Ένας επιστήμονας, μια χώρα, μια (σπουδαία;) ανακάλυψη

Μάιος 1960, Χιλή: σεισμός 8,9 Ρίχτερ αλλάζει για πάντα τη μορφή της χώρας στο χάρτη. Φυσικό φαινόμενο, ή δοκιμή ενός νέου υπερόπλου;

Σεπτέμβριος 1999, Ελλάδα: σεισμός 5,9 Ρίχτερ στην Αθήνα, σε ένα ρήγμα, το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα προξενούσε καταστροφές. Φυσικό φαινόμενο, ή ΒΑΝαυση προειδοποίηση προς γνώσιν και συμμόρφωσιν;

Φεβρουάριος 2010, Χιλή: σεισμική δόνηση 8,0 Ρίχτερ ταράζει την πόλη Κονσεπσιόν και αφήνει 708 νεκρούς. Στο τιμόνι της χώρας, ο πρώτος δεξιός πρόεδρος μετά το 1960. Ανάμνηση ενός σχεδίου από το παρελθόν;

Μάιος 2010, Αθήνα: Μια συζήτηση, η οποία θα μου αναθεωρούσε τα πάντα γύρω από το θέμα των τεχνητών σεισμών.

Εισαγωγή

Η περιέργεια του ανθρώπου για το άγνωστο, η επιθυμία του να εξηγήσει με σαφήνεια και κάθε λεπτομέρεια το δημιούργημα της Φύσης, που ονομάζεται ζωή, τον οδήγησε σε ανακαλύψεις, τυχαία πολλές φορές, εφευρέσεων χρήσιμων για την ανθρωπότητα και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου ολόκληρου σχεδόν του πληθυσμού της γης. Βέβαια, τις περισσότερες φορές, η όποια ανακάλυψη εγκυμονεί κινδύνους και καθιστά τη χρήση της φιλική και ταυτόχρονα καταστροφική. Απλό παράδειγμα: η πυρηνική ενέργεια. Η λογική χρήση της μπορεί να τροφοδοτήσει πολιτείες ολόκληρες με φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, την ίδια στιγμή που μια πυρηνική βόμβα μπορεί να τις αφανίσει. Η λειτουργία και των δυο όψεων του νομίσματος βασίζεται στην ίδια ακριβώς θεωρία: της διάσπασης του ατόμου! Τις τελευταίες δεκαετίες ωστόσο, η τεχνολογία τρέχει με ρυθμούς που δύσκολα μπορούμε να παρακολουθήσουμε. Κι αυτό είτε γιατί δεν γίνονται άμεσα γνωστά τα διάφορα επιτεύγματα, παρά μόνο από τα επιστημονικά έντυπα, είτε γιατί οι έρευνες πραγματοποιούνται με απόλυτη μυστικότητα. Κάποιοι από εσάς ίσως γνωρίζετε πως τα αποτελέσματα από πολλά διδακτορικά - ερευνητικά προγράμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται από εταιρείες, ειδικά στον τομέα της ενέργειας, (π.χ. ανάπτυξη νέων μεθόδων παραγωγής φθηνού ηλεκτρικού ρεύματος από ΑΠΕ), βγαίνουν στην αγορά μόνον όταν οι ίδιες το θελήσουν. Κι αυτό γιατί η ομάδα ερευνητών και οι υποψήφιοι διδάκτορες φυσικά, υπογράφουν πως η υλοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας που πραγματοποιούν, παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του χρηματοδότη. Έτσι σκουριάζει για παράδειγμα στο ντουλάπι –και θ’ αργήσει να δοθεί στο ευρύ κοινό- η λύση της παραγωγής φθηνής ενέργειας από το υδρογόνο, (κυψέλη υδρογόνου), η μέθοδος της οποίας είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες και χρησιμοποιείται για στρατιωτικούς σκοπούς και όχι μόνον. Κι εμείς θεωρούμε εξέλιξη το γεγονός πως το 2008 κατασκευάστηκε πρότυπο όχημα που κινείται με υδρογόνο, τη στιγμή που από τη δεκαετία του ’60 η τεχνολογία αυτή κινεί υποβρύχια! Αλλά ας αφήσουμε τον τομέα της ενέργειας, γιατί εδώ το παιχνίδι είναι εντελώς διαφορετικό και οι όροι του ιδιαίτερα σκληροί!

Ο Νίκολας Τέσλα

Το όνειρο αυτό, της προσφοράς φθηνής ενέργειας σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελούσε μεταξύ άλλων έργο ζωής και κύριο αντικείμενο ερευνών ενός εκ των σημαντικότερων επιστημόνων των τελευταίων 150 χρόνων, του Νίκολας Τέσλα. Ο σερβικής καταγωγής και αργότερα Αμερικανός υπήκοος, φυσικός και ερευνητής, ήρθε σε ανοικτή αντιπαράθεση με τον πρωτοπόρο και εμπνευστή του συνεχούς ηλεκτρικού ρεύματος (DC), Τόμας Έντισον, ο οποίος δεν ήθελε να αποδεχθεί τις νεότευκτες θεωρίες του για προσφορά φθηνότερης ενέργειας, υλοποιώντας την ανακάλυψη του Τέσλα για το εναλλασσόμενο ρεύμα (AC). Χρειάστηκαν λίγα μόνον χρόνια για να αποδεχθεί η επιστημονική κοινότητα την υπεροχή της ιδέας αυτής και να αρχίσει να χρησιμοποιείται ευρέως σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, ανοίγοντας νέους ορίζοντες και σηματοδοτώντας αλλαγές, οι οποίες μέχρι τότε φάνταζαν απρόσιτες και που διατηρούνται στο μεγαλύτερο ποσοστό τους αναλλοίωτες μέχρι σήμερα. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ο Τέσλα δέχθηκε ανοιχτό πόλεμο από τους υποστηρικτές του Έντισον -κυρίως για οικονομικούς λόγους- καθώς αν επικρατούσε άμεσα η λύση του εναλλασσόμενου ρεύματος, οι επενδυτές στο συνεχές θα έχαναν τρομερά κεφάλαια! Μέχρι το τέλος της ζωής του κατοχύρωσε περί τις 700 ευρεσιτεχνίες, πολλές εκ των οποίων καταπατήθηκαν από νεότερους ερευνητές και χρησιμοποιήθηκαν ως δικές τους. Οι πιο σπουδαίες ήταν η ανακάλυψη του ραδιοφώνου, (αν και μετά θάνατον του αναγνωρίστηκε), οι ακτινογραφίες, το ραντάρ, το γήινο στάσιμο μαγνητικό πεδίο και στο ενεργητικό του συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων και η κατασκευή του πρώτου υδροηλεκτρικού φράγματος στην Ιστορία στους καταρράκτες του Νιαγάρα, για την παραγωγή πολυφασικού ηλεκτρικού ρεύματος (AC).

Η μητέρα των ανακαλύψεων

Υπήρξε όμως και μια ανακάλυψη ανάμεσα στις πολλές, η οποία έμελλε να μείνει στο συρτάρι για δεκαετίες και μόλις μετά το 1950 άρχισε να δίνει καρπούς. Ο Τέσλα διαπίστωσε πως τόσο η γη, όσο και η ατμόσφαιρα είναι καλοί αγωγοί του ηλεκτρισμού, άρα έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν κυματικά τις διαταραχές των ηλεκτρικών πεδίων σε όλα τα μήκη και πλάτη τους. Με τις θεωρητικές και πειραματικές του διατάξεις, έθεσε τις βάσεις για τη μεταφορά ενέργειας χωρίς τη χρήση καλωδιώσεων σε μεγάλες αποστάσεις, με αγωγό την ατμόσφαιρα, (τα μετέπειτα ερτζιανά)! Στο νεότερο σκάλισμα των ιδεών Τέσλα, παρατηρήθηκε η δυνατότητα της ιονόσφαιρας -το στρώμα αυτό της ατμόσφαιρας, το οποίο αρχίζει στα 50 περίπου χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και φτάνει μέχρι την εξώσφαιρα, στα 1000 περίπου χιλιόμετρα- να αντανακλά τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τα οποία εκπέμπονται από τη γη, στα διάφορα επίπεδά της, (D, E και F), ανάλογα με το μήκος τους. Η ιδιαιτερότητα αυτή της ιονόσφαιρας, καθιστά δυνατή την επικοινωνία μεταξύ σταθμών, οι οποίοι δεν έχουν οπτική επαφή μεταξύ τους, καθώς όπως γνωρίζουμε η γη είναι στρογγυλή. Το σήμα λοιπόν εκπέμπεται στην ιονόσφαιρα, αντανακλάται προς τα κάτω και λαμβάνεται από το δέκτη.

Πειραματισμοί πάνω στα σχέδια Τέσλα

Ο Τέσλα είχε παρατηρήσει επίσης πως συχνότητες των 10Hz (E.L.F. Extreme Low Frequency), μπορούν να επέμβουν στη διαμόρφωση των καιρικών συνθηκών, κάτι που φαίνεται να δοκίμαζαν τη δεκαετία του ‘70 και οι Ρώσοι, (πρόγραμμα «Τρυποκάρυδος»). Συχνότητες στα 10 - 80Hz θα μπορούσαν να φορτίσουν θετικά ή αρνητικά την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας σε όλα τα ζώα, (και στον άνθρωπο), σωματική και πνευματική κόπωση, ή διαύγεια και κινητικότητα αντίστοιχα! Οι συχνότητες ELF διαπερνούν τη γη και το νερό και μπορούν να ληφθούν με κατάλληλους δέκτες. Με ειδική επεξεργασία στους σταθμούς λήψης τους, μπορούν να μας «πουν» τι συνάντησαν στο διάβα τους! Έτσι επιτυγχάνεται μια υψηλής ακρίβειας χαρτογράφηση σπηλαίων, κοιλωμάτων, συμπαγών σημείων και η καταγραφή άλλων χρήσιμων γεωλογικών δεδομένων και εντοπίζονται διάφορα κοιτάσματα, φυσικού αερίου, πετρελαίου, ορυκτών, κ.λπ. Καθίσταται επίσης δυνατή η επικοινωνία με τα υποβρύχια όταν κινούνται κάτω από το νερό, καθώς δεν είναι αναγκασμένα πλέον να αναδυθούν, κάτι ιδιαίτερα σπουδαίο σε καιρό πολέμου, (μέχρι πρότινος, όταν ήταν κάτω απ’ το νερό δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν, γιατί το υδάτινο στοιχείο απορροφούσε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία). Υπάρχει βέβαια ο φόβος πρόκλησης καταστροφών, καθώς αν η συχνότητα αυτή, (των 10 Hz πάντα), καταφέρει να συντονίσει σεισμογενείς περιοχές ή ρήγματα, τότε δρα ανεξέλεγκτα και μόνον η Φύση γνωρίζει πότε θα σταματήσει! Κάτι τέτοιο φαίνεται πως συνέβη το 1898 όταν ο Νίκολας Τέσλα προσπαθώντας να επιβεβαιώσει αυτές τις θεωρητικές του ανησυχίες, κατάφερε να δημιουργήσει σεισμική δόνηση με επίκεντρο το εργαστήριό του στη Ν. Υόρκη. Με αυτόν τον τρόπο τότε, τέθηκε η θεωρητική βάση για τη δημιουργία τεχνητών σεισμών! Έπρεπε μόνο να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο η τεχνολογία, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τα σχέδιά του και να βρεθεί και μια πρακτική αξία για την εφεύρεση, (να έχει δηλαδή αντισταθμιστικά οφέλη).

Οι δύο όψεις του νομίσματος

Το θετικό που θα μπορούσε να προκύψει από την ανάπτυξη ενός τέτοιου συστήματος θα ήταν η εκτόνωση ρηγμάτων, τα οποία επρόκειτο μελλοντικά να δώσουν σεισμούς. Το αρνητικό θα ήταν η χρήση ενός τέτοιου συστήματος ως όπλου μαζικής καταστροφής. Μέχρι πρότινος, υπήρχαν δύο τρόποι να «δέσει» μια υπερδύναμη στο άρμα της μια χώρα-στόχο: πρώτον, η πολεμική αναμέτρηση και δεύτερον, η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, ύστερα από μια θεομηνία. Και όταν λέμε θεομηνία συνήθως εννοούμε σεισμούς ή πλημύρες και ξηρασίες. Αν λοιπόν εγώ ως υπερδύναμη ήθελα να έχω σύμμαχο μια χώρα, αλλά δεν μπορούσα να της κηρύξω τον πόλεμο για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν θα ήταν καλύτερα να παρουσιαστώ ως ευεργέτης, μετά από κάποιο μεγάλο κακό; Ακόμη και οι Κυβερνήτες να με απέρριπταν, θα γινόμουν δεκτός από τον κόσμο. Φανταστείτε τώρα να είχα τη δυνατότητα να προξενήσω εγώ ο ίδιος μια τέτοια καταστροφή. Δεν θα ήταν η απόλυτη ειρωνεία; Η μαγεία της δυνατότητας προετοιμασίας του εδάφους μιας «προς κατάκτησιν» χώρας ακουγόταν στο παρελθόν άπιαστο όνειρο για τους επίδοξους κατακτητές. Φανταστείτε πόσο βολικό θα ήταν να είχαν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν τους όρους υπό τους οποίους θα πραγματοποιούσαν μια επίθεση, όπως ας πούμε να ρυθμίζουν τις καιρικές συνθήκες. Θυμηθείτε το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι καιρικές συνθήκες ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικές για τους επιτιθέμενους! Για την ιστορία αναφέρω πως η επέμβαση στο μικροκλίμα μιας περιοχής και γενικά η επέμβαση στην ατμόσφαιρα πραγματοποιείται μέσω εγκαταστάσεων σε διάφορα μέρη της γης, οι οποίες αναλαμβάνουν να εκπέμπουν σε συγκεκριμένη συχνότητα και σε συγκεκριμένη περιοχή. Μια τέτοια βρίσκεται στην Αλάσκα των ΗΠΑ, (το H.A.A.R.P. High frequency Active Auroral Research Program) και άλλες μικρότερες διάσπαρτες σε πολλά σημεία της γης. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί ξεφεύγω απ’ το θέμα, όποιος όμως θελήσει μπορεί πολύ εύκολα να βρει πληροφορίες και να διαπιστώσει τις δύο όψεις του νομίσματος.

