για επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα το Φθινόπωρο του ιδίου έτους. To σίγουρο πάντως είναι πως δεν μαζεύονται βασιλείς, η ελίτ των επιχειρηματιών Ευρώπης και Αμερικής, πρωτοκλασάτοι πρωταγωνιστές του παγκοσμίου οικονομικού στερεώματος και επιλεκτικά κάποιοι πολιτικοί, για να συζητήσουν για τον καιρό ή τα αποδημητικά πουλιά!

Η ιδέα

Η ιδέα της δημιουργίας επιχειρηματικών φόρουμ - λέσχεων, τα οποία θα περιελάμβαναν την αφρόκρεμα των οικονομικών παραγόντων αποτέλεσε το πρώτο μέλημα στις μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο Ευρώπη και ΗΠΑ. Μη θέλοντας οι μεγάλοι αρχοντες να υπόκεινται στις βουλές των κυβερνήσεων, οι οποίες έτσι κι αλλιώς εναλλάσσονταν τακτικά στην εξουσία και υπό το φόβο της κομουνιστικής απειλής - εξάπλωσης σε Δ. Ευρώπη και Λατινική Αμερική, συνασπίστηκαν κι επηρέαζαν - εξαγόραζαν κυβερνήσεις καθιστώντας τες εξαρτώμενες απ’ αυτούς και εκτελεστικά όργανα των απαιτήσεών τους. Θύματα έβρισκαν παντού: οι κατά καιρούς επίδοξοι κυβερνώντες υπήρξαν τα καταλληλότερα πρόσωπα, τα οποία από το πάθος τους να ανέλθουν στην εξουσία στηρίζονταν στη χρηματοδότησή των «δυνατών», με αποτέλεσμα στη συνέχεια να μην μπορούν παρά να προασπίζουν τα συμφέροντά τους, αδιαφορώντας για τα προβλήματα του τόπου που κυβερνούσαν. Πολλοί θεωρούσαν μεγάλη τιμή, την πρόταση ένταξής τους στα κλαμπ, ή τουλάχιστον αυτό προσποιούνταν, καθώς από κάποια στιγμή και μετά η αποδοχή και εκτέλεση των επιταγών τους αποτελούσε μονόδρομο. Όποιος προσπαθούσε να ξεφύγει από τα συμφωνηθέντα και καθίστατο απαραίτητη η απομάκρυνσή του από το αξίωμα το οποίο κατείχε, τότε με την αρωγή των μυστικών υπηρεσιών κυρίως των ΗΠΑ (CIA) και του ΝΑΤΟ, δρομολογούνταν «μέτρα» από μια απλή δημοσίευση σκανδάλων μέχρι πολεμικές συμπλοκές και δολοφονίες. Τα οφέλη πολλαπλά: υπό το φόβο της πολεμικής σύρραξης, εξασφαλίζεται μια τρελή κούρσα στρατιωτικών εξοπλισμών, η οποία ξεζουμίζει τα ταμεία των κρατών και τα καθιστά αδύναμα να ευημερήσουν, (βλέπε Ελλάδα – Τουρκία). Ο σκοπός μοναδικός: να εξασφαλιστεί η αδιάλειπτη συγκέντρωση πλούτου.

Λέσχες και λεσχειάρχες

Τα τελευταία πενήντα χρόνια ο κόσμος μας βρίθει από ιστορίες σχετιζόμενες με κάθε είδους μυστικές οργανώσεις και το ρόλο που διαδραματίζουν στις διεθνείς εξελίξεις. Οι Εβραίοι, οι Μασόνοι, οι Ιεχωβάδες, οι illuminati, οι Opus Dei και πολλές άλλες έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί για συνομωσίες, κρυφές διεργασίες και σκοτεινές επιδιώξεις. Δυο όμως είναι αυτές που πραγματικά κυριαρχούν παγκοσμίως: η λέσχη Bilderberg και η Τριμερής συμμαχία. Η πρώτη ιδρύθηκε το 1954 με πρωτοβουλία του Ολλανδού πρίγκηπα Bernard, του προέδρου της αγγλοολλανδικής εταιρείας Unilever, Πωλ Ρίσκενς, [του skip, της χλωρίνης κλινέξ, (αυτήν ξέρετε αυτήν εμπιστεύεστε), των προϊόντων ελαΐς κλπ], του προέδρου της ITT, του διευθυντή της CIA Donovan και λίγων ακόμη, με πρώτο πρόεδρο τον Bernard. Έκτοτε συνέρχεται σχεδόν κάθε χρόνο, προκειμένου να αποφασίσει για τα μελλούμενα. Την απαρτίζουν λίγα μόνιμα μέλη ισχυρών, όπως ο ορκισμένος ανθέλληνας Henry Kissinger, (ο πάλαι ποτέ ΥΠΕΞ των ΗΠΑ), ο μεγιστάνας του πλούτου David Rockefeller, (Chase Manhattan Bank, εταιρείες πετρελαίων κ.ά.), ο πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ λόρδος Κάρινγκτον, (σ. όλοι οι ΓΓ του ΝΑΤΟ υπήρξαν μέλη της) και πολλά ακόμη μεγάλα ονόματα. Στις συνεδριάσεις της, εκτός από τα βασικά μέλη προσκαλούνται πλήθος επιφανείς από τον πολιτικό, στρατιωτικό, επιχειρηματικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό και επιστημονικό τομέα. Η τριμερής επιτροπή δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ το 1973 από μέλη της Μπίλντερμπεργκ, (χωρίς όμως να αποσχισθούν), με επικεφαλής τον David Rockefeller, με σκοπό την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των τριών πιο ανεπτυγμένων περιοχών του πλανήτη, (Ευρώπης, ΗΠΑ και Ιαπωνίας). Τα μέλη της είναι αυστηρώς επιλεγμένα και αποτελούνται από πολιτικούς και επιχειρηματίες των τριών αυτών μερών όπως οι: Henry Kissinger, Alexander Haig, (Υπ. Άμυνας ΗΠΑ), Bill Clinton, George Bush, Jimmy Carter, (όλοι πρόεδροι των ΗΠΑ), οι πρόεδροι των εταιριών FIAT και SONY και πολλοί άλλοι. Η τριμερής επιτροπή θεωρείται ανώτερη τη τάξει της Μπίλντερμπεργκ, καθώς οι όποιες αποφάσεις της δεύτερης θα πρέπει να «επικυρωθούν» από την πρώτη.

Τα διαδικαστικά της Μπίλντερμπεργκ

Όπως κάθε λέσχη έτσι κι αυτή αποτελείται από πρωταγωνιστές και βοηθητικούς. Οι πρώτοι αποφασίζουν, οι δεύτεροι εκτελούν. Οι βοηθητικοί προέρχονται συνήθως από τον πολιτικό χώρο, οι οποίοι υπό το δέλεαρ της εξουσίας, δεν διστάζουν να θυσιάσουν πατρίδα και ιδανικά, ώστε να προωθηθούν. Η λέσχη από την άλλη δεν έχει κανένα λόγο να μην στηρίξει τους πλέον πιστούς, αφού έτσι εξασφαλίζεται η προάσπιση των συμφερόντων της. Πού βρίσκει όμως τα κονδύλια να χρηματοδοτεί όλα της τα σχέδια, αφού τα πλοκάμια της απλώνονται σε ολόκληρη τη υφήλιο; Προφανώς υπάρχει κάποιου είδους συνδρομή των μελών της, οι οποίοι λόγω της πρωτοκλασάτης θέσης τους στο οικονομικό στερέωμα δεν θα τους επηρέαζε μια μικρή απώλεια εσόδων, για τη δημιουργία ενός «επικουρικού ταμείου», το οποίο διαχειρίζεται τις υποθέσεις της, αφού τα μελλοντικά οφέλη θα είναι πολλαπλά. Άλλωστε τα περισσότερα στελέχη της έχουν στήσει τις τέλειες μηχανές χρήματος, επενδύοντας σε τομείς απαραίτητους για τη διαβίωσή μας, όπως η ενέργεια, οι μετακινήσεις, τα καθημερινά επώνυμα προϊόντα που καταναλώνουμε και έτσι γινόμαστε θέλουμε δε θέλουμε έμμεσοι χρηματοδότες των σκοπών τους. Ποιος γνωρίζει για παράδειγμα ότι κάθε φορά που βάζει βενζίνη συνδράμει ακούσια σ’ αυτό το «κόστος διοικήσεως»; Σε έσχατες περιπτώσεις μπορούν πολύ εύκολα να ζητήσουν χρηματοδότηση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις που επηρεάζουν και να είστε σίγουροι πως καμιά δεν θα τολμήσει να αρνηθεί. Πολλά μέλη της διατέλεσαν σε κυβερνητικά αξιώματα στη χώρα τους και υπήρξαν αποτελεσματικοί εκτελεστές των βουλήσεών της. Ενδεικτικά αναφέρω τους Τζέημς Κάλαχαν, (πρωθυπουργός της Αγγλίας και υπουργός εξωτερικών κατά την Τουρκική απόβαση στην Κύπρο), ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μπερεγκοβουά, (αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει το 1993 εξ αιτίας αποκάλυψης σκανδάλων), οι βασίλισσες της Ολλανδίας Βεατρίκη και της Ισπανίας Σοφία, οι πρόεδροι των ΗΠΑ Κλίντον και Μπους κ.ά. Τα θέματα που συζητιώνται δεν κοινοποιούνται ποτέ, γι’ αυτό και δεν καλύπτονται δημοσιογραφικά οι συναντήσεις. Παρευρίσκονται όμως στελέχη μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ για να λάβουν τις κατευθυντήριες γραμμές των εντύπων τους σχετικά με στρατηγικής σημασίας θέματα για την επόμενη περίοδο. Όλοι οι παρευρισκόμενοι μετέχουν ως ιδιώτες και όχι με τον τίτλο που κατέχουν, (πολιτικό, επιχειρηματικό κλπ). Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης ο τόπος στον οποίο πραγματοποιείται κάθε φορά η συνάντηση, καθώς συνδέεται άμεσα με τη λήψη αποφάσεων, που αφορούν την ευρύτερη περιοχή, αλλά και την ίδια τη χώρα διεξαγωγής.

