Ένας επιστήμονας, μια χώρα, μια (σπουδαία;) ανακάλυψη

Μάιος 1960, Χιλή: σεισμός 8,9 Ρίχτερ αλλάζει για πάντα τη μορφή της χώρας στο χάρτη. Φυσικό φαινόμενο, ή δοκιμή ενός νέου υπερόπλου;

Σεπτέμβριος 1999, Ελλάδα: σεισμός 5,9 Ρίχτερ στην Αθήνα, σε ένα ρήγμα, το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα προξενούσε καταστροφές. Φυσικό φαινόμενο, ή ΒΑΝαυση προειδοποίηση προς γνώσιν και συμμόρφωσιν;

Φεβρουάριος 2010, Χιλή: σεισμική δόνηση 8,0 Ρίχτερ ταράζει την πόλη Κονσεπσιόν και αφήνει 708 νεκρούς. Στο τιμόνι της χώρας, ο πρώτος δεξιός πρόεδρος μετά το 1960. Ανάμνηση ενός σχεδίου από το παρελθόν;

Μάιος 2010, Αθήνα: Μια συζήτηση, η οποία θα μου αναθεωρούσε τα πάντα γύρω από το θέμα των τεχνητών σεισμών.

Εισαγωγή

Η περιέργεια του ανθρώπου για το άγνωστο, η επιθυμία του να εξηγήσει με σαφήνεια και κάθε λεπτομέρεια το δημιούργημα της Φύσης, που ονομάζεται ζωή, τον οδήγησε σε ανακαλύψεις, τυχαία πολλές φορές, εφευρέσεων χρήσιμων για την ανθρωπότητα και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου ολόκληρου σχεδόν του πληθυσμού της γης. Βέβαια, τις περισσότερες φορές, η όποια ανακάλυψη εγκυμονεί κινδύνους και καθιστά τη χρήση της φιλική και ταυτόχρονα καταστροφική. Απλό παράδειγμα: η πυρηνική ενέργεια. Η λογική χρήση της μπορεί να τροφοδοτήσει πολιτείες ολόκληρες με φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, την ίδια στιγμή που μια πυρηνική βόμβα μπορεί να τις αφανίσει. Η λειτουργία και των δυο όψεων του νομίσματος βασίζεται στην ίδια ακριβώς θεωρία: της διάσπασης του ατόμου! Τις τελευταίες δεκαετίες ωστόσο, η τεχνολογία τρέχει με ρυθμούς που δύσκολα μπορούμε να παρακολουθήσουμε. Κι αυτό είτε γιατί δεν γίνονται άμεσα γνωστά τα διάφορα επιτεύγματα, παρά μόνο από τα επιστημονικά έντυπα, είτε γιατί οι έρευνες πραγματοποιούνται με απόλυτη μυστικότητα. Κάποιοι από εσάς ίσως γνωρίζετε πως τα αποτελέσματα από πολλά διδακτορικά - ερευνητικά προγράμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται από εταιρείες, ειδικά στον τομέα της ενέργειας, (π.χ. ανάπτυξη νέων μεθόδων παραγωγής φθηνού ηλεκτρικού ρεύματος από ΑΠΕ), βγαίνουν στην αγορά μόνον όταν οι ίδιες το θελήσουν. Κι αυτό γιατί η ομάδα ερευνητών και οι υποψήφιοι διδάκτορες φυσικά, υπογράφουν πως η υλοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας που πραγματοποιούν, παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του χρηματοδότη. Έτσι σκουριάζει για παράδειγμα στο ντουλάπι –και θ’ αργήσει να δοθεί στο ευρύ κοινό- η λύση της παραγωγής φθηνής ενέργειας από το υδρογόνο, (κυψέλη υδρογόνου), η μέθοδος της οποίας είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες και χρησιμοποιείται για στρατιωτικούς σκοπούς και όχι μόνον. Κι εμείς θεωρούμε εξέλιξη το γεγονός πως το 2008 κατασκευάστηκε πρότυπο όχημα που κινείται με υδρογόνο, τη στιγμή που από τη δεκαετία του ’60 η τεχνολογία αυτή κινεί υποβρύχια! Αλλά ας αφήσουμε τον τομέα της ενέργειας, γιατί εδώ το παιχνίδι είναι εντελώς διαφορετικό και οι όροι του ιδιαίτερα σκληροί!

Ο Νίκολας Τέσλα

Το όνειρο αυτό, της προσφοράς φθηνής ενέργειας σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελούσε μεταξύ άλλων έργο ζωής και κύριο αντικείμενο ερευνών ενός εκ των σημαντικότερων επιστημόνων των τελευταίων 150 χρόνων, του Νίκολας Τέσλα. Ο σερβικής καταγωγής και αργότερα Αμερικανός υπήκοος, φυσικός και ερευνητής, ήρθε σε ανοικτή αντιπαράθεση με τον πρωτοπόρο και εμπνευστή του συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος (DC), Τόμας Έντισον, ο οποίος δεν ήθελε να αποδεχθεί τις νεότευκτες θεωρίες του για προσφορά φθηνότερης ενέργειας, υλοποιώντας την ανακάλυψη του Τέσλα για το εναλλασσόμενο ρεύμα (AC). Χρειάστηκαν λίγα μόνον χρόνια για να αποδεχθεί η επιστημονική κοινότητα την υπεροχή της ιδέας αυτής και να αρχίσει να χρησιμοποιείται ευρέως σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, ανοίγοντας νέους ορίζοντες και σηματοδοτώντας αλλαγές, οι οποίες μέχρι τότε φάνταζαν απρόσιτες και που διατηρούνται στο μεγαλύτερο ποσοστό τους αναλλοίωτες μέχρι σήμερα. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ο Τέσλα δέχθηκε ανοιχτό πόλεμο από τους υποστηρικτές του Έντισον -κυρίως για οικονομικούς λόγους- καθώς αν επικρατούσε άμεσα η λύση του εναλλασσόμενου ρεύματος, οι επενδυτές στο συνεχές θα έχαναν τρομερά κεφάλαια! Μέχρι το τέλος της ζωής του κατοχύρωσε περί τις 700 ευρεσιτεχνίες, πολλές εκ των οποίων καταπατήθηκαν από νεότερους ερευνητές και χρησιμοποιήθηκαν ως δικές τους. Οι πιο σπουδαίες ήταν η ανακάλυψη του ραδιοφώνου, (αν και μετά θάνατον του αναγνωρίστηκε), οι ακτινογραφίες, το ραντάρ, το γήινο στάσιμο μαγνητικό πεδίο και στο ενεργητικό του συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων και η κατασκευή του πρώτου υδροηλεκτρικού φράγματος στην Ιστορία στους καταρράκτες του Νιαγάρα, για την παραγωγή πολυφασικού ηλεκτρικού ρεύματος (AC).

Η μητέρα των ανακαλύψεων

Υπήρξε όμως και μια ανακάλυψη ανάμεσα στις πολλές, η οποία έμελλε να μείνει στο συρτάρι για δεκαετίες και μόλις μετά το 1950 άρχισε να δίνει καρπούς. Ο Τέσλα διαπίστωσε πως τόσο η γη, όσο και η ατμόσφαιρα είναι καλοί αγωγοί του ηλεκτρισμού, άρα έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν κυματικά τις διαταραχές των ηλεκτρικών πεδίων σε όλα τα μήκη και πλάτη τους. Με τις θεωρητικές και πειραματικές του διατάξεις, έθεσε τις βάσεις για τη μεταφορά ενέργειας χωρίς τη χρήση καλωδιώσεων σε μεγάλες αποστάσεις, με αγωγό την ατμόσφαιρα, (τα μετέπειτα ερτζιανά)! Στο νεότερο σκάλισμα των ιδεών Τέσλα, παρατηρήθηκε η δυνατότητα της ιονόσφαιρας -το στρώμα αυτό της ατμόσφαιρας, το οποίο αρχίζει στα 50 περίπου χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και φτάνει μέχρι την εξώσφαιρα, στα 1000 περίπου χιλιόμετρα- να αντανακλά τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τα οποία εκπέμπονται από τη γη, στα διάφορα επίπεδά της, (D, E και F), ανάλογα με το μήκος τους. Η ιδιαιτερότητα αυτή της ιονόσφαιρας, καθιστά δυνατή την επικοινωνία μεταξύ σταθμών, οι οποίοι δεν έχουν οπτική επαφή μεταξύ τους, καθώς όπως γνωρίζουμε η γη είναι στρογγυλή. Το σήμα λοιπόν εκπέμπεται στην ιονόσφαιρα, αντανακλάται προς τα κάτω και λαμβάνεται από το δέκτη.

Πειραματισμοί πάνω στα σχέδια Τέσλα

Ο Τέσλα είχε παρατηρήσει επίσης πως συχνότητες των 10Hz (E.L.F. Extreme Low Frequency), μπορούν να επέμβουν στη διαμόρφωση των καιρικών συνθηκών, κάτι που φαίνεται να δοκίμαζαν τη δεκαετία του ‘70 και οι Ρώσοι, (πρόγραμμα «Τρυποκάρυδος»). Συχνότητες στα 10 - 80Hz θα μπορούσαν να φορτίσουν θετικά ή αρνητικά την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας σε όλα τα ζώα, (και στον άνθρωπο), σωματική και πνευματική κόπωση, ή διαύγεια και κινητικότητα αντίστοιχα! Οι συχνότητες ELF διαπερνούν τη γη και το νερό και μπορούν να ληφθούν με κατάλληλους δέκτες. Με ειδική επεξεργασία στους σταθμούς λήψης τους, μπορούν να μας «πουν» τι συνάντησαν στο διάβα τους! Έτσι επιτυγχάνεται μια υψηλής ακρίβειας χαρτογράφηση σπηλαίων, κοιλωμάτων, συμπαγών σημείων και η καταγραφή άλλων χρήσιμων γεωλογικών δεδομένων και εντοπίζονται διάφορα κοιτάσματα, φυσικού αερίου, πετρελαίου, ορυκτών, κ.λπ. Καθίσταται επίσης δυνατή η επικοινωνία με τα υποβρύχια όταν κινούνται κάτω από το νερό, καθώς δεν είναι αναγκασμένα πλέον να αναδυθούν, κάτι ιδιαίτερα σπουδαίο σε καιρό πολέμου, (μέχρι πρότινος, όταν ήταν κάτω απ’ το νερό δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν, γιατί το υδάτινο στοιχείο απορροφούσε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία). Υπάρχει βέβαια ο φόβος πρόκλησης καταστροφών, καθώς αν η συχνότητα αυτή, (των 10 Hz πάντα), καταφέρει να συντονίσει σεισμογενείς περιοχές ή ρήγματα, τότε δρα ανεξέλεγκτα και μόνον η Φύση γνωρίζει πότε θα σταματήσει! Κάτι τέτοιο φαίνεται πως συνέβη το 1898 όταν ο Νίκολας Τέσλα προσπαθώντας να επιβεβαιώσει αυτές τις θεωρητικές του ανησυχίες, κατάφερε να δημιουργήσει σεισμική δόνηση με επίκεντρο το εργαστήριό του στη Ν. Υόρκη. Με αυτόν τον τρόπο τότε, τέθηκε η θεωρητική βάση για τη δημιουργία τεχνητών σεισμών! Έπρεπε μόνο να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο η τεχνολογία, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τα σχέδιά του και να βρεθεί και μια πρακτική αξία για την εφεύρεση, (να έχει δηλαδή αντισταθμιστικά οφέλη).

Οι δύο όψεις του νομίσματος

Το θετικό που θα μπορούσε να προκύψει από την ανάπτυξη ενός τέτοιου συστήματος θα ήταν η εκτόνωση ρηγμάτων, τα οποία επρόκειτο μελλοντικά να δώσουν σεισμούς. Το αρνητικό θα ήταν η χρήση ενός τέτοιου συστήματος ως όπλου μαζικής καταστροφής. Μέχρι πρότινος, υπήρχαν δύο τρόποι να «δέσει» μια υπερδύναμη στο άρμα της μια χώρα-στόχο: πρώτον, η πολεμική αναμέτρηση και δεύτερον, η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, ύστερα από μια θεομηνία. Και όταν λέμε θεομηνία συνήθως εννοούμε σεισμούς ή πλημύρες και ξηρασίες. Αν λοιπόν εγώ ως υπερδύναμη ήθελα να έχω σύμμαχο μια χώρα, αλλά δεν μπορούσα να της κηρύξω τον πόλεμο για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν θα ήταν καλύτερα να παρουσιαστώ ως ευεργέτης, μετά από κάποιο μεγάλο κακό; Ακόμη και οι Κυβερνήτες να με απέρριπταν, θα γινόμουν δεκτός από τον κόσμο. Φανταστείτε τώρα να είχα τη δυνατότητα να προξενήσω εγώ ο ίδιος μια τέτοια καταστροφή. Δεν θα ήταν η απόλυτη ειρωνεία; Η μαγεία της δυνατότητας προετοιμασίας του εδάφους μιας «προς κατάκτησιν» χώρας ακουγόταν στο παρελθόν άπιαστο όνειρο για τους επίδοξους κατακτητές. Φανταστείτε πόσο βολικό θα ήταν να είχαν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν τους όρους υπό τους οποίους θα πραγματοποιούσαν μια επίθεση, όπως ας πούμε να ρυθμίζουν τις καιρικές συνθήκες. Θυμηθείτε το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι καιρικές συνθήκες ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικές για τους επιτιθέμενους! Για την ιστορία αναφέρω πως η επέμβαση στο μικροκλίμα μιας περιοχής και γενικά η επέμβαση στην ατμόσφαιρα πραγματοποιείται μέσω εγκαταστάσεων σε διάφορα μέρη της γης, οι οποίες αναλαμβάνουν να εκπέμπουν σε συγκεκριμένη συχνότητα και σε συγκεκριμένη περιοχή. Μια τέτοια βρίσκεται στην Αλάσκα των ΗΠΑ, (το H.A.A.R.P. High frequency Active Auroral Research Program) και άλλες μικρότερες διάσπαρτες σε πολλά σημεία της γης. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί ξεφεύγω απ’ το θέμα, όποιος όμως θελήσει μπορεί πολύ εύκολα να βρει πληροφορίες και να διαπιστώσει τις δύο όψεις του νομίσματος.

