Ελλάς κουράγιο, φιλότιμο, betrüger, κλπ

Εισαγωγή

Όπως διαπιστώσαμε ο χρόνος «ωρίμανσης» μιας ανάρτησής μου είναι της τάξεως των δύο περίπου μηνών. Τόσος χρειάστηκε, ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια που προέβαλε στη δημοσίευση των σχολίων σας η υπηρεσία φιλοξενίας. Η εταιρεία αυτή φαίνεται να μην αρέσκεται και να αντιδρά στη λογοκρισία που της κάνουν κάποιοι, (π.χ. Κίνα), εντούτοις επιμένει να εξυπηρετεί άλλους λογοκρίνοντας ό,τι της αναφέρουν ως «πονηρό». Πολλά από όσα έγραψα φάνηκε να μην αρέσουν ή και να προβληματίζουν, αλλά και μερικοί των αναγνωστών δυσκολεύτηκαν να αποδεχτούν την πραγματικότητά τους. Το σημαντικότερο στοιχείο βέβαια είναι πως οι γνωρίζοντες ευαισθητοποιήθηκαν είτε αρνητικά, είτε θετικά, (όπως για παράδειγμα ο αναγνώστης που υπογράφει ως Υπ. Εξ. και ο τέως στρατιωτικός του οποίου ξύπνησα μνήμες 14 ετών). Θα σταθώ λίγο στο σχόλιο του Υπ. Εξ. γιατί έτσι όπως είναι γραμμένο παρεξηγεί το ρόλο και το σκοπό του ίδιου του Υπουργείου, καθώς φαίνεται να επιθυμεί να κουκουλώσει καταστάσεις, αντί να προάγει και να προασπίζει τα συμφέροντα της χώρας μας στο εξωτερικό, όπως λέει άλλωστε και ο τίτλος του. Μας λέει πως η λίστα Πρωθυπουργών στην οποία αναφέρθηκα είναι η παλιά, άρα υποθέτουμε πως υπάρχει στα χέρια του κάποια καινούργια. Αν λοιπόν το 1995 υπήρχε πρόβλεψη Πρωθυπουργών της Ελλάδας μέχρι το 2020, (25 χρόνια), η τωρινή λίστα θα έχει ορίζοντα ως το 2035! Καλά θα κάνουν να μας την πουν, ώστε να ξέρουμε τι μας γίνεται και να ανεβάζουμε τους ηγέτες μας απ’ ευθείας στην εξουσία, χωρίς εκλογές και δαπανηρές εκδηλώσεις. Οι ενδιαφερόμενοι φυσικά ούτως ή άλλως θα γνωρίζουν αν και πότε θα γίνουν Πρωθυπουργοί, οπότε γιατί τόσος κόπος; Όσο για τον αναγνώστη, ο οποίος κόπτεται για την αρνητική, όπως τη χαρακτηρίζει, αναφορά μου στον Πρόεδρο της ΝΔ κύριο Σαμαρά, ας μου πει για ποια από τα θέματα που αναφέρω θέλει ακριβή στοιχεία να τον παραπέμψω. Θα τον προέτρεπα πάντως να ρωτήσει τον πρόεδρό του αν η νέα λίστα που επικαλείται το Υπ. Εξ. περιλαμβάνει και το δικό του όνομα. Η απάντηση θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Πανικός & Πανίκος;

Οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων σχετικά με την αναμενόμενη επιτήρηση της χώρας μας και την αβέβαιη τύχη μας, δεν θα μπορούσαν να με αφήσουν και μένα αμέτοχο. Η επιτήρηση ήταν βεβαίως κάτι, το οποίο το περιμέναμε από την επομένη των εκλογών του Οκτωβρίου, απλά υπολογίζαμε σε κάτι πιο ήπιο. Τώρα όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνουμε πως η κατάσταση έχει ξεφύγει κάθε πρόβλεψης και χειροτερεύει. Κανείς ωστόσο δεν προτίθεται να κάνει κάτι συγκεκριμένο, ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση μοιάζει αβέβαιη για τις μελλοντικές κινήσεις της και χωρίς στρατηγικό σχέδιο αδυνατεί να βελτιώσει την κατάσταση. Η καθυστέρηση έστω στη λήψη άμεσων μέτρων από την επομένη των εκλογών ήταν κάτι που λειτούργησε αρνητικά στη γενικότερη εικόνα που θέλαμε να δείξουμε στους δανειστές μας, ότι προσπαθούμε δηλαδή να μειώσουμε το έλλειμμα της χώρας μας. Η εκτόξευσή του δε, από το 7% του κυρίου Παπαθανασίου στο 14% του κυρίου Παπακωνσταντίνου μέσα σε λίγες μόλις μέρες, προκάλεσαν αποστροφή ακόμη και στον τελευταίο Ευρωπαίο ηγέτη, ο οποίος τηρούσε τυχόν θετική στάση απέναντί μας. Το «μάρμαρο» όπως ακούγεται τελευταία θα κληθούμε να το πληρώσουμε ως είθισται πάλι εμείς οι χαμηλόμισθοι, οι οποίοι σε τελική ανάλυση δεν φέρουμε και καμία απολύτως ευθύνη για την κατάσταση. Τώρα αν θα είναι μάρμαρο ή ταφόπλακα αυτό θα φανεί στο μέλλον. Το μόνο μεμπτό που θα μπορούσε να μας καταλογίσει κανείς, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστούμε σύγχρονοι «Πανίκοι», είναι το γεγονός πως πολλοί πέσαμε θύματα στο εμπόριο ελπίδας των πολιτικών μας, ακούγοντάς τους να μας τάζουν μια βόλεψη σε έναν οργανισμό ή υπηρεσία του Δημοσίου, με σκοπό να αποσπάσουν την ψήφον, ημών και των οικείων μας, χωρίς να τους ενδιαφέρει από πού θα βγουν τα χρήματα για τους μισθούς μας. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να διογκωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα και κυρίως αυτών χωρίς αντικείμενο.

Λεφτά υπήρχαν…

Αυτή ήταν η πιο πετυχημένη ατάκα του σημερινού Πρωθυπουργού, ο οποίος περιχαρής περίμενε με την ομάδα του να κερδίσει τις εκλογές και να βγάλει τη χώρα απ’ την κρίση. Μας είπε πως έχει σχέδιο, πως του έχουν υποσχεθεί λύσεις στα δημοσιονομικά μας, πως η κυβέρνηση Καραμανλή κακοδιαχειρίζονταν τους πόρους της χώρας και απ’ ότι φαίνεται μας έπεισε και μάλιστα με διαφορά! Προφανώς ο ίδιος και οι συνεργάτες του γνώριζαν την πραγματικότητα, αλλά έπαιξαν με την αγανάκτησή μας και τελικά κέρδισαν. Ποια κρίση όμως και από πού προήλθε; Η δυσκολία αποπληρωμής των υποχρεώσεών μας υπήρχε πάντα. Δεν αποτελεί είδηση το γεγονός πως είμαστε χρεωμένοι, πως οι ισολογισμοί μας είναι αρνητικοί. Δεν υπήρξε ποτέ θετικός προϋπολογισμός της χώρας μας, κι αν αυτό έγινε κάποτε, ήταν …κομπίνα. Αυτοί λοιπόν που μαγείρεψαν τα στοιχεία έρχονται τώρα να σώσουν την κατάσταση. Το χρέος της χώρας μας, άρχισε να αυξάνει δραματικά από τη στιγμή που αναλάβαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πρώτον γιατί τα έργα υποδομής που έπρεπε να γίνουν ήταν τεράστια και δεύτερον γιατί το κόστος τους πολλαπλασιάστηκε από υπερτιμολογήσεις και μίζες. Οι αγορές μάς δάνειζαν χωρίς ενδοιασμό και κανείς δεν σκεφτόταν ή δεν νοιαζόταν για το τι θα γίνει όταν θα έρθει η ώρα της αποπληρωμής. Εκείνο που διατυμπάνιζε και για το οποίο παινευόταν κυρίως η Κυβέρνηση Σημίτη ήταν η ανάπτυξη της τάξης του 4 και 5% στη χώρα μας, τη στιγμή που η Ευρωζώνη κυμαίνονταν στο 1 με 2%. Τώρα που αντιστράφηκαν οι όροι και εμείς θα έχουμε ανάπτυξη από μείον 4 έως μείον 5% τι έχουν να μας πουν;

Η χρεωκοπία

Προσπαθώ να χωνέψω πως η χώρα τείνει να χρεοκοπήσει, ωστόσο μου είναι αδιανόητο να αποδεχτώ το ότι καμιά πολιτική παράταξη δεν προέβη σε ενέργειες προς αποφυγήν του μοιραίου. Λες και ο απώτερος σκοπός τους ήταν αυτός, να μας χρεοκοπήσουν! Δεν εξηγείται αλλιώς, πώς, οικονομολόγοι παγκοσμίου εμβέλειας, (αναφέρομαι στους Υπουργούς Οικονομικών των τελευταίων δεκαετιών της Ελλάδας), προσπερνούσαν το γεγονός πως όλοι οι προϋπολογισμοί μας ήταν αρνητικοί, χωρίς την παραμικρή ανησυχία. Ήταν φαίνεται σίγουροι πως την τρύπα θα την έκλειναν πάντοτε με δανεικά. Αν δεχθούμε πως το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας που λέγεται Ελλάδα ανέρχεται στο ποσό του ετήσιου ακαθάριστου εθνικού της προϊόντος και πως σε κάθε εταιρεία, βάσει νόμου, στην οποία το κεφάλαιο αυτό μειώνεται ύστερα από ζημίες κάτω από 50%, αφαιρείται η άδεια λειτουργίας, η χώρα μας θα έπρεπε να είχε χρεοκοπήσει προ πολλού. Τι ήταν αυτό όμως που την κράτησε; Η φιλευσπλαχνία των δανειστών της, η καπατσοσύνη των ηγετών της, ή μήπως ένα πολύ καλά μελετημένο σχέδιο; Ποιοι και γιατί θα είχαν οφέλη από μια τέτοια περιπέτεια της χώρας μας; Φανταστείτε πόσο τρωτοί είμαστε αυτή τη στιγμή, κατά την οποία επαιτούμε γυρνοβολώντας τις ξένες πρωτεύουσες προς εύρεσιν δανεικών, στο να συμφωνήσουμε ή να αποδεχτούμε κάτι, για το οποίο παλαιότερα ούτε να ακούσουμε δεν θέλαμε, όπως λ.χ. η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, το Κυπριακό, το Σκοπιανό, οι αγωγοί φυσικού αερίου, τα κοιτάσματα πετρελαίου και άλλων πολύτιμων ορυκτών στην Ελλάδα, κ.λπ. Να είμαστε έτοιμοι λοιπόν στο βωμό της σωτηρίας μας να αποδεχθούμε όρους, οι οποίοι θα προσβάλλουν κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας και θα είναι πιο οδυνηροί από τη χρεωκοπία την ίδια. Θα μπορούσα να γράψω περισσότερα για το θέμα αυτό, αλλά κινδυνεύοντας για άλλη μια φορά να χαρακτηριστώ καχύποπτος και πως βλέπω μόνο διαβόλους στον ορίζοντα, μένω σ’ αυτά και αναμένω τις εξελίξεις!

Τα μέτρα

Αφού οι εγχώριοι φωστήρες δεν κατάφεραν τόσα χρόνια να συμμαζέψουν τα δημοσιονομικά μας, ήρθαν οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους και μας επέβαλλαν μια σειρά από μέτρα, τα οποία συνιστούν στην αύξηση των κρατικών εσόδων. Τώρα πώς φαντάζονται την αύξηση αυτή κανείς δεν γνωρίζει. Η επιβάρυνση σε ένα μέσο μισθωτό, ή αν θέλετε η μείωση της αγοραστικής του δύναμης μετά τα μέτρα θα αγγίξει το 30%. Πώς λοιπόν θα μπορέσει αυτός να ξοδέψει και πώς το δημόσιο θα αυξήσει τα έσοδά του; Αν δεν έχω λεφτά, θα περιορίσω τα έξοδά μου, αυτό είναι το λογικό, οπότε και με τη σειρά τους οι επόμενοι κρίκοι στην αλυσίδα που οδηγεί το χρήμα στα κρατικά ταμεία θα μειώσουν τις εισροές τους. Πολλές επιχειρήσεις θα αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο κλεισίματος, με άμεσο αντίκτυπο στην απασχόληση, αλλά και την κοινωνική ασφάλιση. Πραγματοποιήθηκε τελικά και το πάγιο απωθημένο πολλών Ευρωπαίων εταίρων μας, οι οποίοι γκρίνιαζαν χρόνια τώρα, ότι ως χώρα είχαμε το χαμηλότερο ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα και πως είμαστε οι μοναδικοί Ευρωπαίο, οι οποίοι λαμβάνουμε 13ο και 14ο μισθό! Τώρα που εξομοιωνόμαστε τι άλλο θα βρουν άραγε; Εξαιρέθηκαν από τα μέτρα οι τράπεζες φυσικά, οι οποίες παρουσιάζουν μεν προβλήματα, είναι δε κερδοφόρες. Εξαιρέθηκαν από τα μέτρα τα καζίνο, αυτοί οι ναοί ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Έπεσε στα μαλακά και η Εκκλησία, με τη φορολογία του 20% των εσόδων της. Ας μην ξεχνούν, όσοι ιεράρχες γκρινιάζουν, πως θα φορολογηθεί ο οβολός των πιστών για το κερί ή το τάμα και κάποια έσοδα από ενοίκια. Τα «φιλέτα» χιλιάδων στρεμμάτων σε Χαλκιδική, Αττική, Κρήτη, Ζάκυνθο και σ’ άλλες περιοχές της χώρας, μένουν σχεδόν ανέγγιχτα. Ας μην ξεχνούν επίσης πως το κυκλοφορούν ενεργητικό της εκκλησίας μας αγγίζει το ένα τρίτο του ΑΕΠ! Αποφεύγουν επίσης τα μέτρα τα μεγάλα εισοδήματα, τα οποία είχαν όλο το χρόνο στη διάθεσή τους να μετακινήσουν περιουσιακά στοιχεία και κεφάλαια σε τρίτες χώρες, όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία, δημιουργώντας εκεί εταιρείες. Μάλιστα υπάρχει και ολόκληρη καμπάνια στο διαδίκτυο και οργανώνονται και ειδικά σεμινάρια για όποιους επιθυμούν να συστήσουν εταιρεία ή να μεταφέρουν κεφάλαια στις παραπάνω χώρες και μάλιστα με ελάχιστο κόστος.

