Επιδοτούμενα προγράμματα

Η μούφα

Όσοι από μας παρακολουθούμε από κοντά τις οικονομικές εξελίξεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που παίζονται εναντίον ημών των καταναλωτών, πάντα με την ανοχή και πολλές φορές με την υπόθαλψη του κράτους, ή αν θέλετε του συστήματος, διαπιστώνουμε ότι αυξάνονται όλο και περισσότερο οι επιτηδευματίες οι οποίοι αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Μερικοί από τους λόγους που συντελούν σ’ αυτό είναι η γενικότερη αύξηση του κόστους υπηρεσιών και προϊόντων, κάτι που ο μέσος επιχειρηματίας δεν δύναται ασφαλώς να προβλέψει, καθώς και η προσπάθεια των μεγαλοκαρχαριών του κάθε χώρου να αυξήσουν όλο και περισσότερο το κομμάτι της πίττας που ήδη κατέχουν. Έτσι οι μικρότερες επιχειρήσεις οδηγούνται μαθηματικά σε κλείσιμο και οι μεγάλοι όμιλοι σημειώνουν κέρδη. Είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση πως από την αρχή του έτους, πάνω από 7.500 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν. Είδαμε επίσης και το παράδοξο, περισσότερες από 10.000 νέες επιχειρήσεις να ξεκινούν δραστηριότητα. Οι επιχειρήσεις αυτές στην πλειοψηφία τους δημιουργούνται χρηματοδοτούμενες από προγράμματα της Ε.Ε. με συμμετοχή και της χώρας μας και δίνουν την ευκαιρία σε κάποιον που έχει μια καινοτόμο ιδέα και δεν μπορεί να την κάνει πραγματικότητα με δικά του μέσα, να την υλοποιήσει…

Εκείνο που δυστυχώς δεν γνωρίζουν αυτοί οι νέοι επιτηδευματίες είναι ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι καταδικασμένες όσον ούπω να αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες. Κι αυτό γιατί όσο ρόδινα κι αν τα παρουσιάζουν οι εταιρείες συμβούλων στους υποψήφιους επενδυτές, για να τους βάλουν στο χορό, τόσο μπαστούνια τα βρίσκουν στην πορεία, όταν αρχίζουν να πληρώνουν από την τσέπη τους ποσά, για προκαταρκτικές ενέργειες πολύ πριν την υλοποίηση του έργου, όπως για τη σύνταξη της μελέτης, την υποβολή της αίτησης και πολλές φορές και για τη σύσταση εταιρείας. Τρανταχτό παράδειγμα οι αιτήσεις που έγιναν μετά την ανακοίνωση του νόμου 3468/2006 σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), σε συνδυασμό με τον αναπτυξιακό νόμο που έτρεχε μέχρι τέλος του 2007. Πολύς κόσμος θαμπώθηκε στην ιδέα ότι θα παράγει ενέργεια τζάμπα και θα την πουλάει στον ΔΕΣΜΗΕ ακριβότερα από ότι θα την πληρώνει σαν καταναλωτής και το κυριότερο ότι σε ποσοστό έως και 60% το κόστος του έργου θα είναι επιδοτούμενο από το πρόγραμμα…

Το παραμύθι

Έτρεξε λοιπόν πολύς κόσμος να πληροφορηθεί πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό που θεωρητικά φάνταζε απλό. Και η απάντηση ήταν ακόμη πιο απλή: το πρώτο ανάμεσα στα βήματα που έπρεπε να κάνει ο υποψήφιος επενδυτής ήταν να συνεργαστεί με κάποιον αξιόπιστο επιχειρηματικό σύμβουλο, για τη σύνταξη, την υποβολή και την τακτοποίηση όλων των διαδικασιών μέχρι το πέρας του έργου. Αξιόπιστος φυσικά σημαίνει να έχει διασυνδέσεις με πρόσωπα και πράγματα των εμπλεκόμενων υπουργείων, (ανάπτυξης και οικονομικών στη συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να προωθηθούν οι αιτήσεις και να εγκριθούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Τα υπόλοιπα βήματα έχουν να κάνουν με τον τρόπο και το χώρο υλοποίησης του έργου και είναι λίγο πολύ κοινά, είτε τα κάνει κάποιος μόνος του, είτε μέσω γραφείου. Περιττό να πούμε φυσικά πως αν κάποιος επιχειρούσε από μόνος του να κάνει όλη τη διαδικασία πολύ δύσκολα θα τύγχανε έγκρισης, γιατί όπως λένε και οι «ειδικοί», τα πράγματα πρέπει να πάνε με τη σειρά, ώστε καθένας να πάρει το κομματάκι του!

Τι καλείται να πληρώσει προκαταβολικά ο υποψήφιος επενδυτής και τι όταν υλοποιηθεί το έργο, αυτό οι σύμβουλοι το αφήνουν για το τέλος της συζήτησης, αφού προηγουμένως μας έχουν μετατρέψει σε επιχειρηματίες και νεόπλουτους! Έχουμε και λέμε λοιπόν: το έργο χρηματοδοτείται κατά 50-60% από την ΕΕ και εθνικούς πόρους, 20% από ίδια κεφάλαια και το υπόλοιπο από τραπεζικό δανεισμό. Άρα λοιπόν θα πρέπει να έχουμε ήδη κάποιο ποσό στη διάθεσή μας. Η άμεση αμοιβή του γραφείου είναι από δύο έως τέσσερις χιλιάδες Ευρώ, ανάλογα με το ύψος της επένδυσης. Συνολικά το γραφείο θα πάρει περί το 8% του συνολικού ύψους της πριμοδότησης όταν υλοποιηθεί η επένδυση. Εξηγούν φυσικά πως τα χρήματα αυτά δεν είναι όλα δικά τους, αλλά κάποια προορίζονται για «λαδώματα» και γενικά για αντιμετώπιση τεχνικών δυσκολιών, ώστε να μην κολλήσει κάπου η πρόταση. Δεν διστάζουν δε, να αναφέρουν ότι μέρος των χρημάτων αυτών φτάνουν σε πολύ ψηλά ιστάμενα πρόσωπα υπουργείων και τραπεζών. Επίσης μας λένε πως δεν είναι ανάγκη να στενοχωριόμαστε γιατί το ποσοστό τους, (8%) μπορεί να καλυφθεί από υπερτιμολογήσεις εξοπλισμού και εργασιών.

Έτσι σκέφτεται ο καημένος ο επενδυτής, πως αν είναι να γίνει η επένδυση και να βγάλει χρήματα, ας φάνε και κάποιοι λίγα. Έτσι κι αλλιώς τι μπορεί να γίνει πια στη χώρα μας χωρίς τάισμα, δυστυχώς τίποτα! Μπαίνει λοιπόν στο λούκι ο άνθρωπος και κάνει έξοδα για να μαζέψει τα δικαιολογητικά που χρειάζονται, (τοπογραφικά, σχέδια, κ.λπ.) δίνει και κάποιο ποσό από την τσέπη του προκαταβολικά για τη σύνταξη της μελέτης από το γραφείο και φτάνει να έχει μια προ έγκρισης δαπάνη τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες ευρώ. Αυτά τα χρήματα αν δεν εγκριθεί η μελέτη πάνε χαμένα. Γι’ αυτό και προτείνεται έντονα η ανάληψή της από ειδικούς, για να είναι εγγυημένη η έγκριση! Αλλά και με την έγκριση στα χέρια ο επενδυτής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, γιατί ναι μεν έχει εξασφαλισμένη τη χρηματοδότηση, αλλά δεν είναι δεδομένο το πότε αυτή θα εκταμιευθεί. Και από την άλλη αν κάποιος δεν έχει τα χρήματα να ξεκινήσει το έργο μόνος του, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, γιατί η εκταμίευση γίνεται ανάλογα με την πρόοδο της επένδυσης. Άρα θεωρείται δεδομένο πως οι εργασίες θα ξεκινήσουν με ίδια κεφάλαια και κάποια στιγμή ανάλογα με την πρόοδο του έργου και τις ορέξεις του κράτους θα βγουν τα χρήματα.