Μια αληθινή ιστορία

Τα σεισμικά όπλα και η πιθανή τους ύπαρξη, με απασχολούν εδώ και 15 περίπου χρόνια. Όλοι οι γνωστοί και καταξιωμένοι συνομιλητές μου, οι οποίοι κατά καιρούς ετύγχανε να με ακούν να αναφέρομαι σχετικά, έκαναν κάποιο νεύμα ή άφηναν ένα μουρμουρητό υπονοώντας πως «ξεφεύγω» με τις θεωρίες μου! Ωστόσο, πριν από λίγους μήνες και ενώ η πατρίδα μας είχε μπει για τα καλά στη δίνη της αβεβαιότητος, έτυχε σε κάποιο τραπέζι να συνομιλήσω με έναν συνταξιούχο Ελληνοαμερικανό, τέως στρατιωτικό στέλεχος στις ΗΠΑ, ο οποίος ακούγοντάς με να αναφέρομαι στον καταστροφικό σεισμό της Ταϊτής και στην πιθανή, κατά τη γνώμη μου ύπαρξη σκοπιμότητος, στο τέλος της συνάντησης με τράβηξε στο πλάι και με ρώτησε το εξής: «Πείτε μου τι γνωρίζετε για τη Χιλή;» Έμεινα έκπληκτος να τον κοιτάζω, καθώς το μυαλό μου γύριζε 50 χρόνια πίσω, (ήμουν αγέννητος τότε), στο σεισμό των 8,9 Ρίχτερ, ο οποίος έπληξε τη συγκεκριμένη χώρα, γνωστός μετέπειτα και ως «ο σεισμός του Χόρχε Αλεσάντρι»! Αλλά η έκπληξη στη συνέχεια αποδείχθηκε πως ήταν μάλλον δική του, διότι προφανώς δεν περίμενε να γνωρίζω το γεγονός με τόσες λεπτομέρειες, καθώς και σημαντικά γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής, (για το ρόλο που επιθυμούσαν να διαδραματίσουν οι ΗΠΑ στην περιοχή κ.ά.). Μου διέφευγαν μόνο μερικά στοιχεία, τα οποία φαντάζομαι δεν είναι γνωστά σε πολλούς. Αυτά τα στοιχεία μου τα παρουσίασε σε επόμενη κατ’ ιδίαν συνάντησή μας και ομολογώ πως έμεινα εμβρόντητος, καθώς από τη μια ήταν τόσο τεκμηριωμένα με ντοκουμέντα, ώστε δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης και από την άλλη έρχονταν ως «σφήνα» στις δικές μου γνώσεις και έκλειναν τον κύκλο των γεγονότων!

Τα πράγματα με τη σειρά

Μετά το θάνατο του Τέσλα και όσο η τεχνολογία εξελισσόταν, η πρακτική εφαρμογή των πειραματικώς αποδεδειγμένων ανακαλύψεών του σχετικά με την πρόκληση σεισμών βασάνιζε για χρόνια όσους ήθελαν να παίξουν κυρίαρχο ρόλο στο παιχνίδι του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Ερευνητικές ομάδες διαφόρων κρατών πραγματοποιούσαν έρευνες και πειράματα, ώσπου στα τέλη της δεκαετίας του ’50, Αμερικανοί και Ιάπωνες επιστήμονες κατάφεραν να κατασκευάσουν μια «μηχανή», ικανή να στέλνει κύματα στο εσωτερικό της γης, έως και 10 Herz. Αν επικεντρώνονταν η εκπομπή σε κάποιο συγκεκριμένο ρήγμα, τότε θα ενισχύονταν και η ταλάντωση που θα προέκυπτε θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία σεισμού, (οι ειδικοί γνωρίζουν καλά τι σημαίνει αυτό)! Εντελώς συμπτωματικά τυχαίνει να είναι και η εποχή που οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να κρατούν δεμένες στο άρμα τους τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, ως φυσικά η υπερδύναμη ολόκληρης της Ηπείρου, επειδή πρώτον φοβόντουσαν τυχόν επικράτηση του Κομουνιστικού καθεστώτος και δεύτερον λιμπίζονταν το πλούσιο υπέδαφός τους. Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν μια πρώτη εφαρμογή της «μηχανής» τους, σε μια επαναστατημένη χώρα της περιοχής, τα διεθνή ύδατα της οποίας οριοθετούντο κοντά στις ακτές τους, με σκοπό να προκαλέσουν μόνον υλικές ζημιές και ίσως λίγο τρόμο στους κατοίκους της. Ο «κλήρος» έπεσε στη Χιλή, η οποία το 1958 είχε εκλέξει μία δεξιά κυβέρνηση και στην προεδρία της βρισκόταν ο Χόρχε Αλεσάντρι. Νέος πολιτικός, ο οποίος μόλις είχε κερδίσει τον επαναστάτη Αλιέντε και οι ΗΠΑ φυσικά τον ήθελαν στο πλευρό τους. Ένα μικρό χτύπημα του «εγκέλαδου» και λίγα φράγκα, (Dollars), για την αναστήλωση της χώρας απ’ τις ΗΠΑ, ήταν όπως καταλαβαίνετε η ιδανική συνταγή για να «δεθεί» στο άρμα της.

Η επίσημη πρώτη του όπλου

Η δοκιμή τελικά αποφασίζεται να γίνει στις 22 Μαΐου 1960 στη γεωγραφική ζώνη του Παράλ, στη Νότια Χιλή, προφανώς μέσω υποβρυχίου και τότε συμβαίνει το αναπάντεχο! Η συσκευή ναι μεν λειτουργεί, αλλά η συχνότητα των σεισμικών κυμάτων είναι τόσο μεγάλη, που ξεπερνάει τα 20Hz και δεν σταματάει, παρά μόνο μετά από 3 ολόκληρα λεπτά! Αποτέλεσμα: ο σεισμός που προκλήθηκε να μείνει στην Ιστορία ως ο χειρότερος που έπληξε ποτέ τις χώρες της Λατινικής Αμερικής… Είχε μέγεθος 8,9 Ρίχτερ, γκρεμίστηκαν ολόκληρες πόλεις, άνοιξε η γη καταβροχθίζοντας ανθρώπους, ζώα και κτίρια, τραβήχτηκε η θάλασσα κι όταν επέστρεψε είχε τη μορφή κύματος, μεγάλου σαν ουρανοξύστη, που άλλαξε για πάντα τη γεωγραφία της περιοχής. Πόλεις, ποτάμια και λίμνες εξαφανίστηκαν, κι εμφανίστηκαν καινούργια, όπου κτίστηκαν οι νέες πόλεις. Ο σεισμός του 1960 ονομάστηκε «σεισμός του Χόρχε Αλεσάντρι» και από τότε έως και σήμερα δεν υπάρχει Πρόεδρος στη Χιλή που να μην ζει έναν μεγάλο σεισμό κατά τη θητεία του! Μη θεωρήσετε πως όλοι οι μετέπειτα σεισμοί ήταν δημιούργημα των ΗΠΑ και της μηχανής τους, όχι. Οι ΗΠΑ ήταν ο ηθικός αυτουργός των μετέπειτα σεισμών, καθώς ο σεισμός του Αλεσάντρι ήταν τόσο δυνατός, που ενεργοποίησε πολλές τεκτονικές πλάκες, με αποτέλεσμα αυτές να δίνουν τους μετέπειτα σεισμούς. Φυσικά το 1960 ας μην αναφέρω το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι ΗΠΑ πέτυχαν να θέσουν υπό την «προστασία» τους τον Πρόεδρο Αλεσάντρι και να δέσουν τη Χιλή στο άρμα τους.

(Χιλη)ες και μία χρήσεις της συσκευής

Το μηχάνημα αρχικά αναπτύχθηκε ως ιδέα για την ενεργοποίηση ρηγμάτων, τα οποία θα έδιναν μελλοντικά σεισμούς, ώστε να εκτονωθούν συντομότερα, δίνοντας μικρότερης έντασης δονήσεις. Το αποτέλεσμα όμως ήταν αντίθετο από το αναμενόμενο, καθώς τα κύματα (Herz), που στέλνονταν στο ρήγμα, ενισχύονταν εκεί και προκαλούσαν μεγαλύτερης έντασης δονήσεις απ’ ότι φυσιολογικά ανέμεναν. Άρα για πρόληψη δεν ήταν δυνατόν να γίνει χρήση. Έτσι έμεινε η στρατιωτική εκδοχή της εφαρμογής, αλλά και η χρήση της σε έρευνες στο στερεό φλοιό της γης. Με το πέρασμα των χρόνων και δοκιμάζοντας την όλο και τελειοποιούμενη συσκευή, διαπίστωσαν πως μια δόνηση με συχνότητα 10Hz είναι ήπιας μορφής, ενώ μια άλλη με 20Hz είναι καταστρεπτική. Αν θέλαμε δηλαδή να ορίσουμε μια κλίμακα, θα λέγαμε πως κυμαίνεται από 10 έως 20Hz. Έτσι λοιπόν η συσκευή των ελεγχόμενων σεισμών τελειοποιήθηκε, (για να αποφευχθούν και λάθη του παρελθόντος) και λέγεται πως είναι στα χέρια του Αμερικανικού στρατού. Χρησιμοποιείται όμως και σε άλλες χώρες, με μεγάλη επιτυχία. Στόχος της; Η ανακάλυψη νέων πηγών πετρελαίου (σεισμοί σε Τουρκία, Ιαπωνία), ουρανίου (σεισμοί σε Πρέσπα, Σκόπια), φυσικού αερίου (σεισμοί σε Ρωσία, Γεωργία και Κίνα), αλλά και ο εκφοβισμός κρατών και κυβερνήσεων (σεισμοί σε Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράν και Ιράκ). Θυμηθείτε τι έγραφα παραπάνω για τη συχνότητα των 10Hz και τη δυνατότητά της να διαπερνά το έδαφος και να «σημειώνει» τι είδε στο διάβα της. Αυτά τα σχετικά μικρής ισχύος κύματα, αν ενισχυθούν υπό συνθήκες με ενέργεια από το γήινο μαγνητικό πεδίο, μπορούν να δημιουργήσουν τις σεισμικές δονήσεις. Ο Τέσλα θεωρούσε πως η γη είναι μια τεράστια «ενεργειακή λίμνη», η σωστή αξιοποίηση της οποίας μπορεί να τροφοδοτήσει με δωρεάν ενέργεια όλον τον πλανήτη. Πόσο δίκιο είχε τελικά!

Χιλή, Κολομβία και ΣΕΣ

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, μετά από πολλά χρόνια κατάφερε να κερδίσει τον προστατευόμενο των αμερικανών Αλεσάντρι, ακολούθησε η μετέπειτα πτώση του, βάζοντας προφανώς το χεράκι τους και εδώ οι ΗΠΑ, η Χιλή αποστασιοποιείται και σταδιακά συνεργάζεται όλο και πιο στενά με τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Το 2008 όμως οι ΗΠΑ αποφασίζουν να δημιουργήσουν στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία. Η πορεία προσέγγισης αυτής της χώρας με τις ΗΠΑ εμφανίζει περίπλοκα διαπλεκόμενες πλευρές, τόσο οικονομικού όσο και στρατιωτικού χαρακτήρα, καθώς φαίνεται πως είναι κοινό μυστικό ότι η πρεμούρα της κρατικής κολομβιανής διοίκησης του Alvaro Uribe να συνάψει ένα Σύμφωνο Ελευθέρων Συναλλαγών (ΣΕΣ), με τις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη στρατιωτική επέλαση των Αμερικάνων στην περιοχή. Φυσικά, οι γύρω χώρες αντιδρούν με πρώτη την Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ και έτσι η Κολομβία αρχίζει να επανεξετάζει το ζήτημα, ενώ συμφωνεί με το σχέδιο της Χιλής, δηλαδή να συνεργαστεί, (η Κολομβία), με το Περού, την Βολιβία, τη Χιλή, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη και τη Βραζιλία για να λάβει την τελική της απόφαση. Την περίοδο εκείνη μάλιστα στη Χιλή πραγματοποιήθηκαν οι πιο ογκώδεις διαδηλώσεις κατά της εγκατάστασης των Αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος της Κολομβίας, (όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη Ν. Αμερική καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ). Οι ΗΠΑ προφανώς δυσαρεστούνται -για να μην πω πως εξοργίζονται- με τη στάση της Χιλής, ενώ η Κολομβία, αν και πιθανόν να υπέγραψε μυστικά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, προς το παρόν δεν φαίνεται να την έχει υλοποιήσει.