Μια αληθινή ιστορία

Τα σεισμικά όπλα και η πιθανή τους ύπαρξη, με απασχολούν εδώ και 15 περίπου χρόνια. Όλοι οι γνωστοί και καταξιωμένοι συνομιλητές μου, οι οποίοι κατά καιρούς ετύγχανε να με ακούν να αναφέρομαι σχετικά, έκαναν κάποιο νεύμα ή άφηναν ένα μουρμουρητό υπονοώντας πως «ξεφεύγω» με τις θεωρίες μου! Ωστόσο, πριν από λίγους μήνες και ενώ η πατρίδα μας είχε μπει για τα καλά στη δίνη της αβεβαιότητος, έτυχε σε κάποιο τραπέζι να συνομιλήσω με έναν συνταξιούχο Ελληνοαμερικανό, τέως στρατιωτικό στέλεχος στις ΗΠΑ, ο οποίος ακούγοντάς με να αναφέρομαι στον καταστροφικό σεισμό της Ταϊτής και στην πιθανή, κατά τη γνώμη μου ύπαρξη σκοπιμότητος, στο τέλος της συνάντησης με τράβηξε στο πλάι και με ρώτησε το εξής: «Πείτε μου τι γνωρίζετε για τη Χιλή;» Έμεινα έκπληκτος να τον κοιτάζω, καθώς το μυαλό μου γύριζε 50 χρόνια πίσω, (ήμουν αγέννητος τότε), στο σεισμό των 8,9 Ρίχτερ, ο οποίος έπληξε τη συγκεκριμένη χώρα, γνωστός μετέπειτα και ως «ο σεισμός του Χόρχε Αλεσάντρι»! Αλλά η έκπληξη στη συνέχεια αποδείχθηκε πως ήταν μάλλον δική του, διότι προφανώς δεν περίμενε να γνωρίζω το γεγονός με τόσες λεπτομέρειες, καθώς και σημαντικά γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής, (για το ρόλο που επιθυμούσαν να διαδραματίσουν οι ΗΠΑ στην περιοχή κ.ά.). Μου διέφευγαν μόνο μερικά στοιχεία, τα οποία φαντάζομαι δεν είναι γνωστά σε πολλούς. Αυτά τα στοιχεία μου τα παρουσίασε σε επόμενη κατ’ ιδίαν συνάντησή μας και ομολογώ πως έμεινα εμβρόντητος, καθώς από τη μια ήταν τόσο τεκμηριωμένα με ντοκουμέντα, ώστε δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης και από την άλλη έρχονταν ως «σφήνα» στις δικές μου γνώσεις και έκλειναν τον κύκλο των γεγονότων!

Τα πράγματα με τη σειρά

Μετά το θάνατο του Τέσλα και όσο η τεχνολογία εξελισσόταν, η πρακτική εφαρμογή των πειραματικώς αποδεδειγμένων ανακαλύψεών του σχετικά με την πρόκληση σεισμών βασάνιζε για χρόνια όσους ήθελαν να παίξουν κυρίαρχο ρόλο στο παιχνίδι του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Ερευνητικές ομάδες διαφόρων κρατών πραγματοποιούσαν έρευνες και πειράματα, ώσπου στα τέλη της δεκαετίας του ’50, Αμερικανοί και Ιάπωνες επιστήμονες κατάφεραν να κατασκευάσουν μια «μηχανή», ικανή να στέλνει κύματα στο εσωτερικό της γης, έως και 10 Herz. Αν επικεντρώνονταν η εκπομπή σε κάποιο συγκεκριμένο ρήγμα, τότε θα ενισχύονταν και η ταλάντωση που θα προέκυπτε θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία σεισμού, (οι ειδικοί γνωρίζουν καλά τι σημαίνει αυτό)! Εντελώς συμπτωματικά τυχαίνει να είναι και η εποχή που οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να κρατούν δεμένες στο άρμα τους τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, ως φυσικά η υπερδύναμη ολόκληρης της Ηπείρου, επειδή πρώτον φοβόντουσαν τυχόν επικράτηση του Κομουνιστικού καθεστώτος και δεύτερον λιμπίζονταν το πλούσιο υπέδαφός τους. Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν μια πρώτη εφαρμογή της «μηχανής» τους, σε μια επαναστατημένη χώρα της περιοχής, τα διεθνή ύδατα της οποίας οριοθετούντο κοντά στις ακτές τους, με σκοπό να προκαλέσουν μόνον υλικές ζημιές και ίσως λίγο τρόμο στους κατοίκους της. Ο «κλήρος» έπεσε στη Χιλή, η οποία το 1958 είχε εκλέξει μία δεξιά κυβέρνηση και στην προεδρία της βρισκόταν ο Χόρχε Αλεσάντρι. Νέος πολιτικός, ο οποίος μόλις είχε κερδίσει τον επαναστάτη Αλιέντε και οι ΗΠΑ φυσικά τον ήθελαν στο πλευρό τους. Ένα μικρό χτύπημα του «εγκέλαδου» και λίγα φράγκα, (Dollars), για την αναστήλωση της χώρας απ’ τις ΗΠΑ, ήταν όπως καταλαβαίνετε η ιδανική συνταγή για να «δεθεί» στο άρμα της.

Η επίσημη πρώτη του όπλου

Η δοκιμή τελικά αποφασίζεται να γίνει στις 22 Μαΐου 1960 στη γεωγραφική ζώνη του Παράλ, στη Νότια Χιλή, προφανώς μέσω υποβρυχίου και τότε συμβαίνει το αναπάντεχο! Η συσκευή ναι μεν λειτουργεί, αλλά η συχνότητα των σεισμικών κυμάτων είναι τόσο μεγάλη, που ξεπερνάει τα 20Hz και δεν σταματάει, παρά μόνο μετά από 3 ολόκληρα λεπτά! Αποτέλεσμα: ο σεισμός που προκλήθηκε να μείνει στην Ιστορία ως ο χειρότερος που έπληξε ποτέ τις χώρες της Λατινικής Αμερικής… Είχε μέγεθος 8,9 Ρίχτερ, γκρεμίστηκαν ολόκληρες πόλεις, άνοιξε η γη καταβροχθίζοντας ανθρώπους, ζώα και κτίρια, τραβήχτηκε η θάλασσα κι όταν επέστρεψε είχε τη μορφή κύματος, μεγάλου σαν ουρανοξύστη, που άλλαξε για πάντα τη γεωγραφία της περιοχής. Πόλεις, ποτάμια και λίμνες εξαφανίστηκαν, κι εμφανίστηκαν καινούργια, όπου κτίστηκαν οι νέες πόλεις. Ο σεισμός του 1960 ονομάστηκε «σεισμός του Χόρχε Αλεσάντρι» και από τότε έως και σήμερα δεν υπάρχει Πρόεδρος στη Χιλή που να μην ζει έναν μεγάλο σεισμό κατά τη θητεία του! Μη θεωρήσετε πως όλοι οι μετέπειτα σεισμοί ήταν δημιούργημα των ΗΠΑ και της μηχανής τους, όχι. Οι ΗΠΑ ήταν ο ηθικός αυτουργός των μετέπειτα σεισμών, καθώς ο σεισμός του Αλεσάντρι ήταν τόσο δυνατός, που ενεργοποίησε πολλές τεκτονικές πλάκες, με αποτέλεσμα αυτές να δίνουν τους μετέπειτα σεισμούς. Φυσικά το 1960 ας μην αναφέρω το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι ΗΠΑ πέτυχαν να θέσουν υπό την «προστασία» τους τον Πρόεδρο Αλεσάντρι και να δέσουν τη Χιλή στο άρμα τους.

(Χιλη)ες και μία χρήσεις της συσκευής

Το μηχάνημα αρχικά αναπτύχθηκε ως ιδέα για την ενεργοποίηση ρηγμάτων, τα οποία θα έδιναν μελλοντικά σεισμούς, ώστε να εκτονωθούν συντομότερα, δίνοντας μικρότερης έντασης δονήσεις. Το αποτέλεσμα όμως ήταν αντίθετο από το αναμενόμενο, καθώς τα κύματα (Herz), που στέλνονταν στο ρήγμα, ενισχύονταν εκεί και προκαλούσαν μεγαλύτερης έντασης δονήσεις απ’ ότι φυσιολογικά ανέμεναν. Άρα για πρόληψη δεν ήταν δυνατόν να γίνει χρήση. Έτσι έμεινε η στρατιωτική εκδοχή της εφαρμογής, αλλά και η χρήση της σε έρευνες στο στερεό φλοιό της γης. Με το πέρασμα των χρόνων και δοκιμάζοντας την όλο και τελειοποιούμενη συσκευή, διαπίστωσαν πως μια δόνηση με συχνότητα 10Hz είναι ήπιας μορφής, ενώ μια άλλη με 20Hz είναι καταστρεπτική. Αν θέλαμε δηλαδή να ορίσουμε μια κλίμακα, θα λέγαμε πως κυμαίνεται από 10 έως 20Hz. Έτσι λοιπόν η συσκευή των ελεγχόμενων σεισμών τελειοποιήθηκε, (για να αποφευχθούν και λάθη του παρελθόντος) και λέγεται πως είναι στα χέρια του Αμερικανικού στρατού. Χρησιμοποιείται όμως και σε άλλες χώρες, με μεγάλη επιτυχία. Στόχος της; Η ανακάλυψη νέων πηγών πετρελαίου (σεισμοί σε Τουρκία, Ιαπωνία), ουρανίου (σεισμοί σε Πρέσπα, Σκόπια), φυσικού αερίου (σεισμοί σε Ρωσία, Γεωργία και Κίνα), αλλά και ο εκφοβισμός κρατών και κυβερνήσεων (σεισμοί σε Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράν και Ιράκ). Θυμηθείτε τι έγραφα παραπάνω για τη συχνότητα των 10Hz και τη δυνατότητά της να διαπερνά το έδαφος και να «σημειώνει» τι είδε στο διάβα της. Αυτά τα σχετικά μικρής ισχύος κύματα, αν ενισχυθούν υπό συνθήκες με ενέργεια από το γήινο μαγνητικό πεδίο, μπορούν να δημιουργήσουν τις σεισμικές δονήσεις. Ο Τέσλα θεωρούσε πως η γη είναι μια τεράστια «ενεργειακή λίμνη», η σωστή αξιοποίηση της οποίας μπορεί να τροφοδοτήσει με δωρεάν ενέργεια όλον τον πλανήτη. Πόσο δίκιο είχε τελικά!

Χιλή, Κολομβία και ΣΕΣ

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, μετά από πολλά χρόνια κατάφερε να κερδίσει τον προστατευόμενο των αμερικανών Αλεσάντρι, ακολούθησε η μετέπειτα πτώση του, βάζοντας προφανώς το χεράκι τους και εδώ οι ΗΠΑ, η Χιλή αποστασιοποιείται και σταδιακά συνεργάζεται όλο και πιο στενά με τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Το 2008 όμως οι ΗΠΑ αποφασίζουν να δημιουργήσουν στρατιωτικές βάσεις στην Κολομβία. Η πορεία προσέγγισης αυτής της χώρας με τις ΗΠΑ εμφανίζει περίπλοκα διαπλεκόμενες πλευρές, τόσο οικονομικού όσο και στρατιωτικού χαρακτήρα, καθώς φαίνεται πως είναι κοινό μυστικό ότι η πρεμούρα της κρατικής κολομβιανής διοίκησης του Alvaro Uribe να συνάψει ένα Σύμφωνο Ελευθέρων Συναλλαγών (ΣΕΣ), με τις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη στρατιωτική επέλαση των Αμερικάνων στην περιοχή. Φυσικά, οι γύρω χώρες αντιδρούν με πρώτη την Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ και έτσι η Κολομβία αρχίζει να επανεξετάζει το ζήτημα, ενώ συμφωνεί με το σχέδιο της Χιλής, δηλαδή να συνεργαστεί, (η Κολομβία), με το Περού, την Βολιβία, τη Χιλή, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη και τη Βραζιλία για να λάβει την τελική της απόφαση. Την περίοδο εκείνη μάλιστα στη Χιλή πραγματοποιήθηκαν οι πιο ογκώδεις διαδηλώσεις κατά της εγκατάστασης των Αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος της Κολομβίας, (όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη Ν. Αμερική καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ). Οι ΗΠΑ προφανώς δυσαρεστούνται -για να μην πω πως εξοργίζονται- με τη στάση της Χιλής, ενώ η Κολομβία, αν και πιθανόν να υπέγραψε μυστικά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, προς το παρόν δεν φαίνεται να την έχει υλοποιήσει.

Χιλής… συνέχεια

Μήπως γνωρίζετε σε ποιον παγκόσμιο οργανισμό έγινε μέλος η Χιλή τα τελευταία χρόνια; Μάλλον όχι. Να σας πω εγώ λοιπόν: σε κανέναν! Είναι σύμπτωση, ή μήπως πληρώνουν το τίμημα επειδή η χώρα στάθηκε ο κύριος αντίπαλος στα σχέδια των ΗΠΑ για την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή; Η Χιλή ωστόσο, μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε στις 12 Ιανουαρίου του 2010 να γίνει η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που καθίσταται μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ενώ 5 μέρες αργότερα, στις 17 του μήνα εκλέγει Πρόεδρο της χώρας με 51,6% στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το δεξιό Σεμπαστιάν Πινιέρα, τον πρώτο, σημειώστε, δεξιό Πρόεδρο της Χιλής μετά τον Χόρχε Αλεσάντρι, τον οποίο μέσω του σεισμού του ‘60 οι ΗΠΑ έκαναν φίλο τους. Ο Πινιέρα, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, αποφασίζει να μη συνηγορήσει στα σχέδιά των Αμερικανών για την περιοχή και σκληραίνει ακόμη περισσότερο τη στάση του. Αποτέλεσμα; Στις 27 Φεβρουαρίου η χώρα δονείται από 8,0 Ρίχτερ, η πόλη Κονσεπσιόν ως πλησιέστερη στο επίκεντρο και άλλες γύρω περιοχές καταστρέφονται και σκοτώνονται συνολικά 708 άνθρωποι. Ακολουθεί, όπως θα θυμάστε η μεγαλύτερη προειδοποίηση για τσουνάμι στην Ιστορία, προειδοποίηση ακόμη και σε χώρες της ανατολικής Ασίας, για να αποσυρθεί λίγες ώρες αργότερα. Αποτέλεσε σύμπτωση κι αυτός ο σεισμός, ή μήπως ήταν ανάμνηση ενός σχεδίου από το παρελθόν; Η αλληλουχία των γεγονότων εμένα προσωπικά δεν μου αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες, μετά και την αποκάλυψη για το σεισμό του Αλεσάντρι. Οι υπόνοιες που μου δημιουργήθηκαν για το σεισμό του Πορτ Ο’ Πρενς, μάλλον σε άλλο σεισμό θα ‘πρεπε να αναφέρονται.