Αυτό το πρόβλημα της χρήσης ιδίων κεφαλαίων πολλά γραφεία το ξεπερνούν, λέγοντας πως είναι συμβεβλημένα με συγκεκριμένα υποκαταστήματα τραπεζών, τα οποία χρηματοδοτούν το έργο από το μηδέν μέχρι να αρχίσει να ρέει η πριμοδότηση, δίνουν και μπλοκ επιταγών μάλιστα για να πληρώνει ο επενδυτής τις υποχρεώσεις του, πάντα με το αζημίωτο φυσικά και με την προϋπόθεση να πάρει από κει και το δάνειο. Έτσι είναι δεμένος χειροπόδαρα! Το χρονικό όριο πάντως για την υποβολή αιτήσεων για τα Φωτοβολταϊκά έληξε πριν από αρκετούς μήνες και πολλοί ήταν αυτοί που υπέβαλλαν και πλήρωσαν προκαταβολικά τα παραπάνω ποσά και τώρα περιμένουν. Ακόμη δεν γνωρίζουν πότε θα πάρουν το πράσινο φως να ξεκινήσουν, μιας και η συνθήκη του Κιότο την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα, προβλέπει μεταξύ άλλων την παραγωγή του 20% των ενεργειακών αναγκών της χώρας μας από ΑΠΕ μέχρι το 2015. Άρα έχουμε ακόμη καιρό. Εν τω μεταξύ τα κόστη αυξάνονται και μια μελέτη του 2006 είναι αδύνατο να υλοποιηθεί με τον ίδιο προϋπολογισμό το 2011 ας πούμε!

Για να γίνει υλοποίηση του έργου θα πρέπει ο επενδυτής να προβεί σε σύσταση εταιρείας, στην οποία θα κόβονται τα παραστατικά αγορών και πωλήσεων. Η περίπτωση που ανέφερα παραπάνω είναι μόνο μία. Φανταστείτε πόσες ακόμη περιπτώσεις με διαφορετικά αντικείμενα τρέχουν! Να λοιπόν το κόλπο για να δημιουργηθούν μικρομεσαίες εταιρείες και να στήνεται μια εικονική ευημερία, η οποία στην περίπτωση των Φ/Β που ο πελάτης, η ΔΕΗ, και η πρώτη ύλη, ο ήλιος, είναι σίγουρα μπορεί να επιβιώσει. Στην περίπτωση όμως παραγωγικής ή μεταποιητικής διαδικασίας, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Κι αν κάποιος καίγεται να ξεκινήσει το έργο του επειδή σκοπεύει να αναβαθμίσει υφιστάμενη κατάσταση και είναι σε φάση εκσυγχρονισμού, πράγμα που σημαίνει πως δεν μπορεί να κάνει πίσω, ούτε να τα παρατήσει, γιατί θα χάσει κι αυτά που μέχρι τώρα κατάφερε να φτιάξει, πού να περιμένει ο κακομοίρης, πότε θα ευαρεστηθεί ο υπουργός ή πότε θα περισσέψουν κεφάλαια στο κράτος να δοθούν για αυτά τα έργα! Έχει ήδη μπει στο λούκι και δεν μπορεί παρά ή να δανειστεί και να συνεχίσει ή να κλείσει. Κι αν δανειστεί θα δουλεύει για να ξεχρεώνει τόκους και υποχρεώσεις δανεισμού. Αν κλείσει χάνει τα πάντα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Το ρεζουμέ

Μπορεί ποτέ μια τέτοια διαδικασία να θεωρηθεί πρόοδος; Πώς λοιπόν περηφανευόμαστε σαν κράτος πως στηρίζουμε την επιχειρηματικότητα και δη τους νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα και συγκεκριμένα σχέδια, αλλά τους λείπουν τα εφόδια; Βάζοντάς τους από τώρα στη δίνη των δοσοληψιών κάτω από το τραπέζι; Δώσε κάτι για να γίνει η δουλειά σου στα σίγουρα, αυτό είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στη σημερινή Ελλάδα; Κι αν εγώ δεν θέλω να δώσω ας πούμε, πέρα από το ότι δεν θα γίνει ποτέ η δουλειά μου, μπορώ να παραπονεθώ κάπου και να ακούσει κάποιος το πρόβλημά μου χωρίς να γελάσει και να τιμωρηθεί ο υπεύθυνος; Το πιο πιθανό είναι να με περάσουν για τρελό. Έτσι κύριοι κυβερνώντες, τωρινοί και παλαιότεροι προσπαθείτε να ανασυγκροτήσετε τη χώρα; Ντροπή σας!

Δείτε και παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που δίνονταν οι πριμοδοτήσεις στη Γερμανία του 1970! Τότε αν κάποιος ήθελε να φτιάξει μια επιχείρηση με συγκεκριμένο στόχο και σκοπό έβρισκε χρηματοδότη σχεδόν αμέσως και ίδρυε την εταιρεία του το πολύ μέσα σε μια βδομάδα! Ρωτήστε Έλληνες που πήγαν να δουλέψουν εκεί και έφτιαξαν τις δικές τους επιχειρήσεις, πώς τους αντιμετώπιζαν οι τράπεζες και οι τοπικοί φορείς, όταν πήγαιναν και ζητούσαν να τους στηρίξουν στο έργο που επρόκειτο να υλοποιήσουν. Δείτε πώς έτρεχαν οι διαδικασίες. Γιατί στην Ελλάδα του 2008 δεν υιοθετείτε την πετυχημένη γερμανική συνταγή του 1970, που ούτε Γ’ ΚΠΣ είχε ούτε και τα σημερινά μέσα, αλλά πέτυχε; Ούτε αυτό δεν μπορείτε να καταφέρετε να κάνετε με επιτυχία; Ούτε ένα έτοιμο πακέτο να εφαρμόσετε;

Τα παραπάνω είναι εμπειρίες γνωστών, τις οποίες βίωσα κι εγώ προσωπικά, καθ’ ότι το αντικείμενό μου είναι οι ΗΜΕ. Όσα περιγράφονται παραπάνω για τις διαδικασίες και τις υποσχέσεις είναι πέρα για πέρα αληθινά. Όσοι από σας έτυχε να κάνετε μέσω προγράμματος κάτι και έχει υλοποιηθεί, κατ’ αρχήν μπράβο σας που το τελειώσατε. σίγουρα έχετε τη δική σας εμπειρία και σας καλώ να διαψεύσετε ή να επιβεβαιώσετε με τα σχόλιά σας τα παραπάνω.