Οι αντιδράσεις

Μεγάλο ρόλο στην επιβολή των μέτρων έπαιξαν τα ΜΜΕ, (με πρωτοπόρο το Mega channel), τα οποία μας βομβάρδιζαν καθημερινά με συζητήσεις, ρεπορτάζ, δημοσκοπήσεις και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό να μας πείσουν πως είναι απαραίτητη η λήψη τους. Η εικόνα μας διεθνώς υποβαθμίζεται από την ποιότητα πολλών εκπομπών ποικίλης ύλης, οι οποίες παρουσιάζουν μια Ελλάδα πέρα από κάθε φαντασία, με αποτέλεσμα ο όποιος ξένος τις παρακολουθεί να νοιώθει επιεικώς αποστροφή για τη χώρα. Μπορεί το άρθρο του γερμανικού Focus να αποτέλεσε ύβρη για τον πολιτισμό μας, ήταν όμως σε γενικές γραμμές περιγραφή της εικόνας, την οποία εμείς οι ίδιοι έχουμε δώσει στο μέσο Γερμανό πολίτη, ο οποίος ενημερώνεται κυρίως από τα ΜΜΕ και έντυπα τύπου Bild και Spiegel. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να μας χαρακτηρίσουν με όλα αυτά που βλέπουν εδώ και 2 χρόνια; Τα σκάνδαλα που προβλήθηκαν αυτή την περίοδο ήταν κάτι παραπάνω από αποτροπιαστικά για τη χώρα μας. Πολιτικοί, Εκκλησία, εταιρείες, όλοι σ’ έναν αχταρμά για την κουτάλα. Ο χαρακτηρισμός «απατεώνες Έλληνες» ήταν κατά τη γνώμη μου επιεικής! Με τι μούτρα ζητάμε την εύνοιά τους και τη θετική τους άποψη τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι δίνουμε τροφή για αρνητικά σχόλια; Τα ΜΜΕ, αυτό το εργαλείο της κάθε κυβέρνησης έδειξε και εδώ με το παραπάνω την αξία του, πράγμα που σημαίνει πως υπήρχε εκτός Ελλάδος στρατηγική, η οποία στόχευε (και πέτυχε) συγκεκριμένα αποτελέσματα. Από πού όμως προήλθε και τι σκοπό είχε, αυτό ας το αναλογιστεί ο καθένας μας.

Φυσικά, δεν περιμέναμε να περάσουν χωρίς κάποια αντίδραση τα μέτρα της Κυβέρνησης. Έτσι, άμα τη ανακοινώσει της μείωσης μισθών στο δημόσιο και με το ενδεχόμενο επέκτασής της και στον ιδιωτικό τομέα, ξεκίνησαν άπαντες, (ΓΣΣΕ & ΑΔΕΔΥ), απεργιακές κινητοποιήσεις αμελητέας εμβέλειας και συμμετοχής, όπερ σημαίνει πως είτε ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τα συνδικαλιστικά του όργανα, είτε πως αποδέχεται τα ληφθέντα μέτρα. Προσωπικά, όταν ακούω απεργία το μυαλό μου πηγαίνει στις κινητοποιήσεις των Γάλλων εργαζομένων, στις οποίες υπάρχει συντριπτική συμμετοχή και έχουν αποτέλεσμα. Εδώ, όταν βλέπεις τους εργατοπατέρες των συνδικάτων να ακολουθούν πολιτική καριέρα μετά την «εργατική» τους θητεία ή να διορίζονται σε κάποιο οργανισμό, πώς να πιστέψεις πως αυτοί προάγουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου και να τους ακολουθήσεις! Ίδετε για παράδειγμα τους κκ Κανελλόπουλο, Πρωτόπαπα και Πολυζωγόπουλο, τι καριέρα ακολούθησαν μετά τη θητεία τους ως συνδικαλιστικοί αρχηγοί. Τα μέτρα θα καθιερωθούν με κάνα δύο 24-ωρες κινητοποιήσεις, έτσι για το θεαθήναι και τέλος. Να δουν και οι απ’ έξω πως υπάρχουν κάποιου είδους αντιδράσεις και να κλείσουν και τα στόματα μερικών θερμόαιμων.

…πού πήγαν τα λεφτά;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία, η οικονομία της οποίας στηρίζεται κυρίως στην πρωτογενή παραγωγή, (γεωργία – κτηνοτροφία) και λιγότερο στον τουρισμό. Είναι όμως ευλογημένη, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το αποκρύπτουν εσκεμμένα, καθώς είναι πλέον αποδεδειγμένο πως στο υπέδαφός μας, εκτός από το γνωστό πετρέλαιο, υπάρχουν και πολύτιμα ορυκτά, όπως χρυσάφι και ουράνιο. Όσοι θέλουν ας ανατρέξουν σε μετρήσεις του ΙΓΜΕ, που αφορούν περιοχές της Θεσπρωτίας, της Καβάλας, των Σερρών, και πολλές άλλες και ας δουν τα αποτελέσματα. Στις 23-02-1996 η εφημερίδα «Επενδυτής» δημοσίευσε παρόμοιες μελέτες, οι οποίες μάλιστα εκτιμούσαν ποσότητα και αξία σε δρχ! Στη Χαλκιδική ήδη, ο γνωστός μας George Soros και η εταιρεία συμφερόντων του «TVX Gold», εκμεταλλεύονται κοιτάσματα χρυσού και όχι μόνο. Αν συμπεριλάβει κανείς σε όλα αυτά και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και ουρανίου, τότε τα νούμερα σε αξία είναι τεράστια! Φτάνουν για να ξεχρεωθούμε και περισσεύουν για να κάνουν τη χώρα μας σύγχρονη Σαουδική Αραβία. Όμως, αυτοί που τα ορέγονται θέλουν και να τα πάρουν τσάμπα! Και πρέπει να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να τους παρακαλέσουμε να τα εκμεταλλευτούν. Τι καλύτερο λοιπόν από τη χρεωκοπία μας; Θα φτάσουμε σε σημείο να τους πούμε πάρτε ότι θέλετε αρκεί να ξελασπώσουμε και αυτοί ως αντάλλαγμα θα μας πετάξουν ένα ξεροκόμματο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την παραχώρηση! Φαντάζει ουτοπία; Περιμένετε λίγο ακόμη και θα δείτε! Αντί λοιπόν οι κυβερνήσεις μας να έχουν προβεί από χρόνια σε διαπραγματεύσεις για την παραχώρηση με ευνοϊκούς όρους διαφόρων κοιτασμάτων, (αφού μόνοι μας αδυνατούμε να τα εκμεταλλευτούμε), σε ξένες εταιρείες και να ξεχρεώνουν έτσι τη χώρα, δανείζονται αθρόα, περιμένοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να καλύψουν ελλείμματα. Σίγουρα κάποιοι θα βρισκόντουσαν να θέλουν να εκμεταλλευτούν το ουράνιο, το χρυσάφι, ή τα πετρέλαιά μας με ευνοϊκούς όρους. Γάλλοι, Γερμανοί, Αμερικάνοι, Βραζιλιάνοι, Άραβες, Ρώσοι δεν ξέρω, αλλά ποτέ δεν τους έγινε κάποια νύξη. Ίσως γιατί πιεζόμασταν συστηματικά να μην αναφέρουμε τίποτε σχετικό με το θέμα, ή γιατί ενδεχομένως το θέμα ήταν ήδη μεταξύ αυτών των χωρών λυμένο.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

International monetary foundation. Ιδρύθηκε το 1945 στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ από 39 χώρες, οι οποίες τότε αντιπροσώπευαν το 80% του κεφαλαίου. Ως σκοπό είχε την προώθηση της διεθνούς νομισματικής συνεργασίας μέσω του εμπορίου, προσαρμόζοντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και περιορίζοντας τυχόν εμπόδια. Σήμερα αριθμεί περί τις 180 χώρες μέλη, οι οποίες εκπροσωπούνται με έναν εκπρόσωπο κάθε μια στο Συμβούλιο των Διοικητών, το οποίο αποτελεί και την κεφαλή του ταμείου. Κάθε μια απ’ τις χώρες μέλη συμμετέχει με οικονομική συνδρομή, η οποία προσδιορίζεται σε σχέση με το εθνικό της εισόδημα, τον όγκο του εξωτερικού της εμπορίου καθώς και τα συναλλαγματικά της αποθεματικά. Ανάλογη με το ποσοστό συμμετοχή είναι και η βαρύτητα των ψήφων κάθε χώρας. Έτσι για παράδειγμα οι ΗΠΑ συνεισφέρουν κατά 18% στα οικονομικά του και ελέγχουν ανάλογο ποσοστό ψήφων. Ενδεικτικά αναφέρω πως οι επτά πιο ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη, (ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Καναδάς, Μ. Βρετανία και Ιαπωνία) ελέγχουν περίπου το 50% των ψήφων, μ’ άλλα λόγια κάνουν ότι θέλουν! Αν κάποια χώρα μέλος το ζητήσει, μπορεί να έχει από το ΔΝΤ βοήθεια σε τεχνικό επίπεδο, για παροχή συμβουλών σχετικά με την επίλυση οικονομικών ή νομισματικών προβλημάτων ή ακόμη και οικονομική στήριξη από τα αποθεματικά του ταμείου, με τις ανάλογες βέβαια διασφαλίσεις. Η δυνατότητα που έχει κάθε χώρα μέλος να επικαλεστεί τη συνδρομή του ΔΝΤ, την οδηγεί πολλές φορές στο να κάνει ριψοκίνδυνη οικονομική πολιτική στο εσωτερικό της. Μπορεί να επαφίεται στο σωσίβιο του ταμείου, αλλά δεν γνωρίζει πως οι αυστηροί όροι χορήγησης δανείου απ’ αυτό επιβραδύνουν την ανάπτυξη, δυσχεραίνουν τα δημοσιονομικά και το βασικότερο έχουν αντίκτυπο στα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας.

Ένα παράδειγμα…

Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της... Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ’ αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας... Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί. Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος. Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση. Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν. Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί. Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ. (Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντινό πέσος είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις, νομίσματα και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική.)

Γερμανοί, Γάλλοι και λοιπαί δυνάμεις

Οι σύμμαχοί μας Ευρωπαίοι βλέπουν με αγωνία την κατηφόρα που έχουμε πάρει και νοιάζονται περισσότερο για το ενιαίο τους νόμισμα, παρά για την τύχη μας. Στην ίδια μοίρα με μας βέβαια είναι όλες σχεδόν οι Μεσογειακές χώρες, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία, (ο φτωχός Νοτιάς) και ως εκ τούτου αν βοηθήσουν εμάς, θα πρέπει να πράξουν το ίδιο στην περίπτωση που χρειαστεί για κάποια από τις παραπάνω. Άρα περιμένουν ή να τους ζητήσουμε βοήθεια ή να πάμε στο ΔΝΤ μόνοι μας. Και φαίνεται να μας οδηγούν προς τα εκεί μετά και την τελευταία εξέλιξη στη στάση της Γερμανίας. Η σίγουρη βοήθεια της κυρίας Μέρκελ ναυάγησε. Και πώς να μη ναυαγήσει; Ας μην ξεχνάμε πως οι πολιτικοί της Γερμανικής σχολής που επικρατούσαν στα δύο μεγάλα κόμματα στη χώρα μας, έχουν από καιρό αντικατασταθεί από νεότερους της Αμερικανικής, οπότε με το δίκιο της η κυρία Μέρκελ μας δείχνει την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αξιολογεί φυσικά και τις πιέσεις που δέχεται από τον κυβερνητικό συνασπισμό και κυρίως το FDP και προκειμένου να μη χάσει έδαφος στις επικείμενες εκλογές σε Βεστφαλία – Ρηνανία, προτίμησε να πάει με τα νερά του. Ας μην ξεχνάμε δε πως και η Γερμανία σαν χώρα έχει κι αυτή τα χρέη της και άντε να πεις στους Γερμανούς πολίτες πως αντί η κυβέρνησή τους να ξεχρεώνει τους ίδιους, στέλνει τα χρήματά τους για χρέη άλλων! Τα Euro fighter όμως επιμένει να τα πάρουμε. Τέλος πάντων. Πιο κοντά σε μας φαίνεται να είναι η Γαλλία, η οποία βλέπει ευνοϊκά τη στήριξη της οικονομίας μας και ταυτόχρονα τη διάσωση του γοήτρου του Ευρώ, το οποίο χάνει συνεχώς έδαφος σε σχέση με το δολάριο. Το αν θα πάμε τελικά ή όχι στο ΔΝΤ θα αποφασιστεί σε λίγες μέρες, μετά τη σύνοδο κορυφής ανήμερα της γιορτής της Εθνικής μας παλιγγενεσίας. Πριν 200 περίπου χρόνια αποκτήσαμε κυριαρχικά δικαιώματα στη χώρα που ζούμε και κατοικούμε αιώνες και τώρα είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε κάποια απ’ αυτά αφήνοντας άλλους, ξένους να αποφασίσουν για την τύχη μας. Αιδώς Αργείοι.

Επίλογος

Το μόνο σίγουρο είναι πως τα μέτρα που λήφθηκαν δεν είναι προσωρινής διάρκειας, όπως προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι, αλλά ήρθαν για να μείνουν και πως η Ελλάδα οπισθοδρομεί. Δεν πρόκειται ποτέ μελλοντικά να μειωθεί ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στα καύσιμα, τα ποτά και τα τσιγάρα, ή να αποκατασταθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός. Αυτά καλά θα κάνουμε να τα ξεχάσουμε. Επίσης δεν είναι βέβαιο, αν παρά τα επώδυνα για όλους εμάς μέτρα η οικονομική κατάσταση της χώρας μας θα βελτιωθεί. Εύχομαι πάντως προσωπικά να υπάρξει αποτέλεσμα έστω και μακροχρόνιο και να σταθεροποιηθούμε κάπως στην κατηφοριά που πήραμε.

Κύριοι κυβερνώντες, καλά κάνετε και βάζετε στόχο το Φεγγάρι. Αν δεν το πετύχετε, τουλάχιστον θα βρίσκεστε ανάμεσα στ’ αστέρια!