Οι Ελληνικές συμμετοχές

Η Ελλάδα ως χώρα με ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον και σοβαρά οικονομικά προβλήματα ήταν πιο ευάλωτη στις επιρροές της λέσχης, κυρίως μέσω χρηματικής βοήθειας. Λέγεται ότι στις κατά καιρούς συνεδριάσεις της λέσχης έχουν προσκληθεί οι πολιτικοί: Ευάγγελος Αβέρωφ, όντας ΥΠ.ΕΞ της Ελλάδας το 1959 για θέματα σχετικά με την Κύπρο - ΕΟΚ, ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, ο Στέφανος Μάνος, ο Γ. Αλογοσκούφης, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Γιάννης Παλαιοκρασάς κ.ά. Από επιχειρηματίες ξεχωρίζουν οι Λιβανός, Νιάρχος, Παπαλεξόπουλος και η εκδότης της εφημερίδας καθημερινή Ελένη Βλάχου, με τις περισσότερες συμμετοχές όμως να τις έχει ο επιχειρηματίας Κώστας Καρράς. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η πρόσκληση, (όχι για πρώτη φορά), του πρώην Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά στις εργασίες της λέσχης στο Εβιάν της Γαλλίας το 1992, του μοναδικού Έλληνα πολιτικού που έλαβε μέρος στη συγκεκριμένη σύνοδο. Απόφοιτος του Χάρβαρντ, «καλό παιδί», όπως διαδίδεται στους κόλπους της λέσχης και οργισμένος μετά την τότε αποπομπή του από το ΥΠΕΞ, λέγεται πως η εκεί παρουσία του, τού έδινε άτυπα το χρίσμα στη διαδοχή του Κ. Μητσοτάτη στην ηγεσία της ΝΔ, καθώς και οι αμερικανοί ήταν θυμωμένοι από τους χειρισμούς του ως Πρωθυπουργός.

Στην Αθήνα το 1993

Η λέσχη συνεδρίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1993, καθώς οι συνθήκες επιβάλλουν οι εκάστοτε συναντήσεις να πραγματοποιούνται κοντά σε περιοχές που παρουσιάζουν πρόσκαιρο ενδιαφέρον και έχουν θέματα που πρέπει να επιλυθούν. Θυμίζω πως την περίοδο εκείνη υπήρχε η αναταραχή στην πρώην Γιουγκοσλαβία, το θέμα για την ονομασία της ΦΥΡΟΜ, τα Ελληνοτουρκικά και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Φυσικό λοιπόν να χρειάζεται η στελέχωση μιας ισχυρής επιρροής στις νέες αγορές, (του πρώην συμφώνου της Βαρσοβίας) προς όφελος των πολυεθνικών αμερικανικών και ευρωπαϊκών εταιρειών. Πρέπει να πούμε πως ομιλητές της λέσχης είναι τόσο οι πρωταγωνιστές, όσο και κάποιοι παρατρεχάμενοι, οι οποίοι θεωρούν εαυτούς σημαντικές προσωπικότητες μόνο και μόνο επειδή εκλήθησαν να μιλήσουν. Η παρουσία τους έχει να κάνει με το καλωσόρισμα και οι ολιγόλεπτες ομιλίες τους πραγματοποιούνται πριν την κανονική έναρξη της συζήτησης των θεμάτων, καθώς τότε οι πόρτες κλείνουν και μέσα παραμένουν μόνον οι πρωταγωνιστές. Από κυβερνητικής πλευράς παραβρέθηκαν ο τότε Πρωθυπουργός Κων/νος Μητσοτάκης, ο Υπ. Οικονομικών Στέφανος Μάνος και ο Υπ. Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Από τη μεριά της αντιπολίτευσης ο Θόδωρος Πάγκαλος. Από τον επιχειρηματικό κόσμο παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων οι Ι. Κωστόπουλος, Θ. Παπαλεξόπουλος, Μ. Περατικός, Γ. Χατζηελευθεριάδης. Μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν και αφορούσαν την Ελλάδα ήταν οι σχέσεις Ελλάδος – Σκοπίων, η άμεση αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας, (είχαμε εκλογές λίγους μήνες αργότερα), και η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της.

Άλλες συμμετοχές

Στις κατοπινές συναθροίσεις της λέσχης συναντάμε τους σημερινούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων, Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς και πολλά μέλη της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης όπως την Άννα Διαμαντοπούλου, το Γιάννο Κρανιδιώτη, τη Ντόρα Μπακογιάννη, καθώς επίσης και πολλούς άλλους επιφανείς επιχειρηματίες, όπως τον κύριο Δαυίδ της κοκα-κόλα 3Ε. Οι πολιτικοί μας βέβαια διασκέδαζαν τη δημοσιοποίηση της συμμετοχής τους, λέγοντας πως πρόκειται για μια συνάντηση ανταλλαγής απόψεων και σκέψεων, με απώτερο σκοπό την εύρεση λύσεων σε επίκαιρα θέματα. Αν είναι έτσι γιατί πηγαίνουμε απ’ το κακό στο χειρότερο; Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η συμμετοχή του μοναδικού Έλληνα δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά στη σύνοδο της λέσχης στη Βιρτζίνια το 2002, αλλά και στην Κων/λη το 2007, ο οποίος εκπαιδευθείς στις ΗΠΑ και ανερχόμενος αργότερα στα ΜΜΕ, (mega, Σκάι και καθημερινή), μέσω της επιρροής, των καλών ιστορικών του γνώσεων και των εκπομπών του, θα ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο για την προώθηση των συμφερόντων της λέσχης στη χώρα μας.

Στην Αθήνα φέτος

Ύστερα από δεκαέξι χρόνια η καθιερωμένη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο, καθώς μεθαύριο Πέμπτη, αν όλα πάνε καλά, ξεκινά η ετήσια συνάντηση των μελών της λέσχης στον Αστέρα Βουλιαγμένης, με πρόεδρο της λέσχης τον γεννημένο στη Βουδαπέστη Βέλγο πολιτικό Etienne Davignon, πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αν τηρηθεί η συνήθεια που θέλει τον Υπουργό Εξωτερικών της φιλοξενούσης χώρας να παρίσταται και να καλωσορίζει τους προσκεκλημένους, θα δούμε και πάλι την κυρία Μπακογιάννη ομιλήτρια. Πρόσκληση έλαβαν ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν θα απουσιάζουν η κυρία Διαμαντοπούλου, ο κύριος Αλογοσκούφης και ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Θα παραστούν επίσης μεγάλα ονόματα του επιχειρηματικού κόσμου, όπως ο κος Δαυίδ, ο κος Βουρλούμης του ΟΤΕ, ο κος Αράπογλου της Εθνικής κ.ά. Η λέσχη φαίνεται να δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στην περιοχή, καθώς πρόπερσι συνεδρίασε στην Κωνσταντινούπολη και μάλλον έχει αρκετά θέματα προς διευθέτησιν. Το σίγουρο πάντως είναι για μας ότι όποιο αποτέλεσμα και να έχουν οι εκλογές, όποτε και να γίνουν δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι στην πολιτική σκηνή, αφού οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων παίρνουν από εκεί τις εντολές. Εκείνο που υποψιάζομαι πως θα κυριαρχήσει στις συζητήσεις θα είναι θέματα ενέργειας, (ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακός κόμβος), όπως επίσης και ο ορυκτός της πλούτος, (πετρέλαια και ουράνιο). Αφού στην πρώτη συνάντηση το 1993 δεν εφαρμόστηκε τίποτα σχετικό με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, τώρα και σε συνδυασμό με τις αποφάσεις της Κων/πολης μάλλον θα τελεσιδεικήσουν, γιατί όπως λέγεται έφτασε η εποχή της αποπληρωμής των παροχών που ανέφερα νωρίτερα. Η οικονομική μας κατάσταση πάει εσκεμμένα από το κακό στο χειρότερο και δεν υπάρχει άλλη λύση από το «συμβιβασμό». Η λύση αυτή φαίνεται ότι θα ωφελήσει και την Τουρκία, γιατί θα αναβαθμιστεί ο ρόλος της στο Αιγαίο.