Group of Eight ή G8

Η νήσος Hokkaido

Το νησί Χοκάιντο βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα της Ιαπωνίας και κοντά στη Ρωσία. Αποτελεί μια από τις 8 επαρχίες της χώρας, (Tokyo, Kagoshima, Okinawa, Yamagata, Miyazaki, Nagasaki και Shimane) και περιλαμβάνει επίσης μικρότερα νησιά της περιοχής. Το κλίμα είναι δροσερό το καλοκαίρι και πολύ κρύο το χειμώνα, με αρκετούς μήνες χιονιού και έντονη τουριστική δραστηριότητα στον τομέα αυτό. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Sapporo, με περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους γνωστή και από τη φιλοξενία της χειμερινής Ολυμπιάδας του 1972. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μέσω του 2ου μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τούνελ στον κόσμο, του Seikan tunnel, το οποίο για 23,5 χιλιόμετρα βρίσκεται κάτω από το νερό. Το μεγαλύτερο είναι σαφώς αυτό της Μάγχης, ή Euro tunnel όπως ονομάζεται, το οποίο περπατάει για 34 χιλιόμετρα κάτω απ’ το νερό. Αεροπορικώς συνδέεται με το Τόκιο, μέσω της πλέον πυκνής αεροπορικής σύνδεσης του κόσμου, που αριθμεί 45 πτήσεις την ημέρα από την ίδια αφετηρία με 4 διαφορετικές αεροπορικές εταιρείες! Το 2007 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε περί τα 18,5 εκατομμύρια επιβάτες! Επίσης υπάρχει και ακτοπλοϊκή σύνδεση. Η οικονομία στηρίζεται περισσότερο στον τουρισμό και λιγότερο στη γεωργία και τη βιομηχανία.

Group of Eight ή G8

Το παλιό G7 αναβαθμίστηκε μετά την προσθήκη της Ρωσίας στο παιχνίδι και έγινε G8. Ο λόγος, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι γιατί ξαφνικά συμπάθησαν οι 7 τον 8ο τον Πούτιν, αλλά γιατί η Ρωσία έχει στο υπέδαφός της πάμπολα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, που της παρέχουν τεράστια κέρδη. Αυτό θα είχε συμβεί πολύ νωρίτερα προφανώς, αλλά επειδή το καθεστώς ήταν κομμουνιστικό, περίμεναν πρώτα να γίνει η ανατροπή κι έπειτα να προστεθεί και η χώρα αυτή στον club! Εμένα προσωπικά θα μου θύμιζε συγκρότημα ή παιχνίδι η ονομασία G8, όπως ας πούμε το pro. Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι αυτό το παιχνίδι είναι το πιο σκληρό, μιας και αποφασίζει για τις τύχες του πλανήτη, χωρίς φυσικά να ρωτήσει τη γνώμη μας, κρίνοντας και αποφασίζοντας σύμφωνα με τα συμφέροντά που του υπαγορεύουν οι τρέχουσες ανάγκες και οι εταιρίες που το επηρεάζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη συνθήκη του Κιότο, (πάλι στην Ιαπωνία το 1997) σχετικά με τη δέσμευση για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, αφού κάποιες από τις κορυφαίες εταιρίες εκεί θα είχαν πρόβλημα επιβολής προστίμων, (όπως η δική μας ΔΕΗ για παράδειγμα) ή θα αναγκαζόντουσαν να κλείσουν. Να σημειώσουμε εδώ ότι μόνο οι ΗΠΑ ευθύνονται για το 20% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ετησίως στον πλανήτη!

Στο club αυτό συμμετέχουν οι οικονομικά πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου που είναι: η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Αγγλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Το θέμα της ενέργειας και της φτώχειας

Σε αυτό το νησί λοιπόν διάλεξαν οι οκτώ πιο δυνατοί κυβερνήτες να συναντηθούν για να εξετάσουν τα διεθνή ζητήματα και να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Φαίνεται πως ο σεισμός της 26ης Ιουνίου που έγινε εκεί δεν τους πτόησε, κι έτσι η συνάντηση πραγματοποιείται κανονικά, παρά τις αντιδράσεις ακτιβιστών, (οι οποίοι να σημειώσουμε πως είναι αρκετά λιγότεροι σε αριθμό από ότι άλλες χρονιές) και γενικά ομάδων που αντιτίθενται στις μεθόδους και τις αντιλήψεις τους. Μεταξύ άλλων συμφώνησαν να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου μέχρι το 2050 στο μισό. Και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Εκείνο που πολλοί από μας δεν γνωρίζουν είναι ότι μέχρι τότε τα καύσιμα που ξέρουμε, δηλαδή το πετρέλαιο, το αέριο και ο άνθρακας σε όλες του τις παραλλαγές, θα έχουν σχεδόν σωθεί, οπότε και να θέλουμε να εκπέμψουμε αέρια δεν θα μπορούμε, γιατί δεν θα υπάρχει πρώτη ύλη να κάψουμε. Έτσι, η λογική λέει πως θα πρέπει να στραφούμε σε άλλες μορφές ενέργειας και να απεξαρτηθούμε σταδιακά και όσο είναι καιρός από τις συμβατικές μορφές, πριν επέλθει ο ενεργειακός χειμώνας.

Στο θέμα αυτό μπορούν προφανώς να βοηθήσουν οι 8 πιο ανεπτυγμένες χώρες, οι οποίες και την τεχνολογία έχουν για αυτό το σκοπό και να επενδύσουν μπορούν σε νέες μορφές ενέργειας και σε τελική ανάλυση ευθύνονται για τις εκπομπές άνω του 50% των παγκόσμιων αερίων. Έτσι παρατηρούμε μια δυνατή στροφή σε άλλες μορφές παραγωγής ενέργειας, όπως η πυρηνική, αλλά και σε ανανεώσιμες πηγές, όπως ο αέρας, ο ήλιος κ.ά. Οι υπό ανάπτυξιν χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, καθώς και μερικές της Αφρικής, δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να μειώσουν τις εκπομπές τους, ούτε και να επενδύσουν σε νέες μορφές ενέργειας, άρα θα πρέπει να συνεισφέρουν μόνο στο να μην αυξήσουν τις τωρινές ποσότητες αερίων που παράγουν. Εκείνο που μου άρεσε είναι η συμβολική δεντροφύτευση από 8 ηγέτες, ανθρώπους που δεν έχουν κάνει χειρονακτική εργασία και δεν ξέρουν πώς να πιάσουν το φτυάρι για να ρίξουν χώμα. Ήταν διασκεδαστικό.

Από την άλλη μεριά το μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί όλο τον κόσμο είναι η ακρίβεια και οι επιπτώσεις από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Πολλά κράτη βρίσκονται υπό καθεστώς πείνας και θα πρέπει να βοηθηθούν. Οι τρόποι είναι δύο: είτε με τη λήψη μέτρων για τη συγκράτηση ή μείωση των τιμών των καυσίμων, είτε με τη χορήγηση βοήθειας στους πλέον ανίσχυρους. Προς αυτόν τον σκοπό ο ΟΗΕ και η G8 ήδη βοηθούν χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά αυτό δεν αρκεί. Άσε που τις περισσότερες φορές αυτή η βοήθεια σημαίνει εκμετάλλευση κυρίως του ορυκτού πλούτου της χώρας που αποστέλλεται! Πάντως υπάρχει μεγάλη απόκλιση στα ποσά που ανακοινώθηκε πως θα εδίδοντο, αφού από τα 50 δις που υποσχέθηκε η G8 να δώσει από το 2005 ως το 2010 στις χώρες του τρίτου κόσμου, έχουν δοθεί μόνο τα 10 και δε νομίζω μέσα στους επόμενους 18 μήνες να δοθούν τα άλλα 40.