ΙΜΙΑ, Κρίση ή Φιάσκο;

Εισαγωγή

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας. Η αυγή του νέου έτους προμηνύει μια σειρά από οικονομικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, με πλέον πρόσφατα γεγονότα αυτά της κινητοποίησης των αγροτών, και της υποβάθμισης της οικονομίας μας. Για το μεν πρώτο έγραφα πέρσι τέτοιον καιρό «το αγροτικό ζήτημα» και εμμέσως προέβλεπα τη συνέχιση των κινητοποιήσεων αυτήν την περίοδο, κατά την οποίαν οι αγροτικές δραστηριότητες είναι ελάχιστες, για το δε δεύτερο τα είπαμε κατά την περίοδο των τελευταίων εκλογών. Δεν πρόκειται να επεκταθώ περεταίρω σ’ αυτά, μιας και μας είναι λίγο πολύ γνωστά, αλλά στην παρούσα ανάρτηση θα προσπαθήσω να διαφωτίσω ένα θέμα που αμφιβάλλω αν αυτόν τον καιρό τύχει της δέουσας προβολής από τα μέσα και για το οποίο δεσμεύτηκα πριν λίγο καιρό: τα Ίμια. Επειδή πολλοί από σας με ρωτάτε, αν είμαι δημοσιογράφος και ποιες είναι οι πηγές μου σας ενημερώνω -όπως έχω κάνει άλλωστε επανειλημμένως- πως δημοσιογράφος δεν είμαι και πως οι πηγές μου είναι αυτές που θα μπορούσε να έχει ο καθένας μας, αρκεί να ασχοληθεί στοχευμένα και μεθοδικά με το όποιο θέμα. Στην παρούσα ανάρτηση πηγές μου ήταν κάποια συγγράμματα, δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, εκπομπές, αλλά και κουβέντες, που αντάλλαξα προσωπικά με γνώστες της υπόθεσης, (πολιτικούς, στρατιωτικούς, διανοούμενους κ.λπ), τόσο από την Ελληνική, όσο και από τις άλλες δυο εμπλεκόμενες πλευρές, (Αμερικανική και Τουρκική), με αποτέλεσμα η χρονική διάρκεια αυτής της «έρευνας» να κρατήσει αρκετό διάστημα και να φτάσω στην τελική διαμόρφωση του κειμένου μόλις λίγο πριν την 14η επέτειο του συμβάντος. Έτσι κι αλλιώς το θέμα των Ιμίων από την αρχή μου δημιουργούσε κάποιες υποψίες, καθώς πολλές από τις επεξηγήσεις που δίνονταν από τους πρωταγωνιστές του ήταν ασυνεχείς. Έτσι κράτησα αρκετό υλικό το επανεξέτασα με προσοχή, το εμπλούτισα με το δικό μου ανήσυχο πνεύμα και σας το παρουσιάζω. Το θεώρησα χρέος μου, τόσο για τη νοημοσύνη των απανταχού Ελλήνων, όσο και για τα τρία παλληκάρια που θυσιάστηκαν εκείνο το βράδυ στο βωμό αυτής της διένεξης, τους αρχικελευστές Καραθανάση και Βλαχάκο και το σημαιοφόρο Γιαλοψό.

Ιστορικά στοιχεία

-Το Αιγαίο πέλαγος αποτελεί ως γνωστόν διακαή πόθο της Τουρκίας, καθώς οι διεκδικήσεις της ξεκινούν από πολύ παλιά. Το σημερινό καθεστώς που επικρατεί στο Αιγαίο καθιερώθηκε με τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923, στην οποία ορίστηκαν τα σημερινά σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας. Η Άγκυρα με το πρόσχημα της προστασίας, έγειρε αξιώσεις και προσπάθησε να προσβάλει το ισχύον καθεστώς αρκετές φορές στο παρελθόν, πάντα χωρίς επιτυχία, όπως το 1947 που απέτυχε στη συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων και το 1969, όταν παρακάμπτοντας το ΝΑΤΟ απευθύνθηκε απευθείας στον ΟΗΕ και έθεσε θέμα διχοτόμησης του Αιγαίου στο 25ο μεσημβρινό, (την πρόταση τότε ψήφισαν μόνον η Τουρκία και η Τυνησία). Επανήλθε το 1973 δημοσιεύοντας στην εφημερίδα της κυβερνήσεως χάρτη, ο οποίος καθόριζε τα όρια της Τουρκικής υφαλοκρηπίδας μέχρι τη μέση του Αιγαίου, (25ος μεσημβρινός), χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του τα Ελληνικά νησιά ενώ η τότε Κυβέρνηση έδωσε άδεια στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, ΤΡΑΟ για έρευνες σε περιοχές πλησίον των νησιών Λήμνο, Λέσβο, Σαμοθράκη κ.ά.

-Η Υφαλοκρηπίδα καθορίζεται με τη Συνθήκη της Γενεύης του 1958, καθώς και με τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας της Jamaica, του Δεκεμβρίου του 1982 και ορίζουν πως κάθε νησί έχει τη δική του. Εξαίρεση αποτελούν οι ακατοίκητοι βράχοι, οι οποίοι όμως έχουν το δικαίωμα να έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη.

-Η αιγιαλίτιδα ζώνη καθορίζεται στο άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay της Jamaica, (όπως παραπάνω) και δίνει το δικαίωμα σε κάθε κράτος να την εκτείνει μέχρι την απόσταση των 12 μιλίων από τις ακτές του, κάτι που η Τουρκία το έχει ήδη εφαρμόσει στη Μαύρη Θάλασσα και στις νότιες ακτές της. Στην περιοχή όμως του Αιγαίου περιορίστηκε στα 6 μίλια, προειδοποιώντας την Ελλάδα να περιοριστεί κι αυτή στα ίδια και να μην κάνει χρήση του δικαιώματος της επέκτασης στα 12 μίλια, διότι κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί αιτία πολέμου, (casus beli). Κι όλα αυτά επειδή η Άγκυρα δεν υπέγραψε την παραπάνω Σύμβαση, οπότε θεωρεί πως δεν δεσμεύεται απ’ αυτήν, ενώ ισχυρίζεται πως τα νησιά μας δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, ότι αποτελούν δηλαδή φυσική προέκταση της χερσονήσου της Ανατολίας, οπότε και διεκδικούν συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου των υπό αμφισβήτησιν περιοχών. Η Ελληνική πλευρά φυσικά δεν το δέχεται, κι έτσι διατηρείται μια πολιτική – νομική διαμάχη χωρίς τέλος. Εκείνο που θα πρέπει εδώ να καταστεί σαφές, είναι πως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. ναι μεν καθιστά το Αιγαίο Ελληνική θάλασσα, σε ποσοστό πάνω από 70%, δεν παρουσιάζει όμως κανένα πρόβλημα στην ελεύθερη διέλευση εμπορικών πλοίων, καθώς κάτι τέτοιο διασφαλίζεται από επιμέρους συμφωνίες. Άρα το θέμα δεν έχει να κάνει με την επιφάνεια του υδάτινου στοιχείου, αλλά με αυτήν του πυθμένα, επειδή κάθε Κράτος έχει ταυτόχρονα και το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο που βρίσκεται εντός των χωρικών του υδάτων.

-Το Σισμίκ. Αμφισβητώντας τις θέσεις της Αθήνας, το Μάρτη του 1987 το Τουρκικό ωκεανογραφικό πλοίο «Σισμίκ», (παρόμοιες έρευνες πραγματοποίησε και το «Χόρα» το 1975 & 1976), ξεκίνησε έρευνες για κοιτάσματα πετρελαίου έξω από την αιγιαλίτιδα ζώνη των Ελληνικών νησιών του Β. Αιγαίου, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση της χώρας μας, σε σημείο να προετοιμαστεί τότε για πόλεμο με την Τουρκία, (θυμηθείτε τη διαταγή για μερική επιστράτευση). Η λύση δόθηκε φαινομενικά, ύστερα από άμεση επικοινωνία των Πρωθυπουργών των δύο χωρών, (Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ), στην ουσία δε, ύστερα από παρέμβαση της Αμερικανικής πλευράς, καθώς στο προσκήνιο υποστήριζαν πως είναι αδιανόητο δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να συγκρουστούν. Η φαινομενική σύρραξη απεφεύχθη, το δε πρόβλημα παρέμεινε άλυτο. Δύο πάντως είναι τα στοιχεία που αποκομίσαμε από τη δοκιμασία του 1987: ότι το Αιγαίο είναι γεμάτο πετρέλαιο και ότι στις διενέξεις θα διαιτήτευαν οι ΗΠΑ.

Λόγοι που οδήγησαν στα Ίμια

Την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου, επιβεβαιώνουν και έρευνες που βλέπουν κατά καιρούς το φώς της δημοσιότητας, οι οποίες μάλιστα εκτιμούν και την υπάρχουσα ποσότητα, (τα έγραφα κι εγώ πριν ενάμισι χρόνο περίπου). Βέβαια, με τις σύγχρονες μεθόδους δεν χρειάζεται πλέον η ύπαρξη ωκεανογραφικών πλοίων και ορατού εξοπλισμού, αλλά μόνον ένας δορυφόρος εξειδικευμένος γι’ αυτή τη δουλειά, ο οποίος δεν περιορίζεται από υφαλοκρηπίδες, αιγιαλίτιδες ζώνες και σύνορα κρατών, αλλά πραγματοποιεί την έρευνά του αθέατα και χωρίς να χρειαστεί να δώσει αναφορά σε κανέναν, παρά μόνον σε αυτόν που τον «έστειλε» στον ουρανό. Φανταστείτε τι ακτινοβολία τρώμε, όσοι βρισκόμαστε στο πεδίο ερευνών ενός τέτοιου δορυφόρου ικανού να χαρτογραφεί μέχρι τα έγκατα της γης! Ποιοι τώρα έχουν τη δυνατότητα να στείλουν δορυφόρους στο διάστημα; Μα, φυσικά Αμερικανοί και Ρώσοι. Και μιας και «ημείς ανήκομεν εις την δύσιν», ο επιφορτισμένος με το Ελληνικό έδαφος δορυφόρος θα δίνει αναφορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στη Wikipedia στο λύμα «γκρίζες ζώνες» αναφέρεται ξεκάθαρα πως υπάρχουν μεταξύ Ρόδου και Κω 14 περιοχές, με διαπιστωμένα κοιτάσματα πετρελαίου. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που γνωρίζουν απ’ αυτά, μου αναφέρθηκε η ύπαρξη ενός τεράστιου κοιτάσματος στην περιοχή, μέρος του οποίου εισχωρεί και στο υπέδαφος της Τουρκίας. Αυτά ήταν ήδη γνωστά, περί τα τέλη του 1995. Άρα λοιπόν ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα, το οποίο δεν είναι άλλο από το πετρέλαιο του Αιγαίου. Πώς όμως οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να οικειοποιηθούν αυτά τα κοιτάσματα; Έπρεπε λοιπόν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις, ώστε να εδραιώσουν την παρουσία τους στο Αιγαίο και μια καλή ευκαιρία γι’ αυτό θα ήταν να φανούν ως σωτήρες σε μια λίγο πιο σοβαρή από τις συνηθισμένες διένεξη μεταξύ των δύο «αιώνιων εχθρών».

Λίγα λόγια για το συμβάν

Η αφορμή για τη δημιουργία της κρίσης δόθηκε από ένα τυχαίο(;) γεγονός, αυτό της προσάραξης του τουρκικού πλοίου Φιγκέν Ακάτ στα Ίμια ανήμερα των Χριστουγέννων του 1995. Στο σήμα κινδύνου που εξέπεμψε έσπευσε να βοηθήσει ελληνικό ρυμουλκό, αλλά ο Τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε τη βοήθεια, απάντησε πως βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και ότι θα ζητούσε συνδρομή της Τουρκίας. Εμπλέκονται τότε τα αρμόδια Υπουργεία, (Εξωτερικών και Εμπορικής Ναυτιλίας) και τελικά το θέμα λήγει με την αποστολή ελληνικού ρυμουλκού. Η έκπληξη της Ελληνικής πλευράς βέβαια ήρθε λίγο πριν την Πρωτοχρονιά και μάλιστα ήταν μεγάλη, καθώς έλαβε την πρώτη ρηματική διακοίνωση της Τουρκίας, στην οποία υποστηρίζονταν πως τα νησιά Ίμια/Καρντάκ αποτελούν τουρκικό έδαφος, με αποτέλεσμα να αρχίσει μια διαβίβαση εγγράφων από τις δύο πλευρές, στα οποία υποστήριζαν τις θέσεις τους. Το θέμα παρέμεινε μακριά από τη δημοσιότητα, μέχρι τη στιγμή που ο δημοσιογράφος Αντώνης Φουρλής, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο Ναυτικό, το απεκάλυψε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1. Η διαρροή χρεώθηκε στον Αντώνη Σαμαρά, (αρχηγό τότε της Πολιτικής Άνοιξης), καθώς φαίνεται ότι ως πρώην ΥΠ.ΕΞ. διατηρούσε ακόμη στενές σχέσεις με το Υπουργείο. Τι ρίσκαρε όμως και πήγε να τα τινάξει όλα στον αέρα ο Σαμαράς; Μήπως είχε ενημερωθεί ήδη για την ύπαρξη του κοιτάσματος και λόγω των υψηλών εθνικιστικών του φρονημάτων αντέδρασε, για να υπαναχωρήσει λίγο αργότερα και να κατεβάσει τους τόνους, μετά την επίσκεψη που δέχθηκε από συνεργάτη του αμερικανού πρέσβη; Αυτό μάλλον θα περιμένουμε αρκετά ακόμη για να το μάθουμε. Οι χώρες που ενεπλάκησαν στα Ίμια ήταν η Ελλάδα, η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η Ιταλία. Λίγο πριν την κρίση, στη χώρα μας ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κλινήρης, μη μπορώντας ουσιαστικά να ασκήσει τα καθήκοντά του και γύρω του ξέσπασαν έντονα σενάρια διαδοχής. Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, ενώ στη Βουλή παρουσία είχε και το κόμμα Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά. Έχω την αίσθηση πως ο Έβερτ θεωρούσε δεδομένο πως θα βρισκόμασταν σε αδιέξοδο με τον Πρωθυπουργό σε αδυναμία να κυβερνήσει και λόγω της έντονης τουρκικής παρουσίας στο Αιγαίο εκείνο το διάστημα, θα οδηγούμασταν σε πρόωρες εκλογές, όπως άλλωστε έχει συμβεί και στο παρελθόν. Οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές. Στις 15 Ιανουαρίου 1996 παραιτήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και στη θέση του ορκίσθηκε εν μέσω εσωκομματικών εντάσεων και αντιπαραθέσεων με τους Αρσένη και Τσοχατζόπουλο, Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος έδωσε το ΥΠ.ΕΞ. τον Πάγκαλο και διατήρησε στο Εθνικής Αμύνης τον Αρσένη. Σε μια πατριωτική έξαψη, την ημέρα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, ο δήμαρχος Καλύμνου συνοδευόμενος από παράγοντες του νησιού, αλλά όπως λένε φήμες και από Έλληνα δημοσιογράφο, μετέβη στα Ίμια και ύψωσε την Ελληνική σημαία. Ως ηθικός αυτουργός για την ενέργεια αυτή θεωρήθηκε από το περιβάλλον Σημίτη ο Γεράσιμος Αρσένης. Το γεγονός προβλήθηκε στα μέσα, (αυτό επιβεβαιώνει και την παρουσία δημοσιογράφου), το είδαν και στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να σπεύσουν από κει άλλοι «πατριώτες», δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας Χουριέτ, να πάνε στα Ίμια, να κατεβάσουν την Ελληνική σημαία και να υψώσουν την Τουρκική. Το γεγονός μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι της εφημερίδας και παρουσιάστηκε ως πράξη εθνικής υπηρηφάνειας. Εδώ αρχίζει η πραγματική περιπέτεια για την Ελλάδα.