Επίλογος

Το βέβαιον είναι πάντως πως δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι ακριβώς θα συζητηθεί. Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν, θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν τις παραπάνω εικασίες. Οι όποιες διαρροές συζητήσεων σε δημοσιεύματα του τύπου, όπως έγινε και την περίοδο 92 – 93, στο περιοδικό φλας και στις εφημερίδες ελευθεροτυπία και τύπος της Κυριακής, στα οποία ανέτρεξα και γω για υλικό, καθώς και οι κατά καιρούς εκδόσεις βιβλίων ευφάνταστων συγγραφέων ή ερευνητών που ασχολήθηκαν με το θέμα, δεν θεωρούνται 100% αξιόπιστες. Στη χειρότερη περίπτωση πρόκειται για εσκεμμένες διαρροές. Να ξέρετε πως η ασφάλεια και η σταθερότητα ενός συστήματος πιστοποιείται από την αντοχή του σε διαρροές – ιούς και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως συστήματα όπως η παραπάνω λέσχη, που για τόσα θεωρείται ικανή, δεν μπορεί να κλείσει το στόμα μερικών που κατά καιρούς ξεστομίζουν μύδρους, (Morales Matta, R. Brenneke της CIA, κ.ά.)

Σύμφωνα με μια παροιμία, ο Θεός όταν θέλει να ξεφορτωθεί το μυρμήγκι του δίνει φτερά!

White nights

Εισαγωγή

Μετά τα γνωστά θέματα σχετικά με τη διαχείριση της ιστοσελίδας μου και την ανάπαυλα του Πάσχα, επιστρέφω και αυτή τη φορά φαντάζομαι χωρίς προβλήματα. Η επικαιρότητα κυριαρχείται από υποθέσεις περιέχουν τα πάντα. Από χρηματισμό πολιτικών προσώπων μέχρι οικονομικά μέτρα και εκλογές. Το σίγουρο είναι πως όσοι υπολόγιζαν σε μια μικρή εξόρμηση για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και επιθυμούν να μετάσχουν στις ευρωεκλογές, θα πρέπει να αναθεωρήσουν τα σχέδιά τους.

White nights

Οι λευκές νύχτες είναι ένα φυσικό φαινόμενο, κατά το οποίο στις περιοχές κοντά στους αρκτικούς κύκλους κατά την περίοδο του καλοκαιριού για το Βόρειο και του χειμώνα για το Νότιο ημισφαίριο, δεν νυχτώνει ποτέ. Οφείλεται δε στη μεταβολή της κλίσης του κάθετου άξονα της γης σε σχέση με το επίπεδο περιστροφής της γύρω απ’ τον ήλιο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα στις βόρειες περιοχές της Ρωσίας, της Ευρώπης και της Αμερικής το καλοκαίρι να μη νυχτώνει για περίπου 150 μέρες. Το αντίθετο φυσικά συμβαίνει το χειμώνα.
Το φαινόμενο αυτό ενέπνευσε το σκηνοθέτη Taylor Hackford, ο οποίος το 1985 δημιούργησε την ομώνυμη ταινία, σύμφωνα με την οποία ένας Ρώσος καλλιτέχνης, (ο χορευτής Mikhail Baryshnikov), ο οποίος είχε διαφύγει στις ΗΠΑ, συλλαμβάνεται στη Ρωσία, ύστερα από αναγκαστική προσγείωση του αεροπλάνου που τον μετέφερε στο έδαφος της χώρας. Η ταινία προβλήθηκε με επιτυχία και αν θυμάμαι καλά κέρδισε και Oscar. Για την ιστορία αναφέρω πως εκεί ακούστηκε το τραγούδι του Lionel Richie, say you say me.

Λευκή νύχτα

Αν και πρόκειται για το χρώμα της χαράς, το λευκό είναι αυτό που φοβίζει απόψε την Κυβέρνηση, καθώς τα μεσάνυχτα στη Βουλή θα παιχτεί η αναπαράσταση της ταινίας με πρωταγωνιστή τον πρώην Υπουργό Αιγαίου κύριο Παυλίδη και KGB τα υπόλοιπα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ. Οι επιτελείς του Μαξίμου έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου και τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά, για να πείσουν και τους πλέον δύσπιστους να ψηφίσουν «κατά συνείδηση», καθώς υπάρχουν πληροφορίες για κάποια λευκά. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα περάσει η πρόταση της αντιπολίτευσης και έμμεσα πρόκειται για μομφή στην Κυβέρνηση. Απόψε λοιπόν η Ολομέλεια θα κληθεί να κρίνει αν ο παραπάνω πολιτικός τα πήρε από την SAOS Ferries ή όχι. Εκείνο όμως που δεν μπορώ να εξηγήσω είναι για ποιο λόγο ο κύριος Μανούσης, (πρόεδρος της Saos Ferries), επιμένει τόσο πολύ στις κατηγορίες που εκφράζει και στα στοιχεία που παραθέτει για τον εξαναγκασμό του από την μεριά του Υπουργού σε χρηματισμό, τη στιγμή που γνωρίζει πως αν κάτι απ’ αυτά που λέει δεν ευσταθεί, τότε είναι καταδικασμένος! Δεν μπορεί λοιπόν ο άνθρωπος να είναι τρελός, μάλλον οι άλλοι προσπαθούν να τον βγάλουν. Αίσθηση επίσης μου προκάλεσε η αντιμετώπιση του θέματος από τον Υπουργό, όταν από το βήμα της Βουλής απευθυνόμενος στους συναδέλφους του βουλευτές, τόνιζε χαρακτηριστικά το αμελητέο ύψος του ποσού για το οποίο τον κατηγορούν ότι πήρε, (100,000 €), σα να τους λέει: «δεν κοιτάτε τα εκατομμύρια που τρώτε εσείς, με τα δικά μου τα εκατό ψωροχιλιάρικα ασχολείστε;»

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει

Πολύ επίκαιρη και φιλοσοφημένη η παραπάνω παροιμία! Όσο και αν προσπαθεί το ΠΑΣΟΚ προς το αντίθετο, δεν πρόκειται να υπάρξει παραπομπή Παυλίδη, και όλα θα τελειώσουν εδώ. Μήπως κι αυτό δεν είχε κρούσματα χρηματισμού που δημοσιοποιήθηκαν, ή μήπως ξέχασαν κιόλας υποθέσεις όπως αυτή της Siemens, η οποία από το 2000 τάιζε όλα τα κόμματα της χώρας; Η εντύπωση που επικρατεί στο πανελλήνιο είναι πως λίγο-πολύ όλοι χρηματίζονται. Αυτό τουλάχιστον μας κάνουν να πιστεύουμε. Αλλιώς ας μας εξηγήσουν γιατί οι δαπάνες για οτιδήποτε στον δημόσιο τομέα είναι πολλαπλάσιες από τις αντίστοιχες στον ιδιωτικό. Που πάνε τα προϊόντα της υπερτιμολόγησης; Καλύπτουν μήπως τα κενά του προϋπολογισμού; Χρησιμοποιούνται για αποκατάσταση ζημιών από θεομηνίες; Μοιράζονται ως επιδόματα στα χαμηλά εισοδήματα; Ή μήπως γίνονται βίλλες, ταξίδια και γούστα; Εγώ είμαι πεπεισμένος για το δεύτερο, καθώς ο βίος και η πολιτεία των πολιτικών μας, καθώς και της δημόσιας διοίκησης αυτό αποδεικνύουν. Και σ’ αυτήν την περίπτωση λοιπόν, όπως και σε πολλές ακόμη στο παρελθόν και πολύ φοβούμαι και στο μέλλον δεν θα υπάρξει κανενός είδους καταδίκη, γιατί αν υπάρξει, έμμεσα αποδέχεται το πολιτικό σκηνικό το χρηματισμό. Από την άλλη μεριά όμως δεν μπορεί στους τόσους πολιτικούς που πέρασαν από αυτόν τον τόπο να μην περιλαμβάνονται και χρηματιζόμενοι. Ο τελευταίος επίσημα ήταν ο συχωρεμένος ο Κουτσόγιωργας.