Υπάρχει πρόγνωση;

Όπως υπάρχουν επιστήμονες, οι οποίοι ασχολούνται με έρευνα, πάνω στην ανακάλυψη όπλων μαζικής καταστροφής, έτσι υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι προσπαθούν μέσω των εφευρέσεών τους να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, (όπως άλλωστε έχουν ορκιστεί). Σ’αυτούς ανήκει αδιαμφισβήτητα και ο Παναγιώτης Βαρώτσος, Έλληνας σεισμολόγος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδευθείς σε Γαλλία και ΗΠΑ. Σε κάποιο από τα ταξίδια του λοιπόν στις ΗΠΑ λέγεται πως πληροφορήθηκε για την ύπαρξη αυτού του νέου όπλου και φαίνεται πως μπήκε στη διαδικασία να το «ελέγξει». Έτσι έμαθε πολλά στοιχεία σχετικά με τον τρόπο δημιουργίας τεχνητών σεισμών, τα οποία αργότερα αποφάσισε να τα χρησιμοποιήσει κατασκευάζοντας το «αντίδοτο» αυτής της συσκευής. Μια άλλη συσκευή λοιπόν, η οποία αντί να δημιουργεί σεισμούς, να καταστρέφει χώρες και να σκοτώνει ανθρώπους, να προειδοποιεί για την επερχόμενη δόνηση, ώστε να λαμβάνονται εγκαίρως μέτρα και να περνά όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα το κακό. Έτσι το 1981 μαζί με τον Κωνσταντίνο Νομικό και τον Καίσαρα Αλεξόπουλο, ανέπτυξε τη μέθοδο βραχείας διάγνωσης – πρόγνωσης σεισμών ΒΑΝ. Η μέθοδος αυτή, πολεμήθηκε όσο καμιά άλλη από όλη την επιστημονική κοινότητα, ως ανακριβής και άχρηστη. Πολλοί ισχυρίζονταν πως ο σημαντικότερος λόγος γι’ αυτόν τον πόλεμο ήταν το γεγονός πώς αν η παραπάνω μέθοδος γινόταν αποδεκτή, η εγκατάσταση σταθμών ΒΑΝ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας θα απαιτούσε τρομερά κονδύλια. Ήταν έτσι, ή μήπως πίσω απ’ αυτήν τη μαζική αντίδραση κρυβόντουσαν άλλες σκοπιμότητες και σαφείς οδηγίες;

Η αλήθεια

Πόσο καθαρά φάνηκε πως όλοι αυτοί οι πολέμιοι του ΒΑΝ κοιτούσαν το ατομικό τους συμφέρον! Κανείς δεν ασχολήθηκε με την ουσία και τις πληροφορίες, τις οποίες κατέγραφε η ομάδα. Και εδώ δεν μιλάμε για αφελείς επιστήμονες. Η μέθοδος είχε παρουσιαστεί με λεπτομέρειες, οπότε για να φτάσουν στο σημείο να εναντιωθούν όλοι, θα έπρεπε να υπήρχαν σοβαρότεροι λόγοι. Ένας εκ των σημαντικότερων πολέμιων του ΒΑΝ ήταν ο διδάκτωρ σεισμολογίας Γιώργος Σταυρακάκης, (Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ), ο οποίος με άρθρο του το 1999 στο «Βήμα της Κυριακής» εξαπέλυε μύδρους κατά της μεθόδου πρόγνωσης και ουσιαστικά την καθιστούσε ανούσια. Να θυμίσω πως ο κος Σταυρακάκης την περίοδο εκείνη ήταν: α) Διευθυντής στο Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών (1995-2008), β) Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (1997-2005), γ) Αναπληρωματικό μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου στο Ινστιτούτο Τεχνολογιών και Ερευνών Βαθείας Θαλάσσης και Αστροσωματιδιακής Φυσικής Νετρίνων - Νέστωρ (1998-2000), δ) Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Τεχνικής Σεισμολογίας και Αντισεισμικών Κατασκευών (1999-2000) και ε) Αναπληρωτής Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Εκτίμησης Σεισμικού Κινδύνου, Πρόγνωσης Σεισμών και Αντισεισμικής Προστασίας (1999-2000). Όλα τα παραπάνω σύμφωνα με το βιογραφικό του από την επίσημη ιστοσελίδα του.

My way or Highway!

Ποια ήταν ουσιαστικά όμως η πρωτοτυπία της ομάδας ΒΑΝ; Όχι φυσικά όπως πιστεύουν πολλοί η πρόγνωση φυσικών σεισμών, (κάτι τέτοιο όσο και αν μας φαίνεται παράξενο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη), αλλά η έγκαιρη ενημέρωση για επικείμενες δονήσεις από τη σεισμική μηχανή των ΗΠΑ. Εφόσον γνώριζαν πως για να ενεργοποιηθεί κάποιο ρήγμα, θα πρέπει προηγουμένως η μηχανή να στείλει σεισμικά κύματα, δεν είχαν παρά να τα διαβάσουν, να τα ερμηνεύσουν κατάλληλα και να προειδοποιήσουν την περιοχή εκδήλωσης για τις επερχόμενες συνέπειες. Η συσκευή δοκιμάστηκε με επιτυχία και έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης. Οι ΗΠΑ θέλησαν να την αγοράσουν, προφανώς για να την αχρηστέψουν, αλλά ο Βαρώτσος ως Πατριώτης αρνήθηκε τα εκατομμύρια δολάρια που του προσέφεραν και προτίμησε την αντιπαράθεση. Όπως ήταν φυσικό βγήκε χαμένος, γιατί ούτε η Πολιτεία στάθηκε στο πλευρό του, ούτε όπως θα περίμενε κανείς, η επιστημονική κοινότητα. Οι ΗΠΑ, μιας και δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν «με το καλό», χρησιμοποίησαν την προσφιλή τους μέθοδο, «η απώλεια είναι η καλύτερη προειδοποίηση»! Και τι πιο λογικό να απειλήσουν τον Πατριώτη Βαρώτσο με το ίδιο του το όπλο, την εφεύρεση του! Και πώς θα ήταν ενδεχομένως διατυπωμένη η απειλή; «Αν προειδοποιήσεις για επερχόμενο χτύπημά μας, θα προκαλέσουμε σεισμό στη χώρα σου»!

Σεισμός ή ΒΑΝαυση προειδοποίηση;

Το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου 1999, ένα μικρό ρήγμα στη δυτική Αθήνα, μήκους μόλις 15 χιλιομέτρων, ενεργοποιείται και δίνει 5,9 Ρίχτερ. Σύμφωνα με τον καθηγητή σεισμολογίας Βασίλη Παπαζάχο, «σεισμοί αυτού του μεγέθους ή μεγαλύτεροι γίνονται σχεδόν κάθε έτος στη χώρα μας και γι' αυτό ο σεισμός αυτός ήταν ένα συνηθισμένο φυσικό φαινόμενο για την Ελλάδα. Όμως, παρά το μικρό του μέγεθος, προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στη Δυτική Αττική (Άνω Λιόσια, Αχαρνές, Μεταμόρφωση, Θρακομακεδόνες) και σημαντικές βλάβες σε διάφορα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά. Κατέρρευσαν 110 οικοδομές, κρίθηκαν κατεδαφιστέες (κόκκινες) 5.222 και επισκευάσιμες, (κίτρινες) 38.165. Φονεύτηκαν 143 άνθρωποι, τραυματίστηκαν 1.600 κι έμειναν άστεγοι 50.000. Το συνολικό οικονομικό κόστος του σεισμού είναι της τάξης των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και γι' αυτό αυτός θεωρείται ο πιο δαπανηρός σεισμός που έγινε ποτέ στην Ελλάδα». (Αφιέρωμα εφημερίδας Ελευθεροτυπία για τα 10 χρόνια από το σεισμό, στο φύλλο του Σάββατου 5 Σεπτεμβρίου 2009). Όλοι συμφώνησαν, πως το συγκεκριμένο ρήγμα υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έδινε ποτέ τέτοιου μεγέθους δονήσεις και ούτε θα προκαλούσε τόσο εκτεταμένες καταστροφές. Τι ήταν λοιπόν αυτό που το ενεργοποίησε; Είναι δε σύμπτωση το γεγονός πως ο πρώτος που βγήκε μετά το σεισμό και διαβεβαίωνε πως «ό,τι κακό ήταν να γίνει έγινε» ήταν ο κύριος Σταυρακάκης; Τυχαίο επίσης, πως από τότε δεν ακούμε τίποτα για το ΒΑΝ και τις προβλέψεις του, παρά μόνο στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου cornell διαβάζουμε κάποια δεδομένα; Αφήνω τα συμπεράσματα στην κρίση σας.

Επίλογος

Πολλά τα ερωτηματικά που δημιουργούνται γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, γι’ αυτό και μπήκα στη διαδικασία να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και απόψεις σχετικά με αυτό το καινούργιο πολεμικό «παιχνίδι». Τα περισσότερα απ’ αυτά που γράφω είναι από δημοσιεύματα στον τύπο, αλλά και από πληροφορίες, οι οποίες έπεσαν στα χέρια μου, με σημαντικότερη αυτήν για την επίσημη πρώτη του όπλου! Ελπίζω το κείμενο να μη σας κούρασε και να αντέξατε να το διαβάσετε ως το τέλος, καθώς βγήκε πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι περίμενα και δεν ήθελα να το βάλω σε συνέχειες.

Και για όσους με ρωτούν. Στην Κω θα βρεθώ για περίπου μία εβδομάδα μέσα στον Αύγουστο. Στη Γαύδο δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορέσω να έρθω. Αν τα καταφέρω όμως θα σας κρατήσω ενήμερους.

Άχθος Αρούρης VS 3G

Εισαγωγή

Είδα με μεγάλη μου ικανοποίηση πως η Βατραχομυομαχία άρεσε πολύ. Ήταν όντως μια ευφάνταστη προσέγγιση των γεγονότων της προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας, σε παραλληλισμό με το εν λόγω ζωικό έπος. Τα σχόλιά σας επιεικώς υπέροχα και το E-Mail φανατικού αναγνώστη του ιστολογίου με ντοκουμέντα εφημερίδων παρελθόντων προεκλογικών περιόδων, κάτι παραπάνω από απολαυστικό! Το έπος ολόκληρο στη διασκευή που το αναφέρω βρίσκεται υπό μορφήν pdf στην ιστοσελίδα:

http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/9/2/1/metadata-212-0000296.tkl

Πολλά απ΄ αυτά τα οποία λοιπόν έγραφα, βλέπω πως βγαίνουν όντως αληθινά. Οποία σύμπτωσις θα μου πείτε! Δεν χρειαζόταν και ιδιαίτερες ικανότητες να προβλεφθούν τα επικείμενα. Το αντίθετο μάλιστα. Και ο πιο άσχετος θα μπορούσε με σχετική ακρίβεια να μαντέψει το εκλογικό αποτέλεσμα, το μέλλον της απερχόμενης παράταξης και τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης. Εκείνο που δημιούργησε εντύπωση και συζητήθηκε αρκετά είναι το γεγονός της «χαράς» που ένοιωσε η αμερικανική πλευρά για την εκλογή του κ. Παπανδρέου ως νέου Πρωθυπουργού της χώρας. Τώρα, αν ήταν περισσότερο χαρά ή ανακούφιση εκ μέρους των συμμάχων μας, που βγήκε απ΄ τη μέση το βασικό εμπόδιο στην εφαρμογή των σχεδίων τους στην ευρύτερη περιοχή, αυτό μπορεί να κριθεί και από το γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν από τους πρώτους που τηλεφώνησε να συγχαρεί για το εκλογικό αποτέλεσμα το νικητή. Δεν ενδιαφέρεσαι για τη ροή των αποτελεσμάτων σε μια τόσο μικρή χώρα, αν δεν είναι υψίστης σημασίας για σένα. Εκτός αν το γνωρίζεις εκ των προτέρων και απλά τηλεφωνείς για τα συχαρίκια! Βέβαια ο κύριος Παπανδρέου είναι γνωστός για τις υπηρεσίες του προς τις ΗΠΑ, όταν όντας Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, η αμερικανική βάση στη Σούδα της Κρήτης χαρακτηρίστηκε ως η δεύτερη σημαντικότερη παγκοσμίως για τη στήριξη των εχθροπραξιών των «συμμάχων» κατά του Ιράν και του Αφγανιστάν. «Αβρόχοις ποσί», (ακούραστα), από τότε ο κος Παπανδρέου πήρε το «χρίσμα» και νάτος μερικά χρόνια μετά φιγουράρει ως σωτήρας, ως ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει από τη δίνη στην οποία μας έριξε ο απερχόμενος σχηματισμός.