Σημειώστε μόνο πως η ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας όδευε προς εκτόνωση, μέχρι τη στιγμή που τη φούντωσαν δημοσιογράφοι. Έλληνας το ανέφερε σε κεντρικό δελτίο, Έλληνας πρόβαλε την έπαρση της Ελληνικής σημαίας στα Ίμια, Τούρκοι ύψωσαν και πρόβαλαν στο κανάλι της Χουριέτ το αντίστοιχο υλικό από τη δικιά τους ενέργεια, (ο ένας εξ αυτών μάλιστα έμαθα πως ζει στην Αθήνα με τις ευλογίες της Ελληνικής Κυβέρνησης)! Τι όφελος όμως μπορεί να είχαν, αν είχαν οι δημοσιογράφοι αυτοί που ενεπλάκησαν στο γεγονός; Οι ίδιοι μπορεί τίποτε, οι εργοδότες τους, καναλάρχες όμως; Θυμάμαι μόνον πως την περίοδο εκείνη στη χώρα μας γινόταν πολύς λόγος περί «βασικού μετόχου» και επικείμενης νομοθετικής διευθέτησής του. Μετά τα Ίμια δεν ξαναματακούστηκε, (όπως έλεγε η γιαγιά μου) κάτι σχετικό, ούτε εφαρμόστηκε έκτοτε από καμιά Κυβέρνηση κάποια νομοθετική ρύθμιση σχετικά με το θέμα. Σύμπτωση; Θυμίζω επίσης πως στην Τουρκία οι κυκλοφορίες των εφημερίδων είχαν πέσει κατακόρυφα, σε σημείο που μεγάλοι εκδοτικοί οργανισμοί να ζητούν οικονομική ενίσχυση από το Κράτος. Χρειαζόντουσαν λοιπόν κάτι δυνατό και το γεγονός αυτό αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί τους. Άρα τα οφέλη ήταν αμοιβαία.

Τακ-ΙΜΙΑ

Η Ιταλία που όπως είδαμε ανέλαβε την προεδρία της Ε.Ε. μπορούσε αν ήθελε να δώσει τέλος πολύ νωρίτερα στη διένεξη –αν και της ζητήθηκε- αν απλά παρουσίαζε ντοκουμέντα τα οποία αποδείκνυαν πως η ίδια μας παραχώρησε τα Ίμια ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση των Δωδεκανήσων, ως αναπόσπαστο μέρος τους. Εντέχνως όμως το απέφυγε για αρκετό διάστημα επικαλούμενη την απουσία του αρμόδιου υπαλλήλου του Υπουργείου Εξωτερικών της και την αδυναμία να ψάξει κάποιος άλλος να βρει αντίγραφο της σχετικής σύμβασης. Αν παιζόντουσαν κυριαρχικά δικαιώματα της Ιταλίας, θα ευσταθούσε μια τέτοια επίκληση, ή θα έβρισκαν πάσει θυσία τον υπάλληλο και θα τον έφερναν πίσω να αναζητήσει το εν λόγω έγγραφο; Από την άλλη τον Καβαλιέρε, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, δεν θα τον χαλούσε καθόλου η εύνοια των ΗΠΑ, καθώς έτσι θα του ήταν ευκολότερο να αποδείξει στους Ιταλούς πολίτες πως εκτός από μεγάλος επιχειρηματίας είναι και καλός πολιτικός. Η Τανσού Τσιλέρ γνώριζε πολύ καλά πως η Ιταλία διέθετε αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν πως η Τουρκία στην προκειμένη περίπτωση έχει άδικο. Φαίνεται όμως πως την είχαν διαβεβαιώσει, πως θα αργήσει να τα προσκομίσει, γι’ αυτό και εξακολουθούσε να τραβάει στο σχοινί, απαντώντας μάλιστα στη δήλωση από το Βήμα της Βουλής, (στις 29 του μήνα) του Έλληνα Πρωθυπουργού, ο οποίος διέτεινε ότι «σε οποιαδήποτε πρόκληση η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά», πως «την επόμενη μέρα η (ελληνική) σημαία θα έχει κατέβει από τα Ίμια». Ας μην ξεχνάμε πως στην Τουρκία η Τανσούτ Τσιλέρ κυβερνούσε εν μέσω σκανδάλων για διαφθορά και αντιπαραθέσεων με την στρατιωτική ηγεσία. Υπολόγιζε και επιζητούσε τη βοήθεια των ΗΠΑ, ώστε να μπορέσει να επιβληθεί και να γλυτώσει ενδεχόμενο διασυρμό. Στις ΗΠΑ δε ο Μπιλ Κλίντον ενδιαφερόταν να αποκομίσει η χώρα του, (στην ουσία οι εταιρείες που στήριζαν αυτόν και την κυβέρνησή του), τα μέγιστα οφέλη. Ποιος είναι όμως αυτός που συντόνιζε τους πρωταγωνιστές της κρίσης; Συγκεκριμένη απάντηση δυστυχώς δεν έδωσε ποτέ κανείς, αλλά μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε από τις μετέπειτα εξελίξεις πως πρόκειται για τους αθέατους διαχειριστές της τύχης του πλανήτη, αυτούς που στην ουσία βρίσκονται πίσω από κυβερνήσεις, Βασιλείς και αρχηγούς Κρατών και κατευθύνουν με τα όργανα που δημιούργησαν για το σκοπό αυτό άπαντες, με κύριο στόχο τον παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο. Κατά καιρούς ακούμε για λέσχες, στις οποίες ανήκουν πολιτικοί, επιχειρηματίες, επιστήμονες κ.λπ. όπως η Bilderberg, η τριμερής συμμαχία, η pax(=ειρήνη) americana κ.ά. (η τελευταία δεν πολυακούγεται, ίσως γιατί είναι ανώτερη από τις δύο πρώτες). Παρόμοια ιδεολογία αναπτύχθηκε πριν από τρεις αιώνες με κύριους εκφραστές μεταξύ άλλων τους Βολταίρο, Ζαν-Ζακ Ρουσώ, Καντ, Φουριέ, Ουγκώ, Τολστόι κ.ά. και που κατέληξε εν μέσω εντάσεων και ανατροπών στην ίδρυση στη Ρώμη το 1892 του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης, ως οργάνωση ιδιωτικού χαρακτήρα. Θυμηθείτε και το πρωτοσέλιδο μεγάλης τουρκικής εφημερίδας, η οποία κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Η PAX AMERICANA ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ»! Μήπως οι Τούρκοι δημοσιογράφοι μ’ αυτόν τον τρόπο μας έλεγαν για το ποιοι κρυβόντουσαν πίσω απ’ τα γεγονότα;

Αγρ-ΙΜΙΑ

Εκείνο βέβαια που ενδιαφέρει εμάς περισσότερο ως πολίτες αυτού του Κράτους είναι η στάση που τήρησαν οι Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί στο όλο θέμα. Εύλογα λοιπόν μας δημιουργούνται ερωτήματα όπως, αν οι κυβερνώντες μας αγνοούσαν αυτό που γνώριζαν και οι πέτρες, πως το Αιγαίο είναι γεμάτο πετρέλαιο και γιατί περιμένουμε, (μέχρι και σήμερα), να μας το αντλήσουν άλλοι και δεν συμμετέχουμε κι εμείς στο παιχνίδι, όπως έγινε με το μοναδικό κοίτασμα που εκμεταλλευτήκαμε στον Πρίνο της Θάσου; «Όταν στο βάλτο μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια», λέει μια παλιά λαϊκή παροιμία. Το φίδι από την τρύπα έμελλε να το βγάλουν Έλληνες αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού, οι οποίοι ορκίστηκαν υπακοή στο σύνταγμα, υποταγή εις τους ανωτέρους τους και να εκτελούν προθύμως και άνευ αντιλογίας τις διαταγές τους. Η αμηχανία, ή αν θέλετε η προχειρότητα με την οποία αντιμετώπισε η Ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία το θέμα, έφερε τη χώρα στα πρόθυρα του πολέμου και έγινε αιτία να χαθούν τρεις αθώες ζωές. Το αν το ΚΥΣΕΑ έλαβε χώρα στη Βουλή και όχι στο Πεντάγωνο, για λόγους υποβάθμισης του γεγονότος και κατευνασμού των πνευμάτων, εμένα δε μου λέει τίποτα! Κρίνω απ’ αυτά που βλέπω και διαφαίνεται ξεκάθαρα πως φερθήκαμε ως πρωτάρηδες εκεί που θα έπρεπε να φανούμε έμπειροι και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί ο Σημίτης να ήταν φρέσκος στην Πρωθυπουργία, αλλά στην πολιτική ήταν μια ζωή. Έζησε από κοντά την κρίση του ‘87 με το Σισμίκ, αλλά και γνώριζε πολύ καλά τις διεθνείς συνθήκες, τις οποίες είχε υπογράψει η Ελλάδα και είχε αποκομίσει εμπειρίες από τις συνεχείς διενέξεις των δύο χωρών. Η διαταγή που δόθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ήταν να κατέβει αμέσως η σημαία, που ύψωσαν οι Τούρκοι δημοσιογράφοι και να φυλαχθεί η ανατολική Ίμια. Για τη δυτική τίποτα! Στο μεταξύ κατέφθαναν στο σημείο της διένεξης το ένα μετά το άλλο Ελληνικά και Τουρκικά πολεμικά πλοία και έπαιρναν θέσεις μάχης. Η ένταση σιγά – σιγά κορυφωνόταν. Μου είναι αδύνατο να δεχθώ πως η στρατιωτική ηγεσία κώφευε στις φωνές των καταδρομέων μας, που ανέφεραν πως στη δυτική Ίμια υπάρχει τουρκική παρουσία και δεν έσπευσε άμεσα να το ελέγξει. Τι περίμεναν, να πέσει το σκοτάδι και να πάρουν οδηγίες; (Το γεγονός πως από το μεσημέρι της 30ης Ιανουαρίου είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι κομάντος στη δυτική Ίμια και τους έβλεπαν οι Έλληνες, περιγράφεται σε συνέντευξη Έλληνα καταδρομέα στην πρόσφατη εκπομπή για τα Ίμια «Αθέατος κόσμος» του Κώστα Χαρδαβέλλα).

Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα που εγείρεται λοιπόν είναι γιατί δεν αποβιβάστηκαν και στη Δυτική Ίμια Έλληνες κομάντος από την πρώτη στιγμή της έντασης, ερώτημα που προκάλεσε ακόμη και στον τότε Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Ινάλ Μπατού έκπληξη! Δεν αποτελούσε η δυτική Ίμια Ελληνικό έδαφος και δεν έχριζε φύλαξης; Γιατί λοιπόν δεν πήγε κι εκεί στρατός; Μήπως ήταν προσυνεννοημένο να μην πάει; Ο Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ ανέφερε στην Τσιλέρ πως, «αν καταλάβουμε εμείς τη δεύτερη Ίμια το πρόβλημα θα λυθεί». Πού το ήξερε; Και πώς ήξεραν οι επικεφαλείς του τουρκικού ναυτικού πως οι δυνάμεις τους, οι οποίες επρόκειτο να πάνε στη δυτική Ίμια δεν θα αναχαιτιζόντουσαν από τις δικές μας; (από το βιβλίο «ΙΜΙΑ» των Έλλις – Ιγνατίου). Σ’ αυτές τις ερωτήσεις δεν δόθηκαν ποτέ ικανοποιητικές απαντήσεις, πράγμα που μας κάνει να υποθέσουμε πως η απόφαση ήταν προειλημμένη και τη γνώριζαν και οι δύο πλευρές: ανατολική Ίμια Έλληνες, δυτική Τούρκοι.

Συντρ-ΙΜΙΑ

Με (εσκεμμένη;) καθυστέρηση η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα με επικεφαλής τον Τόμας Νάιλς ενημέρωσε τις ΗΠΑ πως υπάρχει ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, (η πρώτη αναφορά έγινε σε σήμα της πρεσβείας προς τις ΗΠΑ στις 26 Ιανουαρίου, ένα μήνα αργότερα από την αρχή των γεγονότων!), πράγμα αδιανόητο για μια τέτοια υπηρεσία, που σαν αποστολή έχει την αναφορά ακόμη και της παραμικρής δραστηριότητας στους ανωτέρους της. Δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί δεν αναφέρθηκαν εγκαίρως όλες οι κινήσεις πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Σίγουρα όμως η Πρεσβεία για να πράξει έτσι είχε ήδη τις εντολές της. Όταν με καθυστέρηση οι Έλληνες επιτελείς διαπίστωσαν τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου την ύπαρξη Τούρκων κομάντος πάνω στη δυτική Ίμια αποφάσισαν να στείλουν ελικόπτερο να επιβεβαιώσει αυτό που από το μεσημέρι της προηγούμενης φώναζαν όλοι. Οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες και η πτήση ιδιαίτερα επικίνδυνη. Στο ελικόπτερο επέβαιναν τρεις Έλληνες αξιωματικοί. Αποστολή τους: να διαπιστώσουν αν υπάρχουν Τούρκοι και πόσοι πάνω στη δυτική Ίμια Το ελικόπτερο έκανε δύο περάσματα πάνω από το νησί και κατά την επιστροφή του κατέπεσε στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι τρεις επιβαίνοντες. Η ένταση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Είναι η στιγμή που έπρεπε να παρθούν μοιραίες αποφάσεις: χτυπάμε ή όχι; Την απόφαση αυτή φαίνεται να την πήραν οι ΗΠΑ, μετά από σχετικό τηλεφώνημα προς τις δύο πλευρές με την εντολή «να κάτσουν στ’ αυγά τους» κι έτσι η ένταση αποκλιμακώθηκε. Οι στρατιωτικές δυνάμεις απομακρύνθηκαν υπό την επίβλεψη του 6ου αμερικανικού στόλου, όλα τέθηκαν σε κατάσταση status quo ante, (στην προ της έντασης κατάσταση) και η Ελλάδα προσωρινά έστω, δεν έθεσαν θέμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων. Ήταν άραγε κι αυτό μέρος της συμφωνίας Ελλήνων – Αμερικάνων; Ο στόχος τελικά εν μέρει επετεύχθη, τα πνεύματα ηρεμούν και οι εγγυητές πατούν πόδι στο Αιγαίο.