Στην Ελλάδα οι επιπτώσεις από τις διεθνείς συγκυρίες είναι σαφείς και δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι γι’ αυτό. Γινόμαστε συνεχώς φτωχότεροι και μειώνονται σταθερά οι οικονομικές μας δυνατότητες. Ο πληθωρισμός τρέχει με ρυθμό πάνω από 5% αν και εντέχνως ανακοινώθηκε πως βρίσκεται στο 4,9% για ψυχολογικούς λόγους, όλοι ξέρουν πως ούτε και το 5,2 που αρχικά αναμενόταν να ανακοινωθεί, αντιπροσώπευε την πραγματικότητα. Τα επιτόκια από την άλλη πήραν 0,25% αύξηση και αναμένεται προς τα τέλη του έτους ακόμη ένα 0,25%. Ο κος Αλογοσκούφης ψάχνει τρόπους να καλύψει την τρύπα που ανοίγει στον προϋπολογισμό από τις ανακατατάξεις αυτές, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Πάντως μια πιο προσεκτική ματιά κι ένας καλύτερος διαχειριστικός έλεγχος στα δημόσια έξοδα θα ήταν αποτελεσματικός και θα έφερνε πολύ καλά αποτελέσματα, αν γινόταν ποτέ με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι το ιδιωτικό. Γιατί υπάρχουν περιθώρια διόρθωσης σε πολλούς τομείς, απλά δεν υπάρχει βούληση να γίνουν διορθώσεις.

Και τη νύφη την πληρώνουμε όλοι μας.

Ο πόλεμος της σακούλας

Ο τίτλος ανήκει στην εφημερίδα το Θέμα της Κυριακής 4 Μαΐου και παίρνω αφορμή από κάποιες ανακρίβειες που διάβασα στο σχετικό άρθρο της κυρίας Ζαχαριάδου, η οποία δεν ξέρω κατά πόσο έχει γνώσεις πάνω στο θέμα, ή απλώς μεταφέρει αυτά που της σερβίρουν. Δεν έχω σκοπό να κάνω κριτική, απλά να συμπληρώσω το δημοσίευμα με κάποιες γνώσεις που έχω πάνω στο θέμα.

Κατ’ αρχήν να προσθέσω ότι τα νοικοκυριά είναι πολύ καλά εκπαιδευμένα στη χρήση δις και τρις της ίδιας πλαστικής σακούλας που παίρνουν από τα μαγαζιά που ψωνίζουν. Τη σακούλα από το market ας πούμε θα τη βάλουν στους κάδους του wc ή ακόμη και για αυτά τα οικιακά απορρίμματα. Αν κοιτάξουμε σε έναν κάδο απορριμμάτων, θα δούμε περισσότερες τσάντες νάιλον να περιέχουν οικιακά απορρίμματα, παρά τις γνωστές μαύρες σακούλες με κορδόνι.

Διάβασα στο άρθρο, ότι η κατά κεφαλήν κατανάλωση πλαστικών υλικών στην Ελλάδα αγγίζει τα 80 κιλά ετησίως. Αν υποθέσουμε ότι μια τετραμελής οικογένεια πετάει μια σακούλα με οικιακά απορρίμματα τη μέρα, (πράγμα συνηθισμένο), θα πετάξει το χρόνο 365. Κάτι λιγότερο από 10 κιλά! Με βάση το συλλογισμό του άρθρου υπολείπονται προς χρήση άλλα 310 κιλά πλαστικού, (αφού 80 x 4=320 κιλά). Ένα κιλό τσάντες νάιλον σαν κι αυτές των market περιέχει 120 - 130 τεμάχια, άρα 310 x 120 = 37,200 τσάντες / 365 μέρες = 100 περίπου τσάντες την ημέρα! Κι όλα αυτά στην Ελλάδα των 700 Ευρώ!

Αν συμπεριλαμβάνει, (η δημοσιογράφος) στην κατά κεφαλήν χρήση πλαστικού και την ποσότητα εκείνη που αναγκαστικά αγοράζει κάποιος με ένα προϊόν, το οποίο είναι τυλιγμένο σε αυτό, τότε πρόκειται για λάθος, γιατί το πλαστικό αυτό δεν αγοράζεται με υπαιτιότητα του καταναλωτή, αλλά της εταιρείας παραγωγής. Να αναγκάσουν λοιπόν, αν μπορούν, αυτές τις εταιρείες να χρησιμοποιούν κάποιο φιλικότερο προς το περιβάλλον υλικό, αν θέλουν να μειώσουν τον όγκο των πλαστικών που πάει στις χωματερές.

Αφού ρυπαίνει γιατί παράγεται; Ούτε αυτήν την απορία μας έλυσε το δημοσίευμα.

Εκείνο για το οποίο όμως πολύ εύστοχα μας προετοίμασε και μας τοποθέτησε στο υποσυνείδητό μας, ώστε όταν έρθει η στιγμή να εφαρμοστεί, να το δεχθούμε σαν δεδομένο, είναι ότι τη σακούλα θα την πληρώσουμε! Και η γνώμη μου είναι ότι αυτός ήταν και ο σκοπός του δημοσιεύματος και όχι η ευαισθητοποίηση της στήλης για τη ρύπανση. Γι αυτό και τα super market είναι τα πρώτα που στηρίζουν αυτό το μέτρο. Είναι γι’ αυτά ένα έμμεσο κέρδος, αν σκεφτούμε ότι αγοράζουν την τυπωμένη σακούλα 1,8 έως 2,00€ το κιλό. Ξέρετε πόσους τόνους τσάντα νάιλον χρησιμοποιεί μια αλυσίδα το χρόνο; Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια τσάντες. Αν τις τιμολογήσουν με το ευτελές ποσόν του ενός λεπτού, σίγουρα θα γράψουν κάποια εκατομμύρια ευρώ κέρδος.

"Δεν είμαι πλαστική σακούλα", διέτεινε ο δήμαρχος Αθηναίων στη σχετική καμπάνια, αλλά ο ίδιος υπογράφει το Νοέμβριο του 2007 διαγωνισμό για την προμήθεια 120 τόνων λευκής σακούλας ΡΕ για τη συλλογή των απορριμμάτων του δήμου. Γιατί δεν πήρε βιοδιασπώμενη; Γιατί απλούστατα το κόστος της είναι υπερδιπλάσιο της κοινής και δεν θα υπήρχε καν προσφορά, μιας και δεν παράγεται τέτοιο υλικό στην Ελλάδα!

Αυτά που αναφέρονται για κόστος 7 λεπτών της βιοδιασπώμενης σακούλας είναι πέρα για πέρα ανακριβή, εκτός αν κάποιος αναλάβει να επιδοτήσει τη χρήση της. Το κόστος είναι υπέρ διπλάσιο! Αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει ο καθένας, ψάχνοντας στο διαδίκτυο.

Η ΕΕ θέλοντας να μειώσει την κατανάλωση πλαστικών σακουλών, προτρέπει τη χρήση της βιοδιασπώμενης, η παραγωγή της οποίας θεωρητικά μπορεί να ακούγεται απλή, στην υλοποίηση όμως είναι πολύ δύσκολη, γιατί η τεχνολογία δεν έχει εξελιχθεί επαρκώς προς αυτόν το σκοπό, (extruder κλπ), και το γεγονός ότι διασπάται σε 18 μήνες από την παραγωγή της την καθιστά προϊόν με ημερομηνία λήξης, άρα ταχυκίνητο, (όπως τα τρόφιμα πχ), οπότε θα πρέπει να βρεθεί εκείνη η φόρμουλα παραγωγής και διάθεσης που να εξυπηρετεί και αυτό το σκοπό.