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου

Στη Γαλλία του 16ου αιώνα, βρισκόταν σε εξέλιξη μια έντονη θρησκευτική διαμάχη μεταξύ προτεσταντών και καθολικών, η οποία κορυφώθηκε με τη σφαγή των Ουγενότων, (προτεσταντών), από τους καθολικούς στις 24 Αυγούστου του 1572 στο Παρίσι, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου και είχε σαν αποτέλεσμα να θανατωθούν πάνω από 30,000 Γάλλοι καθ’ όλη τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Βασικότατο ρόλο έπαιξε, (όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις άλλωστε), το παλάτι και οι προσωπικές επιδιώξεις των εκάστοτε κυβερνώντων, (στην περίπτωση της Γαλλίας είχε συνδεθεί άμεσα το παλάτι με την εξωτερική πολιτική της χώρας, η οποία επηρεάζονταν από τις εξεγέρσεις σε Ολλανδία και Βέλγιο). Ο πολιτικός και στρατιωτικός διαχωρισμός του κράτους σε καθολικούς και προτεστάντες είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός είδους βεντέτας μεταξύ των δύο παρατάξεων, με τελική κατάληξη τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, υπό την καθοδήγηση της βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων και του βασιλιά Καρόλου του Θ’. Οι διαστάσεις που πήρε το κίνημα δεν ήταν δυνατόν να τεθούν υπό έλεγχο, γι’ αυτό και είχε την τραγική αυτή κατάληξη.

Άχθος αρούρης

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα οι σύγχρονοι «Ουγενότοι» φαγώθηκαν μόνοι τους. Βέβαια, οι «σφαγές» στις μέρες μας είναι πιο διακριτικές αλλά το ίδιο οδυνηρές, σε σημείο που ο παθών να επιδιώκει καλύτερα τον πραγματικό θάνατο, παρά την συνεχή κηδεία από τα ΜΜΕ και την καταδίκη σε αιώνια αφάνεια! Γεγονός είναι πως στο διάστημα της πενταετούς διακυβέρνησης από τη ΝΔ, οι σεμνοί και ταπεινοί μας άρχοντες φρόντιζαν ξεδιάντροπα να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη, με κινήσεις οι οποίες έφταναν πολλές φορές να βγάζουν μάτι και να τυγχάνουν καθολικής κατακραυγής, με αποτέλεσμα ένας – ένας οι πρωταγωνιστές να απομακρύνονται από τις θέσεις που κατείχαν. Έτσι είδαμε τους κ.κ. Τσιτουρίδη, Ρουσόπουλο, Ρεγκούζα, Παυλόπουλο, Μαρκογιαννάκη, Μαγγίνα, Βουλγαράκη, Παυλίδη, Λιάπη, Βαρβιτσιώτη, (το νεότερο), Ζαχόπουλο και άλλα μη πρωτοκλασάτα στελέχη της παράταξης να εμπλέκονται σε τρανταχτά σκάνδαλα και να αποκομίζουν τεράστια προσωπικά οφέλη εις βάρος του Ελληνικού δημοσίου, ή να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος, λες και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν αυτό και όχι η προσπάθεια για το όφελος της χώρας. Όλοι τους, τώρα που η παράταξη πάτωσε, ξεσπάθωσαν κατά του αρχηγού τους, θέλοντας να τον παρουσιάσουν ως το μοναδικό υπεύθυνο της κατάντιας τούτης. Όχι πως δεν φέρει ευθύνες φυσικά, καθ’ ότι αυτός είναι ο μαέστρος, αλλά κατά βάθος άλλοι του έσκαψαν το λάκκο. Τώρα παρουσιάζεται από τους παραπάνω κύριους ως «άχθος αρούρης», (έκφραση που χρησιμοποιείται για κάποιον ο οποίος δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα), αλλά αυτός δεν πτοείται, τους απαντά, «γαία πυρί μειχθήτω», (ας γίνουν όλα στάχτη) και στρίβει αριστερά. Χάιδεψε όπως χαρακτηριστικά είπε και ο αρχηγός του ΛΑΟΣ το νέο πρωθυπουργό και του έστρωσε το χαλί να διαβεί, αφήνοντας έντονα να πλανάται η υπόνοια, ότι κάποιου είδους συμφωνία μεσολάβησε ανάμεσα στους δύο ισχυρούς άνδρες της πολιτικής. Και αυτό εννόησε όποιος άκουσε το «κύκνειο άσμα» του κυρίου Καραμανλή στη Βουλή, κατά την πρώτη της συνεδρίαση, (κύκνειο άσμα είναι η κραυγή-τραγούδι που βγάζει ο κύκνος λίγο πριν πεθάνει).

Οι προβλέψεις

Δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που προέβλεπαν με ακρίβεια το χρόνο διακυβέρνησης της χώρας μας από τη ΝΔ, (έναν εκ των οποίων τυγχάνει να γνωρίζω) και πιστέψτε με, δεν έπεσαν έξω. Σε ένα μόνο θέμα μπορώ να τους θεωρήσω ανακριβείς: στο γεγονός ότι ανέφεραν έντονα πως μέσα σε αυτή την πενταετία θα συμβεί μια διένεξη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, για θέματα αφορούντα το Αιγαίο, κάτι σα μια μίνι πολεμική σύρραξη δηλαδή, με ελάχιστη διάρκεια και μόνο με περιορισμένες υλικές απώλειες και απ’ τις δύο πλευρές, κάτι το οποίο φυσικά δεν έγινε. Η Ελλάδα πάντως φέτος κατά κάποιο τρόπο το περίμενε, γι’ αυτό και το καλοκαίρι που μας πέρασε φρόντισε να έχει έντονη παρουσία με ειδικές δυνάμεις στρατού σε όλες τις βραχονησίδες στο Αιγαίο. Ελπίζω μόνο το γεγονός πως δεν έγινε τίποτα, να μην οφείλεται σε προσωρινή αναβολή, αλλά να είναι μόνιμο.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται

Το μεγάλο παιχνίδι της διαδοχής παίζεται τώρα μεταξύ Ντόρας Μπακογιάννη και Αντώνη Σαμαρά, (του Υπ. ΕΞ. της κυβέρνησης Μητσοτάκη και μετέπειτα αρχηγού της Πολιτικής Άνοιξης, ο οποίος χάθηκε για αρκετά χρόνια, για να επανέλθει ως Υπουργός Πολιτισμού λίγους μήνες πριν τις εκλογές, ώστε μέσα στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα να μπορέσουν οι συνεργάτες του να του φτιάξουν το προφίλ για να φιγουράρει τώρα ως υποψήφιος αρχηγός της ΝΔ). Η πρώτη έχει πολύ καλές διασυνδέσεις με τις ΗΠΑ και ο δεύτερος τελεί παλαιόθεν αγαπημένο τέκνο των Bilderberg και χαίρει της στήριξης του αποτυχημένου και αφερέγγυου κατ’ εμέ κυρίου Αβραμόπουλου, επίσης καλού παιδιού της παραπάνω λέσχης, ο οποίος απέτυχε στο Δήμο Αθηναίων, στο κόμμα που ήθελε να ιδρύσει, αλλά και στο υπουργείο Υγείας. Φυσικά, θα «εκλεγεί» αυτός που θα υποσχεθεί «γη και ύδωρ» στους συμμάχους και ταυτόχρονα θα απαιτήσει τα λιγότερα! Καθόλου τυχαίο το γεγονός πως οι δημοσκόποι φροντίζουν να παρουσιάζουν τους δύο επικρατέστερους υποψήφιους με διαφορά στήθους στις προτιμήσεις μας, (τελευταία ανοίγουν την ψαλίδα υπέρ του κυρίου Σαμαρά), ώστε να αποδεχτούμε το ίδιο εύκολα τη μία ή την άλλη εκλογή, αλλά και οι ίδιοι να παραμένουν αγχωμένοι και να είναι στην τσίτα, καθώς το αποτέλεσμα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί! Ο μπαμπάς και ο αδελφός Μητσοτάκης πάντως είναι εξαφανισμένοι και μόνον από τα παρασκήνια, κυρίως ο πρώτος, προσπαθούν να επηρεάσουν τα γεγονότα. Πάντως, αν εκλεγεί ο Αντώνης Σαμαράς, (όπως όλα δείχνουν εκτός απροόπτου αυτός θα αναλάβει το κόμμα), θα αποτελεί για τη μεν οικογένεια Μητσοτάκη διπλό πλήγμα, καθώς αυτός ήταν η αιτία της πτώσης της κυβέρνησης του επίτιμου το 1993, (όχι άδικα, καθώς δεν ενέδωσε στο παιχνίδι ευτελισμού της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας -σε σκοπιανό και ελληνοτουρκικά- με το περιβόητο «σύμφωνο φιλίας» και της παραχώρησης στους Τούρκους κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο, απωθημένο του κυρίου Μητσοτάκη από παλιά, όταν όντας ΥΠ.ΕΞ. της κυβέρνησης Καραμανλή πριν το 1981, προετοίμαζε το έδαφος, αλλά δεν ενέδωσαν οι μετέπειτα κυβερνήσεις Παπανδρέου, με αποτέλεσμα το Σισμίκ και τα Ίμια*), και τώρα της πιθανής μη εκλογής της θυγατέρας του στην αρχηγία του κόμματος, για όλους δε εμάς τους υπόλοιπους άλλη μια νέα είσοδο σε περίοδο μη αξιόλογων πολιτικών αρχηγών. Γιατί κι η Ντόρα να επικρατήσει δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω, αφού θα συνεχίσει την πολιτική του πατρός της, στα εξωτερικά θέματα, στα οποία εκπαιδεύτηκε άψογα όταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του μπαμπά της, αλλά και όπως έπραττε άλλωστε ως ΥΠ. ΕΞ. τόσον καιρό. Τα εσωτερικά μας δεν ενδιαφέρουν και πολύ τους εποπτεύοντες τα τεκταινόμενα.

Ένας Πρωθυπουργός 3G

Μια παλιά κινέζικη παροιμία λέει πως η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη καταστρέφει. Αν λοιπόν δεχθούμε πως οι Κινέζοι έχουν δίκιο και δεδομένου ότι ο νέος Πρωθυπουργός είναι τρίτης γενιάς, (όχι κινητού, όπως πολλοί έσπευσαν να ερμηνεύσουν το χαρακτηρισμό, παραλληλίζοντας τις ικανότητές του με αυτές των κινητών 3G), τότε ετοιμαστείτε για μεγάλες ανακατωσούρες στον εσωτερικό και τον εξωτερικό τομέα της χώρας μας. Ο κύβος ερρίφθη με τις πρώτες κινήσεις των επιτελείων στη οικονομία και το ασφαλιστικό, με σκοπό να διορθωθούν τα χάλια μας. Ελπίζω μόνο να μη μοιάσουν στο πλιάτσικο στους προηγούμενους, γιατί τότε είναι που καήκαμε. Μια επικοινωνιακά καλή, αλλά στην πράξη άκαιρη προσπάθεια ήταν αυτή της στελέχωσης των γραμματειών Υπουργείων και διαφόρων υπηρεσιών, μέσω διαδικτυακών αιτήσεων. Άκαιρη, γιατί από τη μια κανείς Υπουργός δεν θα δεχθεί να έχει γενικό γραμματέα κάποιον άγνωστο, καθ’ ότι η θέση αυτή ανατίθεται σε πρόσωπα του εγγύτερου περιβάλλοντος, άμεσης εμπιστοσύνης και φυσικά που έχουν προεκλογικά τρέξει για την εκλογή του εν λόγω προσώπου. Πώς λοιπόν να τα παρακάμψουν όλα αυτά στο βωμό της αξιοκρατίας, της επιλογής βάσει των πραγματικών δυνατοτήτων των υποψηφίων; Από την άλλη, πέραν των περγαμηνών και των πτυχίων ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει και άριστες γνώσεις δημόσιας διοίκησης, (και εννοώ της πραγματικής και όχι της θεωρητικής), για την οποία μέχρι στιγμής δεν έχει γραφτεί κανένα βιβλίο, άρα δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο. Οπότε καταλαβαίνετε…

Αρχή άνδρα δείκνυσι

Ή καλύτερα, η εξουσία φανερώνει τις ικανότητες του ανθρώπου. Αυτό περιμένει περιχαρής ολόκληρη η επικράτεια να δει από τη νέα κυβέρνηση. Να δείξει ο νέος Πρωθυπουργός τις ικανότητές του, ως ηγέτης Κράτους και ως αρχηγός κόμματος. Φαίνεται όμως να έχει τάξει γη και ύδωρ στους αρωγούς της εκλογής του και σπεύδει να εκτελέσει τις υποσχέσεις που έδωσε, σε ότι αφορά θέματα ενέργειας, φυσικών πόρων και οικονομίας. Δεν είναι τυχαίο πως μέσα σε ένα μήνα από την ανάληψη καθηκόντων ήρθαν στην Αθήνα οι Μπαν Κι Μουν και Σόρος, (ο τελευταίος μάλιστα για βαφτίσια!) και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε δύο φορές, (μια προεκλογικά και μια μετά), με παράγοντες των ίδιων συμφερόντων. Η πολιτική της κυβέρνησης, προς το παρόν, κάθε άλλο παρά φιλολαϊκή μπορεί να χαρακτηριστεί. Άρχισαν ήδη οι κατ’ ιδίαν συναντήσεις ανθρώπων του στενού κύκλου του Πρωθυπουργού με επιχειρηματικούς παράγοντες για το μοίρασμα των μελλοντικών δημοσίων έργων, κατά το σύνηθες, προσεκτικά όμως αυτή τη φορά μη γίνουμε από νωρίς βούκινο! Αν και η απελθούσα κυβέρνηση έδωσε μια πρώτη γεύση όσων θα επέλθουν, στον τομέα των αυξήσεων κ.λπ. η διαπίστωση πως το έλλειμμα της οικονομίας μας ξεπερνάει το 12% αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να ενταχθούμε σε καθεστώς επιτήρησης από τον ερχόμενο Φεβρουάριο και για μια σειρά από νέα φορομπηχτικά μέτρα. Μαθαίνω πως ετοιμάζεται νέο φορολογικό νομοσχέδιο, σύμφωνα με το οποίο θα αντιστοιχεί στον καθένα μας μία καρτέλα εσόδων – εξόδων, στην οποίαν θα ελέγχονται τα εισοδήματά μας, (ακόμη και πόσα πακέτα τσιγάρα καπνίζουμε, αν δεν καταφέρουν να μας το κόψουν με τις νέες ρυθμίσεις κι αυτό), κι αν αποδειχθεί πως ξοδεύουμε περισσότερα από αυτά που φαινομενικά βγάζουμε, τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε. Η προσπάθεια γίνεται προφανώς για να εντοπιστούν αφορολόγητα εισοδήματα, κυρίως ελευθέρων επαγγελματιών ή όσων παρέχουν υπηρεσίες χωρίς απόδειξη. Θα κάνω την ίδια ερώτηση όπως και παλαιότερα: Γιατί δεν ψάχνονται πρώτα αυτοί που από την εμπλοκή τους και μόνο στην πολιτική έχουν πλουτίσει, γιατί δεν εξετάζουν όσους πολιτικούς και εταιρείες εμπλέκονται σε υπεράκτιες δραστηριότητες, σε φορολογικούς παραδείσους και αποκρύπτουν εισοδήματα; Το δημόσιο γιατί δεν παραδειγματίζεται και δεν προσπαθεί να νοικοκυρευτεί, αφού από συστάσεως του Κράτους οι ισολογισμοί του είναι πάντα αρνητικοί; Τι ζόρι τραβάει, αν οι δικοί μας βγάζουν έστω και λίγο περίσσευμα; Αυτό θα τους γλιτώσει;