Τα συντρίμμια του ελικοπτέρου ανασύρθηκαν, αλλά δεν επετράπη ποτέ να φωτογραφηθούν, ούτε να παρουσιαστούν από τα ΜΜΕ. Εστάλησαν μόνο για εξέταση(;), ώστε να διαπιστωθεί ο λόγος πτώσης, ο οποίος τελικά αποδόθηκε επίσημα στην εύκολη λύση, αυτή του ανθρωπίνου λάθους, (vertigo). Στη συνείδηση όλων μας όμως πλανάται η πεποίθηση πως το ελικόπτερο κατερρίφθη από τουρκικά πυρά. Ίσως φαντάζει τρελό για να ‘ναι αληθινό, μα για σκεφτείτε, στο ένα νησί εμείς, στο άλλο οι Τούρκοι, σκοτώνονται οι τρεις δικοί μας στο ελικόπτερο, σώζονται, (προσωρινά όμως) οι Τούρκοι στο άλλο νησί, για να χάσουν τρεις απ’ αυτούς στη συνέχεια τη ζωή τους, ο πρώτος σε τροχαίο, ο δεύτερος από πυρά εξτρεμιστή στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και ο τρίτος απλά αγνοείται, πολύ πιθανόν όμως να τον έχουν «πεθάνει» κι αυτόν! Για τους δύο πρώτους θυμάμαι πως έσπευσαν τα τουρκικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν το γεγονός με κάθε λεπτομέρεια. Ήθελαν μήπως να μας δείξουν πως και η άλλη πλευρά πλήρωσε παρόμοιο τίμημα; Μην ξεχνάτε πως η απώλεια είναι η καλύτερη προειδοποίηση!

Δοκ-ΙΜΙΑ

Πολλά γράφτηκαν στις εφημερίδες, πολλές ώρες εκπομπών στις τηλεοράσεις, όλοι έσπευσαν να αναλύσουν το θέμα απ’ άκρη σ’ άκρη. Άπαντες οι μεγαλοδημοσιογράφοι αφιέρωναν ξανά και ξανά τηλεοπτικό χρόνο φιλοξενούντες κάθε ειδικό για να μας πουν τι; Απαντήσεις ουσίας όμως δεν πήραμε ποτέ. Μας μετέδωσαν την πεποίθηση πως επρόκειτο για μια ακόμη συνηθισμένη διεκδίκηση του κακού μας γείτονα, αυτή τη φορά όμως λίγο πιο έντονη. Τελικά το μόνο που καταφέραμε ως χώρα ήταν να φορτωθούμε με μια σειρά νέες διεκδικήσεις της γείτονος, υπό τον όρο αυτή τη φορά «γκρίζες ζώνες».

Αξίζει όμως να αναφερθούμε, σε μερικά συγγράμματα, με σειρά έκδοσης όπως αυτό του ναυάρχου Λυμπέρη, «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες», στο οποίο ο ίδιος υποστηρίζει την άποψη πως η πολιτική ηγεσία δεν τον άφησε εν τέλει να κάνει το καθήκον του, εννοώντας προφανώς τη σύγκρουση, αλλά αφήνει και αιχμές για το καθεστώς που επικρατεί στις σχέσεις ανάμεσα στα επιτελεία του στρατού. Ένα είδος ανταγωνισμού μεταξύ των αρχηγών των όπλων και μια θα έλεγα προσπάθεια υπονόμευσης του έργου του ενός από τον άλλον. Δείχνει πως ούτε και υπό την απειλή πολέμου δεν είναι δυνατόν να υπάρξει σύμπνοια. Ή μήπως γνώριζαν πως πόλεμος δεν επρόκειτο να γίνει; Αυτό άλλωστε μαρτυρεί και το γεγονός πως τα τουρκικά πολεμικά πλοία είχαν καλυμμένα τα οπλικά τους συστήματα. Όπως και να ‘χει όμως δεν καθίσταται άμοιρος ευθυνών, καθώς αποκλειστικά και μόνον δικό του έργο αποτελούσε η προάσπιση των από τη θάλασσα εθνικών μας συνόρων. Δεν θα επεκταθώ τώρα περισσότερο, μπορεί όμως να αφιερώσω και σ’ αυτόν μια ανάρτηση, καθώς το υλικό γύρω από τις ενέργειές του είναι αρκετά ενδιαφέρον, γιατί αν το κάνω στο τέλος αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι θέμα ανάρτησης, αλλά βιβλίο ολόκληρο. Αν μπορούσα πάντως, θα έβαζα αυτόν μαζί με μερικούς ακόμη πολιτικούς στη μοιραία πτήση και όχι τους τρεις αθώους αξιωματικούς μας.

Ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στο δικό του απολογητικό κατ’ εμέ βιβλίο, «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα, 1996-2004» αναφέρει σχετικά με την κρίση πως προσπάθησε να αποφύγει με κάθε τρόπο μια ενδεχόμενη πολεμική αναμέτρηση, καθώς απ’ αυτήν θα βγαίναμε χαμένοι, (και σωστά), επειδή πέραν των όποιων απωλειών, η οικονομία και γενικά η Ελλάδα θα γύριζε πολλά χρόνια πίσω. Δεν αναφέρει πουθενά όμως, αυτό που γνωρίζουμε όλοι, αν δηλαδή είχε ενημερωθεί για τα κοιτάσματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή, είτε αυτός είτε ο κύριος Παπανδρέου τον οποίο διαδέχθηκε. Αδυνατώ να πιστέψω πως δεν γνώριζε κάτι, γιατί πρώτον θεωρώ πως είναι πανέξυπνος και δεύτερον φημολογείται πως εκείνο τον καιρό αποτελούσε ενεργό μέλος της τριμερούς επιτροπής, η οποία ήταν σίγουρα ενήμερη. Άρα είτε γνώριζε και αναγκάστηκε με κάποια ανταλλάγματα να συμβιβαστεί, είτε δεν αποτελούσε προτεραιότητα γι’ αυτόν ο ορυκτός μας πλούτος. Το βιβλίο «ΙΜΙΑ» των Έλλις – Ιγνατίου αναφέρει πως «ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Γκλιν Ντέιβς χαρακτήρισε τον Έλληνα Πρωθυπουργό ως σοβαρό ηγέτη που κάνει αυτά που υπόσχεται σε αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου»! τι υποσχέθηκες κύριε Σημίτη και τι υποσχέθηκε ο κύριος Παπανδρέου που προφανώς δεν τήρησε; Μήπως να παραχωρήσετε τα κοιτάσματα πετρελαίου; Ήταν σύμπτωση ότι όλα τα ΜΜΕ λίγο καιρό πριν στράφηκαν εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, ή μήπως αντίποινα της απιστίας του; Και σεις κύριε Σημίτη τι ανταλλάγματα πήρατε για να τηρήσετε τις υποσχέσεις σας; Μήπως την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και την Πρωθυπουργία για δύο τετραετίες αντί για μία; Μήπως κάτι ανώτερο απ’ αυτά; Σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορεί να θεωρήσει κανείς πως υποσχεθήκατε να ευχαριστήσετε από το Βήμα της Βουλής τις ΗΠΑ –δήλωση υποταγής- η οποία άφησε «παγωτό» ακόμη και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και μας εξευτέλισε διεθνώς. Το μόνο θετικό που θυμάμαι να είδαμε εκείνη τη χρονιά από τις ΗΠΑ ήταν η στήριξή τους στη διεκδίκηση από την Αθήνα των Ολυμπιακών αγώνων του 2004. Ήταν κι αυτό μέρος κάποιας συμφωνίας, τι να πω!

Λίγους μήνες πριν, οι δημοσιογράφοι Έλλις και Ιγνατίου εκδίδουν το βιβλίο με τον τίτλο «ΙΜΙΑ», σε μια προσπάθεια να διαφωτίσουν τα γεγονότα μέσα από σειρά μαρτυριών, αλλά και απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ ΗΠΑ και της εδώ Πρεσβείας τους. Ομολογώ πως ξεκίνησα να το διαβάζω με ιδιαίτερη προσοχή, αλλά σύντομα μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως προσπαθούσε να μας μπλέξει περισσότερο και πως θα υπήρχαν κι εδώ αναπάντητα σημεία. Όταν ας πούμε στις πρώτες 25 – 30 σελίδες διάβασα τέσσερις φορές πως η κρίση δεν ήταν δημιούργημα των ΗΠΑ και πως αυτοί ήταν που ενδιαφέρθηκαν περισσότερο και απ’ τις δύο πλευρές να επιλύσουν τη διένεξη, επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες μου για το αντίθετο και κατάλαβα πως δεν έχω να περιμένω κάτι καινούργιο πέραν ίσως από μια ακόμη προσπάθεια να εδραιωθεί στη συνείδησή μας η άποψη του ρόλου των ΗΠΑ ως εγγυήτριας δύναμης στο Αιγαίο. Ο κύριος Ιγνατίου βέβαια αποτελεί έμπιστο πρόσωπο του State Department, και των επιτελών του, καθώς παλαιότερα σ’ αυτόν εμπιστεύθηκε(;) ο Henry Kissinger προς δημοσίευσιν τα «μυστικά αρχεία» του. Αν λοιπόν και τα τωρινά αποτελούν παρόμοιας διαβάθμισης ντοκουμέντα, τότε καταλαβαίνετε την πραγματική τους αξία. Γιατί όμως επέλεξαν αυτήν την περίοδο για την έκδοση του βιβλίου τους; Και γιατί εφημερίδες όπως ο «Κόσμος του Επενδυτή» προσέφερε το Νοέμβριο dvd με δύο -πρόσφατες- εκπομπές του Κώστα Χαρδαβέλλα για το γεγονός; Μας προαναγγέλλουν κάτι ή απλά έτσι έτυχε;

Τσαλ-ΙΜΙΑ

Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης την περίοδο της κρίσης ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος με τη σειρά του περίμενε κάποια στιγμή να κυβερνήσει τον τόπο. Σύμφωνα με συζητήσεις σχετικές με έγγραφο, το οποίο φαίνεται πως διέρρευσε ή υπεκλάπη από τις Αμερικανικές υπηρεσίες, ο Κώστας Σημίτης θα κυβερνούσε μια μόνο τετραετία, δηλαδή ως το 2000. Η ύπαρξη λίστας Πρωθυπουργών μου επιβεβαιώθηκε από δύο διαφορετικές πηγές, ωστόσο απ’ ότι γνωρίζω ποτέ δεν βγήκε στην επιφάνεια. Στη συνέχεια θα τον διαδεχόταν ο Έβερτ για άλλη μία, μετά θα είχαμε για δύο τετραετίες το Γιώργο Παπανδρέου και στη συνέχεια άλλες δύο τον Κώστα Καραμανλή. Φαίνεται λοιπόν να υπήρχε από τότε πρόβλεψη κυβερνήσεων για την Ελλάδα μέχρι περίπου το έτος 2020!!! Προφανώς ο Έβερτ δεν το γνώριζε και θεωρούσε πως θα ήταν μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ο επόμενος Πρωθυπουργός της χώρας, ή τουλάχιστον έτσι του υποσχέθηκαν. Βλέποντας όμως πως οι ΗΠΑ, ακόμη και εν μέσω κρίσης στηρίζουν Σημίτη, έγινε μπαρούτι και εξαπέλυσε μύδρους από το Βήμα της Βουλής κατά των Αμερικανών, κατηγορώντας τους ευθέως πως αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την κρίση. Ίσως είναι η μοναδική φορά στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας, που Έλληνας πολιτικός, αρχηγός κόμματος εξουσίας, μίλησε με τόσο σκληρό τρόπο εναντίον των ΗΠΑ και γι’ αυτό και μόνο του αξίζουν συγχαρητήρια! Ύστερα απ’ αυτό βέβαια ούτε να τον δουν δεν ήθελαν οι Αμερικανοί, ωστόσο φημολογείται πως μέσω του πρεσβευτή τους στην Αθήνα, επεδίωξαν μια ακόμη προσέγγιση για να τον συνετίσουν, αυτή τη φορά μάλιστα στην κατοικία του. Δεν τα κατάφεραν όμως γι’ αυτό και αναγκάστηκαν να προχωρήσουν στο plan B, ενεργοποιώντας τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος ανέλαβε την αρχηγία της ΝΔ το 1997 και έδωσαν δεύτερη τετραετία εξουσίας στο Σημίτη. Επειδή λοιπόν το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2004 θα είχε τρεις συνεχείς διακυβερνήσεις, θα έπρεπε να αναλάβει την εξουσία η ΝΔ. Ο Σημίτης φαίνεται να γνώριζε ότι θα χάσει το 2004, γι’ αυτό πιστεύεται πως παρέδωσε την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, λίγο πριν τις εκλογές του ιδίου έτους. Έτσι, αν και αρχικά ο κος Καραμανλής επροορίζετο να κυβερνήσει κάπου το 2012, σύμφωνα πάντα με τη λίστα, ανέλαβε όπως είδαμε καθήκοντα το 2004, «τρώγοντας» ουσιαστικά τον Γιώργο Παπανδρέου. Ως αντάλλαγμα του «παρέδωσε» την εξουσία λιγάκι νωρίτερα και μάλιστα με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Για να κυβερνήσεις αυτό τον τόπο Μιλτιάδη μου, πρέπει να είσαι βασιλικότερος του βασιλέως, (ποιο Αμερικανός από τους Αμερικανούς), αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Συμπεράσματα

Ιστορικά, όποτε στην Τουρκία κυριαρχούσαν οι σοσιαλδημοκράτες, πάντοτε στο Αιγαίο δημιουργούνταν μια «νησιωτική κρίση». Στα Ίμια για παράδειγμα, στην κυβέρνηση συνεργασίας υπό την Τσιλέρ, υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Ντενίζ Μπαϊκάλ, ο Υπουργός Ενέργειας της κυβέρνησης Ετζεβίτ, όταν ξεκίνησε η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Σας λέει κάτι αυτό;

Οι Αμερικανοί προτίμησαν να εμπλέξουν και τους δυο μας στην κρίση, γιατί φαίνεται πως τα κοιτάσματα πετρελαίου που τους ενδιαφέρουν επεκτείνονται και σε τουρκικό έδαφος. Από την άλλη, μ’ εμάς μπορούσαν να συνεννοηθούν καλύτερα, ενώ οι Τούρκοι θα αποτελούσαν γι’ αυτούς τον ιδανικότερο μοχλό πίεσης. Δυστυχώς γι’ αυτούς όμως δεν «τους έκατσε», τουλάχιστον τότε, οπότε αναμένουμε να δούμε πώς θα το δρομολογήσουν μελλοντικά.