Στη Γαλλία, που είναι η πρώτη χώρα που ευαισθητοποιήθηκε σε αυτά τα θέματα και πρότεινε τη χρήση βιοδιασπώμενων σακουλών, τα πράγματα δεν έχουν την αναμενόμενη εξέλιξη και έχουν κατά κάποιο τρόπο παγώσει, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Στην Ελλάδα των 700 Ευρώ, αμφιβάλλω αν θα υπάρξουν πολλοί, καίτοι οικολογικά ευαίσθητοι, οι οποίοι θα ξοδέψουν στα super market περί τα 4,00 Ευρώ, (αυτή θα είναι πάνω κάτω η αξία), για να αγοράσουν 10 βιοδιασπώμενες σακούλες 55x 75cm για τα οικιακά απορρίμματα, τη στιγμή που στις λαϊκές βρίσκουν τις «συμβατικές» με 80 λεπτά τη δεκάδα! Η διαχείριση των πλαστικών θα πρέπει να ξεκινήσει από την παραγωγή. Από τη στιγμή που παράγεται ένα προϊόν έχει σχεδιαστεί η διαδρομή του μέχρι την κατανάλωση. Να συνεχίσει ο σχεδιασμός αυτής της διαδρομής μέχρι και την αποδόμησή του από το περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο ο παραγωγός και στη μείωση της ρύπανσης συμβάλλει και στη βελτίωση των συνεπειών από τη χρήση του προϊόντος του. Εκεί θα πρέπει να εστιαστούν οι προσπάθειες όλων των φορέων που θέλουν να λάβουν μέτρα για τη σωτηρία του περιβάλλοντος. Στην παραγωγή!

Πετρέλαιο

Εδώ και καιρό παρακολουθούμε τη συνεχή αύξηση της τιμής του αργού πετρελαίου. Συγκριτικά με πέρσι τέτοιον καιρό η τιμή του έχει αυξηθεί κατά 70% περίπου. Αυτή η αύξηση έχει αντίκτυπο παντού, από τις τσέπες μας μέχρι την εθνική οικονομία. Ακούμε ότι πρόκειται να γίνουν διορθωτικές κινήσεις στον προϋπολογισμό του κράτους, με νέες εκτιμήσεις για τον πληθωρισμό και τον ρυθμό ανάπτυξης. Η αύξηση του ΦΠΑ από το επόμενο έτος 1 - 2 μονάδες, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, είναι πλέον αναπόφευκτη.

Οι εταιρείες παραγωγής τρίβουν τα χέρια τους από την αύξηση της τιμής και μείς κλαίμε τη μοίρα μας, επειδή στριμωχνόμαστε οικονομικά. Η Ευρώπη, δεν έχει ίδια παραγωγή και αναγκαστικά εισάγει από χώρες, όπως η Ρωσία και τα αραβικά κράτη. Αποτελεί δε έναν από τους μεγαλύτερους καταναλωτές παγκοσμίως.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, γιατί αφού όπως διαπιστώνεται και εμείς διαθέτουμε σοβαρά κοιτάσματα πετρελαίων, δεν προχωράμε στην εξόρυξή τους, ώστε και το ρυθμό ανάπτυξης να βελτιώσουμε και τα οικονομικά μας σαν κράτος να διορθώσουμε. Φτάσαμε να χρωστάμε πάνω από 250 δις ευρώ! Σε βαρέλια πετρελαίου με σημερινές τιμές περίπου 2,3 δις βαρέλια!

Τα διαπιστωμένα αποθέματα σε αργό πετρέλαιο στην περιοχή του Αιγαίου φτάνουν σύμφωνα με μελέτες τα 3,5δις βαρέλια. Αν λοιπόν μπούμε στην απλή κατά τ’ άλλα διαδικασία να τα αντλήσουμε, θα φτάσουμε στο σημείο να ξεχρεωθούμε και δεδομένου ότι δεν θα χρειαστεί να πληρώνουμε για εισαγωγές καυσίμων, θα έχουμε κέρδη.

Αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στους κυβερνώντες του κόσμου. Δεν αφήνουν μια μικρή χώρα να σηκώσει κεφάλι και οι δικοί μας κυβερνώντες φυσικά είναι ανήμποροι να κάνουν κάτι. Κάποια στιγμή θα αναφέρω την ιστορική εξέλιξη της υπόθεσης των πετρελαίων του Αιγαίου, με τις εντάσεις, τις γκρίζες ζώνες και τις διεκδικήσεις των Τούρκων – Αμερικανών, αναλυτικά.

Δεν λέω να προχωρήσουμε μόνοι μας στην άντληση, γιατί δεν μπορούμε, αφού δεν διαθέτουμε την τεχνογνωσία για κάτι τέτοιο. Μπορούμε όμως να κλείσουμε κάποια συμφωνία με εταιρείες του είδους. Κάτι παρόμοιο που έγινε με το κοίτασμα της Θάσου. Μόνο που εδώ οι όροι ήταν άστα να πάνε. Το κόστος εξόρυξης ήταν στα περίπου 5 δολάρια το βαρέλι κι εμείς το αγοράζαμε από την κοινοπραξία 25!

Ας παραδειγματιστούμε από αυτά που συντελούνται σήμερα στη Λιβύη, τη χώρα που κατηγορήθηκε ότι καλύπτει τρομοκράτες και αποκλείστηκε από τα παγκόσμια δρώμενα επί 20 χρόνια. Εκεί, και μόνο με την υποψία, ότι κάτω από την έρημο υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα αργού και αερίου, κατέφτασαν σχεδόν όλες οι μεγάλες εταιρείες του κόσμου να κλείσουν συμφωνίες. Πήγαμε κι εμείς με τον πρόεδρο της δημοκρατίας κο Παπούλια, για να ζητήσουμε, μεταξύ άλλων, να εξαιρεθεί από το χάρτη οικονομικής εκμετάλλευσης η νήσος Γαύδος, νότια της Κρήτης, όπου υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα.

Για παράδειγμα η αγγλική ΒΡ, η οποία ψάχνει νέα μέρη να δραστηριοποιηθεί, δέχθηκε να συνεταιριστεί με ντόπιο εταίρο για τα επόμενα 25 χρόνια και να παραχωρεί το 80% της παραγωγής πετρελαίου στην κρατική εταιρεία πετρελαίων της Λιβύης τη NOC. Πρόσφατα ήταν εκεί και ο γάλλος Σαρκοζί, ο οποίος μεταξύ άλλων έκλεισε συμφωνίες συνεργασίας ύψους 20 δις ευρώ. Να σημειώσουμε εδώ ότι το 60% των κρατικών εσόδων της χώρας προέρχονται από το πετρέλαιο. Επίσης μέσω αγωγού που τη συνδέει με την Ιταλία, εξάγει ετησίως 8 δις μ3 φυσικού αερίου, το 13% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης!

Ρύπων Συνέχεια

Η ΔΕΗ εμφανίζεται αμετακίνητη στο σχεδιασμό της εγκατάστασης τεσσάρων μονάδων παραγωγής ρεύματος από λιθάνθρακα, ισχύος 800 ΜWatt η κάθε μια. Οι κάτοικοι από την άλλη φαίνονται να μην πείθονται, και πολύ σωστά, από τις εγγυήσεις που τους δίνει η εταιρεία σχετικά με την επικινδυνότητα των εγκαταστάσεων.

Φυσικά, δεν είναι ρύπος μόνο το διοξείδιο του άνθρακα. Αυτό απλά βοηθάει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και γενικά στις κλιματικές αλλαγές του πλανήτη. Μάλιστα, ο πρόεδρος της ΔΕΗ είπε χαριτολογώντας ή από άγνοια, ότι το CO2 το πίνουμε στα αναψυκτικά και στις μπύρες. Μ’ άλλα λόγια μας παρότρυνε να πίνουμε από αυτά τα ποτά για να συμβάλλουμε στη μείωση του αερίου!