Χιλής… συνέχεια

Μήπως γνωρίζετε σε ποιον παγκόσμιο οργανισμό έγινε μέλος η Χιλή τα τελευταία χρόνια; Μάλλον όχι. Να σας πω εγώ λοιπόν: σε κανέναν! Είναι σύμπτωση, ή μήπως πληρώνουν το τίμημα επειδή η χώρα στάθηκε ο κύριος αντίπαλος στα σχέδια των ΗΠΑ για την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή; Η Χιλή ωστόσο, μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε στις 12 Ιανουαρίου του 2010 να γίνει η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που καθίσταται μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ενώ 5 μέρες αργότερα, στις 17 του μήνα εκλέγει Πρόεδρο της χώρας με 51,6% στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το δεξιό Σεμπαστιάν Πινιέρα, τον πρώτο, σημειώστε, δεξιό Πρόεδρο της Χιλής μετά τον Χόρχε Αλεσάντρι, τον οποίο μέσω του σεισμού του ‘60 οι ΗΠΑ έκαναν φίλο τους. Ο Πινιέρα, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, αποφασίζει να μη συνηγορήσει στα σχέδιά των Αμερικανών για την περιοχή και σκληραίνει ακόμη περισσότερο τη στάση του. Αποτέλεσμα; Στις 27 Φεβρουαρίου η χώρα δονείται από 8,0 Ρίχτερ, η πόλη Κονσεπσιόν ως πλησιέστερη στο επίκεντρο και άλλες γύρω περιοχές καταστρέφονται και σκοτώνονται συνολικά 708 άνθρωποι. Ακολουθεί, όπως θα θυμάστε η μεγαλύτερη προειδοποίηση για τσουνάμι στην Ιστορία, προειδοποίηση ακόμη και σε χώρες της ανατολικής Ασίας, για να αποσυρθεί λίγες ώρες αργότερα. Αποτέλεσε σύμπτωση κι αυτός ο σεισμός, ή μήπως ήταν ανάμνηση ενός σχεδίου από το παρελθόν; Η αλληλουχία των γεγονότων εμένα προσωπικά δεν μου αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες, μετά και την αποκάλυψη για το σεισμό του Αλεσάντρι. Οι υπόνοιες που μου δημιουργήθηκαν για το σεισμό του Πορτ Ο’ Πρενς, μάλλον σε άλλο σεισμό θα ‘πρεπε να αναφέρονται.

Υπάρχει πρόγνωση;

Όπως υπάρχουν επιστήμονες, οι οποίοι ασχολούνται με έρευνα, πάνω στην ανακάλυψη όπλων μαζικής καταστροφής, έτσι υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι προσπαθούν μέσω των εφευρέσεών τους να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, (όπως άλλωστε έχουν ορκιστεί). Σ’αυτούς ανήκει αδιαμφισβήτητα και ο Παναγιώτης Βαρώτσος, Έλληνας σεισμολόγος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδευθείς σε Γαλλία και ΗΠΑ. Σε κάποιο από τα ταξίδια του λοιπόν στις ΗΠΑ λέγεται πως πληροφορήθηκε για την ύπαρξη αυτού του νέου όπλου και φαίνεται πως μπήκε στη διαδικασία να το «ελέγξει». Έτσι έμαθε πολλά στοιχεία σχετικά με τον τρόπο δημιουργίας τεχνητών σεισμών, τα οποία αργότερα αποφάσισε να τα χρησιμοποιήσει κατασκευάζοντας το «αντίδοτο» αυτής της συσκευής. Μια άλλη συσκευή λοιπόν, η οποία αντί να δημιουργεί σεισμούς, να καταστρέφει χώρες και να σκοτώνει ανθρώπους, να προειδοποιεί για την επερχόμενη δόνηση, ώστε να λαμβάνονται εγκαίρως μέτρα και να περνά όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα το κακό. Έτσι το 1981 μαζί με τον Κωνσταντίνο Νομικό και τον Καίσαρα Αλεξόπουλο, ανέπτυξε τη μέθοδο βραχείας διάγνωσης – πρόγνωσης σεισμών ΒΑΝ. Η μέθοδος αυτή, πολεμήθηκε όσο καμιά άλλη από όλη την επιστημονική κοινότητα, ως ανακριβής και άχρηστη. Πολλοί ισχυρίζονταν πως ο σημαντικότερος λόγος γι’ αυτόν τον πόλεμο ήταν το γεγονός πώς αν η παραπάνω μέθοδος γινόταν αποδεκτή, η εγκατάσταση σταθμών ΒΑΝ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας θα απαιτούσε τρομερά κονδύλια. Ήταν έτσι, ή μήπως πίσω απ’ αυτήν τη μαζική αντίδραση κρυβόντουσαν άλλες σκοπιμότητες και σαφείς οδηγίες;

Η αλήθεια

Πόσο καθαρά φάνηκε πως όλοι αυτοί οι πολέμιοι του ΒΑΝ κοιτούσαν το ατομικό τους συμφέρον! Κανείς δεν ασχολήθηκε με την ουσία και τις πληροφορίες, τις οποίες κατέγραφε η ομάδα. Και εδώ δεν μιλάμε για αφελείς επιστήμονες. Η μέθοδος είχε παρουσιαστεί με λεπτομέρειες, οπότε για να φτάσουν στο σημείο να εναντιωθούν όλοι, θα έπρεπε να υπήρχαν σοβαρότεροι λόγοι. Ένας εκ των σημαντικότερων πολέμιων του ΒΑΝ ήταν ο διδάκτωρ σεισμολογίας Γιώργος Σταυρακάκης, (Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ), ο οποίος με άρθρο του το 1999 στο «Βήμα της Κυριακής» εξαπέλυε μύδρους κατά της μεθόδου πρόγνωσης και ουσιαστικά την καθιστούσε ανούσια. Να θυμίσω πως ο κος Σταυρακάκης την περίοδο εκείνη ήταν: α) Διευθυντής στο Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών (1995-2008), β) Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (1997-2005), γ) Αναπληρωματικό μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου στο Ινστιτούτο Τεχνολογιών και Ερευνών Βαθείας Θαλάσσης και Αστροσωματιδιακής Φυσικής Νετρίνων - Νέστωρ (1998-2000), δ) Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Τεχνικής Σεισμολογίας και Αντισεισμικών Κατασκευών (1999-2000) και ε) Αναπληρωτής Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Εκτίμησης Σεισμικού Κινδύνου, Πρόγνωσης Σεισμών και Αντισεισμικής Προστασίας (1999-2000). Όλα τα παραπάνω σύμφωνα με το βιογραφικό του από την επίσημη ιστοσελίδα του.

My way or Highway!

Ποια ήταν ουσιαστικά όμως η πρωτοτυπία της ομάδας ΒΑΝ; Όχι φυσικά όπως πιστεύουν πολλοί η πρόγνωση φυσικών σεισμών, (κάτι τέτοιο όσο και αν μας φαίνεται παράξενο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη), αλλά η έγκαιρη ενημέρωση για επικείμενες δονήσεις από τη σεισμική μηχανή των ΗΠΑ. Εφόσον γνώριζαν πως για να ενεργοποιηθεί κάποιο ρήγμα, θα πρέπει προηγουμένως η μηχανή να στείλει σεισμικά κύματα, δεν είχαν παρά να τα διαβάσουν, να τα ερμηνεύσουν κατάλληλα και να προειδοποιήσουν την περιοχή εκδήλωσης για τις επερχόμενες συνέπειες. Η συσκευή δοκιμάστηκε με επιτυχία και έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης. Οι ΗΠΑ θέλησαν να την αγοράσουν, προφανώς για να την αχρηστέψουν, αλλά ο Βαρώτσος ως Πατριώτης αρνήθηκε τα εκατομμύρια δολάρια που του προσέφεραν και προτίμησε την αντιπαράθεση. Όπως ήταν φυσικό βγήκε χαμένος, γιατί ούτε η Πολιτεία στάθηκε στο πλευρό του, ούτε όπως θα περίμενε κανείς, η επιστημονική κοινότητα. Οι ΗΠΑ, μιας και δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν «με το καλό», χρησιμοποίησαν την προσφιλή τους μέθοδο, «η απώλεια είναι η καλύτερη προειδοποίηση»! Και τι πιο λογικό να απειλήσουν τον Πατριώτη Βαρώτσο με το ίδιο του το όπλο, την εφεύρεση του! Και πώς θα ήταν ενδεχομένως διατυπωμένη η απειλή; «Αν προειδοποιήσεις για επερχόμενο χτύπημά μας, θα προκαλέσουμε σεισμό στη χώρα σου»!

Σεισμός ή ΒΑΝαυση προειδοποίηση;

Το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου 1999, ένα μικρό ρήγμα στη δυτική Αθήνα, μήκους μόλις 15 χιλιομέτρων, ενεργοποιείται και δίνει 5,9 Ρίχτερ. Σύμφωνα με τον καθηγητή σεισμολογίας Βασίλη Παπαζάχο, «σεισμοί αυτού του μεγέθους ή μεγαλύτεροι γίνονται σχεδόν κάθε έτος στη χώρα μας και γι' αυτό ο σεισμός αυτός ήταν ένα συνηθισμένο φυσικό φαινόμενο για την Ελλάδα. Όμως, παρά το μικρό του μέγεθος, προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στη Δυτική Αττική (Άνω Λιόσια, Αχαρνές, Μεταμόρφωση, Θρακομακεδόνες) και σημαντικές βλάβες σε διάφορα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά. Κατέρρευσαν 110 οικοδομές, κρίθηκαν κατεδαφιστέες (κόκκινες) 5.222 και επισκευάσιμες, (κίτρινες) 38.165. Φονεύτηκαν 143 άνθρωποι, τραυματίστηκαν 1.600 κι έμειναν άστεγοι 50.000. Το συνολικό οικονομικό κόστος του σεισμού είναι της τάξης των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και γι' αυτό αυτός θεωρείται ο πιο δαπανηρός σεισμός που έγινε ποτέ στην Ελλάδα». (Αφιέρωμα εφημερίδας Ελευθεροτυπία για τα 10 χρόνια από το σεισμό, στο φύλλο του Σάββατου 5 Σεπτεμβρίου 2009). Όλοι συμφώνησαν, πως το συγκεκριμένο ρήγμα υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έδινε ποτέ τέτοιου μεγέθους δονήσεις και ούτε θα προκαλούσε τόσο εκτεταμένες καταστροφές. Τι ήταν λοιπόν αυτό που το ενεργοποίησε; Είναι δε σύμπτωση το γεγονός πως ο πρώτος που βγήκε μετά το σεισμό και διαβεβαίωνε πως «ό,τι κακό ήταν να γίνει έγινε» ήταν ο κύριος Σταυρακάκης; Τυχαίο επίσης, πως από τότε δεν ακούμε τίποτα για το ΒΑΝ και τις προβλέψεις του, παρά μόνο στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου cornell διαβάζουμε κάποια δεδομένα; Αφήνω τα συμπεράσματα στην κρίση σας.

Επίλογος

Πολλά τα ερωτηματικά που δημιουργούνται γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, γι’ αυτό και μπήκα στη διαδικασία να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και απόψεις σχετικά με αυτό το καινούργιο πολεμικό «παιχνίδι». Τα περισσότερα απ’ αυτά που γράφω είναι από δημοσιεύματα στον τύπο, αλλά και από πληροφορίες, οι οποίες έπεσαν στα χέρια μου, με σημαντικότερη αυτήν για την επίσημη πρώτη του όπλου! Ελπίζω το κείμενο να μη σας κούρασε και να αντέξατε να το διαβάσετε ως το τέλος, καθώς βγήκε πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι περίμενα και δεν ήθελα να το βάλω σε συνέχειες.

Και για όσους με ρωτούν. Στην Κω θα βρεθώ για περίπου μία εβδομάδα μέσα στον Αύγουστο. Στη Γαύδο δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορέσω να έρθω. Αν τα καταφέρω όμως θα σας κρατήσω ενήμερους.

ΙΜΙΑ, Κρίση ή Φιάσκο;

Εισαγωγή

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας. Η αυγή του νέου έτους προμηνύει μια σειρά από οικονομικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, με πλέον πρόσφατα γεγονότα αυτά της κινητοποίησης των αγροτών, και της υποβάθμισης της οικονομίας μας. Για το μεν πρώτο έγραφα πέρσι τέτοιον καιρό «το αγροτικό ζήτημα» και εμμέσως προέβλεπα τη συνέχιση των κινητοποιήσεων αυτήν την περίοδο, κατά την οποίαν οι αγροτικές δραστηριότητες είναι ελάχιστες, για το δε δεύτερο τα είπαμε κατά την περίοδο των τελευταίων εκλογών. Δεν πρόκειται να επεκταθώ περεταίρω σ’ αυτά, μιας και μας είναι λίγο πολύ γνωστά, αλλά στην παρούσα ανάρτηση θα προσπαθήσω να διαφωτίσω ένα θέμα που αμφιβάλλω αν αυτόν τον καιρό τύχει της δέουσας προβολής από τα μέσα και για το οποίο δεσμεύτηκα πριν λίγο καιρό: τα Ίμια. Επειδή πολλοί από σας με ρωτάτε, αν είμαι δημοσιογράφος και ποιες είναι οι πηγές μου σας ενημερώνω -όπως έχω κάνει άλλωστε επανειλημμένως- πως δημοσιογράφος δεν είμαι και πως οι πηγές μου είναι αυτές που θα μπορούσε να έχει ο καθένας μας, αρκεί να ασχοληθεί στοχευμένα και μεθοδικά με το όποιο θέμα. Στην παρούσα ανάρτηση πηγές μου ήταν κάποια συγγράμματα, δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, εκπομπές, αλλά και κουβέντες, που αντάλλαξα προσωπικά με γνώστες της υπόθεσης, (πολιτικούς, στρατιωτικούς, διανοούμενους κ.λπ), τόσο από την Ελληνική, όσο και από τις άλλες δυο εμπλεκόμενες πλευρές, (Αμερικανική και Τουρκική), με αποτέλεσμα η χρονική διάρκεια αυτής της «έρευνας» να κρατήσει αρκετό διάστημα και να φτάσω στην τελική διαμόρφωση του κειμένου μόλις λίγο πριν την 14η επέτειο του συμβάντος. Έτσι κι αλλιώς το θέμα των Ιμίων από την αρχή μου δημιουργούσε κάποιες υποψίες, καθώς πολλές από τις επεξηγήσεις που δίνονταν από τους πρωταγωνιστές του ήταν ασυνεχείς. Έτσι κράτησα αρκετό υλικό το επανεξέτασα με προσοχή, το εμπλούτισα με το δικό μου ανήσυχο πνεύμα και σας το παρουσιάζω. Το θεώρησα χρέος μου, τόσο για τη νοημοσύνη των απανταχού Ελλήνων, όσο και για τα τρία παλληκάρια που θυσιάστηκαν εκείνο το βράδυ στο βωμό αυτής της διένεξης, τους αρχικελευστές Καραθανάση και Βλαχάκο και το σημαιοφόρο Γιαλοψό.