Ελλάδα και Τουρκία δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν μόνοι οι δυο τους για διμερή θέματα. Πάντα στο τραπέζι βρισκόντουσαν μεσολαβητές, οι οποίοι κατεύθυναν τη συζήτηση. Κι αυτό γιατί απλούστατα ο ένας γνωρίζει πολύ καλά τον άλλον, άρα δεν μπορεί να πει ψέματα, οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξουν σε λύσεις, κάτι που προφανώς δεν συμφέρει τους μεγάλους. Οι μοναδικές φορές ίσως είναι η πρόσφατη συνάντηση Παπούλια – Ερτογάν στο Ντουμπάι και η «μυστική» μεταξύ Μητσοτάκη – Οζάλ στη Βιέννη πριν χρόνια, η οποία και οδήγησε σε ναυάγιο. Θα μου πείτε πως με το Μητσοτάκη συνομιλητή δεν χρειάζονται διαμεσολαβητές, αυτός είναι «βασιλικότερος του βασιλέως».

Επίλογος

Όσο και να προσπάθησα, δεν κατάφερα να συμμαζέψω περισσότερο το κείμενο κι έτσι βγήκε αρκετά μεγάλο. Ελπίζω να αντέξατε να το διαβάσετε και να το απολαύσετε μέχρι τέλους. Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα, αλλά το θέμα έχει καλυφθεί με κάθε λεπτομέρεια από όλους όσους ασχολήθηκαν μαζί του, οπότε αν κάποιος θελήσει περεταίρω πληροφορίες μπορεί εύκολα να τις βρει. Έδωσα ιδιαίτερη σημασία στα παρασκήνια, τα οποία πάντοτε μας δίνουν περισσότερα στοιχεία για τους πραγματικούς στόχους αυτών των γεγονότων, τα παρουσίασα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Μια καταπληκτική ιστορία

Εισαγωγή

Εισακούγοντας την επιθυμία σας να γράφω τακτικότερα, επανέρχομαι σήμερα με ένα επίκαιρο θέμα, αυτό της εκλογής του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, με μια σειρά από στοιχεία που έφτασαν στ’ αυτιά μου από πρωτοκλασάτα στελέχη της καμπάνιας Σαμαρά και όχι μόνο, και που στα παρασκήνια συζητιόντουσαν χαμηλόφωνα μεν, έντονα δε! Δεν έχω σκοπό να σας «στεναχωρήσω», ούτε να πάρω θέση σε όλα όσα άκουσα. Θα μεταφέρω απλά τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου, συνδυαζόμενα με κάποια γεγονότα των τελευταίων ετών, που εμένα με έβαλαν σε υποψίες και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Πριν με χαρακτηρίσετε καχύποπτο ή φαντασιόπληκτο, μελετήστε τις συγκυρίες που παραθέτω και σκεφτείτε αν αποτελούν απλές συμπτώσεις.

Η εκλογική διαδικασία

Έτσι όπως τα έλεγα κι εγώ και όπως προέβλεπαν όλοι οι δημοσκόποι, η περασμένη Κυριακή ήταν γιορτή για τον Αντώνη Σαμαρά και συννεφιασμένη για τη Ντόρα Μπακογιάννη. Το χτύπημα διπλό για την οικογένεια Μητσοτάκη για τους αναφερθέντες λόγους και η απογοήτευση στο πρόσωπο της αξιοπρεπούς κατά τα άλλα πολιτικού, απ’ άκρη σ’ άκρη ζωγραφισμένη. Βέβαια τίποτα δεν χάθηκε για την ίδια, καθώς παραμένει ένα απ’ τα δυνατά χαρτιά της παράταξης με πολλούς οπαδούς και παράγοντες εντός κι εκτός Ελλάδος που την στηρίζουν, κάτι που έτρεξε να το παραδεχθεί από την αρχή κιόλας ο νέος αρχηγός, για να έχει καλού κακού τα νώτα του καλυμμένα και να αποφύγει πιθανή αμφισβήτηση. Καθόλου τυχαίο το ότι ο ίδιος ανέφερε πως «όλα όσα έγιναν, σφουγγάρι». Εκείνο που προκάλεσε αίσθηση ήταν το γεγονός πως η κυρία Μπακογιάννη έκανε τις δηλώσεις αποδοχής της ήττας της σχετικά νωρίτερα απ’ ότι νομίζαμε. Δύο μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν οι λόγοι που την οδήγησαν σε αυτήν της την κίνηση: ή ότι οι δικοί της εκλογικοί αντιπρόσωποι είχαν επεξεργαστεί και ανακοινώσει στην ίδια νωρίτερα μεγαλύτερο όγκο αποτελεσμάτων από ότι ο κύριος Σιούφας, ή ότι ήξερε εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Κατά τη γνώμη μου ισχύει μάλλον το δεύτερο, μιας και η διαφορά των δύο πρώτων όταν έγιναν οι ανακοινώσεις ήταν μικρή και ο όγκος των ανακοινωθέντων αποτελεσμάτων όχι πάνω από 30%.

Οι πληροφορίες που ακούγονταν στους στενούς κύκλους των δύο υποψηφίων και οι οποίες μου μεταφέρθηκαν από ανθρώπους που δεν έχω λόγους να αμφισβητήσω, αλλά και μια σειρά γεγονότων που προηγήθηκαν, ακολούθησαν και τις ενισχύουν, με κάνουν να αντιληφθώ πως κάτι μας διέφυγε. Δυστυχώς η εκλογική διαδικασία δεν ήταν και τόσο αγνή όσο θα ήθελαν να πιστέψουμε πως είναι. Αποτελεί την αιχμή μιας σειράς διεργασιών οι οποίες κρατούν χρόνια, με μόνο σκοπό την εκτέλεση ενός «σχεδίου», αυτού της εκλογής του κυρίου Σαμαρά στη θέση του τιμονιού της ΝΔ. Πότε όμως καταστρώθηκε αυτό το σχέδιο, από ποιον και με τι ανταλλάγματα; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά και ας γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω να θυμηθούμε γεγονότα, πολλά από τα οποία πέρασαν απαρατήρητα, να τα συνδέσουμε μεταξύ τους και να διαπιστώσουμε αν αυτοί που τα συζητούν σήμερα έχουν κάποια βάση.

Η αρχή και το τέλος της ΠΟΛ.ΑΝ.

Όπως θα θυμάστε ο κύριος Σαμαράς υπηρέτησε την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως Υπουργός Εξωτερικών, απολύθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων/νο Καραμανλή εξ αιτίας του Σκοπιανού και δημιούργησε την Πολιτική Άνοιξη, αποσπώντας βουλευτές από τη ΝΔ, με αποτέλεσμα να ρίξει την Κυβέρνηση. Θυμίζω πως ο τελευταίος βουλευτής που αποχώρησε απ’ το κόμμα της ΝΔ, ήταν ο Γιώργος Συμπιλίδης, ο μετέπειτα, όχι φυσικά τυχαία, γενικός διευθυντής της ΠΟΛ.ΑΝ. Το κόμμα τα πήγε σχετικά καλά στις εκλογές του 1993, μπαίνοντας στη βουλή και δίνοντας στην ουσία το προβάδισμα στο ΠΑΣΟΚ, αφού οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ανήκαν στη ΝΔ. Ο κόσμος αντέδρασε θετικά στο εγχείρημα Σαμαρά και όλοι ανέμεναν πως το μέλλον του κόμματος θα είναι λαμπρό! Ο ιδεολογικός προσανατολισμός της ΠΟΛ.ΑΝ. χαρακτηρίστηκε από τους Αμερικανούς ως εθνικιστικός, αφού αντιτίθετο στις ενέργειές τους και προάσπιζε τα εθνικά μας συμφέροντα. Ένα από τα βασικά συνθήματα της εποχής ήταν το «Η Μακεδονία είναι Ελληνική». Οι προοπτικές ήταν αρκετά θετικές, καθώς την εποχή εκείνη ήταν στην επικαιρότητα το Σκοπιανό και η διεκδίκηση από τη γείτονα του ονόματος Μακεδονία. Η Αμερικανική πλευρά παρακολουθούσε σαφώς προβληματισμένη και με προσοχή τις κινήσεις του νέου πολιτικού σχηματισμού, καθώς οι απόψεις του ίσως μελλοντικά δημιουργούσαν εμπόδια στην εφαρμογή των δικών της σχεδίων στην περιοχή, όπως κι έγινε.

Η χάρη θέλει αντίχαρη

Τον Ιανουάριο του 1996 μεσουρανούσε η υπόθεση των Ιμίων, (στην οποία σκοπεύω όπως έχω δεσμευτεί, μελλοντικά να αναφερθώ). Όπως θα θυμάστε αυτός που θεωρήθηκε ως η αιτία να διαρρεύσει το θέμα στα ΜΜΕ ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος φέρεται ότι έδωσε πληροφορίες που πιθανόν γνώριζε πριν το ξέσπασμα της κρίσης, στο δημοσιογράφο Αντώνη Φουρλή, ώστε αυτός με τη σειρά του να τις διοχετεύσει στον Τύπο και να πάρει το θέμα την έκταση που πήρε. Η αγανάχτηση της Αμερικανικής πλευράς ήταν εμφανής, καθώς αναγκάστηκαν να αναπροσαρμόσουν τις επιδιώξεις τους, δίχως φυσικά το ατυχές αυτό γεγονός να αποτέλεσε την κύρια αιτία της αλλαγής των σχεδίων τους, (αν και συνηγόρησε). Θα μπορούσαν βέβαια να «εξαφανίσουν» τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά αντ’ αυτού φαίνεται να αποφάσισαν να τον προσεγγίσουν για να δούνε «πού το πάει», αλλά και ποιοι ενδεχομένως να κρύβονται πίσω του. Έτσι, στις 30 Ιανουαρίου 1996, διαρρέει η πληροφορία ότι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τόμας Νάιλς, έστειλε τον πολιτικό του σύμβουλο, Ρόμπερτ Μπέκερ να συναντήσει το γενικό διευθυντή του κόμματος, Γιώργο Συμπιλίδη. Μεταξύ των θεμάτων που ακούστηκε πως συζητήθηκαν ήταν και ο μετριασμός των τόνων του κυρίου Σαμαρά στο θέμα των Ιμίων. Και επειδή τίποτα δεν γίνεται χωρίς αντίκρισμα, γιατί να μην υποθέσουμε πως έγινε και κάποιου άλλου είδους διαπραγμάτευση, η οποία και άλλαξε ριζικά τα μελλοντικά σχέδια της ΠΟΛ.ΑΝ. με «υποσχέσεις» οι οποίες ξεπληρώνονται σήμερα; Θα μου πείτε πως τα βλέπω όλα συνωμοτικά, αλλά ακολουθείστε τη συνέχεια των γεγονότων και δείτε πώς κολλάνε και τα επόμενα!

Είναι τυχαίο ότι το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά ξαφνικά σταματά τις εθνικιστικές κορώνες και μετριάζει, για να μην πω αλλάζει κατά 180ο, τη στάση του στο θέμα των Ιμίων; Στις 22 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, (1996), διεξάγονται βουλευτικές εκλογές στη χώρα μας. Το κόμμα της ΠΟΛ.ΑΝ. λαμβάνει 2,94% και δεν καταφέρνει για λίγους μόνο ψήφους να μπει στη Βουλή, τη στιγμή που όλοι το θεωρούσαν σίγουρο. Ο αρχηγός του δεν ζήτησε, αν και θα μπορούσε, την καταμέτρηση των άκυρων ψηφοδελτίων, τα οποία ήταν σχεδόν 200.000, αλλά άφησε το θέμα να περάσει χωρίς καμιά αντίδραση. Μετά από λίγο καιρό διαλύει το κόμμα του. Τυχαίο κι αυτό ή μήπως σημαίνει κάτι;

Επιστρέφω σε λίγο

Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Ο κύριος Σαμαράς μένει στην αφάνεια για αρκετό χρονικό διάστημα, επανέρχεται στη ΝΔ το 2007 από τον κύριο Καραμανλή, ξεκινώντας από την Ευρωβουλή, (μήπως για να γίνει αποδεκτός και στους κόλπους της Ευρώπης;), υπουργοποιείται προς το τέλος της θητείας της ΝΔ, (Υπουργείο Πολιτισμού), για να μην τσαλακωθεί το προφίλ του, γίνεται παγκοσμίως γνωστός με τα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης, οπότε το (Αμερικανικό) άστρο του άρχισε να ανατέλλει τη στιγμή που έγερνε προς δυσμάς αυτό του Καραμανλή, και νάτος τώρα στο τιμόνι του κόμματος, του οποίου έγινε αιτία να χάσει την εξουσία πριν από 16 χρόνια. Σημειωτέον δε, ότι από τη στιγμή που επέστρεψε ο κύριος Σαμαράς στη ΝΔ, σταμάτησαν οι μέχρι τότε εγκάρδιες σχέσεις μας με τη Γερμανία, (η χώρα αυτή έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια προς την Ελλάδα, καθώς πολλά μεγάλα έργα στη χώρα μας έγιναν από γερμανικές εταιρείες, όπως λ.χ. το αεροδρόμιο των Σπάτων, ο εκσυγχρονισμός του ΟΤΕ από τη Siemens κ.ά.). Η δε κυρία Μέρκελ που σε κάθε σύνοδο έβρισκε λίγο χρόνο να «τα λέει» με τον κύριο Καραμανλή, μετά απ’ αυτό ούτε στο περιθώριο δεν επιθυμούσε να τον συναντήσει.