Ο λιθάνθρακας είναι καύσιμο ποιο οικονομικό από το λιγνίτη με περίπου 5 φορές μικρότερη θερμογόνο δύναμη, και ως εκ τούτου οι μονάδες μπορούν να λειτουργούν περισσότερες ώρες σε σχέση με αντίστοιχες φυσικού αερίου για παράδειγμα, οι οποίες επειδή έχουν μεγαλύτερο κόστος, παράγουν ανάλογα με τη ζήτηση. Έτσι οι μονάδες λιθάνθρακα έχουν μεγαλύτερη οικονομική απόδοση. Πάλι λοιπόν το οικονομικό μπροστά. Το περιβάλλον πουθενά!

Εκτός όμως από την έκλυση CO2 πολύ πιο επικίνδυνα είναι τα αιωρούμενα σωματίδια, τα οξείδια του αζώτου και του θείου, καθώς και ραδιενεργά αέρια, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από μια μονάδα παραγωγής από πυρηνική ενέργεια παρόμοιας ισχύος. Και αυτό γιατί ο λιθάνθρακας περιέχει ραδιενεργά ισότοπα, τα οποία με την καύση τους εκλύουν ραδιενεργό ουράνιο και θόριο, σύμφωνα με μελέτες στην Αμερική, καθώς και καρκινογόνες και τοξικές ουσίες, όπως το χρώμιο, το μαγγάνιο, το νικέλιο, ο υδράργυρος κ.α.

Σε όλα αυτά έχει ήδη γνωμοδοτήσει θετικά η ρυθμιστική αρχή ενέργειας γνωστή και ως ΡΑΕ, η οποία φαίνεται πως δεν έδειξε καμιά ευαισθησία σε θέματα περιβάλλοντος και μόλυνσης. Και αναρωτιέται κανείς, γιατί σταμάτησαν τα επιδοτούμενα προγράμματα που έδιναν τη δυνατότητα σε ιδιώτες να παράγουν και να πωλούν στη ΔΕΗ ρεύμα από Ήπιες Μορφές Ενέργειας; Καθαρά οικονομικοί και εδώ οι λόγοι. Τα πάντα γίνονται με γνώμονα το χρήμα λοιπόν, σε όλους τους τομείς. Δεν καίγεται κανενός καρφάκι για τις επιπτώσεις. Κι αν αυτοί που ευθύνονται για το 60% των ρύπων δεν ενδιαφέρονται, πώς μπορούν να πείσουν εμάς τους υπόλοιπους να γίνουμε οικολογικά ευσυνείδητοι;

Από τη άλλη τα εργοστάσια λιθάνθρακα θα τα στήσει η γερμανική RWE, μια από τις ποιο ρυπογόνες, όπως η ΔΕΗ άλλωστε εταιρείες ρεύματος της Ευρώπης. Είναι στη λίστα dirty thirty της Ευρώπης, με τις δύο πρώτες θέσεις να τις κατέχουν οι σταθμοί της Καρδιάς και του Αγίου Δημητρίου Κοζάνης. Ο βασικότερος λόγος είναι όμως ότι η RWE έχει ήδη δύο έτοιμες μονάδες που δεν μπόρεσε να τις εγκαταστήσει πουθενά αλλού, λόγω αντιδράσεων και επέλεξε την Ελλάδα! Για τόσο τριτοκοσμικούς μας περνούν; Ή σου λένε θα τους λαδώσουμε και θα τελειώσει η δουλειά; Γι’ αυτό και η ΔΕΗ έδωσε το 51% του management στη γερμανική!

Άλλα όμως είναι τα σχέδια, τόσο των συνδικαλιστών όσο και των κατοίκων των υποψηφίων περιοχών και προς τιμήν τους, μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να τους αναστείλουν τα σχέδια.

Μπράβο παιδιά, συνεχίστε ακάθεκτοι!

Υβριδικά και άλλα

Ακούμε συνεχώς ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία στα καύσιμα, βλέπουμε τις τιμές του αργού πετρελαίου να αυξάνονται και παράλληλα να παρασύρουν την τιμή της βενζίνης προς τα πάνω, χωρίς να είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε. Εμείς απλά αναγκαζόμαστε να σφίγγουμε κι άλλο το ζωνάρι μας, ώστε να μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανατιμήσεις, περιορίζοντας άλλου είδους έξοδα.

Από την άλλη βλέπουμε ότι κεντρικά, (και εννοώ την κεντρική εξουσία) δεν γίνεται κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια εξοικονόμησης ενέργειας. Και αυτό γιατί εκεί άλλος πληρώνει. Τελευταία οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε ότι γίνεται προσπάθεια σε όλους τους τομείς, οι καρποί της οποίας θα φανούν πολύ αργότερα. Η μέχρι στιγμής αδιαφορία της κεντρικής διοίκησης φαίνεται καθαρά στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και κατασκευάζονται τα έργα κοινής ωφέλειας, κυρίως οι δρόμοι, καθώς και τα δημόσια κτίρια, (θερμομόνωση, προσανατολισμός).

Εμείς όμως που πληρώνουμε άμεσα εκτός από τη σπατάλη της διοίκησης και τα δικά έξοδα, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε περικοπές. Επειδή το αυτοκίνητο είναι τρόπος ζωής και δεν πρόκειται να το εγκαταλείψουμε, είτε γιατί είμαστε αναγκασμένοι να το χρησιμοποιούμε στη δουλεία μας, είτε γιατί τα Μ.Μ.Μ. δεν μας καλύπτουν, μπορούμε να κάνουμε οικονομία στην κατανάλωση ακολουθώντας απλά βήματα στις καθημερινές μας μετακινήσεις:

1. Αν στα άμεσά μας σχέδια είναι η αγορά ενός αυτοκινήτου, να προτιμήσουμε υβριδικής τεχνολογίας. Αυτά είναι οχήματα που συνδυάζουν ηλεκτροκίνηση και βενζινοκίνηση μειώνοντας την κατανάλωση υγρών καυσίμων στο μισό. Η διαφορά είναι εντονότερη κυρίως στον κύκλο πόλης.
   
2. Να αποφεύγουμε τις μετακινήσεις σε ώρες αιχμής, όπου είμαστε αναγκασμένοι να περιμένουμε στις ουρές αρκετή ώρα. Καλύτερα να ξεκινήσουμε μία ώρα νωρίτερα για τη δουλειά μας και να πιούμε έναν καφέ στο γραφείο πριν την έναρξη της βάρδιας, παρά να περιμένουμε στην κίνηση μία ώρα να φτάσουμε.


3. Να κάνουμε σωστή συντήρηση στο όχημά μας, γιατί έτσι καίει την ποσότητα καυσίμου που πρέπει και αποδίδει καλύτερα.


4. Να προσέχουμε το είδος καυσίμου που βάζουμε και το πρατήριο από όπου εφοδιαζόμαστε, γιατί υπάρχουν νοθευμένα καύσιμα στην αγορά και αν μη τι άλλο κάνουν ζημιά στον κινητήρα.


5. Να περιορίσουμε τις περιττές μετακινήσεις, ή να τις ομαδοποιήσουμε, δηλαδή με μια μετακίνηση να κάνουμε δυο ή τρεις δραστηριότητες μαζί, π.χ. ψώνια και καφέ.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να σωθούμε βέβαια, αλλά θα δούμε την τσέπη μας να αδειάζει πιο αργά.