Ιστορικά στοιχεία

-Το Αιγαίο πέλαγος αποτελεί ως γνωστόν διακαή πόθο της Τουρκίας, καθώς οι διεκδικήσεις της ξεκινούν από πολύ παλιά. Το σημερινό καθεστώς που επικρατεί στο Αιγαίο καθιερώθηκε με τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923, στην οποία ορίστηκαν τα σημερινά σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας. Η Άγκυρα με το πρόσχημα της προστασίας, έγειρε αξιώσεις και προσπάθησε να προσβάλει το ισχύον καθεστώς αρκετές φορές στο παρελθόν, πάντα χωρίς επιτυχία, όπως το 1947 που απέτυχε στη συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων και το 1969, όταν παρακάμπτοντας το ΝΑΤΟ απευθύνθηκε απευθείας στον ΟΗΕ και έθεσε θέμα διχοτόμησης του Αιγαίου στο 25ο μεσημβρινό, (την πρόταση τότε ψήφισαν μόνον η Τουρκία και η Τυνησία). Επανήλθε το 1973 δημοσιεύοντας στην εφημερίδα της κυβερνήσεως χάρτη, ο οποίος καθόριζε τα όρια της Τουρκικής υφαλοκρηπίδας μέχρι τη μέση του Αιγαίου, (25ος μεσημβρινός), χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του τα Ελληνικά νησιά ενώ η τότε Κυβέρνηση έδωσε άδεια στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, ΤΡΑΟ για έρευνες σε περιοχές πλησίον των νησιών Λήμνο, Λέσβο, Σαμοθράκη κ.ά.

-Η Υφαλοκρηπίδα καθορίζεται με τη Συνθήκη της Γενεύης του 1958, καθώς και με τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας της Jamaica, του Δεκεμβρίου του 1982 και ορίζουν πως κάθε νησί έχει τη δική του. Εξαίρεση αποτελούν οι ακατοίκητοι βράχοι, οι οποίοι όμως έχουν το δικαίωμα να έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη.

-Η αιγιαλίτιδα ζώνη καθορίζεται στο άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay της Jamaica, (όπως παραπάνω) και δίνει το δικαίωμα σε κάθε κράτος να την εκτείνει μέχρι την απόσταση των 12 μιλίων από τις ακτές του, κάτι που η Τουρκία το έχει ήδη εφαρμόσει στη Μαύρη Θάλασσα και στις νότιες ακτές της. Στην περιοχή όμως του Αιγαίου περιορίστηκε στα 6 μίλια, προειδοποιώντας την Ελλάδα να περιοριστεί κι αυτή στα ίδια και να μην κάνει χρήση του δικαιώματος της επέκτασης στα 12 μίλια, διότι κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί αιτία πολέμου, (casus beli). Κι όλα αυτά επειδή η Άγκυρα δεν υπέγραψε την παραπάνω Σύμβαση, οπότε θεωρεί πως δεν δεσμεύεται απ’ αυτήν, ενώ ισχυρίζεται πως τα νησιά μας δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, ότι αποτελούν δηλαδή φυσική προέκταση της χερσονήσου της Ανατολίας, οπότε και διεκδικούν συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου των υπό αμφισβήτησιν περιοχών. Η Ελληνική πλευρά φυσικά δεν το δέχεται, κι έτσι διατηρείται μια πολιτική – νομική διαμάχη χωρίς τέλος. Εκείνο που θα πρέπει εδώ να καταστεί σαφές, είναι πως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. ναι μεν καθιστά το Αιγαίο Ελληνική θάλασσα, σε ποσοστό πάνω από 70%, δεν παρουσιάζει όμως κανένα πρόβλημα στην ελεύθερη διέλευση εμπορικών πλοίων, καθώς κάτι τέτοιο διασφαλίζεται από επιμέρους συμφωνίες. Άρα το θέμα δεν έχει να κάνει με την επιφάνεια του υδάτινου στοιχείου, αλλά με αυτήν του πυθμένα, επειδή κάθε Κράτος έχει ταυτόχρονα και το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο που βρίσκεται εντός των χωρικών του υδάτων.

-Το Σισμίκ. Αμφισβητώντας τις θέσεις της Αθήνας, το Μάρτη του 1987 το Τουρκικό ωκεανογραφικό πλοίο «Σισμίκ», (παρόμοιες έρευνες πραγματοποίησε και το «Χόρα» το 1975 & 1976), ξεκίνησε έρευνες για κοιτάσματα πετρελαίου έξω από την αιγιαλίτιδα ζώνη των Ελληνικών νησιών του Β. Αιγαίου, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση της χώρας μας, σε σημείο να προετοιμαστεί τότε για πόλεμο με την Τουρκία, (θυμηθείτε τη διαταγή για μερική επιστράτευση). Η λύση δόθηκε φαινομενικά, ύστερα από άμεση επικοινωνία των Πρωθυπουργών των δύο χωρών, (Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ), στην ουσία δε, ύστερα από παρέμβαση της Αμερικανικής πλευράς, καθώς στο προσκήνιο υποστήριζαν πως είναι αδιανόητο δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να συγκρουστούν. Η φαινομενική σύρραξη απεφεύχθη, το δε πρόβλημα παρέμεινε άλυτο. Δύο πάντως είναι τα στοιχεία που αποκομίσαμε από τη δοκιμασία του 1987: ότι το Αιγαίο είναι γεμάτο πετρέλαιο και ότι στις διενέξεις θα διαιτήτευαν οι ΗΠΑ.

Λόγοι που οδήγησαν στα Ίμια

Την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου, επιβεβαιώνουν και έρευνες που βλέπουν κατά καιρούς το φώς της δημοσιότητας, οι οποίες μάλιστα εκτιμούν και την υπάρχουσα ποσότητα, (τα έγραφα κι εγώ πριν ενάμισι χρόνο περίπου). Βέβαια, με τις σύγχρονες μεθόδους δεν χρειάζεται πλέον η ύπαρξη ωκεανογραφικών πλοίων και ορατού εξοπλισμού, αλλά μόνον ένας δορυφόρος εξειδικευμένος γι’ αυτή τη δουλειά, ο οποίος δεν περιορίζεται από υφαλοκρηπίδες, αιγιαλίτιδες ζώνες και σύνορα κρατών, αλλά πραγματοποιεί την έρευνά του αθέατα και χωρίς να χρειαστεί να δώσει αναφορά σε κανέναν, παρά μόνον σε αυτόν που τον «έστειλε» στον ουρανό. Φανταστείτε τι ακτινοβολία τρώμε, όσοι βρισκόμαστε στο πεδίο ερευνών ενός τέτοιου δορυφόρου ικανού να χαρτογραφεί μέχρι τα έγκατα της γης! Ποιοι τώρα έχουν τη δυνατότητα να στείλουν δορυφόρους στο διάστημα; Μα, φυσικά Αμερικανοί και Ρώσοι. Και μιας και «ημείς ανήκομεν εις την δύσιν», ο επιφορτισμένος με το Ελληνικό έδαφος δορυφόρος θα δίνει αναφορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στη Wikipedia στο λύμα «γκρίζες ζώνες» αναφέρεται ξεκάθαρα πως υπάρχουν μεταξύ Ρόδου και Κω 14 περιοχές, με διαπιστωμένα κοιτάσματα πετρελαίου. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που γνωρίζουν απ’ αυτά, μου αναφέρθηκε η ύπαρξη ενός τεράστιου κοιτάσματος στην περιοχή, μέρος του οποίου εισχωρεί και στο υπέδαφος της Τουρκίας. Αυτά ήταν ήδη γνωστά, περί τα τέλη του 1995. Άρα λοιπόν ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα, το οποίο δεν είναι άλλο από το πετρέλαιο του Αιγαίου. Πώς όμως οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να οικειοποιηθούν αυτά τα κοιτάσματα; Έπρεπε λοιπόν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, ώστε να εδραιώσουν την παρουσία τους στο Αιγαίο και μια καλή ευκαιρία γι’ αυτό θα ήταν να φανούν ως σωτήρες σε μια λίγο πιο σοβαρή από τις συνηθισμένες διένεξη μεταξύ των δύο «αιώνιων εχθρών».

Λίγα λόγια για το συμβάν

Η αφορμή για τη δημιουργία της κρίσης δόθηκε από ένα τυχαίο(;) γεγονός, αυτό της προσάραξης του τουρκικού πλοίου Φιγκέν Ακάτ στα Ίμια ανήμερα των Χριστουγέννων του 1995. Στο σήμα κινδύνου που εξέπεμψε έσπευσε να βοηθήσει ελληνικό ρυμουλκό, αλλά ο Τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε τη βοήθεια, απάντησε πως βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και ότι θα ζητούσε συνδρομή της Τουρκίας. Εμπλέκονται τότε τα αρμόδια Υπουργεία, (Εξωτερικών και Εμπορικής Ναυτιλίας) και τελικά το θέμα λήγει με την αποστολή ελληνικού ρυμουλκού. Η έκπληξη της Ελληνικής πλευράς βέβαια ήρθε λίγο πριν την Πρωτοχρονιά και μάλιστα ήταν μεγάλη, καθώς έλαβε την πρώτη ρηματική διακοίνωση της Τουρκίας, στην οποία υποστηρίζονταν πως τα νησιά Ίμια/Καρντάκ αποτελούν τουρκικό έδαφος, με αποτέλεσμα να αρχίσει μια διαβίβαση εγγράφων από τις δύο πλευρές, στα οποία υποστήριζαν τις θέσεις τους. Το θέμα παρέμεινε μακριά από τη δημοσιότητα, μέχρι τη στιγμή που ο δημοσιογράφος Αντώνης Φουρλής, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο Ναυτικό, το απεκάλυψε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1. Η διαρροή χρεώθηκε στον Αντώνη Σαμαρά, (αρχηγό τότε της Πολιτικής Άνοιξης), καθώς φαίνεται ότι ως πρώην ΥΠ.ΕΞ. διατηρούσε ακόμη στενές σχέσεις με το Υπουργείο. Τι ρίσκαρε όμως και πήγε να τα τινάξει όλα στον αέρα ο Σαμαράς; Μήπως είχε ενημερωθεί ήδη για την ύπαρξη του κοιτάσματος και λόγω των υψηλών εθνικιστικών του φρονημάτων αντέδρασε, για να υπαναχωρήσει λίγο αργότερα και να κατεβάσει τους τόνους, μετά την επίσκεψη που δέχθηκε από συνεργάτη του αμερικανού πρέσβη; Αυτό μάλλον θα περιμένουμε αρκετά ακόμη για να το μάθουμε. Οι χώρες που ενεπλάκησαν στα Ίμια ήταν η Ελλάδα, η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η Ιταλία. Λίγο πριν την κρίση, στη χώρα μας ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κλινήρης, μη μπορώντας ουσιαστικά να ασκήσει τα καθήκοντά του και γύρω του ξέσπασαν έντονα σενάρια διαδοχής. Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, ενώ στη Βουλή παρουσία είχε και το κόμμα Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά. Έχω την αίσθηση πως ο Έβερτ θεωρούσε δεδομένο πως θα βρισκόμασταν σε αδιέξοδο με τον Πρωθυπουργό σε αδυναμία να κυβερνήσει και λόγω της έντονης τουρκικής παρουσίας στο Αιγαίο εκείνο το διάστημα, θα οδηγούμασταν σε πρόωρες εκλογές, όπως άλλωστε έχει συμβεί και στο παρελθόν. Οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές. Στις 15 Ιανουαρίου 1996 παραιτήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και στη θέση του ορκίσθηκε εν μέσω εσωκομματικών εντάσεων και αντιπαραθέσεων με τους Αρσένη και Τσοχατζόπουλο, Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος έδωσε το ΥΠ.ΕΞ. τον Πάγκαλο και διατήρησε στο Εθνικής Αμύνης τον Αρσένη. Σε μια πατριωτική έξαψη, την ημέρα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, ο δήμαρχος Καλύμνου συνοδευόμενος από παράγοντες του νησιού, αλλά όπως λένε φήμες και από Έλληνα δημοσιογράφο, μετέβη στα Ίμια και ύψωσε την Ελληνική σημαία. Ως ηθικός αυτουργός για την ενέργεια αυτή θεωρήθηκε από το περιβάλλον Σημίτη ο Γεράσιμος Αρσένης. Το γεγονός προβλήθηκε στα μέσα, (αυτό επιβεβαιώνει και την παρουσία δημοσιογράφου), το είδαν και στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να σπεύσουν από κει άλλοι «πατριώτες», δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας Χουριέτ, να πάνε στα Ίμια, να κατεβάσουν την Ελληνική σημαία και να υψώσουν την Τουρκική. Το γεγονός μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι της εφημερίδας και παρουσιάστηκε ως πράξη εθνικής υπηρηφάνειας. Εδώ αρχίζει η πραγματική περιπέτεια για την Ελλάδα.