Επίλογος

Η υπόθεση θα λήξει, ο πρώην Υπουργός θα βγει καθαρός κι εμείς που τον τελευταίο μήνα βομβαρδιζόμασταν από τα δελτία ειδήσεων και κάθε λογής εκπομπές για το θέμα, μέσα σε λίγες ώρες θα το έχουμε ξεχάσει. Έτσι κι αλλιώς βρέθηκε το θέμα που θα κυριαρχήσει στις ειδήσεις για τις προσεχείς εβδομάδες: «η γρίπη των χοίρων». Έπονται οι ευρωεκλογές και βλέπουμε.

Υστερόγραφο

Μην πτοείστε από την μη άμεση εμφάνιση των σχολίων σας. Η Google θέλει δεν θέλει, έστω και με καθυστέρηση θα τα δημοσιεύσει. Γράψτε μόνο αν θέλετε την ημέρα και ώρα που τα αφήνετε.

Στο μάτι της λογοκρισίας

Αγαπητοί αναγνώστες.

Για ακόμη μια φορά διαπιστώνω σημαντική καθυστέρηση στην εμφάνιση των σχολίων σας. Το είχατε επισημάνει κι εσείς παλαιότερα, ποτέ όμως δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανής και προκλητική. Η τελευταία ανάρτηση, (στα απόνερα της κρίσης) εμφανίστηκε την Πέμπτη 26 Μαρτίου και ενώ μέχρι την Παρασκευή το απόγευμα υπήρχαν πάνω από 800 επισκέπτες δεν εμφανίστηκε κανένα σχόλιο, πράγμα θεωρητικά αδύνατον! Τα πρώτα σχόλια κοινοποιήθηκαν τη Δευτέρα 30 Μαρτίου, (τέσσερις μέρες αργότερα) και ω του θαύματος όλα μαζί μέσα σε 30 λεπτά! Προφανώς όσοι γράψατε κάποιο σχόλιο αναρωτηθήκατε τι απέγινε! Για άλλη μια φορά τονίζω πως δεν έχω τη δυνατότητα να δω ή να διαγράψω κάποιο σχόλιο προτού αυτό δημοσιευτεί. Έχω δεσμευτεί όμως να διαγράφω κάθε σχόλιο το οποίο θα προσβάλει, ή θα έχει απρεπή διατύπωση, αλλά και πάλι θα έχει προηγηθεί η δημοσίευσή του και θα έχει μείνει για λίγο στον αέρα, μέχρι να το δω κι εγώ.

Δεν είμαι αφελής και δεν ανήκω σ’ αυτούς που νομίζουν πως η με οποιονδήποτε τρόπο επικοινωνία μέσω Η-Υ περνάει απαρατήρητη. Αντίθετα θεωρώ πως τα πάντα περνούν απ’ το κόσκινο της λογοκρισίας και αξιολογούνται κατά περίπτωσιν. Έτσι λοιπόν και η υποφαινόμενη ελευθερία διατύπωσης της σκέψης του καθενός μας μέσω των blog περνάει από τις συμπληγάδες της λογοκρισίας, με εκτελεστές τους προγραμματιστές της google που τα φιλοξενεί και εντολείς τα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Κάτι τέτοιο λοιπόν συνέβη και στο συγκεκριμένο θέμα μου, με την προσπάθεια να περιορίζεται στην υποβάθμιση της σπουδαιότητάς του, καθυστερώντας την εμφάνιση των σχολίων, με τη λογική πως ένα θέμα με πολλά σχόλια κεντρίζει το ενδιαφέρον, ενώ στην αντίθετη περίπτωση περνάει απαρατήρητο. Τη δυνατότητα όμως αυτήν την έχουν μόνον οι προγραμματιστές της google, αφού κρατούν και το καρπούζι και το μαχαίρι.

Παροτρύνω λοιπόν όλους εσάς που αφήνετε κάποιο σχόλιο, στο τέλος να αναφέρετε την ημερομηνία και την ώρα που προσπαθήσατε να το στείλετε, ώστε η όποια καθυστέρηση να συγκεκριμενοποιείται και οι λογοκριτές της google να έχουν έναν ακόμη λόγο να την μειώσουν, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουν με γενική κατακραυγή. Εκείνο που δεν μπορώ να δικαιολογήσω είναι γιατί ενοχλούνται από τα δικά μου γραφόμενα, τα οποία στο κάτω - κάτω είναι αποκύημα δημοσιευμάτων και λογικής – συνδυαστικής σκέψης, τη στιγμή που άλλα blog στρέφονται ευθέως κατά προσώπων και καταστάσεων και σε εντονότερο μάλιστα βαθμό. Μήπως επειδή τα περισσότερα απ’ αυτά τα blog είναι κατευθυνόμενα και εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς;

Για τους κύριους λογοκριτές της google.

Περιμένω μια επίσημη τοποθέτηση από κάποιον υπεύθυνο στο ελληνικό τμήμα της εταιρείας πάνω στο θέμα και μια πειστική αιτιολόγηση για τη δυσλειτουργία στην ιστοσελίδα μου. Επίσης θα περιμένω να ακούσω από πού προέρχεται η εντολή καθυστέρησης, γιατί προφανώς δεν είναι οι ίδιοι αρμόδιοι να κρίνουν τι και πότε θα δημοσιευτεί, αλλά αναφέρουν στους ανωτέρους τους κι εκείνοι τους καθοδηγούν. Ευτυχώς που έστω και με καθυστέρηση εμφανίζονται τελικά τα σχόλια. Η αποστολή σας να υποβαθμίσετε την αξία των γραφομένων μου έχει εν μέρει επιτύχει. Δυστυχώς όμως για σας, πάντα θα υπάρχουν ανήσυχα μυαλά που αναζητούν μια εναλλακτική ενημέρωση σε βασικά θέματα της καθημερινότητας, διατυπωμένα σε γλώσσα που μπορεί άνετα να καταλάβουν, χωρίς φαρισαϊσμούς και ευχολόγια, γι’ αυτό να είστε σίγουροι πως όσα εμπόδια κι αν παρεμβάλλετε εγώ με το δικό μου τρόπο όποτε μπορώ θα σχολιάζω τα θέματα της επικαιρότητας.

Στα απόνερα της κρίσης

Εισαγωγή

Οι τρέχουσες οικονομικές συνθήκες ευνοούν όλο και περισσότερο όσους καιροφυλακτούν και επιδιώκουν να οικειοποιηθούν προϊόντα ή χρήματα που δεν τους ανήκουν. Με το άλλοθι της οικονομικής κρίσης και των συζητήσεων περί λήψεως μέτρων υπέρ των οφειλετών, πολλοί επιτήδειοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση και πλουτίζουν. Η ευκολία με την οποία κάποιος παίρνει μπλοκ επιταγών, η μερική αποποινικοποίηση της έκδοσης ακάλυπτων, καθώς και οι ευνοϊκές ρυθμίσεις διαγραφής από την υπηρεσία του Τειρεσία, ενθαρρύνουν όλο και περισσότερου «έξυπνους» που εκμεταλλεύονται την κατάσταση, αφού γνωρίζουν πως το πολύ σε πέντε χρόνια θα είναι και πάλι καθαροί. Δεν εννοώ τους φιλότιμους επιχειρηματίες, οι οποίοι λόγω δυσχερειών ενδέχεται να μην μπορούν να καλύψουν σε κάποια περίπτωση τις υποχρεώσεις τους, αλλά αυτούς οι οποίοι σχεδιάζουν τις δραστηριότητές τους έτσι, ώστε ό,τι και να συμβεί να είναι νομικά καλυμμένοι και να μην αναστέλλεται η λειτουργία της επιχείρησής τους.