Ήπιες Μορφές Ενέργειας

Η λύση για τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος είναι μπροστά στα μάτια μας. Δόξα τω Θεώ είμαστε μια χώρα πλούσια σε ηλιοφάνεια και ανέμους. Αυτά τα δύο μπορούν να δώσουν ενέργεια ικανή να καλύψει τις περισσότερες ανάγκες μας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, αν υπήρχε η δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε την ισχύ των ανέμων, θα μπορούσαμε να καλύψουμε τις ενεργειακές ανάγκες του πλανήτη κατά εκατό φορές! Η αιολική ενέργεια αποτελεί μόνο το 2% της ηλιακής ακτινοβολίας που δέχεται η γη.

Οι τεχνικές στην εκμετάλλευση αυτών των δύο μορφών ενέργειας έχει πλέον αναπτυχθεί αρκετά, ώστε να είναι συμφέρουσα μια τέτοια επένδυση. Έτσι και με τη βοήθεια των επιδοτήσεων της ΕΕ μπορούν υποψήφιοι επενδυτές να εγκαταστήσουν μια μικρή μονάδα παραγωγής, κυρίως φωτοβολταϊκών για την παραγωγή ρεύματος από τον ήλιο. Το κόστος βέβαια είναι ακόμη υπερβολικό για τους περισσότερους από μας, μιας και 1000 Watt εγκατεστημένης ισχύος κοστίζουν περίπου 5,500 Ευρώ και παράγει γύρω στα 200 Watt, ανάλογα με την τεχνολογία κατασκευής του Φ/Β.

Οι άνεμοι είναι πιο συχνοί και έντονοι στην ανατολική κυρίως Ελλάδα, γι’ αυτό κι εκεί συναντάμε τα περισσότερα αιολικά πάρκα. Βέβαια κι εδώ υπάρχουν οι αντιδράσεις των τοπικών φορέων και ο λαβύρινθος της αδειοδότησης, δύο παράγοντες άκρως αποτρεπτικοί για έναν κοινό υποψήφιο επενδυτή. Από το 2006 όμως, η αδειοδότηση έχει με νόμο απλουστευτεί και την ενέργεια που παράγεται την αγοράζει υποχρεωτικά η ΔΕΗ με τίμημα από 0,40 έως 0,50 Ευρώ/ Kwh, ανώτερο από αυτό που χρεώνει.

Λέμε, ότι μέχρι το 2015 θα πρέπει η καταναλισκόμενη ενέργεια στη χώρα μας να καλύπτεται κατά 20% από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, (ΑΠΕ). Πόσο όμως θα έχει αυξηθεί η ζήτηση μέχρι τότε, αυτό μπορεί κάποιος να το υπολογίσει; Οι ήδη πεπαλαιωμένες μονάδες παραγωγής ρεύματος θα έχουν αντικατασταθεί μέχρι τότε; Η ηλεκτροπαραγωγή θα μπορέσει να ξεφύγει από το ρυπογόνο λιγνίτη και από το σχεδιαζόμενο λιθάνθρακα;

Παρακολουθούμε το θέμα με αγωνία και ευαισθησία...

Ενέργεια, Περιβάλλον και Πολιτεία

Εδώ και καιρό άπαντες προσπαθούν να μας ευαισθητοποιήσουν σε ζητήματα μόλυνσης και γενικά προστασίας του περιβάλλοντος, καθιστώντας μας εμμέσως υπεύθυνους για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Προσπαθώ να δω κατά πόσο το κράτος, οι βιομηχανίες, οι ΔΕΚΟ, το ΥΠΕΧΩΔΕ κλπ, οι κύριοι υπεύθυνοι της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, ευαισθητοποιούνται και λαμβάνουν μέτρα προς αυτόν τον σκοπό. Δεν μπόρεσα να βρω κάτι ουσιώδες, μόνο παχυλές εξαγγελίες με κύριο στόχο την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και το ρίξιμο στάχτης στα μάτια ημών των ανίδεων.

Ξεκινάω από το πιο απλό. Τη ΔΕΗ. Είναι η πιο ρυπογόνος βιομηχανία στην Ελλάδα με σειρά προστίμων και έπεται συνέχεια. Πρόσφατα ακούσαμε την πρόθεση της εταιρείας να εγκαταστήσει σταθμούς παραγωγής ενέργειας από λιθάνθρακα σε διάφορα μέρη της χώρας και είδαμε και τις αντιδράσεις των τοπικών φορέων, οι περισσότερες των οποίων ήταν αντιδράσεις, έτσι απλά για να ‘χουμε κάτι να λέμε και όχι επί της ουσίας.

Χθες ήμουν στην ευρύτερη περιοχή της Πτολεμαΐδας, όπου παράγεται από λιγνίτη το 60% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνουμε ετησίως. Δύο από τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας της περιοχής, αυτός του Αγίου Δημητρίου και αυτός της Καρδιάς, είναι στους 4 πιο ρυπογόνους σταθμούς της Ευρώπης.

Ξέρουμε ότι, μεταξύ άλλων, προϊόν της καύσης είναι η θερμότητα, η οποία εκλύεται στο περιβάλλον και ευθύνεται για τη θέρμανση του πλανήτη. Καύσεις όμως έχουμε και στον οργανισμό μας! Ευθυνόμαστε λοιπόν και εμείς για την αύξηση της παγκόσμιας θερμότητας. Φαντάζομαι δεν θα υπάρξει limit up και πρόστιμα για τις εκπομπές CO2 από τους ανθρώπους.

Εκείνο που διαβλέπω είναι ότι μας περνάνε σιγά – σιγά ενοχές και παράλληλα μας καθιστούν συνυπεύθυνους για ότι συμβαίνει στο περιβάλλον, τη στιγμή που εμείς ευθυνόμαστε στο ελάχιστο για όλα αυτά. Καίμε και εκπέμπουμε ρύπους από προϊόντα που φτιάχνει η βιομηχανία για να βγάλει χρήματα. Ας μην τα παράγουνε για να μην τα καταναλώνουμε! Μα να μην παράγουμε ρεύμα, να μην έχουμε υγρά καύσιμα; Τι μου λέτε! Όλοι γνωρίζουν ότι μαζί με το πετρέλαιο αναπτύχθηκε και η τεχνολογία της ηλεκτροκίνησης, της κυψέλης υδρογόνου, ενώ εδώ και πολλά χρόνια έχει τελειοποιηθεί και η πυρηνική σύντηξη, η πιο φθηνή και ακίνδυνη μορφή ενέργειας! Ενέργεια σχεδόν από το μηδέν!

Αλλά δυστυχώς αν δεν εξαντληθούν τα συμβατικά καύσιμα, αυτές οι μορφές ενέργειας θα είναι προνόμιο των ανεπτυγμένων χωρών. Εμείς οι τρίτες χώρες θα καίμε κάρβουνο… θα είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο στην Πτολεμαΐδα και σε άλλες περιοχές από τη μόλυνση και τους ρύπους και θα πληρώνουμε το ένα τρίτο του οικογενειακού μας προγραμματισμού για δραστηριότητες που εξαρτώνται άμεσα από το μαύρο χρυσό.