Ο γόρδιος δεσμός

Οι προεκλογικές υποσχέσεις που φαίνεται να πήρε η παρούσα κυβέρνηση από το εξωτερικό αφορούσαν την εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και την εξασφάλιση δανεικών για να μπορέσει να επιβιώσει η οικονομία μας. Έτσι ακούσαμε την κυρία Λούκα Κατσέλη να περιμένει από ΕΣΠΑ και εθνικούς πόρους περί τα 10 δις Ευρώ, καθώς και να σχεδιάζει την αλλαγή του αναπτυξιακού νόμου. Πάλι όμως το μέτρο ευνοεί τις εταιρείες που δεν έχουν κάποιο χρηματοοικονομικό πρόβλημα, καθώς απευθύνεται σε όσες ήδη παρουσιάζουν κερδοφορία τουλάχιστον στις τελευταίες τρεις χρήσεις. Αν κάποιος έχει κερδοφορία, μπορεί να κάνει επενδύσεις και από μόνος του, χωρίς να μπαίνει στις συμπληγάδες των τραπεζών και των μεσαζόντων, καθώς η όποια χρηματοδότηση περνάει απ’ το στομάχι, (μιλάω για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις) και εδώ ίσως από πολλά. Αν ποτέ καταφέρει η όποια κυβέρνηση να λύσει το γόρδιο δεσμό της διαδρομής της χρηματοδότησης από το φορέα στον επιχειρηματία, τότε ίσως να δοθεί η ευκαιρία και στις μικρές επιχειρήσεις να ανθίσουν, να καταλάβουν τη θέση που τους αρμόζει στο γρανάζι της εθνικής οικονομίας και να συνεισφέρουν με το δικό τους τρόπο στην τόνωση των οικονομικών μεγεθών της.

Κομίζει γλαύκα εις Αθήνας

Δυστυχώς όμως διαπιστώνουμε πως ούτε η νέα κυβέρνηση έχει τουλάχιστον μέχρι τώρα δείξει πως σκοπεύει να αλλάξει γραμμή πλεύσης από την προηγούμενη. Βαδίζει στο δρόμο που ετοίμασε η ΝΔ και μας δίνει μια γεύση από νωρίς για τον τρόπο αναθέρμανσης των κρατικών εισροών. «Κομίζει γλαύκας*», (φέρνει κουκουβάγιες), ο κος Παπανδρέου, λέγοντας πως η οικονομία μας δεν πάει καλά, πως η δημόσια διοίκηση δεν είναι η καλύτερη, (είδατε τι θέση λάβαμε σε παγκόσμια κατάταξη: 71η ), πως το έλλειμμα ξεπέρασε το 12%. Αυτά τα γνωρίζουν πλέον και τα παιδιά του δημοτικού. Εκείνο που περιμένουμε ν’ ακούσουμε από τον ίδιο είναι πώς θα μπορέσει να μας συγκρατήσει σ’ αυτήν την κατηφοριά που πήραμε, χωρίς να μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Τα μέτρα που ακούγονται ως τώρα συντελούν στο να ανοίγει η ψαλίδα ανάμεσα στα μικρά και στα μεγάλα εισοδήματα. Οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, οι πλούσιοι αν δεν γίνουν πλουσιότεροι θα παραμείνουν πλούσιοι. Με αυξήσεις βασικών αγαθών, όπως τρόφιμα, καύσιμα, τέλη κυκλοφορίας, διόδια, κόμιστρα, ποτά, τσιγάρα κ.ά. μπορεί να τονωθεί προσωρινά η οικονομία, αλλά μακροπρόθεσμα το πρόβλημα παραμένει, καθώς αν ο πολύς κόσμος δεν έχει να ξοδέψει, θα περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα. Για ποιο λόγο ας πούμε ο καημένος ο συνταξιούχος, που δεν έχει τη δυνατότητα να αγοράσει νέο αυτοκίνητο, να αναγκαστεί από φέτος να πληρώσει διπλά τέλη κυκλοφορίας, επειδή αυτό που έχει κυκλοφόρησε πριν το 2000; Άντε να του εξηγήσεις πως αυτό το μέτρο εφαρμόζεται για την προστασία του περιβάλλοντος και όχι για εισπρακτικούς λόγους. Κι ο πλέον αφελής δεν θα πεισθεί! Σε τέτοια τείχη θα έπρεπε να επιμείνει ο κος Παπανδρέου στην ομιλία του στη σχετική επέτειο του Βερολίνου και να ζητήσει τη συνδρομή των εταίρων μας, αλλά επιμελώς το παρέκαμψε προτιμώντας να αναφερθεί στην πολύπαθη Κύπρο και να παραλληλίσει το Βερολίνο με τη γραμμή Αττίλα. «…Γκρεμίστε το Τείχος. Γκρεμίστε τα τείχη που εγκλωβίζουν μέσα σε απολυταρχισμούς, μέσα σε αυταρχισμούς, μέσα σε ιδεοληψίες και προκαταλήψεις τόσο κόσμο, τους πολίτες αυτής της ηπείρου. Γκρεμίστε τα τείχη, ώστε να ανοίξουν οι ορίζοντες για την Δημοκρατία και την ελευθερία…». Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε δηλαδή.

Επίλογος

*Η κουκουβάγια, (γλαυξ), ήταν πασίγνωστη ως σύμβολο της αρχαίας Αθήνας. Έτσι η φράση «κομίζω γλαύκα εις Αθήνας», χρησιμοποιείται για κάποιον, ο οποίος επαναλαμβάνει και προσπαθεί να παρουσιάσει ως καινοφανές κάτι το οποίο γνωρίζουν άπαντες. Ελπίζω μόνο ο κος Παπανδρέου να έφερε στην κυβέρνηση μόνο κουκουβάγιες και όχι γεράκια…..

* Σκοπεύω μελλοντικά να αναφερθώ στα γεγονότα των Ιμίων, έτσι για να μη νομίζουν οι Έλλις και Ιγνατίου ότι μας έδωσαν συνολική πληροφόρηση, επειδή οι αμερικανικές υπηρεσίες τους άνοιξαν τα αρχεία τους, για όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο. Προς το παρόν συγκεντρώνω πληροφορίες από τα παρασκήνια των γεγονότων, στοιχεία που θα μας αποκαλύψουν τα αίτια και την αφορμή της κρίσης.

Ο σκοπός της Εγνατίας

Γιατί όμως οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι μας χρηματοδότησαν και επέμεναν τόσο για την κατασκευή αυτού του έργου; Τόσο πολύ ήθελαν να αναβιώσουν την αρχαία οδό, ή είχαν καμιά πρεμούρα για το αν ο κάτοικος της Θεσσαλονίκης φτάνει στα Ιωάννινα σε έξι ή σε τρεις ώρες; Ας μη γελιόμαστε, τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει. Αν είχαν ζόρι να εξυπηρετήσουν τις εσωτερικές μας μετακινήσεις θα φρόντιζαν να τελειώσουν πρώτα την ΠΑΘΕ, (Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Εύζωνοι) και μετά να επικεντρωθούν στην Εγνατία. Δεν είναι τυχαίο πως η ΠΑΘΕ ξεκίνησε δέκα χρόνια νωρίτερα και θα περάσουν αρκετά ακόμη μέχρι να ολοκληρωθεί. Χωρίς να θέλω να μειώσω τη σημασία του έργου της Εγνατίας οδού, θεωρώ πως η εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης αποτελεί τον σημαντικότερο οδικό άξονα της χώρας, με δεύτερο τον Αθηνών - Πατρών. Τόσες ζωές έχουν χαθεί στο πέταλο, στα Τέμπη, στο τμήμα Κορίνθου – Πάτρας, αλλά δεν ευαισθητοποιήθηκαν, ώστε να επισπεύσουν την περάτωση του εθνικού αυτού δρόμου! Δυστυχώς, όπως θα δούμε στο μέλλον, εξυπηρετούμε διεθνείς σκοπούς, τους οποίους με το «χάπι» της χρησικτησίας του έργου και των όποιων εσωτερικών ωφελημάτων, προσπαθήσανε να μας τους περάσουνε στο «ντούκου». Επικοινωνιακά το σύστημα δουλεύει τέλεια, καθώς εμείς δεχόμαστε χωρίς αντίρρηση μόνον αυτά που προβάλλονται και όποιος τολμήσει να εκφράσει διαφορετική άποψη θεωρείται ισοπεδωτήρ των πάντων! Προσωπικά θεωρώ πως η Ελλάδα θα πρέπει να εκμεταλλευτεί το συγκεκριμένο γεγονός, καθώς και άλλα, για πολλά από τα οποία δεν θα ενημερωθούμε ως πολίτες της ποτέ και να προσπαθήσει να αποκομίσει στο έπακρο όσα περισσότερα οφέλη μπορεί. Τα πρώτα αποτελέσματα του σκοπού που εξυπηρετεί η οδός, φάνηκαν με την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, καθώς η διέλευση των προϊόντων της προς Ιταλία και δυτική Ευρώπη και αντιστρόφως έγινε άμεση. Επόμενη χώρα θεωρώ πως θα είναι η Τουρκία, η οποία αν δεν είχε τα γνωστά εσωτερικά προβλήματα και αν δεν έμενε προσκολλημένη σε φαντάσματα του παρελθόντος, θα είχε ήδη ενταχθεί στην ΕΕ, χωρίς να μπορούμε να της ανακόψουμε με κανένα επιχείρημα, (Κυπριακό, ανθρώπινα δικαιώματα), την πορεία. Σημειώστε πως η Εγνατία στο τμήμα από τους Κήπους του Έβρου ως την Κωνσταντινούπολη έχει επίσης τελειώσει, (μένουν μόνο λίγα σημεία διόρθωσης) και μάλιστα με χρηματοδότηση και της Ελλάδας!

Ένας έξυπνος δρόμος…

Η σύγχρονη Εγνατία δεν έχει στενά περάσματα, ανάμεσα στα βουνά που τα φυλάνε αρματολοί και ελέγχουν τους διερχόμενους. Αντ’ αυτών διαθέτει σήραγγες, γέφυρες και υπερσύγχρονους κόμβους, που συντελούν στην ταχεία και ασφαλή μετακίνηση των ταξιδιωτών. Είναι εφοδιασμένη με όλα τα τελευταία μέσα εποπτείας και διαχείρισης κυκλοφορίας, όπως κάμερες παρακολούθησης σε γέφυρες και σήραγγες, ζυγαριές που υπολογίζουν με ακρίβεια το βάρος των φορτηγών αυτοκινήτων καθώς διέρχονται, (προσέχετε υπέρβαροι γιατί σύντομα θα σας τσιμπάν και δεν θα ξέρετε από πού σας ήρθε), ραντάρ ταχύτητας στα τούνελ, για τα οποία μας διαβεβαιώνουν πως είναι για ιδία χρήση, αλλά ποιος τους πιστεύει, καθώς και φωτογραφικά για να μας έρχεται η κλήση με το ταχυδρομείο. Χαμογελάτε λοιπόν όσοι υπερβαίνετε τα 150 χιλιόμετρα την ώρα, γιατί όταν όλα αυτά τεθούν σε πλήρη λειτουργία δεν θα ξεφεύγει κανείς. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι όπως σε άλλες περιπτώσεις, (βλ. πέταλο Μαλλιακού), που το σύστημα λειτούργησε για λίγο μόνο στην αρχή και μετά χαλάρωσε. Θα βρεθεί τρόπος να ανατεθεί η λήψη και ταχυδρόμηση των φωτογραφικών κλήσεων σε ιδιώτη, όπως έγινε και με τα διόδια πέρυσι, που τα ανέθεσε το ΥΠΕΧΩΔΕ σε νεοσύστατες εταιρείες, (Ιονία οδός, αυτοκινητόδρομος Αιγαίου κ.λπ.), με μόνο στόχο να γλιτώσει τη γενική κατακραυγή από το διπλασιασμό του αντιτίμου διέλευσης που το ίδιο εφάρμοσε και να ταΐσει ολίγους ημετέρους!