Το Κράτος

Το Κράτος από την άλλη δεν φαίνεται να συμμερίζεται τα προβλήματα των επιχειρήσεων, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για την με οποιονδήποτε τρόπο είσπραξη του δικού του μεριδίου. Εκείνο που αδυνατώ να καταλάβω είναι γιατί το Κράτος θα πρέπει να είναι μέτοχος μόνο στα κέρδη μιας επιχείρησης και όχι και στις ζημίες, όταν αυτό το ίδιο φέρει μέρος της ευθύνης για την κατάσταση. Για παράδειγμα: Δεν κατέστη ολόκληρο το 2008 δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα στα δύο βασικά λιμάνια της χώρας μας απ’ όπου εισάγονται τα περισσότερα είδη από τρίτες χώρες, που πληρώνουν δασμούς πέραν φυσικά του ΦΠΑ, με αποτέλεσμα στη Θεσσαλονίκη να ξεφορτώνονται 1000 container τη βδομάδα, από 1000 την ημέρα πριν τις κινητοποιήσεις. Η αδυναμία λοιπόν να λυθεί αυτό το πρόβλημα, πέραν του ότι ανάγκασε πολλές εταιρείες διακίνησης container να στραφούν σε λιμάνια γειτονικών χωρών, (Τουρκία, Βουλγαρία), μείωσε στο 1/5 την εισροή άμεσων κεφαλαίων από δασμούς και ΦΠΑ και δυσχέρανε την επιχειρηματική - οικονομική δραστηριότητα της ευρύτερης περιοχής. Πολλές επιχειρήσεις των οποίων οι εισαγωγές αντιμετώπισαν σοβαρές καθυστερήσεις, πέρασαν δύσκολες στιγμές, αφού τα προϊόντα που είχαν ήδη πληρωθεί περίμεναν στα πλοία ή σε ενδιάμεσους σταθμούς, μέχρι να πάρουν σειρά για ξεφόρτωμα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η μεταφορά ενός container από την Κίνα στη Θεσσαλονίκη από 3 – 4 εβδομάδες που διαρκούσε, έφτασε τις 8 – 10!

Αποτέλεσμα των παραπάνω και πολλών ακόμη παραγόντων είναι οι απλήρωτες επιταγές και οι συναλλαγματικές να έχουν ξεφύγει πέρα από κάθε πρόβλεψη και να έχουν φτάσει το μισό δις ευρώ μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2009. Τα μηνύματα για το μέλλον είναι ακόμη πιο άσχημα, καθώς όλο και περισσότερες εταιρείες παρατείνουν το χρονικό διάστημα αποπληρωμής των οφειλών τους, αντικαθιστώντας τις επιταγές που λήγουν με νέες, αφού δεν έχουν τη δυνατότητα να τις καλύψουν εγκαίρως. Αναμένεται λοιπόν αύξηση των ακάλυπτων ποσών μέσα στους επόμενους μήνες. Αξίζει να σημειωθεί πως το μισό δις του πρώτου διμήνου αποτελεί το 1/3 ολόκληρου του 2008!!!

Οι επιχειρηματίες

Αν θέλαμε να ομαδοποιήσουμε τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα, θα διακρίναμε δύο μεγάλες κατηγορίες:

τους αγωνιστές…

Εδώ ανήκουν οι επιχειρηματίες των οποίων σφραγίστηκαν επιταγές, είτε γιατί δεν έκαναν καλή διαχείριση, είτε γιατί η επιβάρυνση που τους επέφερε η οικονομική δυσχέρεια ήταν τόσο έντονη που ξέφυγε πέρα από κάθε πρόβλεψη. Πολλές μικρές επιχειρήσεις είναι τοπικής εμβέλειας και νοιώθουν άμεσα κάθε διακύμανση στην κίνηση της αγοράς. Αυτές βασίζονται στη συνεχή ροή των προϊόντων τους και πολλές φορές δεν έχουν κάποιο οικονομικό υπόβαθρο να στηρίξουν παροδικές δυσχέρειες. Άλλοτε καταφεύγουν στη μέγγενη του τραπεζικού συστήματος, το οποίο δίνει μια παροδική και μόνο ανάσα στον επιχειρηματία, παράταση στο πρόβλημα και μείωση της κερδοφορίας, (οι τράπεζες δεν δανείζουν τσάμπα!) και άλλοτε χρησιμοποιούν ίδια κεφάλαια, που προήλθαν από παρελθούσες κερδοφόρες χρήσεις. Στην περίπτωση ενός ανώνυμου προϊόντος τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα, καθώς η προώθηση και η τοποθέτησή του στα ράφια μιας αλυσίδας super market κοστίζει τρομερά. Επικαλούμενοι δε την οικονομική κρίση οι μεγάλες αλυσίδες πιέζουν ακόμη περισσότερο τους μικρότερους προμηθευτές ζητώντας τους μεγαλύτερες παροχές κι εκπτώσεις και επιμηκύνοντας το χρόνο πληρωμής. Πού να αντέξει ας πούμε μια μικρή επιχείρηση να χρηματοδοτήσει το είδος της για οκτώ έως δέκα μήνες που θα ξεκινήσει να πληρώνεται!

Μεγάλα καράβια μεγάλες φουρτούνες

Σύμφωνα με μαρτυρία γνωστού μου επιχειρηματία, (αν είναι ανακριβή τα παρακάτω παρακαλώ διαψεύστε τα), για να βάλει 4 κωδικούς, (έτσι λέγονται τα προϊόντα στην γλώσσα των super market), στα ράφια γνωστής αλυσίδας, του ζητήθηκε 50% έκπτωση στο τιμολόγιο, τρεις χιλιάδες Ευρώ για κάθε κωδικό ως εισιτήριο, ( 12,000€ είσοδο!) και επί πλέον δέκα συν ένα (10 + 1), που σημαίνει 10% περαιτέρω έκπτωση. Και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν, όσο και αν είχε προβλέψει ο επιχειρηματίας τα παραπάνω παζάρια, να υπήρχε περίπτωση να ωφελήθηκε από αυτή τη συνεργασία. Εναλλακτική δυστυχώς δεν υπάρχει, γιατί οι αλυσίδες διακινούν πάνω από το 90% των προϊόντων οικιακής κατανάλωσης και η ζυγαριά γέρνει πάντα υπέρ των αυτών, αφού ούτε είσοδο πληρώνουν, ούτε και περιμένουν δέκα μήνες για να πληρωθούν! Σε αντίθεση με τις μικρές επιχειρήσεις, οι μεγάλες που διακινούν και διαφημίζουν προϊόντα κράχτες επιβάλλουν τους δικούς τους όρους στις αλυσίδες super market και αυτές τις αποδέχονται, γιατί εκεί ο τζίρος είναι εγγυημένος, επειδή οι περισσότεροι θεωρούμε πως το επώνυμο είναι και ανώτερο. Επί πλέον, ως καταναλωτές όλοι μας γινόμαστε έρμαια σε κάθε νέου είδους προβολή και αγοράζουμε ό,τι μας σερβίρουν, αφού μέσω των διαφημίσεων έχουν τον τρόπο να μας παρουσιάζουν τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εκείνο που δυστυχώς δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι οι μεγάλες εταιρείες έχουν επί πλέον τεράστια κόστη, τα οποία στις μικρές είναι περιορισμένα, αφού σ’ αυτές ο ιδιοκτήτης γίνεται αν χρειαστεί εργάτης, πωλητής, λογιστής, οδηγός, αποθηκάριος και δεν θα το σκεφτεί να δουλέψει και Κυριακές για να καλύψει την παραγωγή. Έτσι πολλές φορές ένα ανώνυμο προϊόν είναι ποιοτικά ανώτερο από το αντίστοιχο επώνυμο.

Αν λοιπόν η μικρή επιχείρηση αναγκαστικά αποδεχθεί τους όρους συνεργασίας κινδυνεύει να παραμείνει έκθετη, αφού οι δικοί της προμηθευτές θα πρέπει να πληρωθούν κανονικά και η όποια καθυστέρηση στις εισροές σημαίνει δανεισμό ή χρήση ίδιων κεφαλαίων για την κάλυψη της προσωρινής ανάγκης, αλλιώς κινδυνεύει με σφράγισμα πληρωτέων επιταγών. Η δε τακτική του «σπασίματος» των επιταγών στις τράπεζες επιφέρει ένα επί πλέον κόστος γύρω στο 12%, το οποίο περιορίζει ακόμη περισσότερο την κερδοφορία και γενικά τις δυνατότητες επιβίωσης της επιχείρησης.

…και τα λαμόγια

Τον τελευταίο καιρό η αγορά σφύζει από ευκαιριακούς επιχειρηματίες, που το τελευταίο για το οποίο νοιάζονται είναι το πώς θα καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Λειτουργούν την εμπορική τους δραστηριότητα όσο αντέξει και σχεδιάζουν προσεκτικά τις κινήσεις τους για την περίπτωση που δεν θα μπορούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές τους. Έτσι κανονίζουν εγκαίρως να μην έχουν ακίνητη περιουσία στο όνομά τους και τα τυχόν αυτοκίνητα ή ακίνητα της επιχείρησης να είναι είτε υπό καθεστώς leasing, είτε σε διαφορετική επωνυμία με άλλον ιδιοκτήτη.