Σημειώστε μόνο πως η ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας όδευε προς εκτόνωση, μέχρι τη στιγμή που τη φούντωσαν δημοσιογράφοι. Έλληνας το ανέφερε σε κεντρικό δελτίο, Έλληνας πρόβαλε την έπαρση της Ελληνικής σημαίας στα Ίμια, Τούρκοι ύψωσαν και πρόβαλαν στο κανάλι της Χουριέτ το αντίστοιχο υλικό από τη δικιά τους ενέργεια, (ο ένας εξ αυτών μάλιστα έμαθα πως ζει στην Αθήνα με τις ευλογίες της Ελληνικής Κυβέρνησης)! Τι όφελος όμως μπορεί να είχαν, αν είχαν οι δημοσιογράφοι αυτοί που ενεπλάκησαν στο γεγονός; Οι ίδιοι μπορεί τίποτε, οι εργοδότες τους, καναλάρχες όμως; Θυμάμαι μόνον πως την περίοδο εκείνη στη χώρα μας γινόταν πολύς λόγος περί «βασικού μετόχου» και επικείμενης νομοθετικής διευθέτησής του. Μετά τα Ίμια δεν ξαναματακούστηκε, (όπως έλεγε η γιαγιά μου) κάτι σχετικό, ούτε εφαρμόστηκε έκτοτε από καμιά Κυβέρνηση κάποια νομοθετική ρύθμιση σχετικά με το θέμα. Σύμπτωση; Θυμίζω επίσης πως στην Τουρκία οι κυκλοφορίες των εφημερίδων είχαν πέσει κατακόρυφα, σε σημείο που μεγάλοι εκδοτικοί οργανισμοί να ζητούν οικονομική ενίσχυση από το Κράτος. Χρειαζόντουσαν λοιπόν κάτι δυνατό και το γεγονός αυτό αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί τους. Άρα τα οφέλη ήταν αμοιβαία.

Τακ-ΙΜΙΑ

Η Ιταλία που όπως είδαμε ανέλαβε την προεδρία της Ε.Ε. μπορούσε αν ήθελε να δώσει τέλος πολύ νωρίτερα στη διένεξη –αν και της ζητήθηκε- αν απλά παρουσίαζε ντοκουμέντα τα οποία αποδείκνυαν πως η ίδια μας παραχώρησε τα Ίμια ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση των Δωδεκανήσων, ως αναπόσπαστο μέρος τους. Εντέχνως όμως το απέφυγε για αρκετό διάστημα επικαλούμενη την απουσία του αρμόδιου υπαλλήλου του Υπουργείου Εξωτερικών της και την αδυναμία να ψάξει κάποιος άλλος να βρει αντίγραφο της σχετικής σύμβασης. Αν παιζόντουσαν κυριαρχικά δικαιώματα της Ιταλίας, θα ευσταθούσε μια τέτοια επίκληση, ή θα έβρισκαν πάσει θυσία τον υπάλληλο και θα τον έφερναν πίσω να αναζητήσει το εν λόγω έγγραφο; Από την άλλη τον Καβαλιέρε, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, δεν θα τον χαλούσε καθόλου η εύνοια των ΗΠΑ, καθώς έτσι θα του ήταν ευκολότερο να αποδείξει στους Ιταλούς πολίτες πως εκτός από μεγάλος επιχειρηματίας είναι και καλός πολιτικός. Η Τανσού Τσιλέρ γνώριζε πολύ καλά πως η Ιταλία διέθετε αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν πως η Τουρκία στην προκειμένη περίπτωση έχει άδικο. Φαίνεται όμως πως την είχαν διαβεβαιώσει, πως θα αργήσει να τα προσκομίσει, γι’ αυτό και εξακολουθούσε να τραβάει στο σχοινί, απαντώντας μάλιστα στη δήλωση από το Βήμα της Βουλής, (στις 29 του μήνα) του Έλληνα Πρωθυπουργού, ο οποίος διέτεινε ότι «σε οποιαδήποτε πρόκληση η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά», πως «την επόμενη μέρα η (ελληνική) σημαία θα έχει κατέβει από τα Ίμια». Ας μην ξεχνάμε πως στην Τουρκία η Τανσούτ Τσιλέρ κυβερνούσε εν μέσω σκανδάλων για διαφθορά και αντιπαραθέσεων με την στρατιωτική ηγεσία. Υπολόγιζε και επιζητούσε τη βοήθεια των ΗΠΑ, ώστε να μπορέσει να επιβληθεί και να γλυτώσει ενδεχόμενο διασυρμό. Στις ΗΠΑ δε ο Μπιλ Κλίντον ενδιαφερόταν να αποκομίσει η χώρα του, (στην ουσία οι εταιρείες που στήριζαν αυτόν και την κυβέρνησή του), τα μέγιστα οφέλη. Ποιος είναι όμως αυτός που συντόνιζε τους πρωταγωνιστές της κρίσης; Συγκεκριμένη απάντηση δυστυχώς δεν έδωσε ποτέ κανείς, αλλά μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε από τις μετέπειτα εξελίξεις πως πρόκειται για τους αθέατους διαχειριστές της τύχης του πλανήτη, αυτούς που στην ουσία βρίσκονται πίσω από κυβερνήσεις, Βασιλείς και αρχηγούς Κρατών και κατευθύνουν με τα όργανα που δημιούργησαν για το σκοπό αυτό άπαντες, με κύριο στόχο τον παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο. Κατά καιρούς ακούμε για λέσχες, στις οποίες ανήκουν πολιτικοί, επιχειρηματίες, επιστήμονες κ.λπ. όπως η Bilderberg, η τριμερής συμμαχία, η pax(=ειρήνη) americana κ.ά. (η τελευταία δεν πολυακούγεται, ίσως γιατί είναι ανώτερη από τις δύο πρώτες). Παρόμοια ιδεολογία αναπτύχθηκε πριν από τρεις αιώνες με κύριους εκφραστές μεταξύ άλλων τους Βολταίρο, Ζαν-Ζακ Ρουσώ, Καντ, Φουριέ, Ουγκώ, Τολστόι κ.ά. και που κατέληξε εν μέσω εντάσεων και ανατροπών στην ίδρυση στη Ρώμη το 1892 του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης, ως οργάνωση ιδιωτικού χαρακτήρα. Θυμηθείτε και το πρωτοσέλιδο μεγάλης τουρκικής εφημερίδας, η οποία κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Η PAX AMERICANA ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ»! Μήπως οι Τούρκοι δημοσιογράφοι μ’ αυτόν τον τρόπο μας έλεγαν για το ποιοι κρυβόντουσαν πίσω απ’ τα γεγονότα;

Αγρ-ΙΜΙΑ

Εκείνο βέβαια που ενδιαφέρει εμάς περισσότερο ως πολίτες αυτού του Κράτους είναι η στάση που τήρησαν οι Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί στο όλο θέμα. Εύλογα λοιπόν μας δημιουργούνται ερωτήματα όπως, αν οι κυβερνώντες μας αγνοούσαν αυτό που γνώριζαν και οι πέτρες, πως το Αιγαίο είναι γεμάτο πετρέλαιο και γιατί περιμένουμε, (μέχρι και σήμερα), να μας το αντλήσουν άλλοι και δεν συμμετέχουμε κι εμείς στο παιχνίδι, όπως έγινε με το μοναδικό κοίτασμα που εκμεταλλευτήκαμε στον Πρίνο της Θάσου; «Όταν στο βάλτο μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια», λέει μια παλιά λαϊκή παροιμία. Το φίδι από την τρύπα έμελλε να το βγάλουν Έλληνες αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού, οι οποίοι ορκίστηκαν υπακοή στο σύνταγμα, υποταγή εις τους ανωτέρους τους και να εκτελούν προθύμως και άνευ αντιλογίας τις διαταγές τους. Η αμηχανία, ή αν θέλετε η προχειρότητα με την οποία αντιμετώπισε η Ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία το θέμα, έφερε τη χώρα στα πρόθυρα του πολέμου και έγινε αιτία να χαθούν τρεις αθώες ζωές. Το αν το ΚΥΣΕΑ έλαβε χώρα στη Βουλή και όχι στο Πεντάγωνο, για λόγους υποβάθμισης του γεγονότος και κατευνασμού των πνευμάτων, εμένα δε μου λέει τίποτα! Κρίνω απ’ αυτά που βλέπω και διαφαίνεται ξεκάθαρα πως φερθήκαμε ως πρωτάρηδες εκεί που θα έπρεπε να φανούμε έμπειροι και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί ο Σημίτης να ήταν φρέσκος στην Πρωθυπουργία, αλλά στην πολιτική ήταν μια ζωή. Έζησε από κοντά την κρίση του ‘87 με το Σισμίκ, αλλά και γνώριζε πολύ καλά τις διεθνείς συνθήκες, τις οποίες είχε υπογράψει η Ελλάδα και είχε αποκομίσει εμπειρίες από τις συνεχείς διενέξεις των δύο χωρών. Η διαταγή που δόθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ήταν να κατέβει αμέσως η σημαία, που ύψωσαν οι Τούρκοι δημοσιογράφοι και να φυλαχθεί η ανατολική Ίμια. Για τη δυτική τίποτα! Στο μεταξύ κατέφθαναν στο σημείο της διένεξης το ένα μετά το άλλο Ελληνικά και Τουρκικά πολεμικά πλοία και έπαιρναν θέσεις μάχης. Η ένταση σιγά – σιγά κορυφωνόταν. Μου είναι αδύνατο να δεχθώ πως η στρατιωτική ηγεσία κώφευε στις φωνές των καταδρομέων μας, που ανέφεραν πως στη δυτική Ίμια υπάρχει τουρκική παρουσία και δεν έσπευσε άμεσα να το ελέγξει. Τι περίμεναν, να πέσει το σκοτάδι και να πάρουν οδηγίες; (Το γεγονός πως από το μεσημέρι της 30ης Ιανουαρίου είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι κομάντος στη δυτική Ίμια και τους έβλεπαν οι Έλληνες, περιγράφεται σε συνέντευξη Έλληνα καταδρομέα στην πρόσφατη εκπομπή για τα Ίμια «Αθέατος κόσμος» του Κώστα Χαρδαβέλλα).

Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα που εγείρεται λοιπόν είναι γιατί δεν αποβιβάστηκαν και στη Δυτική Ίμια Έλληνες κομάντος από την πρώτη στιγμή της έντασης, ερώτημα που προκάλεσε ακόμη και στον τότε Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Ινάλ Μπατού έκπληξη! Δεν αποτελούσε η δυτική Ίμια Ελληνικό έδαφος και δεν έχριζε φύλαξης; Γιατί λοιπόν δεν πήγε κι εκεί στρατός; Μήπως ήταν προσυνεννοημένο να μην πάει; Ο Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ ανέφερε στην Τσιλέρ πως, «αν καταλάβουμε εμείς τη δεύτερη Ίμια το πρόβλημα θα λυθεί». Πού το ήξερε; Και πώς ήξεραν οι επικεφαλείς του τουρκικού ναυτικού πως οι δυνάμεις τους, οι οποίες επρόκειτο να πάνε στη δυτική Ίμια δεν θα αναχαιτιζόντουσαν από τις δικές μας; (από το βιβλίο «ΙΜΙΑ» των Έλλις – Ιγνατίου). Σ’ αυτές τις ερωτήσεις δεν δόθηκαν ποτέ ικανοποιητικές απαντήσεις, πράγμα που μας κάνει να υποθέσουμε πως η απόφαση ήταν προειλημμένη και τη γνώριζαν και οι δύο πλευρές: ανατολική Ίμια Έλληνες, δυτική Τούρκοι.

Συντρ-ΙΜΙΑ

Με (εσκεμμένη;) καθυστέρηση η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα με επικεφαλής τον Τόμας Νάιλς ενημέρωσε τις ΗΠΑ πως υπάρχει ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, (η πρώτη αναφορά έγινε σε σήμα της πρεσβείας προς τις ΗΠΑ στις 26 Ιανουαρίου, ένα μήνα αργότερα από την αρχή των γεγονότων!), πράγμα αδιανόητο για μια τέτοια υπηρεσία, που σαν αποστολή έχει την αναφορά ακόμη και της παραμικρής δραστηριότητας στους ανωτέρους της. Δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί δεν αναφέρθηκαν εγκαίρως όλες οι κινήσεις πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Σίγουρα όμως η Πρεσβεία για να πράξει έτσι είχε ήδη τις εντολές της. Όταν με καθυστέρηση οι Έλληνες επιτελείς διαπίστωσαν τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου την ύπαρξη Τούρκων κομάντος πάνω στη δυτική Ίμια αποφάσισαν να στείλουν ελικόπτερο να επιβεβαιώσει αυτό που από το μεσημέρι της προηγούμενης φώναζαν όλοι. Οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες και η πτήση ιδιαίτερα επικίνδυνη. Στο ελικόπτερο επέβαιναν τρεις Έλληνες αξιωματικοί. Αποστολή τους: να διαπιστώσουν αν υπάρχουν Τούρκοι και πόσοι πάνω στη δυτική Ίμια Το ελικόπτερο έκανε δύο περάσματα πάνω από το νησί και κατά την επιστροφή του κατέπεσε στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι τρεις επιβαίνοντες. Η ένταση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Είναι η στιγμή που έπρεπε να παρθούν μοιραίες αποφάσεις: χτυπάμε ή όχι; Την απόφαση αυτή φαίνεται να την πήραν οι ΗΠΑ, μετά από σχετικό τηλεφώνημα προς τις δύο πλευρές με την εντολή «να κάτσουν στ’ αυγά τους» κι έτσι η ένταση αποκλιμακώθηκε. Οι στρατιωτικές δυνάμεις απομακρύνθηκαν υπό την επίβλεψη του 6ου αμερικανικού στόλου, όλα τέθηκαν σε κατάσταση status quo ante, (στην προ της έντασης κατάσταση) και η Ελλάδα προσωρινά έστω, δεν έθεσαν θέμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων. Ήταν άραγε κι αυτό μέρος της συμφωνίας Ελλήνων – Αμερικάνων; Ο στόχος τελικά εν μέρει επετεύχθη, τα πνεύματα ηρεμούν και οι εγγυητές πατούν πόδι στο Αιγαίο.