…με ελλιπή σχεδίαση

Δυστυχώς όμως για τον καημένο τον Τούρκο ή το Βούλγαρο, που θα θελήσει να διασχίσει την Εγνατία οδό από τους Κήπους μέχρι την Ηγουμενίτσα, θα πρέπει να φροντίσει να έχει μαζί του μερικά μπιντονάκια βενζίνη, γιατί όσο κι αν το θεωρεί αυτονόητο δεν θα βρει βενζινάδικο πουθενά! Αν παρ’ ελπίδα χρειαστεί καύσιμα θα πρέπει να κατέβει από την Εγνατία και να τα αναζητήσει στις πλησιέστερες πόλεις. Θα πρέπει εκτός των άλλων να αντέξει να βγάλει το δρομολόγιο χωρίς στάση, καθώς δεν υπάρχει πουθενά χώρος στάθμευσης. Το μοναδικό parking ήταν στο ρεύμα προς Θεσσαλονίκη, λίγο πριν τη ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής, κι αυτό επειδή έμεινε από την κατασκευή του δρόμου, καθώς η ρύθμισή του δεν θύμιζε χώρο στάθμευσης, αλλά αλάνα. Τελευταία κατασκευάζονται όπως – όπως σε κάποια σημεία ευάεροι και ευήλιοι χώροι στάθμευσης, καθώς δεν υπάρχει οίκημα να μπει κάποιος μέσα να καθίσει να ξεκουραστεί, αλλά ούτε κι ένα δέντρο για σκιά. Το μόνο που υπάρχει είναι μια δύο χημικές τουαλέτες και καμιά περαστική καντίνα. Για ποιο λόγο λοιπόν να σταματήσω κάπου να ξεκουραστώ, αφού αν παρ’ ελπίδα βρέχει ή κάνει κρύο δεν θα μπορέσω να βγω από το αυτοκίνητό μου; Και το εύλογο ερώτημα είναι φυσικά, γιατί όλα αυτά δεν κατασκευάστηκαν από την αρχή, ώστε να ολοκληρωθούν μαζί με το έργο και να μην χρειάζεται εκ νέου επέμβαση; Μαθαίνω πως σε όλο το μήκος της Εγνατίας σχεδιάζονται δεκαέξι σταθμοί αυτοκινήτων, οι οποίοι σύντομα θα ξεκινήσουν να κατασκευάζονται. Στο μεταξύ ας βολευτούμε όπως - όπως. Εκείνο που δεν τους ξέφυγε πάντως ήταν η κατασκευή του σταθμού διοδίων στον Πολύμηλο της Κοζάνης, για να εμπεδώσουμε καλά πως η διέλευση δεν θα είναι τσάμπα! Το αντίθετο μάλιστα, θα κοστίζει αρκετά, καθώς συνολικά θα περνάμε από δεκατρείς σταθμούς διοδίων!

Συντεχνία VS Κακοτεχνία

Συνεχίζοντας τη μεσαιωνική παράδοση της συντεχνίας, οι τεχνίτες, (κατασκευαστικές εταιρείες), έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους, που δεν είναι άλλα από την αποκόμιση του υψηλότερου δυνατού κέρδους από ένα έργο. Έτσι έπραξαν και στην περίπτωση της Εγνατίας εργολάβοι και υπεργολάβοι, φυσικά σε συνεννόηση με παράγοντες του ελεγκτικού μηχανισμού του έργου, με αποτέλεσμα η σχεδίαση του δρόμου σε μερικά σημεία να μοιάζει πως έγινε από ανόητους! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: το ότι έκλεισε για μήνες η Εγνατία μεταξύ των κόμβων Σταυρού και Ασπροβάλτας επειδή τα νερά της βροχής διάβρωσαν κομμάτι του δρόμου, που μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα παραδόθηκε στην κυκλοφορία, ή τα σλάλομ που κάνουν οι οδηγοί με ανύπαρκτες κλίσεις πολλές φορές σε μεγάλα τμήματά του; Είναι ίσως ο μοναδικός κλειστός αυτοκινητόδρομος της Ευρώπης που ο οδηγός καταλαβαίνει πότε περνάει από γέφυρα, καθώς και από τα σημεία που ενώνονται οι ασφαλτοστρώσεις της προηγούμενης με την επόμενη βάρδια. Για την ιστορία αναφέρω πως τα παρατήρησα σε μεγάλο μήκος προχθές και διαπίστωσα πως κάθε μέρα ασφάλτωναν δύο έως δυόμισι χιλιόμετρα δρόμο. Όποιος δε με πιστεύει δεν έχει παρά να το επαληθεύσει μόνος του στο κομμάτι από Θεσσαλονίκη προς Στρυμώνα κι αντίστροφα. Οι αναπηδήσεις πάντως στις γέφυρες είναι κάτι το πρωτόγνωρο, ειδικά για τους Ευρωπαίους οδηγούς. Αν κάποιος είναι χαλαρός εκείνη τη στιγμή στο τιμόνι κινδυνεύει πραγματικά! Και δεν μιλάμε για παλιά τμήματα της οδού, αλλά για αυτά που παραδόθηκαν τελευταία. Για παράδειγμα, στη γέφυρα του κόμβου της Βέροιας με την ΠΑΘΕ στο ρεύμα προς Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να φύγει το όχημα από το δρόμο, καθώς η αναπήδηση είναι σε στροφή! Είναι κατασκευή για να παινευόμαστε αυτή; Τόσα χρόνια δεν μπόρεσε να βελτιωθεί ουσιαστικά το σημείο εκείνο, καθώς και πολλά ακόμη παρόμοια; Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι στον κόμβο Διαβατών Θεσσαλονίκης, στον οποίον αν και βελτίωσαν με νέα ασφαλτόστρωση το σημείο, όποιος κινείται κοντά στο όριο των 130 χιλιομέτρων την ώρα, περνώντας τη γέφυρα πέφτει ξαφνικά σε κενό αέρος! Μήπως το έκαναν εσκεμμένα, για να δοκιμάζουμε τα αμορτισέρ μας, ή είναι άλλη μια ατυχής περίπτωση; Αν ρίχναμε μια γενική ματιά θα διαπιστώναμε πως ποιοτικά, ο δρόμος γέρνει προς δυσμάς, καθώς στο κομμάτι από Θεσσαλονίκη μέχρι και τη γέφυρα του Νέστου, η κατασκευή μόνο σύγχρονο αυτοκινητόδρομο δεν θυμίζει. Πέρα από τις εμφανείς κακοτεχνίες εκείνο που είναι σημαντικό είναι η έλλειψη σωστών κλίσεων σε πολλές κι επικίνδυνες στροφές. Όσοι χρησιμοποιούν, όπως το γράφων, το τμήμα αυτό τα βιώνουν ιδίοις όμμασιν. Εκείνο που εμένα προσωπικά με στεναχωρεί είναι γιατί εφόσον κατασκευάζεται το ρημάδι το έργο και θα παραμείνει για 50 και πλέον χρόνια σε χρήση, δεν γίνεται σωστά, ώστε να χαίρεται κανείς να το χρησιμοποιεί; Ποια η θέση του κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού που παραλαμβάνει και υπογράφει πως όλα έγιναν σύμφωνα με το σχεδιασμό;

Το οικολογικό αποτύπωμα

Όπως σε κάθε σύγχρονο έργο έτσι κι σ’ αυτό θα πρέπει ο σχεδιασμός, αλλά και η χρήση του να επεμβαίνουν, αλλά και να επιβαρύνουν στο ελάχιστο το φυσικό περιβάλλον απ’ το οποίο διέρχονται. Μια πολύ σωστή πρόβλεψη στη σχεδίαση της Εγνατίας οδού ήταν αυτή για το βιότοπο της αρκούδας στα Γρεβενά, η οποία προσάρμοσε την πορεία της οδού με σκοπό τη μη παρεμπόδιση στις μετακινήσεις των ζώων. Κάτι για το οποίο παινεύονταν χαρακτηριστικά ο κύριος Λαλιώτης, όντας Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ τον πρώτο καιρό της κατασκευής. Πάντως από τη στιγμή που δόθηκε ο δρόμος στην κυκλοφορία, έχουν γίνει αρκετά ατυχήματα με διερχόμενες αρκούδες και σε πολλές περιπτώσεις διακόπτεται η κυκλοφορία. Μέχρι σήμερα σύμφωνα με αναφορές έχουν σκοτωθεί πάνω από δέκα! Η λύση της τοποθέτησης ηλεκτροφόρων συρμάτων από τη φιλόζωη κατά τ’ άλλα εταιρεία «Εγνατία οδός ΑΕ» που διαχειρίζεται το δρόμο, δεν θα βοηθήσει ουσιαστικά στην εξάλειψη του προβλήματος. Τα ζώα θα συνεχίζουν να προσπαθούν να περνάν από τα μονοπάτια που περνούσαν εδώ και αιώνες και ο κίνδυνος ατυχημάτων θα παραμονεύει!

Ένα άλλο σημαντικό μέλημα των σχεδιαστών θα έπρεπε να ήταν η εύρεση της κατά το δυνατόν συντομότερης διαδρομής, ώστε η απόσταση από τους Κήπους του Έβρου, μέχρι την Ηγουμενίτσα να είναι όσο μικρότερη γίνεται, καθώς περισσότερα χιλιόμετρα σημαίνει μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμων, οπότε περισσότερα καυσαέρια. Επίσης θα έπρεπε να ληφθεί υπ’ όψιν η πρόβλεψη για την κατασκευή όσο το δυνατόν λιγότερων περιττών ανηφοροκατηφόρων, γιατί δεν έχει νόημα να ανεβαίνεις ένα μικρό ύψωμα αφού στη συνέχεια θα το κατέβεις. Ίσως αυτό να καθιστά απαραίτητη την απομάκρυνση κάποιων χωμάτων ή βράχων που ανεβάζουν κατά τι το κόστος κατασκευής, αλλά μακροπρόθεσμα τα οφέλη από τη χρήση θα είναι πολλαπλά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παράκαμψη της Ασπροβάλτας από τον ομώνυμο κόμβο μέχρι τον Στρυμώνα και στη συνέχεια από τον κόμβο Ορφανού και για ένα μήκος πέντε περίπου χιλιομέτρων. Εκεί ανεβαίνεις, κατεβαίνεις και κάνεις σλάλομ συνεχώς, σε σημεία που πολύ εύκολα θα μπορούσε να κατασκευαστεί ευθεία. Ενδεχομένως να προόριζαν το τμήμα αυτό για ενσωμάτωση σε κάποια ειδική διαδρομή του ράλι Ακρόπολης, γιατί άλλο λόγο δεν μπορώ να σκεφτώ. Σκεφτείτε πόσα καύσιμα χρειάζεται να καταναλώσει ένα όχημα, (και δε μιλάω για ένα Ι.Χ. αλλά για ένα φορτηγό σαράντα τόνων, για να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια. φανταστείτε το Δερβένι εδώ στη Θεσσαλονίκη σε ώρα αιχμής: ο δρόμος στην κορυφή της ανηφόρας μοιάζει με τεράστια τσιμινιέρα από την κάπνα των φορτηγών, καθώς ανερχόμενα και από τις δύο κατευθύνσεις γκαζώνουν και ντουμανιάζει ο τόπος. Αν λοιπόν επέλεγαν οι σχεδιαστές τη λύση μιας σήραγγας, όπως έγινε σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις, θα έκαναν απόσβεση τα παραπάνω έξοδα κατασκευής από την οικονομία στα καύσιμα! Αλλά τι τους νοιάζει! Αυτά και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσε να βρει κάποιος ταξιδεύοντας σε όλο το μήκος της οδού. Συνοπτικά πρόκειται για ένα έργο, το οποίο σχεδιάστηκε όπως – όπως, κατασκευάστηκε έτσι κι έτσι και παραδόθηκε άρον - άρον. Σημασία έχει πάντως, πως έστω και με τις όποιες κακοτεχνίες που παρουσιάζει ολοκληρώθηκε και βρίσκεται στη διάθεση ημών και των εξ ανατολών και βορά γειτόνων μας.

Επίλογος

Ένα μεγάλο «γιατί» στην αδυναμία εξασφάλισης εκείνων των προϋποθέσεων κατασκευής, που θα χαρακτήριζαν την Εγνατία οδό, ως ένα σύγχρονο έργο θα βασανίζει κάθε Έλληνα ταξιδιώτη και ένα ειρωνικό χαμόγελο όλους τους δυτικοευρωπαίους οδηγούς που θα τύχει να την περπατήσουν. Εμείς βέβαια ως χώρα είμαστε σίγουροι πως κάναμε ένα έργο επιπέδου, με τις τελευταίες προδιαγραφές κατασκευής! Ο κάθε διερχόμενος φυσικά θα δημιουργήσει τη δική του άποψη, ανάλογα με το τι τον ενόχλησε περισσότερο.

Υστερόγραφο

Όσοι από εσάς αφήνετε σχόλιο μην ανησυχείτε για την καθυστέρηση εμφάνισής του. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτούσιο, είτε αλλαγμένο! Εγώ πάντως δεν επεμβαίνω σε καμιά περίπτωση. Αν χρειαστεί μόνο θα διαγράψω υβριστικά σχόλια και θα το αναφέρω. Άρα ο φίλος σε προηγούμενη ανάρτηση που άφησε όπως είπε το e-mail του, το οποίο δεν βγήκε με το σχόλιο, να είναι σίγουρος πως κόπηκε στη λογοκρισία. Το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 25 Ιουνίου. Μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι ο δείκτης επισκεψιμότητας έδειχνε πως το είδαν γύρω στα 50 άτομα. Ξαφνικά μέσα σε πέντε λεπτά ο δείκτης ανέβηκε κατά δυόμισι χιλιάδες! Τυχαίο; Τα έντεκα σχόλιά σας ήρθαν όλα μαζεμένα τη Δευτέρα, τέσσερις μέρες αργότερα! Μην πτοείστε όμως. Αφήστε αυτούς να κάνουν τη δουλειά τους και συνεχίστε να ενημερώνεστε.

H Εγνατία Οδός

Εισαγωγή

Εγκαινιάστηκε πρόσφατα η Εγνατία οδός, ο μεγαλύτερος κλειστός αυτοκινητόδρομος της χώρας, που συνδέει ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα από ανατολή σε δύση, διασχίζοντας δεκαέξι νομούς, περνώντας από τέσσερα λιμάνια και έξι αεροδρόμια. Το κόστος κατασκευής του έργου το μοιράστηκαν εξίσου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο και το διαχειρίζεται η εταιρεία εγνατία οδός ΑΕ, (δημόσια επιχείρηση), που ιδρύθηκε για το σκοπό αυτό το 1995, όταν ξεκίνησε να κατασκευάζεται. Το έργο αυτό, καθώς και τα ολυμπιακά αποτέλεσαν τα μοναδικά στη σύγχρονη Ελλάδα, τα οποία ξεκίνησαν για να τελειώσουν! Και αυτό γιατί πίσω τους υπήρχε η Ευρώπη, η οποία πίεζε και εξαπέλυε μύδρους, κάθε φορά που οι προθεσμίες δεν ετηρούντο.