Αδιαφορία επικρατεί στο σχεδιασμό και την κατασκευή των οδικών αξόνων! Καμιά μα καμιά ευαισθητοποίηση σε ότι αφορά το περιβάλλον! Οι εθνικές μας οδοί κυρίως αυτοί της περιφέρειας, όπως πχ η Εγνατία οδός, μοιάζουν σε μερικά σημεία σα να σχεδιάστηκαν από ανίδεους. Ένα παιδί θα έδινε καλύτερες λύσεις σε πολλές περιπτώσεις. Το θέμα κι εδώ είναι πάλι οικονομικό, γιατί μια ποιο ακριβή κατασκευαστική λύση σημαίνει λιγότερο κέρδος για τον εργολάβο. Περιττές ανηφόρες, για να μη σκαφτεί μια σταλιά έδαφος και δρόμοι που αγκαλιάζουν τις πλαγιές των βουνών, αναγκάζουν τα οχήματα να καίνε περιττές ποσότητες καυσίμων για όλη τη διάρκεια ζωής του έργου. Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια λίτρα καυσίμων, ποσό δυσανάλογο με αυτό που θα απαιτούνταν για την καλύτερη κατασκευή του έργου. Ενδεικτικά αναφέρω την παράκαμψη της Καβάλας, την ανηφόρα του Δερβενίου, και περιττές ανηφοροκατηφόρες στη διαδρομή πίσω από τις λίμνες.

Ας μην μας μιλούν λοιπόν για προστασία και μέτρα πρόληψης του περιβάλλοντος, αυτοί που πρακτικά αδιαφορούν γι’ αυτό!

Προσωπικά είμαι ευαισθητοποιημένος σε τέτοια θέματα και προσπαθώ οι όποιες μου δραστηριότητες να είναι προς αυτόν τον σκοπό. Όμως όσο και να προσπαθήσουμε, αν δεν ληφθούν αποφασιστικά μέτρα από την πολιτεία, που να βελτιώσουν τη συμπεριφορά των περισσότερων βιομηχανιών της χώρας, τότε μια ζωή θα προσπαθούμε να καλύψουμε τη συνθήκη του Κιότο και τα πρόστιμα της ΕΕ.Από την άλλη η στροφή στα φωτοβολταϊκά και τις ανεμογεννήτριες, ίσως δώσει μια ανάσα στις ενεργειακές μας ανάγκες, οι οποίες ούτως ή άλλως αυξάνονται. Μέχρι το 2015 θα πρέπει να παράγουμε το 20% της καταναλισκόμενης ενέργειας από ΑΠΕ.

Ίδωμεν.

Ο κακός μας ο καιρός

Το Σαβ-κο που μας πέρασε, πολλά είδαμε, πολλά ακούσαμε και πολλά ζήσαμε από τις ακραίες όπως τις ονόμασαν οι ειδικοί καιρικές συνθήκες. Βαρύγδουποι τίτλοι, όπως «πολικό ψύχος», «στην κατάψυξη όλη η Ελλάδα» κλπ, ακούστηκαν από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Βλέπαμε τους ανταποκριτές να είναι μούσκεμα και σε κάποιες περιπτώσεις μόλις που να φαίνονται από το χιόνι, στην προσπάθειά τους να μας κάνουν να βιώσουμε όσο το δυνατόν πιο έντονα αυτό που συνέβαινε.

Τι μας έμεινε όμως από όλα αυτά, τι εμπεδώσαμε;

Ότι ο κρατικός μηχανισμός για πρώτη φορά ήταν σε πλήρη λειτουργία. Είδαμε τους πάντες σε πλήρη ανάπτυξη νυχθημερόν και να προσπαθούν για το καλύτερο. Υπουργεία, δήμοι, νομαρχίες, πυροσβεστική, αστυνομία, νοσοκομεία, ΕΚΑΒ, όλοι. Συγχαρητήρια σε όλους τους συνανθρώπους μας, που κάτω από τέτοιες συνθήκες εργάστηκαν με αυταπάρνηση για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο. Μπράβο. Πάντα τέτοια.

Ότι οι κερδοσκόποι βρήκαν την καλύτερή τους! Οι αυξήσεις στα τρόφιμα και κυρίως στο πετρέλαιο θέρμανσης μυστηριωδώς εντείνονται σε περιπτώσεις κακοκαιρίας. Σου λέει ο άλλος, τι θα κάνεις δεν θα ψωνίσεις; Θα ψωνίσεις, πλήρωσε λοιπόν παραπάνω, για να εξομοιωθεί η ταλαιπωρία που υφίσταται ο έμπορος από το κρύο! Εδώ πρέπει το κράτος να επέμβει δραστικά και να αποτρέψει με αυστηρά μέτρα τέτοιου είδους φαινόμενα. Να αφαιρεί ας πούμε την άδεια από τέτοιους ασυνείδητους συμπολίτες μας.

Ότι η κακοκαιρία εκδηλώθηκε κυρίως στη νότια Ελλάδα, η οποία εκ των πραγμάτων είναι απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει μεγάλες χιονοπτώσεις και πάγους όπως η βόρεια, που είναι συνηθισμένη σε χιόνια, κρύο, αποκλεισμούς κλπ. Ακούσαμε, ότι τα αστικά στην Αθήνα δεν κινήθηκαν, γιατί δεν έχουν χειμερινά λάστιχα. Δεν κατάλαβα γιατί να μην έχουν! Απλά γιατί θα πρέπει κάποιος να τα βάλει κι αυτό σημαίνει κόστος. Ξέρετε τι είναι να πρέπει να αλλάξεις τα λάστιχα ενός λεωφορείου 2 φορές το χρόνο, μια τη χειμερινή και μια τη θερινή περίοδο; Μεγάλη υπόθεση. Θα πρέπει σιγά – σιγά να τους γίνει συνήθεια, γιατί κάθε χειμώνα θα υπάρχουν δύο τρεις περιπτώσεις, όπως η προχθεσινή που θα είναι απαραίτητα. Το τραμ σταμάτησε γιατί τα κλειδιά δεν ήταν θερμαινόμενα! Όταν το έφτιαχναν, έκαναν οικονομία φαίνεται… Το Ελ-Βενιζελ έκλεισε, γιατί έπιασαν χιόνι οι διάδρομοι προσγείωσης. Γιατί να μην είναι θερμαινόμενοι, όπως στα περισσότερα κεντρικά αεροδρόμια του εξωτερικού;

Ότι παρά τις εκκλήσεις να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας, πολλοί ασυνείδητοι οδηγοί, έβγαιναν με τ’ αυτοκίνητά τους χωρίς αλυσίδες με αποτέλεσμα να ακινητοποιούνται και να κλείνουν οι δρόμοι. Επίσης πολλοί ήταν αυτοί που ναι μεν είχαν μαζί τους αλυσίδες, αλλά δεν ήξεραν πώς να τις τοποθετήσουν! Αποτέλεσμα: ένα χωρίς προηγούμενο κομφούζιο στο κέντρο της Αθήνας! Και το καλύτερο, έκαναν και παράπονα, γιατί η κρατική μηχανή απουσίαζε και αποκλείστηκαν. Ναι, δεν το ξέραμε να τους διαθέσουμε από ένα ατομικό εκχιονιστικό να μην ταλαιπωρούνται!

Το θετικό από την όλη υπόθεση είναι ότι με τα κρύα θα ψοφήσουν τα μικρόβια και θα καθαρίσει κατά κάποιο τρόπο ο αέρας της Αττικής που δεν είναι και από τους καλύτερους. Εκείνο που θα πρέπει να περιμένουμε στο μέλλον είναι όλο και περισσότερα έντονα καιρικά φαινόμενα προς τα νότια. Ας είμαστε περισσότερο εφοδιασμένοι, ώστε να είμαστε σε θέση να αντέξουμε χωρίς πρόσβαση, ή χωρίς ρεύμα για μια δυο μέρες. Θα μας βγει σε καλό!