Τα συντρίμμια του ελικοπτέρου ανασύρθηκαν, αλλά δεν επετράπη ποτέ να φωτογραφηθούν, ούτε να παρουσιαστούν από τα ΜΜΕ. Εστάλησαν μόνο για εξέταση(;), ώστε να διαπιστωθεί ο λόγος πτώσης, ο οποίος τελικά αποδόθηκε επίσημα στην εύκολη λύση, αυτή του ανθρωπίνου λάθους, (vertigo). Στη συνείδηση όλων μας όμως πλανάται η πεποίθηση πως το ελικόπτερο κατερρίφθη από τουρκικά πυρά. Ίσως φαντάζει τρελό για να ‘ναι αληθινό, μα για σκεφτείτε, στο ένα νησί εμείς, στο άλλο οι Τούρκοι, σκοτώνονται οι τρεις δικοί μας στο ελικόπτερο, σώζονται, (προσωρινά όμως) οι Τούρκοι στο άλλο νησί, για να χάσουν τρεις απ’ αυτούς στη συνέχεια τη ζωή τους, ο πρώτος σε τροχαίο, ο δεύτερος από πυρά εξτρεμιστή στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και ο τρίτος απλά αγνοείται, πολύ πιθανόν όμως να τον έχουν «πεθάνει» κι αυτόν! Για τους δύο πρώτους θυμάμαι πως έσπευσαν τα τουρκικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν το γεγονός με κάθε λεπτομέρεια. Ήθελαν μήπως να μας δείξουν πως και η άλλη πλευρά πλήρωσε παρόμοιο τίμημα; Μην ξεχνάτε πως η απώλεια είναι η καλύτερη προειδοποίηση!

Δοκ-ΙΜΙΑ

Πολλά γράφτηκαν στις εφημερίδες, πολλές ώρες εκπομπών στις τηλεοράσεις, όλοι έσπευσαν να αναλύσουν το θέμα απ’ άκρη σ’ άκρη. Άπαντες οι μεγαλοδημοσιογράφοι αφιέρωναν ξανά και ξανά τηλεοπτικό χρόνο φιλοξενούντες κάθε ειδικό για να μας πουν τι; Απαντήσεις ουσίας όμως δεν πήραμε ποτέ. Μας μετέδωσαν την πεποίθηση πως επρόκειτο για μια ακόμη συνηθισμένη διεκδίκηση του κακού μας γείτονα, αυτή τη φορά όμως λίγο πιο έντονη. Τελικά το μόνο που καταφέραμε ως χώρα ήταν να φορτωθούμε με μια σειρά νέες διεκδικήσεις της γείτονος, υπό τον όρο αυτή τη φορά «γκρίζες ζώνες».

Αξίζει όμως να αναφερθούμε, σε μερικά συγγράμματα, με σειρά έκδοσης όπως αυτό του ναυάρχου Λυμπέρη, «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες», στο οποίο ο ίδιος υποστηρίζει την άποψη πως η πολιτική ηγεσία δεν τον άφησε εν τέλει να κάνει το καθήκον του, εννοώντας προφανώς τη σύγκρουση, αλλά αφήνει και αιχμές για το καθεστώς που επικρατεί στις σχέσεις ανάμεσα στα επιτελεία του στρατού. Ένα είδος ανταγωνισμού μεταξύ των αρχηγών των όπλων και μια θα έλεγα προσπάθεια υπονόμευσης του έργου του ενός από τον άλλον. Δείχνει πως ούτε και υπό την απειλή πολέμου δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σύμπνοια. Ή μήπως γνώριζαν πως πόλεμος δεν επρόκειτο να γίνει; Αυτό άλλωστε μαρτυρεί και το γεγονός πως τα τουρκικά πολεμικά πλοία είχαν καλυμμένα τα οπλικά τους συστήματα. Όπως και να ‘χει όμως δεν καθίσταται άμοιρος ευθυνών, καθώς αποκλειστικά και μόνον δικό του έργο αποτελούσε η προάσπιση των από τη θάλασσα εθνικών μας συνόρων. Δεν θα επεκταθώ τώρα περισσότερο, μπορεί όμως να αφιερώσω και σ’ αυτόν μια ανάρτηση, καθώς το υλικό γύρω από τις ενέργειές του είναι αρκετά ενδιαφέρον, γιατί αν το κάνω στο τέλος αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι θέμα ανάρτησης, αλλά βιβλίο ολόκληρο. Αν μπορούσα πάντως, θα έβαζα αυτόν μαζί με μερικούς ακόμη πολιτικούς στη μοιραία πτήση και όχι τους τρεις αθώους αξιωματικούς μας.

Ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στο δικό του απολογητικό κατ’ εμέ βιβλίο, «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα, 1996-2004» αναφέρει σχετικά με την κρίση πως προσπάθησε να αποφύγει με κάθε τρόπο μια ενδεχόμενη πολεμική αναμέτρηση, καθώς απ’ αυτήν θα βγαίναμε χαμένοι, (και σωστά), επειδή πέραν των όποιων απωλειών, η οικονομία και γενικά η Ελλάδα θα γύριζε πολλά χρόνια πίσω. Δεν αναφέρει πουθενά όμως, αυτό που γνωρίζουμε όλοι, αν δηλαδή είχε ενημερωθεί για τα κοιτάσματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή, είτε αυτός είτε ο κύριος Παπανδρέου τον οποίο διαδέχθηκε. Αδυνατώ να πιστέψω πως δεν γνώριζε κάτι, γιατί πρώτον θεωρώ πως είναι πανέξυπνος και δεύτερον φημολογείται πως εκείνο τον καιρό αποτελούσε ενεργό μέλος της τριμερούς επιτροπής, η οποία ήταν σίγουρα ενήμερη. Άρα είτε γνώριζε και αναγκάστηκε με κάποια ανταλλάγματα να συμβιβαστεί, είτε δεν αποτελούσε προτεραιότητα γι’ αυτόν ο ορυκτός μας πλούτος. Το βιβλίο «ΙΜΙΑ» των Έλλις – Ιγνατίου αναφέρει πως «ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Γκλιν Ντέιβς χαρακτήρισε τον Έλληνα Πρωθυπουργό ως σοβαρό ηγέτη που κάνει αυτά που υπόσχεται σε αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου»! τι υποσχέθηκες κύριε Σημίτη και τι υποσχέθηκε ο κύριος Παπανδρέου που προφανώς δεν τήρησε; Μήπως να παραχωρήσετε τα κοιτάσματα πετρελαίου; Ήταν σύμπτωση ότι όλα τα ΜΜΕ λίγο καιρό πριν στράφηκαν εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, ή μήπως αντίποινα της απιστίας του; Και σεις κύριε Σημίτη τι ανταλλάγματα πήρατε για να τηρήσετε τις υποσχέσεις σας; Μήπως την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και την Πρωθυπουργία για δύο τετραετίες αντί για μία; Μήπως κάτι ανώτερο απ’ αυτά; Σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορεί να θεωρήσει κανείς πως υποσχεθήκατε να ευχαριστήσετε από το Βήμα της Βουλής τις ΗΠΑ –δήλωση υποταγής- η οποία άφησε «παγωτό» ακόμη και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και μας εξευτέλισε διεθνώς. Το μόνο θετικό που θυμάμαι να είδαμε εκείνη τη χρονιά από τις ΗΠΑ ήταν η στήριξή τους στη διεκδίκηση από την Αθήνα των Ολυμπιακών αγώνων του 2004. Ήταν κι αυτό μέρος κάποιας συμφωνίας, τι να πω!

Λίγους μήνες πριν, οι δημοσιογράφοι Έλλις και Ιγνατίου εκδίδουν το βιβλίο με τον τίτλο «ΙΜΙΑ», σε μια προσπάθεια να διαφωτίσουν τα γεγονότα μέσα από σειρά μαρτυριών, αλλά και απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ ΗΠΑ και της εδώ Πρεσβείας τους. Ομολογώ πως ξεκίνησα να το διαβάζω με ιδιαίτερη προσοχή, αλλά σύντομα μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως προσπαθούσε να μας μπλέξει περισσότερο και πως θα υπήρχαν κι εδώ αναπάντητα σημεία. Όταν ας πούμε στις πρώτες 25 – 30 σελίδες διάβασα τέσσερις φορές πως η κρίση δεν ήταν δημιούργημα των ΗΠΑ και πως αυτοί ήταν που ενδιαφέρθηκαν περισσότερο και απ’ τις δύο πλευρές να επιλύσουν τη διένεξη, επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες μου για το αντίθετο και κατάλαβα πως δεν έχω να περιμένω κάτι καινούργιο πέραν ίσως από μια ακόμη προσπάθεια να εδραιωθεί στη συνείδησή μας η άποψη του ρόλου των ΗΠΑ ως εγγυήτριας δύναμης στο Αιγαίο. Ο κύριος Ιγνατίου βέβαια αποτελεί έμπιστο πρόσωπο του State Department, και των επιτελών του, καθώς παλαιότερα σ’ αυτόν εμπιστεύθηκε(;) ο Henry Kissinger προς δημοσίευσιν τα «μυστικά αρχεία» του. Αν λοιπόν και τα τωρινά αποτελούν παρόμοιας διαβάθμισης ντοκουμέντα, τότε καταλαβαίνετε την πραγματική τους αξία. Γιατί όμως επέλεξαν αυτήν την περίοδο για την έκδοση του βιβλίου τους; Και γιατί εφημερίδες όπως ο «Κόσμος του Επενδυτή» προσέφερε το Νοέμβριο dvd με δύο -πρόσφατες- εκπομπές του Κώστα Χαρδαβέλλα για το γεγονός; Μας προαναγγέλλουν κάτι ή απλά έτσι έτυχε;

Τσαλ-ΙΜΙΑ

Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης την περίοδο της κρίσης ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος με τη σειρά του περίμενε κάποια στιγμή να κυβερνήσει τον τόπο. Σύμφωνα με συζητήσεις σχετικές με έγγραφο, το οποίο φαίνεται πως διέρρευσε ή υπεκλάπη από τις Αμερικανικές υπηρεσίες, ο Κώστας Σημίτης θα κυβερνούσε μια μόνο τετραετία, δηλαδή ως το 2000. Η ύπαρξη λίστας Πρωθυπουργών μου επιβεβαιώθηκε από δύο διαφορετικές πηγές, ωστόσο απ’ ότι γνωρίζω ποτέ δεν βγήκε στην επιφάνεια. Στη συνέχεια θα τον διαδεχόταν ο Έβερτ για άλλη μία, μετά θα είχαμε για δύο τετραετίες το Γιώργο Παπανδρέου και στη συνέχεια άλλες δύο τον Κώστα Καραμανλή. Φαίνεται λοιπόν να υπήρχε από τότε πρόβλεψη κυβερνήσεων για την Ελλάδα μέχρι περίπου το έτος 2020!!! Προφανώς ο Έβερτ δεν το γνώριζε και θεωρούσε πως θα ήταν μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ο επόμενος Πρωθυπουργός της χώρας, ή τουλάχιστον έτσι του υποσχέθηκαν. Βλέποντας όμως πως οι ΗΠΑ, ακόμη και εν μέσω κρίσης στηρίζουν Σημίτη, έγινε μπαρούτι και εξαπέλυσε μύδρους από το Βήμα της Βουλής κατά των Αμερικανών, κατηγορώντας τους ευθέως πως αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την κρίση. Ίσως είναι η μοναδική φορά στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας, που Έλληνας πολιτικός, αρχηγός κόμματος εξουσίας, μίλησε με τόσο σκληρό τρόπο εναντίον των ΗΠΑ και γι’ αυτό και μόνο του αξίζουν συγχαρητήρια! Ύστερα απ’ αυτό βέβαια ούτε να τον δουν δεν ήθελαν οι Αμερικανοί, ωστόσο φημολογείται πως μέσω του πρεσβευτή τους στην Αθήνα, επεδίωξαν μια ακόμη προσέγγιση για να τον συνετίσουν, αυτή τη φορά μάλιστα στην κατοικία του. Δεν τα κατάφεραν όμως γι’ αυτό και αναγκάστηκαν να προχωρήσουν στο plan B, ενεργοποιώντας τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος ανέλαβε την αρχηγία της ΝΔ το 1997 και έδωσαν δεύτερη τετραετία εξουσίας στο Σημίτη. Επειδή λοιπόν το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2004 θα είχε τρεις συνεχείς διακυβερνήσεις, θα έπρεπε να αναλάβει την εξουσία η ΝΔ. Ο Σημίτης φαίνεται να γνώριζε ότι θα χάσει το 2004, γι’ αυτό πιστεύεται πως παρέδωσε την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, λίγο πριν τις εκλογές του ιδίου έτους. Έτσι, αν και αρχικά ο κος Καραμανλής επροορίζετο να κυβερνήσει κάπου το 2012, σύμφωνα πάντα με τη λίστα, ανέλαβε όπως είδαμε καθήκοντα το 2004, «τρώγοντας» ουσιαστικά τον Γιώργο Παπανδρέου. Ως αντάλλαγμα του «παρέδωσε» την εξουσία λιγάκι νωρίτερα και μάλιστα με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Για να κυβερνήσεις αυτό τον τόπο Μιλτιάδη μου, πρέπει να είσαι βασιλικότερος του βασιλέως, (ποιο Αμερικανός από τους Αμερικανούς), αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Συμπεράσματα

Ιστορικά, όποτε στην Τουρκία κυριαρχούσαν οι σοσιαλδημοκράτες, πάντοτε στο Αιγαίο δημιουργούνταν μια «νησιωτική κρίση». Στα Ίμια για παράδειγμα, στην κυβέρνηση συνεργασίας υπό την Τσιλέρ, υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Ντενίζ Μπαϊκάλ, ο Υπουργός Ενέργειας της κυβέρνησης Ετζεβίτ, όταν ξεκίνησε η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Σας λέει κάτι αυτό;

Οι Αμερικανοί προτίμησαν να εμπλέξουν και τους δυο μας στην κρίση, γιατί φαίνεται πως τα κοιτάσματα πετρελαίου που τους ενδιαφέρουν επεκτείνονται και σε τουρκικό έδαφος. Από την άλλη, μ’ εμάς μπορούσαν να συνεννοηθούν καλύτερα, ενώ οι Τούρκοι θα αποτελούσαν γι’ αυτούς τον ιδανικότερο μοχλό πίεσης. Δυστυχώς γι’ αυτούς όμως δεν «τους έκατσε», τουλάχιστον τότε, οπότε αναμένουμε να δούμε πώς θα το δρομολογήσουν μελλοντικά.