Ιστορία

Ο Στράβων στο έργο του «Γεωγραφία» έγραφε: «Από την Απολλωνία στη Μακεδονία, υπάρχει η Εγνατία οδός προς Ανατολάς, μετρημένη ανά μίλι και με μιλιοδείκτες στημένους ως τα Κύψελα και τον Έβρο ποταμό και η απόσταση είναι 535 μίλια». Η κατασκευή αυτού του έργου αποτέλεσε το σημαντικότερο οδικό έργο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όταν περί τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. η Ρώμη είχε κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό μεσογειακό κόσμο, δημιουργήθηκε η ανάγκη χερσαίας σύνδεσης των μεγάλων πόλεων με την πρωτεύουσα, για λόγους στρατιωτικούς και επικοινωνιακούς. Έτσι ξεκίνησε το 146 π.Χ. η ανακατασκευή ήδη υπαρχουσών οδικών τμημάτων, αλλά και η εκ νέου σχεδίαση όπου δεν υπήρχαν, για να ολοκληρωθεί η οδός μέχρι τη Θεσσαλονίκη το 120 π.Χ. Στο τμήμα της Ιταλίας ξεκινούσε από τη Ρώμη, (Αππία οδός) και κατέληγε στην Αδριατική, ανάμεσα στις σημερινές πόλεις Μπάρι και Μπρίντιζι. Το έργο στη μεριά της Μακεδονίας ανέλαβε να εκτελέσει ο ανθύπατος της επαρχίας Gnaeus Egnatius, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στην οδό. Ξεκινούσε από την Απολλωνία της Αλβανίας, το σημερινό Δυρράχιο και έφτανε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, μέσω Αχρίδας, Μοναστηρίου, (Bitola), Έδεσσας και Πέλλας. Εν συνεχεία επεκτάθηκε ανατολικότερα κι έφτασε μέχρι το Βυζάντιο, (Κωνσταντινούπολη), μέσω Αμφίπολης, Φιλίππων, Νεαπόλεως, (Καβάλα), Κομοτηνής και Έβρου. Δεν ήταν τυχαίο που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος το 324 μ.Χ. αποφάσισε να μετακινήσει την πρωτεύουσα από τη Ρώμη, (δυτική κατάληξη της οδού), στο ανατολικό της άκρο, εκεί που ήταν η αποικία των Μεγαρέων, (Βυζάντιο) και που αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη. Ήταν ένας δρόμος με συνολικό μήκος γύρω στα 1,100 χιλιόμετρα, ο οποίος συνέδεε τη Ρώμη με την ανατολική Μεσόγειο και εξυπηρέτησε για δύο χιλιάδες χρόνια περίπου τους πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς σκοπούς τριών αυτοκρατοριών, της ρωμαϊκής, της βυζαντινής και της οθωμανικής.

Via Egnatia: Η οδός της Ιστορίας

Η Εγνατία οδός αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή της ιδέας για την κατασκευή ενός δρόμου, ο οποίος θα διέσχιζε οριζόντια τα Βαλκάνια. Στα 800 χιλιόμετρα περίπου μήκος που είχε στο βαλκανικό της τμήμα η Εγνατία οδός, στήριξε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την αίγλη της, μέχρι τη δύση του άστρου της που σήμανε το πέρασμα των εδαφών στους Οθωμανούς. Η σπουδαιότητά της μετά την άλωση υποβαθμίστηκε, καθώς τα κύρια συμφέροντα του Σουλτάνου βρισκόντουσαν πλέον μόνο στη βαλκανική χερσόνησο. Έτσι έφτιαξε κάθετους οδικούς άξονες στην Εγνατία, για να οδηγούνται τα αγαθά από την επαρχία στην Πρωτεύουσα, αλλά και να μπορεί ο στρατός της Αυτοκρατορίας να επεμβαίνει άμεσα όπου και όποτε χρειαζόταν. Τους δρόμους αυτούς χρησιμοποιούσαν όλοι όσοι ήθελαν να μετακινηθούν μέσα στην επικράτεια, από έμποροι μέχρι καλλιτέχνες και απλοί ταξιδιώτες. Για την εξυπηρέτηση όλων αυτών υπήρχαν χάνια καθ’ οδόν, στα οποία μπορούσαν να ξεκουραστούν, να φάνε και να διανυκτερεύσουν. Ο έλεγχος των μετακινουμένων γινόταν στα στενά περάσματα των οδών, (τα γνωστά δερβένια), που ακόμα και σήμερα αποκαλούνται έτσι, τα οποία φυλάγονταν από αρματωλούς, (χριστιανούς ένοπλους μισθοφόρους), με επικεφαλής το «Δερβέναγα». Ένα τέτοιο πέρασμα ήταν και το σημερινό Δερβένι στη Θεσσαλονίκη. Ενημερωτικά να αναφέρω εδώ πως το μοναδικό κομμάτι της παλαιάς Εγνατίας οδού, το οποίο σώζεται σήμερα έτσι ακριβώς όπως ήταν, βρίσκεται στο χώρο του μουσείου στην περιοχή της έκθεσης.

Μετά τη συρρίκνωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ου αιώνα και την απομάκρυνσή της από τη Βαλκανική, υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο ο ρόλος της Εγνατίας οδού, καθώς το υπό επέκτασιν Ελληνικό κράτος, (το 1912 πήραμε τη Θεσσαλονίκη), που μόλις είχε εξαπλωθεί προς τη Μακεδονία, έδωσε μεγάλη βαρύτητα κυρίως στον άξονα Βορά – Νότου και όχι Ανατολής – Δύσης. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά την πρώτη ιδέα κατασκευής της Εγνατίας οδού, τέθηκε ξανά στο τραπέζι, αυτή τη φορά από τους Γερμανο – Ιταλούς, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, καθώς μια οδική σύνδεση της Αδριατικής με τον Εύξεινο Πόντο θα τους εξυπηρετούσε στην επίτευξη των στόχων τους. Έτσι χάραξαν αυτή τη φορά την οδό με αρχή και πάλι το Δυρράχιο και κατάληξη μέσω Γιουγκοσλαβίας το Βουλγαρικό λιμάνι Μπουργκάς. Η εξέλιξη του πολέμου όμως δεν τους βοήθησε να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους και τα ιδρυθέντα κράτη στη συνέχεια δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας οδού, καθώς είχαν πολλά να επιλύσουν στο εσωτερικό τους και εν μέσω διενέξεων δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν και να δράσουν από κοινού για κάτι τέτοιο.

Η Νέα Εγνατία

Έπρεπε να περάσουν ακόμη πενήντα χρόνια για να τεθεί ξανά στο τραπέζι η εφαρμογή της ιδέας κατασκευής ενός δρόμου παρόμοιου με τη παλιά Εγνατία οδό. Τα οφέλη πολλαπλά: πολλές περιοχές που μέχρι σήμερα είχαν περιορισμένη πρόσβαση σε μεγάλα αστικά κέντρα και λιμάνια, με όλα όσα αυτό σημαίνει για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξή τους, θα έχουν τώρα την ευκαιρία να μετακινούνται κάτοικοι και προϊόντα με ταχύτητα και ασφάλεια. Ο δρόμος ξεκίνησε να κατασκευάζεται γύρω στο 1995 και ολοκληρώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες. Ο συνδυασμός των κάθετων αξόνων προς τις χώρες της Βαλκανικής, καθιστούν ακόμη μεγαλύτερη τη σημασία του, καθώς γίνεται μεταφορέας των αγαθών από και προς τη χώρα μας, αλλά και προς την Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η ΕΕ δεν δέχτηκε την παραμικρή καθυστέρηση στις προθεσμίες που έθετε, γι’ αυτό και το έργο δεν σταμάτησε εντελώς, όταν σταμάτησαν σχεδόν όλα τα άλλα εν όψει της ανακατασκευής της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η μελλοντική πιθανή ένταξη των γειτονικών βαλκανικών χωρών στην Ένωση, θα τις φέρει αμέσως στην αγκαλιά της Ευρώπης, χωρίς να έχουν προσπαθήσει καθόλου γι’ αυτό. Θυμηθείτε τι τραβούσαν τα Ελληνικά προϊόντα για να φτάσουν στις παραπάνω αγορές στη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, αλλά κυρίως πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας όταν η θαλάσσια σύνδεση Ελλάδας – Ιταλίας δεν ήταν ανεπτυγμένη, καθώς τα φορτηγά ήταν αναγκασμένα να διασχίζουν τους καρόδρομους της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας, με όλους τους κινδύνους και τις αντιξοότητες που τους επεφύλασσαν, τόσο για τα προϊόντα που μετέφεραν, όσο και για την ίδια την ασφάλεια των οδηγών τους! Όσοι ταξίδευαν προς την Ευρώπη, έπρεπε να διασχίσουν με τη μία την Γιουγκοσλαβική ή την Βουλγαρική επικράτεια, γιατί φοβόντουσαν να διανυκτερεύσουν πριν την Αυστρία, επειδή υπήρχε κίνδυνος να τους ληστέψουν!

Ο ρόλος της Θεσσαλονίκης

Καθώς η Νέα Εγνατία διέρχεται από τις παρυφές της Θεσσαλονίκης και η πόλη βρίσκεται γεωγραφικά περίπου στη μέση της διαδρομής Κωνσταντινούπολης - Ηγουμενίτσας, θα πρέπει να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στα ευρύτερα δρώμενα, κι αυτό γιατί διαθέτει αεροδρόμιο, ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια του Β. Αιγαίου, (έτσι βέβαια όπως το κατάντησαν με τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι και με την αδιαλλαξία της η Κυβέρνηση να το χαίρονται), αλλά και σπουδαίο σιδηροδρομικό σταθμό, (νέο παρακαλώ!). Αυτό φυσικά θα πρέπει να το κυνηγήσουν κυρίως οι τοπικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένων και των επιμελητηρίων, για να μην καταντήσει η Θεσσαλονίκη μια πόλη που θα στηρίζει την ευημερία της στην παροχή υπηρεσιών και μόνο, γιατί κινδυνεύει να παραγκωνισθεί. Σε έναν κύκλο ακτίνας 650 χιλιομέτρων περιλαμβάνονται τα Σκόπια, τα Τίρανα, η Σόφια, το Βουκουρέστι, η Αθήνα και η Κωνσταντινούπολη. Καμιά άλλη Βαλκανική πόλη δεν συνδυάζει όλα αυτά, σε μια χώρα με πολιτική σταθερότητα και τάσεις ανάπτυξης. Άρα ας τρέξουν όσο είναι ακόμη καιρός οι κκ πολιτικοί και τοπικοί άρχοντες να εξασφαλίσουν εκείνες τις δεσμεύσεις, οι οποίες θα καταστήσουν την πόλη κυρίαρχο του παιχνιδιού της διαμετακομιδής προϊόντων και υπηρεσιών. Ήδη η πόλη αποτελεί έδρα διεθνών οργανισμών, όπως της Τράπεζας Εμπορίου των χωρών της Μαύρης θάλασσας, του CEDEFOP, καθώς και του οργανισμού ανασυγκρότησης των Βαλκανίων. Ας ελπίσουμε πως οι πολιτικοί θα δραστηριοποιηθούν, θα παρατήσουν τη δημαγωγία και θα ενεργήσουν σοβαρά προς αυτόν το σκοπό. Τι παραπάνω να κάνουν; Κατ’ αρχήν να απλοποιήσουν διαδικασίες, δικαιολογητικά και γραφειοκρατία για τον υποψήφιο επενδυτή και να διεκπεραιώνουν το δυνατό συντομότερο τα αιτήματά του. Να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την εικόνα που υπάρχει στους επιχειρηματικούς κύκλους, σχετικά με γρηγορόσημα, λαδώματα, ρουσφέτια, συμπάθειες κ.λπ. Ας αρχίσουν από αυτά τα απλά και στη συνέχεια βλέπουμε.

Συνεχίζεται…

Παγκόσμιοι Κυβερνήτες

Εισαγωγή

Όπως πολύ σωστά παρατηρήσατε, η προηγούμενη ανάρτηση ήταν κάπως χλιαρή, το θέμα κοινό και η έκβασή του αναμενόμενη. Ωστόσο την έκρινα σκόπιμη για να διαπιστώσω αν ακόμη η ιστοσελίδα μου παρέμενε σε «δυσμένεια» από τη Google. Φαίνεται πως η κατακραυγή από όλους μας συνετέλεσε στο να δουλέψουν αυτή τη φορά όλα καλύτερα, χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις και «χακέματα». Ωστόσο παραμένει το πρόβλημα της αδυναμίας ενσωμάτωσης φωτογραφιών στην ανάρτηση, το οποίο αν διορθωθεί θα επανέλθω να τις επισυνάψω. Θέλω επίσης να πιστεύω πως από δω και πέρα δεν θα παρουσιαστούν παρόμοια φαινόμενα. Ας αφήσουν επιτέλους όλους εμάς, που όπως φαίνεται δεν μας πείθουν οι κονσέρβες που καθημερινά μας σερβίρουν, να εκφραστούμε με τον τρόπο που υπαγορεύει η λογική μας, κι ας τους γινόμαστε δυσάρεστοι. Τώρα τι έχει να κερδίσει η εν λόγω διαφημιστική εταιρεία με το να εμποδίζει την ελεύθερη διατύπωση των απόψεων μας, αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που ίσως παρακάτω εν μέρει απαντηθεί.