Τα κόλπα

Για την περίπτωση που δεν μπορούν να καλύψουν κάποια επιταγή τους, θα επιλέξουν μια από τις παρακάτω στρατηγικές:

Επικαλούμενοι την οικονομική κρίση θα ζητήσουν παράταση του χρέους με αντικατάσταση της επιταγής με νέα άλλης ημερομηνίας, καθώς και συνέχιση της συνεργασίας με τους προμηθευτές τους, μεγαλώνοντας κι άλλο το άνοιγμα.

Αν είναι εκπρόθεσμοι και στην παράταση, τότε θα εξαφανιστούν, δεν θα σηκώνουν τηλέφωνο και σε περίπτωση επίσκεψης θα απουσιάζουν μονίμως.

Σε άλλη περίπτωση θα εξαφανιστούν μαζί με το εμπόρευμα και θα το διοχετεύσουν με χαμηλότερη τιμή από αυτήν που το απέκτησαν και χωρίς τιμολόγιο στα κανάλια της χονδρικής, εκεί που όλοι ψάχνουν το φθηνότερο και περνάει το «μαύρο»!

Στη χειρότερη περίπτωση θα πουλήσουν έναντι ευτελούς ποσού ολόκληρη την επιχείρησή τους κανονικά και με συμβόλαιο σε νέο ιδιοκτήτη, ο οποίος εμφανίζεται καθ’ όλα νόμιμος, αφού έχει αγοράσει τα είδη και η όποια διεκδίκηση δεν πρόκειται να φέρει αποτέλεσμα. Ειδικά οι μικρές εταιρείες, οι οποίες δεν διαθέτουν και τη δύναμη να καλύψουν τα έξοδα των δικαστικών διαμαχών είναι χαμένες από χέρι.

Οι κυρώσεις

Ο προμηθευτής όταν σφραγίζει κάποια επιταγή πελάτη του ενεργεί ως ακολούθως:

Συνεννοείται με το δικηγόρο του και προσπαθούν να έλθουν σε επαφή με τον πελάτη, σε μια ύστατη προσπάθεια να λυθεί το ζήτημα και να πληρωθεί το ποσό της επιταγής.

Αν κάτι τέτοιο δεν καταστεί δυνατό, (τις πιο πολλές φορές δεν καθίσταται), τότε ο δικηγόρος προβαίνει σε έκδοση διαταγής πληρωμής, η οποία κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή στον πελάτη.

Στην περίπτωση κατά την οποία ο πελάτης έχει αυτοκίνητα ή ακίνητα στο όνομά του ξεκινάει η διαδικασία της δημοπρασίας. Στη δημοπρασία θα παρευρίσκονται τόσο το δημόσιο, όσο και οι τράπεζες, γιατί σίγουρα θα υπάρχουν και προς τα εκεί ανοιχτά μέτωπα. Ο τελευταίος που πληρώνεται είναι ο προμηθευτής, καθώς παίρνει ότι περισσεύει από Δημόσιο και τράπεζες, (δηλαδή τίποτα!). Αν ο πελάτης έχει φροντίσει εγκαίρως να μην έχει τίποτε αξίας στ’ όνομά του, (να τα έχει σε οικείους του, μητέρα, σύζυγο, κλπ), τότε δεν υπάρχει κάτι για να γίνει ο πλειστηριασμός, η επιταγή δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να καλυφθεί, ο εκδότης το πολύ για πέντε χρόνια θα κάνει τις δοσοληψίες του χωρίς νέο μπλοκ, ή με επιταγές εξυπηρέτησης και δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, καθώς δεν προβλέπεται πλέον ούτε προσωποκράτηση για το αδίκημα. Μοναδικός χαμένος παραμένει ο προμηθευτής. Δεν θα έπρεπε ο νομοθέτης εδώ να είχε προβλέψει κάτι για την περίπτωση αυτή;

Το δημόσιο

Στο μεγαλύτερο κακοπληρωτή τείνουν να εξελιχθούν οι δημόσιες υπηρεσίες με μπροστάρηδες τους Δήμους και ακόλουθους τα υπουργεία Υγείας και Εργασίας, καθώς παρουσιάζουν σημαντικές καθυστερήσεις στις πληρωμές των προμηθευτών του το πρώτο και των συντάξεων – εφ’ άπαξ το δεύτερο. Ειδικά οι Δήμοι έχουν ανεβάσει το μέσο όρο πληρωμών στους 12 μήνες και βάλε, κάτι που δυσχεραίνει πολύ τους προμηθευτές. Η ειρωνεία εδώ είναι πως οι περισσότεροι έχουν «λαδώσει» για να πάρουν κάποιον διαγωνισμό και στη συνέχεια παραπονιούνται γιατί αργούν να πληρωθούν. Σε άλλες δε περιπτώσεις οι συγγενείς παραγόντων των Δήμων με εταιρείες τους παρέχουν στους Δήμους αναλώσιμα ή υπηρεσίες σε μόνιμη βάση εξασφαλίζοντας σταθερές εισροές. Δεν είναι λίγες οι φορές που τέτοια περιστατικά έχουν δει το φως τη δημοσιότητας, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη υπόθεση του γ. γραμματέα του Δήμου Θεσσαλονίκης κυρίου Λεμούσια, που είδε το φως της δημοσιότητας από την εφημερίδα Μακεδονία.

Ο Τειρεσίας

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο διάσημος μάντης γεννήθηκε στη Θήβα και για επτά χρόνια της ζωής του υπήρξε γυναίκα. Η γυναικεία του υπόσταση προέκυψε ως τιμωρία, όταν σε βόλτα του στο όρος Κυλλήνη διέκοψε δύο φίδια την ώρα που ζευγάρωναν. Επτά χρόνια αργότερα σε παρόμοια βόλτα τα ξαναείδε να ζευγαρώνουν, τα διέκοψε και ξαναέγινε άντρας. Ήταν λοιπόν ο καταλληλότερος για να λύσει τη διένεξη μεταξύ του Δία και της Ήρας στον Όλυμπο, σχετικά με το αν ηδονίζεται περισσότερο ο άντρας ή η γυναίκα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Τον κάλεσαν λοιπόν στο βουνό και αυτός ανοιχτά δήλωσε πως η γυναίκα ικανοποιείται περισσότερο, παίρνοντας έτσι το μέρος του Δία και προκαλώντας την οργή της Ήρας, η οποία για τιμωρία τον τύφλωσε. Ο Δίας από την άλλη για να τον ανταμείψει του έδωσε μακροζωία, (επτά γενεών) και τη δυνατότητα να προβλέπει το μέλλον, ιδιότητα που διατήρησε και στον κάτω κόσμο. Εκεί τον επισκέφτηκε και ο Οδυσσέας, σύμφωνα με το ομώνυμο έπος, για να τον συμβουλευτεί σχετικά με το πώς θα επιστρέψει στην πατρίδα του την Ιθάκη.

Ο σύγχρονος Τειρεσίας

Ο σύγχρονος Τειρεσίας δημιουργήθηκε από τις τράπεζες ως μη κερδοσκοπική εταιρεία(;) το 1997 για να προστατεύσει τα συμφέροντά τους. Κύριο έργο του αποτέλεσε η ταξινόμηση των ήδη υπαρχουσών πληροφοριών προ του 1997 σχετικά με κακοπληρωτές και χρεοφειλέτες, καθώς και το φακέλωμα όλων των προσώπων, νομικών και φυσικών, σχετικά με την πιστοληπτική τους ικανότητα. Δεν είμαι ειδικός για να γνωρίζω αν είναι νομότυπη ή όχι η συγκέντρωση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, όπως τα ατομικά, περιουσιακά και οικονομικά στοιχεία από μια ιδιωτική εταιρεία, σίγουρα όμως ήταν παράνομη πριν το σχετικό νόμο Σταθόπουλου. Έτσι όλοι οι πολίτες και ενίοτε και εταιρείες γινόμαστε θύματα διαφημιστικών καμπανιών και αποδέκτες μυνημάτων τύπου «έχει εγκριθεί για σας χαμηλότοκο δάνειο» κ.λπ. Αν κάποιος δεν είναι συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις, καθυστερήσει πληρωμή δανείου, εκδώσει ακάλυπτη επιταγή κ.λπ. τότε σημειώνεται στη βάση δεδομένων του Τειρεσία και δύσκολα σηκώνει κεφάλι. Αν κάποια εταιρεία επιχειρεί να συνάψει εμπορική σχέση με κάποια άλλη, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει στοιχεία από τον Τειρεσία, ή από συνεργαζόμενα με αυτόν γραφεία. Μόνο με τον ΑΦΜ της επιχείρησης που επιδιώκεται η συνεργασία, λαμβάνει αναλυτική έκθεση με τα οικονομικά και περιουσιακά τηε στοιχεία. Οι διάφοροι καλοθελητές, (γραφεία), χρεώνουν για μεμονωμένους πελάτες από 25 έως 30 Ευρώ ανά ΑΦΜ, με προπληρωμένη κίνηση 50 ΑΦΜ ετησίως. Και σ’ αυτήν την περίπτωση όμως ο κίνδυνος είναι εξίσου αυξημένος, καθώς κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αρχίσει η κάτω βόλτα.