Ελλάδα και Τουρκία δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν μόνοι οι δυο τους για διμερή θέματα. Πάντα στο τραπέζι βρισκόντουσαν μεσολαβητές, οι οποίοι κατεύθυναν τη συζήτηση. Κι αυτό γιατί απλούστατα ο ένας γνωρίζει πολύ καλά τον άλλον, άρα δεν μπορεί να πει ψέματα, οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξουν σε λύσεις, κάτι που προφανώς δεν συμφέρει τους μεγάλους. Οι μοναδικές φορές ίσως είναι η πρόσφατη συνάντηση Παπούλια – Ερτογάν στο Ντουμπάι και η «μυστική» μεταξύ Μητσοτάκη – Οζάλ στη Βιέννη πριν χρόνια, η οποία και οδήγησε σε ναυάγιο. Θα μου πείτε πως με το Μητσοτάκη συνομιλητή δεν χρειάζονται διαμεσολαβητές, αυτός είναι «βασιλικότερος του βασιλέως».

Επίλογος

Όσο και να προσπάθησα, δεν κατάφερα να συμμαζέψω περισσότερο το κείμενο κι έτσι βγήκε αρκετά μεγάλο. Ελπίζω να αντέξατε να το διαβάσετε και να το απολαύσετε μέχρι τέλους. Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα, αλλά το θέμα έχει καλυφθεί με κάθε λεπτομέρεια από όλους όσους ασχολήθηκαν μαζί του, οπότε αν κάποιος θελήσει περεταίρω πληροφορίες μπορεί εύκολα να τις βρει. Έδωσα ιδιαίτερη σημασία στα παρασκήνια, τα οποία πάντοτε μας δίνουν περισσότερα στοιχεία για τους πραγματικούς στόχους αυτών των γεγονότων, τα παρουσίασα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

H Εγνατία Οδός

Εισαγωγή

Εγκαινιάστηκε πρόσφατα η Εγνατία οδός, ο μεγαλύτερος κλειστός αυτοκινητόδρομος της χώρας, που συνδέει ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα από ανατολή σε δύση, διασχίζοντας δεκαέξι νομούς, περνώντας από τέσσερα λιμάνια και έξι αεροδρόμια. Το κόστος κατασκευής του έργου το μοιράστηκαν εξίσου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο και το διαχειρίζεται η εταιρεία εγνατία οδός ΑΕ, (δημόσια επιχείρηση), που ιδρύθηκε για το σκοπό αυτό το 1995, όταν ξεκίνησε να κατασκευάζεται. Το έργο αυτό, καθώς και τα ολυμπιακά αποτέλεσαν τα μοναδικά στη σύγχρονη Ελλάδα, τα οποία ξεκίνησαν για να τελειώσουν! Και αυτό γιατί πίσω τους υπήρχε η Ευρώπη, η οποία πίεζε και εξαπέλυε μύδρους, κάθε φορά που οι προθεσμίες δεν ετηρούντο.

Ιστορία

Ο Στράβων στο έργο του «Γεωγραφία» έγραφε: «Από την Απολλωνία στη Μακεδονία, υπάρχει η Εγνατία οδός προς Ανατολάς, μετρημένη ανά μίλι και με μιλιοδείκτες στημένους ως τα Κύψελα και τον Έβρο ποταμό και η απόσταση είναι 535 μίλια». Η κατασκευή αυτού του έργου αποτέλεσε το σημαντικότερο οδικό έργο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όταν περί τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. η Ρώμη είχε κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό μεσογειακό κόσμο, δημιουργήθηκε η ανάγκη χερσαίας σύνδεσης των μεγάλων πόλεων με την πρωτεύουσα, για λόγους στρατιωτικούς και επικοινωνιακούς. Έτσι ξεκίνησε το 146 π.Χ. η ανακατασκευή ήδη υπαρχουσών οδικών τμημάτων, αλλά και η εκ νέου σχεδίαση όπου δεν υπήρχαν, για να ολοκληρωθεί η οδός μέχρι τη Θεσσαλονίκη το 120 π.Χ. Στο τμήμα της Ιταλίας ξεκινούσε από τη Ρώμη, (Αππία οδός) και κατέληγε στην Αδριατική, ανάμεσα στις σημερινές πόλεις Μπάρι και Μπρίντιζι. Το έργο στη μεριά της Μακεδονίας ανέλαβε να εκτελέσει ο ανθύπατος της επαρχίας Gnaeus Egnatius, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στην οδό. Ξεκινούσε από την Απολλωνία της Αλβανίας, το σημερινό Δυρράχιο και έφτανε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, μέσω Αχρίδας, Μοναστηρίου, (Bitola), Έδεσσας και Πέλλας. Εν συνεχεία επεκτάθηκε ανατολικότερα κι έφτασε μέχρι το Βυζάντιο, (Κωνσταντινούπολη), μέσω Αμφίπολης, Φιλίππων, Νεαπόλεως, (Καβάλα), Κομοτηνής και Έβρου. Δεν ήταν τυχαίο που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος το 324 μ.Χ. αποφάσισε να μετακινήσει την πρωτεύουσα από τη Ρώμη, (δυτική κατάληξη της οδού), στο ανατολικό της άκρο, εκεί που ήταν η αποικία των Μεγαρέων, (Βυζάντιο) και που αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη. Ήταν ένας δρόμος με συνολικό μήκος γύρω στα 1,100 χιλιόμετρα, ο οποίος συνέδεε τη Ρώμη με την ανατολική Μεσόγειο και εξυπηρέτησε για δύο χιλιάδες χρόνια περίπου τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς σκοπούς τριών αυτοκρατοριών, της ρωμαϊκής, της βυζαντινής και της οθωμανικής.

Via Egnatia: Η οδός της Ιστορίας

Η Εγνατία οδός αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή της ιδέας για την κατασκευή ενός δρόμου, ο οποίος θα διέσχιζε οριζόντια τα Βαλκάνια. Στα 800 χιλιόμετρα περίπου μήκος που είχε στο βαλκανικό της τμήμα η Εγνατία οδός, στήριξε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την αίγλη της, μέχρι τη δύση του άστρου της που σήμανε το πέρασμα των εδαφών στους Οθωμανούς. Η σπουδαιότητά της μετά την άλωση υποβαθμίστηκε, καθώς τα κύρια συμφέροντα του Σουλτάνου βρισκόντουσαν πλέον μόνο στη βαλκανική χερσόνησο. Έτσι έφτιαξε κάθετους οδικούς άξονες στην Εγνατία, για να οδηγούνται τα αγαθά από την επαρχία στην Πρωτεύουσα, αλλά και να μπορεί ο στρατός της Αυτοκρατορίας να επεμβαίνει άμεσα όπου και όποτε χρειαζόταν. Τους δρόμους αυτούς χρησιμοποιούσαν όλοι όσοι ήθελαν να μετακινηθούν μέσα στην επικράτεια, από έμποροι μέχρι καλλιτέχνες και απλοί ταξιδιώτες. Για την εξυπηρέτηση όλων αυτών υπήρχαν χάνια καθ’ οδόν, στα οποία μπορούσαν να ξεκουραστούν, να φάνε και να διανυκτερεύσουν. Ο έλεγχος των μετακινουμένων γινόταν στα στενά περάσματα των οδών, (τα γνωστά δερβένια), που ακόμα και σήμερα αποκαλούνται έτσι, τα οποία φυλάγονταν από αρματωλούς, (χριστιανούς ένοπλους μισθοφόρους), με επικεφαλής το «Δερβέναγα». Ένα τέτοιο πέρασμα ήταν και το σημερινό Δερβένι στη Θεσσαλονίκη. Ενημερωτικά να αναφέρω εδώ πως το μοναδικό κομμάτι της παλαιάς Εγνατίας οδού, το οποίο σώζεται σήμερα έτσι ακριβώς όπως ήταν, βρίσκεται στο χώρο του μουσείου στην περιοχή της έκθεσης.

Μετά τη συρρίκνωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ου αιώνα και την απομάκρυνσή της από τη Βαλκανική, υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο ο ρόλος της Εγνατίας οδού, καθώς το υπό επέκτασιν Ελληνικό κράτος, (το 1912 πήραμε τη Θεσσαλονίκη), που μόλις είχε εξαπλωθεί προς τη Μακεδονία, έδωσε μεγάλη βαρύτητα κυρίως στον άξονα Βορά – Νότου και όχι Ανατολής – Δύσης. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά την πρώτη ιδέα κατασκευής της Εγνατίας οδού, τέθηκε ξανά στο τραπέζι, αυτή τη φορά από τους Γερμανο – Ιταλούς, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, καθώς μια οδική σύνδεση της Αδριατικής με τον Εύξεινο Πόντο θα τους εξυπηρετούσε στην επίτευξη των στόχων τους. Έτσι χάραξαν αυτή τη φορά την οδό με αρχή και πάλι το Δυρράχιο και κατάληξη μέσω Γιουγκοσλαβίας το Βουλγαρικό λιμάνι Μπουργκάς. Η εξέλιξη του πολέμου όμως δεν τους βοήθησε να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους και τα ιδρυθέντα κράτη στη συνέχεια δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας οδού, καθώς είχαν πολλά να επιλύσουν στο εσωτερικό τους και εν μέσω διενέξεων δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν και να δράσουν από κοινού για κάτι τέτοιο.

Η Νέα Εγνατία

Έπρεπε να περάσουν ακόμη πενήντα χρόνια για να τεθεί ξανά στο τραπέζι η εφαρμογή της ιδέας κατασκευής ενός δρόμου παρόμοιου με τη παλιά Εγνατία οδό. Τα οφέλη πολλαπλά: πολλές περιοχές που μέχρι σήμερα είχαν περιορισμένη πρόσβαση σε μεγάλα αστικά κέντρα και λιμάνια, με όλα όσα αυτό σημαίνει για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξή τους, θα έχουν τώρα την ευκαιρία να μετακινούνται κάτοικοι και προϊόντα με ταχύτητα και ασφάλεια. Ο δρόμος ξεκίνησε να κατασκευάζεται γύρω στο 1995 και ολοκληρώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες. Ο συνδυασμός των κάθετων αξόνων προς τις χώρες της Βαλκανικής, καθιστούν ακόμη μεγαλύτερη τη σημασία του, καθώς γίνεται μεταφορέας των αγαθών από και προς τη χώρα μας, αλλά και προς την Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η ΕΕ δεν δέχτηκε την παραμικρή καθυστέρηση στις προθεσμίες που έθετε, γι’ αυτό και το έργο δεν σταμάτησε εντελώς, όταν σταμάτησαν σχεδόν όλα τα άλλα εν όψει της ανακατασκευής της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η μελλοντική πιθανή ένταξη των γειτονικών βαλκανικών χωρών στην Ένωση, θα τις φέρει αμέσως στην αγκαλιά της Ευρώπης, χωρίς να έχουν προσπαθήσει καθόλου γι’ αυτό. Θυμηθείτε τι τραβούσαν τα Ελληνικά προϊόντα για να φτάσουν στις παραπάνω αγορές στη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, αλλά κυρίως πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας όταν η θαλάσσια σύνδεση Ελλάδας – Ιταλίας δεν ήταν ανεπτυγμένη, καθώς τα φορτηγά ήταν αναγκασμένα να διασχίζουν τους καρόδρομους της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας, με όλους τους κινδύνους και τις αντιξοότητες που τους επεφύλασσαν, τόσο για τα προϊόντα που μετέφεραν, όσο και για την ίδια την ασφάλεια των οδηγών τους! Όσοι ταξίδευαν προς την Ευρώπη, έπρεπε να διασχίσουν με τη μία την Γιουγκοσλαβική ή την Βουλγαρική επικράτεια, γιατί φοβόντουσαν να διανυκτερεύσουν πριν την Αυστρία, επειδή υπήρχε κίνδυνος να τους ληστέψουν!