Τα πρότυπα διακυβέρνησης

Θυμίζω πως στη χώρα μας την περίοδο μέχρι το 2005 μεσουρανούσαν πολιτικοί της «Γερμανικής Σχολής», όπως οι κκ. Σημίτης, Παπούλιας, Στεφανόπουλος, Πάγκαλος, Σουφλιάς, Μπακογιάννη (ναι καλά διαβάσατε), κ.ά., γι’ αυτό και οι επιρροές στις Κυβερνήσεις μας ήταν Γερμανικής φύσεως. Ο κύριος Καραμανλής ίσως ήταν ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε να το παίξει ανεπηρέαστος, γι’ αυτό και προτίμησε να στραφεί προς τη Ρωσία, μια χώρα που δύσκολα μπορούν να την ελέγξουν παγκόσμια συμφέροντα. Επίσης αναφέρω πως η Γερμανία ήταν η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που αντιτίθετο σθεναρά στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. οπότε τα οφέλη ήταν αμοιβαία, ενώ όποιος πολιτικός είχε την εύνοιά της θα μπορούσε ευκολότερα να αναρριχηθεί στο τιμόνι της Ένωσης, (μήπως αυτό ήταν κρυφή επιθυμία του Κώστα Σημίτη μετά τη θητεία του στο Μαξίμου;). Σήμερα από τους παραπάνω πολιτικούς κανείς δεν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στα δρώμενα της χώρας μας. Οι δύο που ΄χουν απομείνει, ο κύριος Παπούλιας ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει περιορισμένο πεδίο δράσης και ο κύριος Πάγκαλος, ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης δεν μπορεί να υψώσει φωνή, όπως θα έκανε στο παρελθόν. Τυχαίο κι αυτό;

Η φημολογούμενη συμφωνία μεταξύ Σαμαρά – Αμερικανών το 1996 έγινε επί κυβερνήσεως Κλίντον, (Δημοκρατικοί), ενώ οι κυβερνήσεις Μπους, (πατέρα και υιού), με τις οποίες διατηρούσε, αλλά και διατηρεί πολύ καλές σχέσεις η οικογένεια Μητσοτάκη, ήταν Ρεπουμπλικάνοι. Αν υποθέσουμε πως την εκλογή της Ντόρας Μπακογιάννη θα τη στήριζαν οι παραπάνω, ήταν αναμενόμενο πως στις 29 του Νοέμβρη θα έχανε τη μάχη για την αρχηγία, καθώς στις ΗΠΑ κυβερνούν τώρα οι Δημοκρατικοί. Και το λέω αυτό γιατί διαπιστώνω –βάσει των παραπάνω– πως την περίοδο 1995 – 2005 στην Ελλάδα κυριαρχούσαν Γερμανικές επιρροές, στη συνέχεια μια μικρή ανάπαυλα – ουδετερότητα, ενώ σήμερα Αμερικανικές. Αυτό έμμεσα δηλώνει και ο κύριος Σαμαράς λέγοντας πως διαφωνεί με το γερμανικό εκλογικό μοντέλο. Τις επόμενες μέρες πάντως πρόκειται να επισκεφτεί τη Γερμανία μαζί με την κυρία Μπακογιάννη, για το συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Δεν ξέρω αν θα επιδιώξει να αναθερμάνει και τις σχέσεις μας με την κυρία Μέρκελ, προσωπικά πάντως δεν το πιστεύω.

Επίλογος

Όλα όσα έγραψα παραπάνω αποτελούν συνδυασμό πληροφοριών, μισόλογων και γεγονότων που συνέβησαν στο παρελθόν. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως η παύση λειτουργίας του κόμματος της Πολιτικής Άνοιξης πριν 12 χρόνια θα συνδεόταν με τη σημερινή εκλογή του αρχηγού της ΝΔ. Ένα σχετικά ασήμαντο γεγονός που στην ουσία έχει ξεχαστεί, ελάχιστοι το θυμούνται και μόνο ως ιστορικό παραμένει, συνδέεται με το μέλλον της πατρίδας μας, καθώς ο νέος αρχηγός θα διεκδικήσει στις ερχόμενες εκλογές την Πρωθυπουργία! Ίσως να αποτελεί και πάγια τακτική των σχεδιαστών τέτοιων υποθέσεων, καθώς υπολογίζουν στη ασθενή μας μνήμη και έτσι γνωρίζουν ότι θα αποδεχθούμε αβίαστα το όποιο γεγονός. Πόσες άραγε παρόμοιες υποθέσεις μαγειρεύονται με γεγονότα που δρομολογήθηκαν στο παρελθόν για πράξεις που θα συμβούν στο μέλλον;

Υστερόγραφο

«Η φύση πλανεύει τα πάντα. Ότι ζει σε αυτή και ότι αναπνέει. Μόνη αλήθεια η πηγή. Μόνη ζωή και μόνο λάθος».

Άχθος Αρούρης VS 3G

Εισαγωγή

Είδα με μεγάλη μου ικανοποίηση πως η Βατραχομυομαχία άρεσε πολύ. Ήταν όντως μια ευφάνταστη προσέγγιση των γεγονότων της προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας, σε παραλληλισμό με το εν λόγω ζωικό έπος. Τα σχόλιά σας επιεικώς υπέροχα και το E-Mail φανατικού αναγνώστη του ιστολογίου με ντοκουμέντα εφημερίδων παρελθόντων προεκλογικών περιόδων, κάτι παραπάνω από απολαυστικό! Το έπος ολόκληρο στη διασκευή που το αναφέρω βρίσκεται υπό μορφήν pdf στην ιστοσελίδα:

http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/9/2/1/metadata-212-0000296.tkl

Πολλά απ΄ αυτά τα οποία λοιπόν έγραφα, βλέπω πως βγαίνουν όντως αληθινά. Οποία σύμπτωσις θα μου πείτε! Δεν χρειαζόταν και ιδιαίτερες ικανότητες να προβλεφθούν τα επικείμενα. Το αντίθετο μάλιστα. Και ο πιο άσχετος θα μπορούσε με σχετική ακρίβεια να μαντέψει το εκλογικό αποτέλεσμα, το μέλλον της απερχόμενης παράταξης και τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης. Εκείνο που δημιούργησε εντύπωση και συζητήθηκε αρκετά είναι το γεγονός της «χαράς» που ένοιωσε η αμερικανική πλευρά για την εκλογή του κ. Παπανδρέου ως νέου Πρωθυπουργού της χώρας. Τώρα, αν ήταν περισσότερο χαρά ή ανακούφιση εκ μέρους των συμμάχων μας, που βγήκε απ΄ τη μέση το βασικό εμπόδιο στην εφαρμογή των σχεδίων τους στην ευρύτερη περιοχή, αυτό μπορεί να κριθεί και από το γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν από τους πρώτους που τηλεφώνησε να συγχαρεί για το εκλογικό αποτέλεσμα το νικητή. Δεν ενδιαφέρεσαι για τη ροή των αποτελεσμάτων σε μια τόσο μικρή χώρα, αν δεν είναι υψίστης σημασίας για σένα. Εκτός αν το γνωρίζεις εκ των προτέρων και απλά τηλεφωνείς για τα συχαρίκια! Βέβαια ο κύριος Παπανδρέου είναι γνωστός για τις υπηρεσίες του προς τις ΗΠΑ, όταν όντας Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, η αμερικανική βάση στη Σούδα της Κρήτης χαρακτηρίστηκε ως η δεύτερη σημαντικότερη παγκοσμίως για τη στήριξη των εχθροπραξιών των «συμμάχων» κατά του Ιράν και του Αφγανιστάν. «Αβρόχοις ποσί», (ακούραστα), από τότε ο κος Παπανδρέου πήρε το «χρίσμα» και νάτος μερικά χρόνια μετά φιγουράρει ως σωτήρας, ως ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει από τη δίνη στην οποία μας έριξε ο απερχόμενος σχηματισμός.

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου

Στη Γαλλία του 16ου αιώνα, βρισκόταν σε εξέλιξη μια έντονη θρησκευτική διαμάχη μεταξύ προτεσταντών και καθολικών, η οποία κορυφώθηκε με τη σφαγή των Ουγενότων, (προτεσταντών), από τους καθολικούς στις 24 Αυγούστου του 1572 στο Παρίσι, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου και είχε σαν αποτέλεσμα να θανατωθούν πάνω από 30,000 Γάλλοι καθ’ όλη τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Βασικότατο ρόλο έπαιξε, (όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις άλλωστε), το παλάτι και οι προσωπικές επιδιώξεις των εκάστοτε κυβερνώντων, (στην περίπτωση της Γαλλίας είχε συνδεθεί άμεσα το παλάτι με την εξωτερική πολιτική της χώρας, η οποία επηρεάζονταν από τις εξεγέρσεις σε Ολλανδία και Βέλγιο). Ο πολιτικός και στρατιωτικός διαχωρισμός του κράτους σε καθολικούς και προτεστάντες είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός είδους βεντέτας μεταξύ των δύο παρατάξεων, με τελική κατάληξη τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, υπό την καθοδήγηση της βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων και του βασιλιά Καρόλου του Θ’. Οι διαστάσεις που πήρε το κίνημα δεν ήταν δυνατόν να τεθούν υπό έλεγχο, γι’ αυτό και είχε την τραγική αυτή κατάληξη.

Άχθος αρούρης

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα οι σύγχρονοι «Ουγενότοι» φαγώθηκαν μόνοι τους. Βέβαια, οι «σφαγές» στις μέρες μας είναι πιο διακριτικές αλλά το ίδιο οδυνηρές, σε σημείο που ο παθών να επιδιώκει καλύτερα τον πραγματικό θάνατο, παρά την συνεχή κηδεία από τα ΜΜΕ και την καταδίκη σε αιώνια αφάνεια! Γεγονός είναι πως στο διάστημα της πενταετούς διακυβέρνησης από τη ΝΔ, οι σεμνοί και ταπεινοί μας άρχοντες φρόντιζαν ξεδιάντροπα να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη, με κινήσεις οι οποίες έφταναν πολλές φορές να βγάζουν μάτι και να τυγχάνουν καθολικής κατακραυγής, με αποτέλεσμα ένας – ένας οι πρωταγωνιστές να απομακρύνονται από τις θέσεις που κατείχαν. Έτσι είδαμε τους κ.κ. Τσιτουρίδη, Ρουσόπουλο, Ρεγκούζα, Παυλόπουλο, Μαρκογιαννάκη, Μαγγίνα, Βουλγαράκη, Παυλίδη, Λιάπη, Βαρβιτσιώτη, (το νεότερο), Ζαχόπουλο και άλλα μη πρωτοκλασάτα στελέχη της παράταξης να εμπλέκονται σε τρανταχτά σκάνδαλα και να αποκομίζουν τεράστια προσωπικά οφέλη εις βάρος του Ελληνικού δημοσίου, ή να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος, λες και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν αυτό και όχι η προσπάθεια για το όφελος της χώρας. Όλοι τους, τώρα που η παράταξη πάτωσε, ξεσπάθωσαν κατά του αρχηγού τους, θέλοντας να τον παρουσιάσουν ως το μοναδικό υπεύθυνο της κατάντιας τούτης. Όχι πως δεν φέρει ευθύνες φυσικά, καθ’ ότι αυτός είναι ο μαέστρος, αλλά κατά βάθος άλλοι του έσκαψαν το λάκκο. Τώρα παρουσιάζεται από τους παραπάνω κύριους ως «άχθος αρούρης», (έκφραση που χρησιμοποιείται για κάποιον ο οποίος δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα), αλλά αυτός δεν πτοείται, τους απαντά, «γαία πυρί μειχθήτω», (ας γίνουν όλα στάχτη) και στρίβει αριστερά. Χάιδεψε όπως χαρακτηριστικά είπε και ο αρχηγός του ΛΑΟΣ το νέο πρωθυπουργό και του έστρωσε το χαλί να διαβεί, αφήνοντας έντονα να πλανάται η υπόνοια, ότι κάποιου είδους συμφωνία μεσολάβησε ανάμεσα στους δύο ισχυρούς άνδρες της πολιτικής. Και αυτό εννόησε όποιος άκουσε το «κύκνειο άσμα» του κυρίου Καραμανλή στη Βουλή, κατά την πρώτη της συνεδρίαση, (κύκνειο άσμα είναι η κραυγή-τραγούδι που βγάζει ο κύκνος λίγο πριν πεθάνει).

Οι προβλέψεις

Δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που προέβλεπαν με ακρίβεια το χρόνο διακυβέρνησης της χώρας μας από τη ΝΔ, (έναν εκ των οποίων τυγχάνει να γνωρίζω) και πιστέψτε με, δεν έπεσαν έξω. Σε ένα μόνο θέμα μπορώ να τους θεωρήσω ανακριβείς: στο γεγονός ότι ανέφεραν έντονα πως μέσα σε αυτή την πενταετία θα συμβεί μια διένεξη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, για θέματα αφορούντα το Αιγαίο, κάτι σα μια μίνι πολεμική σύρραξη δηλαδή, με ελάχιστη διάρκεια και μόνο με περιορισμένες υλικές απώλειες και απ’ τις δύο πλευρές, κάτι το οποίο φυσικά δεν έγινε. Η Ελλάδα πάντως φέτος κατά κάποιο τρόπο το περίμενε, γι’ αυτό και το καλοκαίρι που μας πέρασε φρόντισε να έχει έντονη παρουσία με ειδικές δυνάμεις στρατού σε όλες τις βραχονησίδες στο Αιγαίο. Ελπίζω μόνο το γεγονός πως δεν έγινε τίποτα, να μην οφείλεται σε προσωρινή αναβολή, αλλά να είναι μόνιμο.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται

Το μεγάλο παιχνίδι της διαδοχής παίζεται τώρα μεταξύ Ντόρας Μπακογιάννη και Αντώνη Σαμαρά, (του Υπ. ΕΞ. της κυβέρνησης Μητσοτάκη και μετέπειτα αρχηγού της Πολιτικής Άνοιξης, ο οποίος χάθηκε για αρκετά χρόνια, για να επανέλθει ως Υπουργός Πολιτισμού λίγους μήνες πριν τις εκλογές, ώστε μέσα στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα να μπορέσουν οι συνεργάτες του να του φτιάξουν το προφίλ για να φιγουράρει τώρα ως υποψήφιος αρχηγός της ΝΔ). Η πρώτη έχει πολύ καλές διασυνδέσεις με τις ΗΠΑ και ο δεύτερος τελεί παλαιόθεν αγαπημένο τέκνο των Bilderberg και χαίρει της στήριξης του αποτυχημένου και αφερέγγυου κατ’ εμέ κυρίου Αβραμόπουλου, επίσης καλού παιδιού της παραπάνω λέσχης, ο οποίος απέτυχε στο Δήμο Αθηναίων, στο κόμμα που ήθελε να ιδρύσει, αλλά και στο υπουργείο Υγείας. Φυσικά, θα «εκλεγεί» αυτός που θα υποσχεθεί «γη και ύδωρ» στους συμμάχους και ταυτόχρονα θα απαιτήσει τα λιγότερα! Καθόλου τυχαίο το γεγονός πως οι δημοσκόποι φροντίζουν να παρουσιάζουν τους δύο επικρατέστερους υποψήφιους με διαφορά στήθους στις προτιμήσεις μας, (τελευταία ανοίγουν την ψαλίδα υπέρ του κυρίου Σαμαρά), ώστε να αποδεχτούμε το ίδιο εύκολα τη μία ή την άλλη εκλογή, αλλά και οι ίδιοι να παραμένουν αγχωμένοι και να είναι στην τσίτα, καθώς το αποτέλεσμα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί! Ο μπαμπάς και ο αδελφός Μητσοτάκης πάντως είναι εξαφανισμένοι και μόνον από τα παρασκήνια, κυρίως ο πρώτος, προσπαθούν να επηρεάσουν τα γεγονότα. Πάντως, αν εκλεγεί ο Αντώνης Σαμαράς, (όπως όλα δείχνουν εκτός απροόπτου αυτός θα αναλάβει το κόμμα), θα αποτελεί για τη μεν οικογένεια Μητσοτάκη διπλό πλήγμα, καθώς αυτός ήταν η αιτία της πτώσης της κυβέρνησης του επίτιμου το 1993, (όχι άδικα, καθώς δεν ενέδωσε στο παιχνίδι ευτελισμού της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας -σε σκοπιανό και ελληνοτουρκικά- με το περιβόητο «σύμφωνο φιλίας» και της παραχώρησης στους Τούρκους κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο, απωθημένο του κυρίου Μητσοτάκη από παλιά, όταν όντας ΥΠ.ΕΞ. της κυβέρνησης Καραμανλή πριν το 1981, προετοίμαζε το έδαφος, αλλά δεν ενέδωσαν οι μετέπειτα κυβερνήσεις Παπανδρέου, με αποτέλεσμα το Σισμίκ και τα Ίμια*), και τώρα της πιθανής μη εκλογής της θυγατέρας του στην αρχηγία του κόμματος, για όλους δε εμάς τους υπόλοιπους άλλη μια νέα είσοδο σε περίοδο μη αξιόλογων πολιτικών αρχηγών. Γιατί κι η Ντόρα να επικρατήσει δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω, αφού θα συνεχίσει την πολιτική του πατρός της, στα εξωτερικά θέματα, στα οποία εκπαιδεύτηκε άψογα όταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του μπαμπά της, αλλά και όπως έπραττε άλλωστε ως ΥΠ. ΕΞ. τόσον καιρό. Τα εσωτερικά μας δεν ενδιαφέρουν και πολύ τους εποπτεύοντες τα τεκταινόμενα.

Ένας Πρωθυπουργός 3G

Μια παλιά κινέζικη παροιμία λέει πως η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη καταστρέφει. Αν λοιπόν δεχθούμε πως οι Κινέζοι έχουν δίκιο και δεδομένου ότι ο νέος Πρωθυπουργός είναι τρίτης γενιάς, (όχι κινητού, όπως πολλοί έσπευσαν να ερμηνεύσουν το χαρακτηρισμό, παραλληλίζοντας τις ικανότητές του με αυτές των κινητών 3G), τότε ετοιμαστείτε για μεγάλες ανακατωσούρες στον εσωτερικό και τον εξωτερικό τομέα της χώρας μας. Ο κύβος ερρίφθη με τις πρώτες κινήσεις των επιτελείων στη οικονομία και το ασφαλιστικό, με σκοπό να διορθωθούν τα χάλια μας. Ελπίζω μόνο να μη μοιάσουν στο πλιάτσικο στους προηγούμενους, γιατί τότε είναι που καήκαμε. Μια επικοινωνιακά καλή, αλλά στην πράξη άκαιρη προσπάθεια ήταν αυτή της στελέχωσης των γραμματειών Υπουργείων και διαφόρων υπηρεσιών, μέσω διαδικτυακών αιτήσεων. Άκαιρη, γιατί από τη μια κανείς Υπουργός δεν θα δεχθεί να έχει γενικό γραμματέα κάποιον άγνωστο, καθ’ ότι η θέση αυτή ανατίθεται σε πρόσωπα του εγγύτερου περιβάλλοντος, άμεσης εμπιστοσύνης και φυσικά που έχουν προεκλογικά τρέξει για την εκλογή του εν λόγω προσώπου. Πώς λοιπόν να τα παρακάμψουν όλα αυτά στο βωμό της αξιοκρατίας, της επιλογής βάσει των πραγματικών δυνατοτήτων των υποψηφίων; Από την άλλη, πέραν των περγαμηνών και των πτυχίων ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει και άριστες γνώσεις δημόσιας διοίκησης, (και εννοώ της πραγματικής και όχι της θεωρητικής), για την οποία μέχρι στιγμής δεν έχει γραφτεί κανένα βιβλίο, άρα δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο. Οπότε καταλαβαίνετε…

Αρχή άνδρα δείκνυσι

Ή καλύτερα, η εξουσία φανερώνει τις ικανότητες του ανθρώπου. Αυτό περιμένει περιχαρής ολόκληρη η επικράτεια να δει από τη νέα κυβέρνηση. Να δείξει ο νέος Πρωθυπουργός τις ικανότητές του, ως ηγέτης Κράτους και ως αρχηγός κόμματος. Φαίνεται όμως να έχει τάξει γη και ύδωρ στους αρωγούς της εκλογής του και σπεύδει να εκτελέσει τις υποσχέσεις που έδωσε, σε ότι αφορά θέματα ενέργειας, φυσικών πόρων και οικονομίας. Δεν είναι τυχαίο πως μέσα σε ένα μήνα από την ανάληψη καθηκόντων ήρθαν στην Αθήνα οι Μπαν Κι Μουν και Σόρος, (ο τελευταίος μάλιστα για βαφτίσια!) και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε δύο φορές, (μια προεκλογικά και μια μετά), με παράγοντες των ίδιων συμφερόντων. Η πολιτική της κυβέρνησης, προς το παρόν, κάθε άλλο παρά φιλολαϊκή μπορεί να χαρακτηριστεί. Άρχισαν ήδη οι κατ’ ιδίαν συναντήσεις ανθρώπων του στενού κύκλου του Πρωθυπουργού με επιχειρηματικούς παράγοντες για το μοίρασμα των μελλοντικών δημοσίων έργων, κατά το σύνηθες, προσεκτικά όμως αυτή τη φορά μη γίνουμε από νωρίς βούκινο! Αν και η απελθούσα κυβέρνηση έδωσε μια πρώτη γεύση όσων θα επέλθουν, στον τομέα των αυξήσεων κ.λπ. η διαπίστωση πως το έλλειμμα της οικονομίας μας ξεπερνάει το 12% αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να ενταχθούμε σε καθεστώς επιτήρησης από τον ερχόμενο Φεβρουάριο και για μια σειρά από νέα φορομπηχτικά μέτρα. Μαθαίνω πως ετοιμάζεται νέο φορολογικό νομοσχέδιο, σύμφωνα με το οποίο θα αντιστοιχεί στον καθένα μας μία καρτέλα εσόδων – εξόδων, στην οποίαν θα ελέγχονται τα εισοδήματά μας, (ακόμη και πόσα πακέτα τσιγάρα καπνίζουμε, αν δεν καταφέρουν να μας το κόψουν με τις νέες ρυθμίσεις κι αυτό), κι αν αποδειχθεί πως ξοδεύουμε περισσότερα από αυτά που φαινομενικά βγάζουμε, τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε. Η προσπάθεια γίνεται προφανώς για να εντοπιστούν αφορολόγητα εισοδήματα, κυρίως ελευθέρων επαγγελματιών ή όσων παρέχουν υπηρεσίες χωρίς απόδειξη. Θα κάνω την ίδια ερώτηση όπως και παλαιότερα: Γιατί δεν ψάχνονται πρώτα αυτοί που από την εμπλοκή τους και μόνο στην πολιτική έχουν πλουτίσει, γιατί δεν εξετάζουν όσους πολιτικούς και εταιρείες εμπλέκονται σε υπεράκτιες δραστηριότητες, σε φορολογικούς παραδείσους και αποκρύπτουν εισοδήματα; Το δημόσιο γιατί δεν παραδειγματίζεται και δεν προσπαθεί να νοικοκυρευτεί, αφού από συστάσεως του Κράτους οι ισολογισμοί του είναι πάντα αρνητικοί; Τι ζόρι τραβάει, αν οι δικοί μας βγάζουν έστω και λίγο περίσσευμα; Αυτό θα τους γλιτώσει;

Ο γόρδιος δεσμός

Οι προεκλογικές υποσχέσεις που φαίνεται να πήρε η παρούσα κυβέρνηση από το εξωτερικό αφορούσαν την εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και την εξασφάλιση δανεικών για να μπορέσει να επιβιώσει η οικονομία μας. Έτσι ακούσαμε την κυρία Λούκα Κατσέλη να περιμένει από ΕΣΠΑ και εθνικούς πόρους περί τα 10 δις Ευρώ, καθώς και να σχεδιάζει την αλλαγή του αναπτυξιακού νόμου. Πάλι όμως το μέτρο ευνοεί τις εταιρείες που δεν έχουν κάποιο χρηματοοικονομικό πρόβλημα, καθώς απευθύνεται σε όσες ήδη παρουσιάζουν κερδοφορία τουλάχιστον στις τελευταίες τρεις χρήσεις. Αν κάποιος έχει κερδοφορία, μπορεί να κάνει επενδύσεις και από μόνος του, χωρίς να μπαίνει στις συμπληγάδες των τραπεζών και των μεσαζόντων, καθώς η όποια χρηματοδότηση περνάει απ’ το στομάχι, (μιλάω για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις) και εδώ ίσως από πολλά. Αν ποτέ καταφέρει η όποια κυβέρνηση να λύσει το γόρδιο δεσμό της διαδρομής της χρηματοδότησης από το φορέα στον επιχειρηματία, τότε ίσως να δοθεί η ευκαιρία και στις μικρές επιχειρήσεις να ανθίσουν, να καταλάβουν τη θέση που τους αρμόζει στο γρανάζι της εθνικής οικονομίας και να συνεισφέρουν με το δικό τους τρόπο στην τόνωση των οικονομικών μεγεθών της.

Κομίζει γλαύκα εις Αθήνας

Δυστυχώς όμως διαπιστώνουμε πως ούτε η νέα κυβέρνηση έχει τουλάχιστον μέχρι τώρα δείξει πως σκοπεύει να αλλάξει γραμμή πλεύσης από την προηγούμενη. Βαδίζει στο δρόμο που ετοίμασε η ΝΔ και μας δίνει μια γεύση από νωρίς για τον τρόπο αναθέρμανσης των κρατικών εισροών. «Κομίζει γλαύκας*», (φέρνει κουκουβάγιες), ο κος Παπανδρέου, λέγοντας πως η οικονομία μας δεν πάει καλά, πως η δημόσια διοίκηση δεν είναι η καλύτερη, (είδατε τι θέση λάβαμε σε παγκόσμια κατάταξη: 71η ), πως το έλλειμμα ξεπέρασε το 12%. Αυτά τα γνωρίζουν πλέον και τα παιδιά του δημοτικού. Εκείνο που περιμένουμε ν’ ακούσουμε από τον ίδιο είναι πώς θα μπορέσει να μας συγκρατήσει σ’ αυτήν την κατηφοριά που πήραμε, χωρίς να μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Τα μέτρα που ακούγονται ως τώρα συντελούν στο να ανοίγει η ψαλίδα ανάμεσα στα μικρά και στα μεγάλα εισοδήματα. Οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, οι πλούσιοι αν δεν γίνουν πλουσιότεροι θα παραμείνουν πλούσιοι. Με αυξήσεις βασικών αγαθών, όπως τρόφιμα, καύσιμα, τέλη κυκλοφορίας, διόδια, κόμιστρα, ποτά, τσιγάρα κ.ά. μπορεί να τονωθεί προσωρινά η οικονομία, αλλά μακροπρόθεσμα το πρόβλημα παραμένει, καθώς αν ο πολύς κόσμος δεν έχει να ξοδέψει, θα περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα. Για ποιο λόγο ας πούμε ο καημένος ο συνταξιούχος, που δεν έχει τη δυνατότητα να αγοράσει νέο αυτοκίνητο, να αναγκαστεί από φέτος να πληρώσει διπλά τέλη κυκλοφορίας, επειδή αυτό που έχει κυκλοφόρησε πριν το 2000; Άντε να του εξηγήσεις πως αυτό το μέτρο εφαρμόζεται για την προστασία του περιβάλλοντος και όχι για εισπρακτικούς λόγους. Κι ο πλέον αφελής δεν θα πεισθεί! Σε τέτοια τείχη θα έπρεπε να επιμείνει ο κος Παπανδρέου στην ομιλία του στη σχετική επέτειο του Βερολίνου και να ζητήσει τη συνδρομή των εταίρων μας, αλλά επιμελώς το παρέκαμψε προτιμώντας να αναφερθεί στην πολύπαθη Κύπρο και να παραλληλίσει το Βερολίνο με τη γραμμή Αττίλα. «…Γκρεμίστε το Τείχος. Γκρεμίστε τα τείχη που εγκλωβίζουν μέσα σε απολυταρχισμούς, μέσα σε αυταρχισμούς, μέσα σε ιδεοληψίες και προκαταλήψεις τόσο κόσμο, τους πολίτες αυτής της ηπείρου. Γκρεμίστε τα τείχη, ώστε να ανοίξουν οι ορίζοντες για την Δημοκρατία και την ελευθερία…». Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε δηλαδή.

Επίλογος

*Η κουκουβάγια, (γλαυξ), ήταν πασίγνωστη ως σύμβολο της αρχαίας Αθήνας. Έτσι η φράση «κομίζω γλαύκα εις Αθήνας», χρησιμοποιείται για κάποιον, ο οποίος επαναλαμβάνει και προσπαθεί να παρουσιάσει ως καινοφανές κάτι το οποίο γνωρίζουν άπαντες. Ελπίζω μόνο ο κος Παπανδρέου να έφερε στην κυβέρνηση μόνο κουκουβάγιες και όχι γεράκια…..

* Σκοπεύω μελλοντικά να αναφερθώ στα γεγονότα των Ιμίων, έτσι για να μη νομίζουν οι Έλλις και Ιγνατίου ότι μας έδωσαν συνολική πληροφόρηση, επειδή οι αμερικανικές υπηρεσίες τους άνοιξαν τα αρχεία τους, για όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο. Προς το παρόν συγκεντρώνω πληροφορίες από τα παρασκήνια των γεγονότων, στοιχεία που θα μας αποκαλύψουν τα αίτια και την αφορμή της κρίσης.