Σεισάχθεια (άρση βαρών)

Την εποχή του Σόλωνα στην Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ. το χρήμα ανήκε στους λίγους. Οι φτωχοί που δανείζονταν για τα βγάλουν πέρα, αδυνατούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και πουλούσαν την ελευθερία τους, ακόμη και των παιδιών τους. Η κατάσταση έτεινε να γίνει ανεξέλεγκτη και σε κάποιες περιπτώσεις σημειώθηκαν εξεγέρσεις. Τότε ο Σόλων που ήταν άρχοντας της Αθήνας θέσπισε νόμο, ο οποίος χάριζε τα χρέη των φτωχών προς το δημόσιο, αλλά και προς τους πλουσίους και κατήργησε το δανεισμό με ενέχυρο την προσωπική ελευθερία. Στη σύγχρονη Αθήνα, (Ελλάδα), μεγάλη τράπεζα δανείστηκε τον όρο για διαφημιστική καμπάνια, προσπαθώντας να μας πείσει πως το κάνει με σκοπό να μας ξαλαφρώσει! Αυτή η γιαλατζί σεισάχθεια έγινε μεταξύ άλλων αιτία τη στιγμή που όλοι μας εν μέσω κρίσης βλέπουμε τα εισοδήματά μας να βουλιάζουν, η εν λόγω τράπεζα να σημειώσει σημαντικά κέρδη.

Επίλογος

Αν και τα γνωρίζουν όλα αυτά οι υπεύθυνοι, δεν ευαισθητοποιούνται να ξεκινήσουν μια προσπάθεια όπως άλλα κράτη με σκοπό τον περιορισμό των προβλημάτων από την κρίση. Εκείνο που μόνο ενδιαφέρει το οικονομικό επιτελείο είναι το πώς θα μειώσουν το έλλειμμα στο 3% μέχρι το 2010. Και το μόνο τρόπο που γνωρίζουν είναι να αυξήσουν την υφιστάμενη φορολογία ή να επιβάλλουν νέα σε τομείς που ως τώρα ήταν πέραν κάθε φαντασίας φορολογητέοι.

Ο διασυρμός της χώρας

Πέταξε το πουλί….

Στο μεγαλύτερο φιάσκο όλων των εποχών τείνει να εξελιχθεί η πρόσφατη απόδραση Παλαιοκώστα – Ριζάι με τον ίδιον ακριβώς τρόπο για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια! Το έπραξαν τον Ιούνιο του 2006 και όλοι τότε μείναμε έκπληκτοι, το επανέλαβαν και τώρα με τη μόνη διαφορά ότι δεν πρωτοτύπησαν. Στη χώρα μας έχουν γίνει οι δύο από τις 25 αποδράσεις παγκοσμίως που έχουν πραγματοποιηθεί με ελικόπτερο,. Πώς να μη γίνουμε λοιπόν ρεζίλι και πώς να μην μας περιπαίζουν τα διεθνή ΜΜΕ. Επέλεξαν λοιπόν οι δραπέτες τον ίδιο ασφαλή τρόπο εξόδου, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από ελέγχους και πύλες. Διάλεξαν να είναι Κυριακή, για να μην είναι οι αξιωματικοί μέσα, ώστε να χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρι να ενημερωθούν και να επέμβουν.

Είναι παραπάνω από βέβαιο πως κάποιοι ήταν ήδη ενήμεροι, ή έστω το υποψιαζόντουσαν, είτε από διάφορα δημοσιεύματα, είτε από λεγόμενα των ίδιων των κρατουμένων, αλλά δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία, γιατί μάλλον τους φάνηκε αδύνατον, ή γιατί πήραν το «φακελάκι» τους και την έκαναν γαργάρα. Δεν εξηγείται αλλιώς πως επί πέντε λεπτά που το ελικόπτερο υπερίπτατο των φυλακών, (τόσο διαρκούν τα σχετικά βίντεο), για να παραλάβει τους «επιβάτες», δεν βρέθηκε κάποιος φρουρός να ειδοποιήσει για ενισχύσεις ή να ανοίξει πυρ για να το αναγκάσει να προσγειωθεί. Ένας μόνο φρουρός το έπραξε και αυτοτραυματίστηκε, όχι γιατί δεν ήξερε πως δουλεύει το όπλο του, αλλά για να δώσει χρόνο στους δραπέτες να κινηθούν. Είναι ο ίδιος ο αστυνομικός, (σύμφωνα με ρ/δ ρεπορτάζ), που είχε ανακατευτεί παλαιότερα σε υπόθεση του Στεφανάκου, (του αρχινονού της νύχτας όπως τον αποκαλούν), προκαλώντας εντυπώσεις και στη συνέχεια μετετάχθη στις φυλακές. Η θεά τύχη ήταν επίσης με το μέρος των φυγάδων εκείνη τη μέρα, αφού τη στιγμή της απόδρασης δεν έτυχε να πετάει κανένα από τα 5 ελικόπτερα της αστυνομίας πάνω από την Αθήνα, πράγμα επίσης παράξενο για ημέρα Κυριακή. Ο χρόνος που χρειαζόταν για να ξεκινήσει ένα από τα ελικόπτερα επιφυλακής ήταν περίπου 6 λεπτά, όσος δηλαδή χρειάστηκε αυτό των δραπετών να φτάσει στο Καπανδρίτι και από κει να διαφύγουν με άλλο μέσο. Η συνέχεια γνωστή. Η μισή αστυνομική δύναμη κινητοποιήθηκε για να τους εντοπίσει και θα τους ψάχνουν απ’ ότι φαίνεται για πολύ, γιατί δε νομίζω πως επιθυμούν να επιστρέψουν.

…πάει στη στεριά την αντικρινή

Δεν ξέρω αν πέρασαν στη στεριά την αντικρινή που λέει και το τραγούδι του Γιάννη Βογιατζή, την Εύβοια, γιατί ενδεχομένως θα ήταν πιο εύκολη η διαφυγή τους προς τα βόρεια του νησιού και μετά με σκάφος προς Θεσσαλία και μην τους είδατε, ή αν η ομάδα χωρίστηκε. Πάντως προς τα κει δεν φαίνεται να τους αναζητούν. Ότι και αν έκαναν τα κατάφεραν μια χαρά και παραμένουν ασύλληπτοι μέχρι σήμερα, ενώ οι διοικούντες ψάχνουν να βρουν πώς την πάτησαν έτσι. Εμείς είδαμε την παραίτηση του διευθυντή των φυλακών και την αντικατάστασή του από αυτόν που ήταν διευθυντής το 2006 κατά την πρώτη απόδραση! Ακούσαμε μεταξύ άλλων και μέτρα για τον έλεγχο του βίου και της πολιτείας των σωφρονιστικών υπαλλήλων, μπας και βρουν ποιοι τα πήραν! Αλλά και να τα πήραν, σάμπως θα γίνει τίποτα; Μήπως θα χάσουν τις δουλειές τους; Ίσως κάποια δυσμενή μετάθεση και αυτό είναι όλο, ή το πολύ – πολύ να δικαστούν με αναστολή και να κλείσει εκεί η υπόθεση. Ο πιλότος μάλλον θα αθωωθεί, όπως έγινε και παλιά, αφού το άλλοθι της απειλής όπλου είναι σημαντικότατο! Ως και ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο θέμα και παρότρυνε όλες τις πλευρές να εντείνουν τις προσπάθειες για τη σύλληψή των φυγάδων και διεμήνυσε πως θα χυθεί άπλετο φως στο θέμα της διαφθοράς. Ίσως εννοεί το ίδιο φως που χύθηκε και στις εφορίες, στα τελωνεία, στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία και γενικά στη δημόσια διοίκηση και τυφλωθήκαμε όλοι. Τόσο που δεν βλέπουμε τη διαφθορά πια!