Ο ρόλος της Θεσσαλονίκης

Καθώς η Νέα Εγνατία διέρχεται από τις παρυφές της Θεσσαλονίκης και η πόλη βρίσκεται γεωγραφικά περίπου στη μέση της διαδρομής Κωνσταντινούπολης - Ηγουμενίτσας, θα πρέπει να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στα ευρύτερα δρώμενα, κι αυτό γιατί διαθέτει αεροδρόμιο, ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια του Β. Αιγαίου, (έτσι βέβαια όπως το κατάντησαν με τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι και με την αδιαλλαξία της η Κυβέρνηση να το χαίρονται), αλλά και σπουδαίο σιδηροδρομικό σταθμό, (νέο παρακαλώ!). Αυτό φυσικά θα πρέπει να το κυνηγήσουν κυρίως οι τοπικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένων και των επιμελητηρίων, για να μην καταντήσει η Θεσσαλονίκη μια πόλη που θα στηρίζει την ευημερία της στην παροχή υπηρεσιών και μόνο, γιατί κινδυνεύει να παραγκωνισθεί. Σε έναν κύκλο ακτίνας 650 χιλιομέτρων περιλαμβάνονται τα Σκόπια, τα Τίρανα, η Σόφια, το Βουκουρέστι, η Αθήνα και η Κωνσταντινούπολη. Καμιά άλλη Βαλκανική πόλη δεν συνδυάζει όλα αυτά, σε μια χώρα με πολιτική σταθερότητα και τάσεις ανάπτυξης. Άρα ας τρέξουν όσο είναι ακόμη καιρός οι κκ πολιτικοί και τοπικοί άρχοντες να εξασφαλίσουν εκείνες τις δεσμεύσεις, οι οποίες θα καταστήσουν την πόλη κυρίαρχο του παιχνιδιού της διαμετακομιδής προϊόντων και υπηρεσιών. Ήδη η πόλη αποτελεί έδρα διεθνών οργανισμών, όπως της Τράπεζας Εμπορίου των χωρών της Μαύρης θάλασσας, του CEDEFOP, καθώς και του οργανισμού ανασυγκρότησης των Βαλκανίων. Ας ελπίσουμε πως οι πολιτικοί θα δραστηριοποιηθούν, θα παρατήσουν τη δημαγωγία και θα ενεργήσουν σοβαρά προς αυτόν το σκοπό. Τι παραπάνω να κάνουν; Κατ’ αρχήν να απλοποιήσουν διαδικασίες, δικαιολογητικά και γραφειοκρατία για τον υποψήφιο επενδυτή και να διεκπεραιώνουν το δυνατό συντομότερο τα αιτήματά του. Να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την εικόνα που υπάρχει στους επιχειρηματικούς κύκλους, σχετικά με γρηγορόσημα, λαδώματα, ρουσφέτια, συμπάθειες κ.λπ. Ας αρχίσουν από αυτά τα απλά και στη συνέχεια βλέπουμε.

Συνεχίζεται…

Ημέρα Μνήμης

Εισαγωγή

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ έστω και επιγραμματικά στη σημερινή μέρα. Γνωρίζω πως πολλά ιστολόγια έχουν ήδη ασχοληθεί λεπτομερειακά με τη 19η Μαΐου, ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, ωστόσο θεωρώ πως όλοι μας ως Έλληνες πρέπει έστω και αργά και με όποια μέσα διαθέτουμε να δώσουμε σε όλους όσους προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη σημασία του γεγονότος αυτού, να καταλάβουν πως οι θηριωδίες εκείνες και οι χώρες που τις προκάλεσαν θα πρέπει να τύχουν διεθνούς κατακραυγής, ώστε να αποφευχθούν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον. Ο όρος γενοκτονία χαρακτηρίζει νομικά τη σκόπιμη μαζική εξόντωση λαών φυλών ή ομάδων και υιοθετήθηκε μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, κυρίως για τις κτηνωδίες των Γερμανών κατά των Εβραίων.

Γενικά

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στον 20ο αιώνα είναι εκείνη που διεπράχθη στο διάστημα 1933 -1945 από το ναζιστικό καθεστώς κατά των Εβραίων στις ελεγχόμενες απ’ αυτό χώρες, που αποτελεί και τη μαζικότερη εξόντωση πληθυσμού, καθώς την περίοδο αυτή θανατώθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης το 90% των Εβραίων κατοίκων της Πολωνίας και της Γερμανίας.

Η γενοκτονία που μνημονεύουμε σήμερα είναι αυτή που διαπράχθηκε από το Τουρκικό καθεστώς κατά των Ελλλήνων του Πόντου. Με σφαγές την περίοδο 1885 – 86 και με την απόφαση της Τουρκικής κυβέρνησης το 1915 πως «η Τουρκία είναι μόνο για τους Τούρκους», άρχισε και συνεχίστηκε μέχρι το 1922 ένα ανελέητο κυνηγητό όλων των μη τούρκικων πληθυσμών, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων να εξοντωθούν πάνω από 220.000 Πόντιοι και περί το ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι!

Η μεγαλύτερη γενοκτονία ίσως της παγκόσμιας ιστορίας ίσως είναι αυτή της εξόντωσης των ινδιάνικων φυλών της Αμερικής από τους ευρωπαίους κατακτητές, η οποία συνεχίζεται σε κάποιες περιοχές κυρίως της Ν. Αμερικής ακόμη και σήμερα! Οι ιστορικοί τη χαρακτηρίζουν ως την πλέον οργανωμένη και συστηματική εξόντωση πληθυσμών, καθώς χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα προς αυτόν το σκοπό, όπως: εξόντωση, δολοφονίες, διωγμοί, καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος κ.λπ. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί ή να αναγκαστεί σε μετανάστευση ο υπάρχον πληθυσμός, ώστε να καταστεί ευκολότερη η «κατάκτηση της Δύσης».

Σύμβαση γενοκτονίας

Η συστηματική εξολόθρευση μιας ομάδας πληθυσμού, όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, ανάγκασε τον ΟΗΕ να αναγνωρίσει τη γενοκτονία ως έγκλημα του διεθνούς δικαίου το 1946, (πολύ αργότερα από τη διάπραξή του) και υιοθέτησε σύμβαση το 1948 «για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας». Με νεώτερη σύμβαση το 1968 η γενοκτονία αποτελεί διεθνές έγκλημα, είτε πραγματοποιείται σε καιρό ειρήνης είτε σε καιρό πολέμου και δεν παραγράφεται. Η Βουλή των Ελλήνων περίμενε μέχρι το 1994 για να αναγνωρίσει και επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων από τους Τούρκους και ανακήρυξε την 19η Μαΐου ημέρα μνήμης, (19 Μαΐου 1919 έγινε η απόβαση του τουρκικού στρατού στην Τραπεζούντα και σήμανε το τέλος του Ποντιακού Ελληνισμού), για να επανέλθει πρόπερσι με το γνωστό βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού να την υποβαθμίσει σε «συνωστισμό»!

Ιστορία

Ο διωγμός του Ελληνικού στοιχείου ξεκίνησε από τη στιγμή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης το 1453, με την πολιορκία της Τραπεζούντας το 1461, καθώς και με διωγμούς και συνεχή μέτρα κατά των Ελλήνων στους αιώνες που ακολούθησαν. Εντάθηκε το κυνηγητό αυτό στις αρχές του 20ου αιώνα παράλληλα με τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς τα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη είχαν εμπλακεί σ’ αυτόν και έτσι το πεδίο δράσης για την επιχείρηση εξόντωσης του Ελληνικού στοιχείου από τους Τούρκους ήταν ελεύθερο. Έτσι πέραν τις συστηματικές δολοφονίες Ποντίων στη Μικρά Ασία την περίοδο 1908 – 1915, έχουμε το 1916 την εκπόνηση και εφαρμογή του σχεδίου εξόντωσης του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού από τους Τούρκους στρατηγούς. Η αρχή έγινε στην πόλη Σαμψούντα και τις γύρω περιοχές. Γλίτωσε μόνο η Τραπεζούντα, η οποία ευρίσκετο υπό την κατοχή των Ρώσων από τον Απρίλιο του 1916. Όταν όμως αποχώρησε το Ρωσικός στρατός το 1918, η πόλη έμεινε ανυπεράσπιστη να περιμένει τη χαριστική βολή των Τούρκων, η οποία επήλθε στις 19 Μαΐου του 1919. Γλίτωσαν μόνο όσοι ακολούθησαν το Ρωσικό στρατό και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του Καυκάσου, της Γεωργίας, της σημερινής Αρμενίας κ.λπ. Όσοι έμειναν γνώρισαν την Τουρκική θηριωδία, καθώς είτε αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν, είτε εξοντώθηκαν επί τόπου. Οι όποιες ελπίδες για ένταξη του Πόντου στο Ελληνικό κράτος μετά το τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου εξανεμίστηκαν, επειδή ο Βενιζέλος έκρινε πως η περιοχή ήταν απομακρυσμένη και δεν θα μπορούσε να προστατευθεί αποτελεσματικά. Αντ΄αυτού πρότεινε τη δημιουργία μιας Αρμενοποντιακής ομοσπονδίας, κάτι που υλοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1920. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους όμως ηττήθηκε ο στρατός της ομοσπονδίας αυτής από τις δυνάμεις του Κεμάλ, οι Αρμένιοι συνθηκολόγησαν και οι Πόντιοι έμειναν μόνοι τους. Από τότε και μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, ο Τουρκικός στρατός αφάνιζε συστηματικά κάθε Ποντιακό στοιχείο από την επικράτεια. Όσοι απέμειναν, με τη βοήθεια των συμμαχικών δυνάμεων μεταφέρθηκαν με καράβια και εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές στην Ελλάδα. Γεγονός είναι πάντως πως την περίοδο εκείνη φονεύθηκαν περίπου 200,000 Πόντιοι.

Με παρόμοιο τρόπο μεθοδεύτηκε και η εξόντωση των Αρμενίων, η οποία ξεκίνησε στις 24 Απριλίου του 1915, με τη συγκέντρωση και την εκτέλεση των αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη. Οι Νεότουρκοι ανάγκασαν σε επιστράτευση όλους τους δυνάμενους να φέρουν όπλα, καθώς και να παραδώσουν τα κυνηγετικά τουφέκια που κατείχαν. Οι γέροντες, οι γυναίκες και τα παιδιά υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν τη λεγόμενη «Πορεία Θανάτου», αναγκαστικές μετακινήσεις με τη δικαιολογία της δήθεν αλλαγής περιοχής. Οι συνοδοί τους, άλλοτε τους έστηναν ενέδρες θανάτου και άλλοτε τους εκτελούσαν χωρίς λόγο. Όσοι άντεξαν φονεύθηκαν στον τόπο προορισμού, στην έρημο της Συρίας Dezor. Ελάχιστοι επιβίωσαν, κυρίως βοηθούμενοι από τους Άραβες. Συνολικά σκοτώθηκαν ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι. Πολλές χώρες έχουν μέχρι σήμερα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, όπως π.χ. η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος, η δε Τουρκία την αρνείται σθεναρά, ενώ έχει ποινικοποιήσει την όποια αναφορά στο θέμα, (βλέπε δολοφονία Τούρκου δημοσιογράφου στην Κων-πολη επειδή ασχολήθηκε με το θέμα).

Επίλογος

Ποια χώρα, ως κατακτητής δεν θα φρόντιζε να μειώνει στο ελάχιστο την πιθανότητα ξεσηκωμού των κατακτημένων; Και πώς θα το κατάφερνε αυτό; Με πράξεις βίας και λήψη προληπτικών μέτρων, όπως η μετεγκατάσταση πληθυσμών από ευαίσθητες περιοχές. Υπάρχουν αρκετά τέτοια παραδείγματα στην Ιστορία μας. Ελάχιστα όμως σε καιρούς ειρήνης και ακόμη πιο σπάνια με αφανισμό συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων. Η Τουρκία προσπάθησε να αφανίσει τρεις διαφορετικές ομάδες λαών που κατοικούσαν στην επικράτειά της. Τους Πόντιους, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους. Όσον αφορά το Ελληνικό στοιχείο, οι διωγμοί δεν σταμάτησαν, παρά μόνον όταν στην Κωνσταντινούπολη έμειναν ελάχιστοι Έλληνες, (υπολογίζεται πως σήμερα ζουν εκεί περί τους δύο χιλιάδες). Παρά τον Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και τον εκσυγχρονισμό που θέλει να νομίζει πως τη χαρακτηρίζει, η χώρα αυτή παραμένει βαθιά ριζωμένη σε πεπαλαιωμένες αρχές, οι οποίες την κάνουν να φέρεται εγωιστικά και να μη δείχνει μεταμέλεια. Είναι η ίδια χώρα που οργάνωσε με σύγχρονο τρόπο τη «γενοκτονία» των Ελληνοκυπρίων το 1974, μόνο που αυτή τη φορά δεν τους σκότωσε όλους, απλά τους ανάγκασε σε ξεριζωμό. Είναι η ίδια χώρα που έκλεισε τη θεολογική σχολή στη Χάλκη, για να σβήσει κάθε ελπίδα ανόρθωσης. Είναι η ίδια χώρα που «υμνεί» τα ανθρώπινα δικαιώματα και χαράζει Ευρωπαϊκή πορεία. Προσωπικά της εύχομαι να καταφέρει να απαγκιστρωθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος και να συμπορευτεί με τις σύγχρονες διεθνείς επιταγές.