Για τη δημιουργία εντυπώσεων στην συνέχεια βγήκε ο ίδιος ο Υπουργός δικαιοσύνης και δήλωσε πως θα τιμωρηθούν αυστηρά οι ένοχοι, δείχνοντας έμμεσα τους πέντε συλληφθέντες ως υπεύθυνους και προεξοφλώντας το αποτέλεσμα της δίκης, κάτι που προφανώς δεν είναι αρμοδιότητα δική του, αλλά των δικαστικών αρχών. Ο Αναστάσιος Παπαληγούρας, Υπουργός δικαιοσύνης κατά την πρώτη απόδραση, είχε ανακοινώσει μέτρα που θα μετέτρεπαν τον Κορυδαλλό σε «απόρθητο φρούριο», (Ελληνικό Αλκατράζ), όπως χαρακτηριστικά δήλωνε. Αντί αυτών τοποθετήθηκε συρματόπλεγμα στην ταράτσα για να μην υπάρχει πρόσβαση από αέρος και για να μην κάνουν φωλιές οι γλάροι, γι’ αυτό και στην τωρινή απόδραση θεωρήθηκε απαραίτητη η χρήση ανεμόσκαλας. Το σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα μας δυστυχώς πάσχει και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να ασχοληθεί σοβαρά. Άπαντες περιορίζονται σε δηλώσεις και εντυπωσιασμούς, χάνουν την ουσία, με αποτέλεσμα οι φυλακές από σωφρονιστικά καταστήματα να έχουν μετατραπεί σε κολαστήρια!

Σεκταρισμός

Σεκταριστές ονομάζονται οι αδιάλλακτοι, φανατισμένοι και στενόμυαλοι οπαδοί θρησκευτικών ή πολιτικών δοξασιών. Με αυτόν τον επιθετικό προσδιορισμό εμφανίστηκε η καινούργια τρομοκρατική οργάνωση στη χώρα μας, (Σέχτα επαναστατών), μάλλον για να συμπληρώσει το κενό που δημιουργήθηκε από την αδράνεια του ΕΛΑ και τη σύλληψη στελεχών της 17Ν. Το καινούργιο στην υπόθεση και το πρωτότυπο θα έλεγα, είναι πως η εν λόγω οργάνωση στρέφεται κυρίως κατά των δημοσιογράφων απειλώντας τους ανοιχτά, κάτι που μέχρι τώρα καμιά άλλη δεν το έκανε. Εκείνο βέβαια που δεν γνωρίζουμε είναι κατά πόσο κινείται από την αγανάκτησή της για τα τεκταινόμενα στο χώρο της δημοσιογραφίας και κατ’ επέκτασιν της αντικειμενικής ή όχι ενημέρωσης, ή επιδιώκει να «συνετίσει» κάποιους δημοσιογράφους, κι εννοώ μεγαλοδημοσιογράφους, διαμηνύοντας πως αν βγουν απ’ το μαντρί θα τους φάει ο λύκος… Ειδικά σ’ αυτό το επάγγελμα δεν χωρούν παλληκαριές. Άκουσα μάλιστα σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή δημοσιογράφο να εκφράζει ανοιχτά το φόβο του, να θεωρεί εαυτόν πιθανό στόχο και να κλαίγεται πως είναι απροστάτευτος. Ή έχει λερωμένη τη φωλιά του ή είναι φοβητσιάρης!

Η αντιδικία με την 4η εξουσία φαίνεται να δημιουργείται από τα γεννοφάσκια της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, (1989), αφού μέχρι τότε τα σημαντικά γεγονότα σερβίρονταν φιλτραρισμένα κατά το δοκούν από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν και γιατί εμφανίστηκαν τώρα, είκοσι χρόνια μετά; Γιατί δεν απειλούσαν τους δημοσιογράφους, αφού πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα, που μονοπωλούν τα πάνελ των ειδήσεων και τις στήλες των μεγάλων εφημερίδων τόσα χρόνια τώρα; Τι μήνυμα θέλουν να στείλουν; Από πού γνωρίζουν όλα αυτά που αναφέρουν σχετικά με τους δημοσιογράφους; Πρόκειται για πληροφορίες ή εικασίες; Πάντως αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το ύφος και τη γραφή της προκήρυξης, διαπιστώνει πως έχει γραφτεί από άνθρωπο των γραμμάτων. Λίγοι είναι αυτοί που θα σκεφτόντουσαν το όνομα Σέχτα ας πούμε. Πολλά από αυτά που αναφέρει η προκήρυξη είναι πασίγνωστα, σχετικά με το ρόλο που παίζουν οι δημοσιογράφοι και τις σχέσεις καναλαρχών – εξουσίας. Για εκείνους που δεν μας αναφέρουν τίποτα είναι γι’ αυτούς που οι καναλάρχες έχουν πάνω από το κεφάλι τους, οι οποίοι και βρίσκονται άνωθεν κάθε εξουσίας. Ας μας πουν αν ξέρουν, ή αν μπορούν, για να μάθουμε κι εμείς τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί, αφού βλέπουμε πως όταν θελήσουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, τότε την εξουσία την γραφούν στα παλιά τους τα παπούτσια. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πολύ εύκολα αλλάζει χρώμα κάποιο ΜΜΕ. Την εξουσία τη βυζαίνουν όλοι κατά περίπτωση για να βγάλουν τα έξοδά τους, γιατί κακά τα ψέματα, χρειάζονται και το χρήμα!

Προειδοποίηση ή απειλή;

Προσωπικά θεωρώ πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η νέα οργάνωση χρειάστηκε διαφήμιση, ώστε να γίνει γνωστή η δράση της στους πάντες, γι’ αυτό και εκτέλεσε απανωτά κτυπήματα σε στόχους, που υπό κανονικές συνθήκες είναι δύσκολοι. Δεν μπαίνει κανείς εύκολα ας πούμε από την κεντρική είσοδο μιας τράπεζας με αυτοκίνητο γεμάτο εκρηκτικά, χωρίς να καταγραφεί η κίνηση αυτή από κάμερες ή κάποιον φύλακα. Υπάρχει λοιπόν συντονισμός των ενεργειών με ταυτόχρονη αξιολόγηση πληροφοριών σχετικά με τους υποψήφιους στόχους, καθώς και προσωπικό με εμπειρία και κότσια. Δεν πρόκειται απλώς για «τρελαμένα παιδιά» όπως ατυχώς διάβασα στον τύπο. Πίσω από τους τολμηρούς εκτελεστές υπάρχουν οι αδίστακτοι εντολοδότες.

Η εμφάνιση της εν λόγω οργάνωσης σε αυτή τη χρονική στιγμή ίσως έχει δύο πτυχές: την προειδοποίηση κάποιων δημοσιογράφων, οι οποίοι σήκωσαν παντιέρα, να τηρούν αυστηρά αυτά που τους υπαγορεύουν σε ότι αφορά την περιγραφή γεγονότων που επηρεάζουν την κοινή γνώμη, με ξεκάθαρο το μήνυμα του «αποκεφαλισμού» όποιου παρεκτραπεί, ή την ανοιχτή πρόκληση στην εξουσία. Μένει λοιπόν να δούμε μέχρι πού θα φτάσουν αυτές οι απειλές. Αν κινηθούν γενικά εναντίον των ΜΜΕ και όχι επιλεκτικά, τότε αυτό πάλι κάτι σημαίνει. Πάντως αν ήθελαν να μιλήσουν για κατευθυνόμενη δημοσιογραφία με υπαγορευμένα κείμενα και ρεπορτάζ, θα έπρεπε να αναφερθούν στα κρατικά ΜΜΕ, για τα οποία πουθενά δεν γίνεται λόγος. Εκείνο που φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα την οργάνωση είναι τα γεγονότα της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Της κρατικής από την εποχή του ΕΙΡΤ και της ΥΕΝΕΔ δεν τους προβληματίζουν; Τους πρώτους που θα έπρεπε να κατηγορήσουν για παραπληροφόρηση, αφού κάνουν αναφορά στο παρελθόν είναι αυτούς.

Δεν θυμάμαι ποτέ μέχρι τώρα να πείραξε κάποιος αυτή την κατά τ’ άλλα συμπαθή τάξη των δημοσιογράφων. Ακόμη και στο ασφαλιστικό εξαιρέθηκε, προκαλώντας βέβαια την κοινή γνώμη και το ταμείο της παρέμεινε ανεξάρτητο. Να λοιπόν που βρέθηκαν τώρα κάποιοι υπό μορφήν οργάνωσης να τα βάλουν μαζί της. Η εξέλιξη θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.