Το θέμα

Το σημερινό θέμα είναι λίγο πολύ γνωστό, καθώς αγγίζει σχεδόν όλο το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας και δείχνει πόσο άβουλοι καθίστανται οι κυβερνώντες της. Περίμενα αρκετό καιρό για να το αναρτήσω, καθώς ανέμενα να ευδοκιμήσουν οι συνθήκες δημοσίευσής του, που δεν είναι άλλες από τις εργασίες της συνόδου της λέσχης Μπίλντενμπεργκ στην Αθήνα, οι οποίες ξεκινούν στις 14 Μαΐου και τις από Ελληνικής πλευράς συμμετοχές. Πολλά έχουν γραφτεί και δημοσιευτεί σχετικά με την περιβόητη αυτή λέσχη και τη μυστικότητα που επικρατεί στους κόλπους της. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι επακριβώς τι συζητούν οι 100 – 140 καλεσμένοι, στις ετήσιες συνεδριάσεις της, καθώς δεν ακολουθεί κάποιο ανακοινωθέν ή πρακτικό στη λήξη, απλά η ενημέρωση γύρω από τον τρόπο δράσης της λέσχης και τα γεγονότα που έπονται, μπορούν να μας οδηγήσουν με σχετική ακρίβεια στις αποφάσεις που ελήφθησαν. Ενδεικτικά αναφέρω την πρόβλεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, (Warren Christopher), λίγο καιρό μετά τη σύνοδο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Αθήνα το Μάη του 1993 για επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα το Φθινόπωρο του ιδίου έτους. To σίγουρο πάντως είναι πως δεν μαζεύονται βασιλείς, η ελίτ των επιχειρηματιών Ευρώπης και Αμερικής, πρωτοκλασάτοι πρωταγωνιστές του παγκοσμίου οικονομικού στερεώματος και επιλεκτικά κάποιοι πολιτικοί, για να συζητήσουν για τον καιρό ή τα αποδημητικά πουλιά!

Η ιδέα

Η ιδέα της δημιουργίας επιχειρηματικών φόρουμ - λέσχεων, τα οποία θα περιελάμβαναν την αφρόκρεμα των οικονομικών παραγόντων αποτέλεσε το πρώτο μέλημα στις μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο Ευρώπη και ΗΠΑ. Μη θέλοντας οι μεγάλοι αρχοντες να υπόκεινται στις βουλές των κυβερνήσεων, οι οποίες έτσι κι αλλιώς εναλλάσσονταν τακτικά στην εξουσία και υπό το φόβο της κομουνιστικής απειλής - εξάπλωσης σε Δ. Ευρώπη και Λατινική Αμερική, συνασπίστηκαν κι επηρέαζαν - εξαγόραζαν κυβερνήσεις καθιστώντας τες εξαρτώμενες απ’ αυτούς και εκτελεστικά όργανα των απαιτήσεών τους. Θύματα έβρισκαν παντού: οι κατά καιρούς επίδοξοι κυβερνώντες υπήρξαν τα καταλληλότερα πρόσωπα, τα οποία από το πάθος τους να ανέλθουν στην εξουσία στηρίζονταν στη χρηματοδότησή των «δυνατών», με αποτέλεσμα στη συνέχεια να μην μπορούν παρά να προασπίζουν τα συμφέροντά τους, αδιαφορώντας για τα προβλήματα του τόπου που κυβερνούσαν. Πολλοί θεωρούσαν μεγάλη τιμή, την πρόταση ένταξής τους στα κλαμπ, ή τουλάχιστον αυτό προσποιούνταν, καθώς από κάποια στιγμή και μετά η αποδοχή και εκτέλεση των επιταγών τους αποτελούσε μονόδρομο. Όποιος προσπαθούσε να ξεφύγει από τα συμφωνηθέντα και καθίστατο απαραίτητη η απομάκρυνσή του από το αξίωμα το οποίο κατείχε, τότε με την αρωγή των μυστικών υπηρεσιών κυρίως των ΗΠΑ (CIA) και του ΝΑΤΟ, δρομολογούνταν «μέτρα» από μια απλή δημοσίευση σκανδάλων μέχρι πολεμικές συμπλοκές και δολοφονίες. Τα οφέλη πολλαπλά: υπό το φόβο της πολεμικής σύρραξης, εξασφαλίζεται μια τρελή κούρσα στρατιωτικών εξοπλισμών, η οποία ξεζουμίζει τα ταμεία των κρατών και τα καθιστά αδύναμα να ευημερήσουν, (βλέπε Ελλάδα – Τουρκία). Ο σκοπός μοναδικός: να εξασφαλιστεί η αδιάλειπτη συγκέντρωση πλούτου.

Λέσχες και λεσχειάρχες

Τα τελευταία πενήντα χρόνια ο κόσμος μας βρίθει από ιστορίες σχετιζόμενες με κάθε είδους μυστικές οργανώσεις και το ρόλο που διαδραματίζουν στις διεθνείς εξελίξεις. Οι Εβραίοι, οι Μασόνοι, οι Ιεχωβάδες, οι illuminati, οι Opus Dei και πολλές άλλες έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί για συνομωσίες, κρυφές διεργασίες και σκοτεινές επιδιώξεις. Δυο όμως είναι αυτές που πραγματικά κυριαρχούν παγκοσμίως: η λέσχη Bilderberg και η Τριμερής συμμαχία. Η πρώτη ιδρύθηκε το 1954 με πρωτοβουλία του Ολλανδού πρίγκηπα Bernard, του προέδρου της αγγλοολλανδικής εταιρείας Unilever, Πωλ Ρίσκενς, [του skip, της χλωρίνης κλινέξ, (αυτήν ξέρετε αυτήν εμπιστεύεστε), των προϊόντων ελαΐς κλπ], του προέδρου της ITT, του διευθυντή της CIA Donovan και λίγων ακόμη, με πρώτο πρόεδρο τον Bernard. Έκτοτε συνέρχεται σχεδόν κάθε χρόνο, προκειμένου να αποφασίσει για τα μελλούμενα. Την απαρτίζουν λίγα μόνιμα μέλη ισχυρών, όπως ο ορκισμένος ανθέλληνας Henry Kissinger, (ο πάλαι ποτέ ΥΠΕΞ των ΗΠΑ), ο μεγιστάνας του πλούτου David Rockefeller, (Chase Manhattan Bank, εταιρείες πετρελαίων κ.ά.), ο πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ λόρδος Κάρινγκτον, (σ. όλοι οι ΓΓ του ΝΑΤΟ υπήρξαν μέλη της) και πολλά ακόμη μεγάλα ονόματα. Στις συνεδριάσεις της, εκτός από τα βασικά μέλη προσκαλούνται πλήθος επιφανείς από τον πολιτικό, στρατιωτικό, επιχειρηματικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό και επιστημονικό τομέα. Η τριμερής επιτροπή δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ το 1973 από μέλη της Μπίλντερμπεργκ, (χωρίς όμως να αποσχισθούν), με επικεφαλής τον David Rockefeller, με σκοπό την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των τριών πιο ανεπτυγμένων περιοχών του πλανήτη, (Ευρώπης, ΗΠΑ και Ιαπωνίας). Τα μέλη της είναι αυστηρώς επιλεγμένα και αποτελούνται από πολιτικούς και επιχειρηματίες των τριών αυτών μερών όπως οι: Henry Kissinger, Alexander Haig, (Υπ. Άμυνας ΗΠΑ), Bill Clinton, George Bush, Jimmy Carter, (όλοι πρόεδροι των ΗΠΑ), οι πρόεδροι των εταιριών FIAT και SONY και πολλοί άλλοι. Η τριμερής επιτροπή θεωρείται ανώτερη τη τάξει της Μπίλντερμπεργκ, καθώς οι όποιες αποφάσεις της δεύτερης θα πρέπει να «επικυρωθούν» από την πρώτη.

Τα διαδικαστικά της Μπίλντερμπεργκ

Όπως κάθε λέσχη έτσι κι αυτή αποτελείται από πρωταγωνιστές και βοηθητικούς. Οι πρώτοι αποφασίζουν, οι δεύτεροι εκτελούν. Οι βοηθητικοί προέρχονται συνήθως από τον πολιτικό χώρο, οι οποίοι υπό το δέλεαρ της εξουσίας, δεν διστάζουν να θυσιάσουν πατρίδα και ιδανικά, ώστε να προωθηθούν. Η λέσχη από την άλλη δεν έχει κανένα λόγο να μην στηρίξει τους πλέον πιστούς, αφού έτσι εξασφαλίζεται η προάσπιση των συμφερόντων της. Πού βρίσκει όμως τα κονδύλια να χρηματοδοτεί όλα της τα σχέδια, αφού τα πλοκάμια της απλώνονται σε ολόκληρη τη υφήλιο; Προφανώς υπάρχει κάποιου είδους συνδρομή των μελών της, οι οποίοι λόγω της πρωτοκλασάτης θέσης τους στο οικονομικό στερέωμα δεν θα τους επηρέαζε μια μικρή απώλεια εσόδων, για τη δημιουργία ενός «επικουρικού ταμείου», το οποίο διαχειρίζεται τις υποθέσεις της, αφού τα μελλοντικά οφέλη θα είναι πολλαπλά. Άλλωστε τα περισσότερα στελέχη της έχουν στήσει τις τέλειες μηχανές χρήματος, επενδύοντας σε τομείς απαραίτητους για τη διαβίωσή μας, όπως η ενέργεια, οι μετακινήσεις, τα καθημερινά επώνυμα προϊόντα που καταναλώνουμε και έτσι γινόμαστε θέλουμε δε θέλουμε έμμεσοι χρηματοδότες των σκοπών τους. Ποιος γνωρίζει για παράδειγμα ότι κάθε φορά που βάζει βενζίνη συνδράμει ακούσια σ’ αυτό το «κόστος διοικήσεως»; Σε έσχατες περιπτώσεις μπορούν πολύ εύκολα να ζητήσουν χρηματοδότηση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις που επηρεάζουν και να είστε σίγουροι πως καμιά δεν θα τολμήσει να αρνηθεί. Πολλά μέλη της διατέλεσαν σε κυβερνητικά αξιώματα στη χώρα τους και υπήρξαν αποτελεσματικοί εκτελεστές των βουλήσεών της. Ενδεικτικά αναφέρω τους Τζέημς Κάλαχαν, (πρωθυπουργός της Αγγλίας και υπουργός εξωτερικών κατά την Τουρκική απόβαση στην Κύπρο), ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μπερεγκοβουά, (αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει το 1993 εξ αιτίας αποκάλυψης σκανδάλων), οι βασίλισσες της Ολλανδίας Βεατρίκη και της Ισπανίας Σοφία, οι πρόεδροι των ΗΠΑ Κλίντον και Μπους κ.ά. Τα θέματα που συζητιώνται δεν κοινοποιούνται ποτέ, γι’ αυτό και δεν καλύπτονται δημοσιογραφικά οι συναντήσεις. Παρευρίσκονται όμως στελέχη μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ για να λάβουν τις κατευθυντήριες γραμμές των εντύπων τους σχετικά με στρατηγικής σημασίας θέματα για την επόμενη περίοδο. Όλοι οι παρευρισκόμενοι μετέχουν ως ιδιώτες και όχι με τον τίτλο που κατέχουν, (πολιτικό, επιχειρηματικό κλπ). Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης ο τόπος στον οποίο πραγματοποιείται κάθε φορά η συνάντηση, καθώς συνδέεται άμεσα με τη λήψη αποφάσεων, που αφορούν την ευρύτερη περιοχή, αλλά και την ίδια τη χώρα διεξαγωγής.

Οι Ελληνικές συμμετοχές

Η Ελλάδα ως χώρα με ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον και σοβαρά οικονομικά προβλήματα ήταν πιο ευάλωτη στις επιρροές της λέσχης, κυρίως μέσω χρηματικής βοήθειας. Λέγεται ότι στις κατά καιρούς συνεδριάσεις της λέσχης έχουν προσκληθεί οι πολιτικοί: Ευάγγελος Αβέρωφ, όντας ΥΠ.ΕΞ της Ελλάδας το 1959 για θέματα σχετικά με την Κύπρο - ΕΟΚ, ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, ο Στέφανος Μάνος, ο Γ. Αλογοσκούφης, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Γιάννης Παλαιοκρασάς κ.ά. Από επιχειρηματίες ξεχωρίζουν οι Λιβανός, Νιάρχος, Παπαλεξόπουλος και η εκδότης της εφημερίδας καθημερινή Ελένη Βλάχου, με τις περισσότερες συμμετοχές όμως να τις έχει ο επιχειρηματίας Κώστας Καρράς. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η πρόσκληση, (όχι για πρώτη φορά), του πρώην Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά στις εργασίες της λέσχης στο Εβιάν της Γαλλίας το 1992, του μοναδικού Έλληνα πολιτικού που έλαβε μέρος στη συγκεκριμένη σύνοδο. Απόφοιτος του Χάρβαρντ, «καλό παιδί», όπως διαδίδεται στους κόλπους της λέσχης και οργισμένος μετά την τότε αποπομπή του από το ΥΠΕΞ, λέγεται πως η εκεί παρουσία του, τού έδινε άτυπα το χρίσμα στη διαδοχή του Κ. Μητσοτάτη στην ηγεσία της ΝΔ, καθώς και οι αμερικανοί ήταν θυμωμένοι από τους χειρισμούς του ως Πρωθυπουργός.

Στην Αθήνα το 1993

Η λέσχη συνεδρίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1993, καθώς οι συνθήκες επιβάλλουν οι εκάστοτε συναντήσεις να πραγματοποιούνται κοντά σε περιοχές που παρουσιάζουν πρόσκαιρο ενδιαφέρον και έχουν θέματα που πρέπει να επιλυθούν. Θυμίζω πως την περίοδο εκείνη υπήρχε η αναταραχή στην πρώην Γιουγκοσλαβία, το θέμα για την ονομασία της ΦΥΡΟΜ, τα Ελληνοτουρκικά και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Φυσικό λοιπόν να χρειάζεται η στελέχωση μιας ισχυρής επιρροής στις νέες αγορές, (του πρώην συμφώνου της Βαρσοβίας) προς όφελος των πολυεθνικών αμερικανικών και ευρωπαϊκών εταιρειών. Πρέπει να πούμε πως ομιλητές της λέσχης είναι τόσο οι πρωταγωνιστές, όσο και κάποιοι παρατρεχάμενοι, οι οποίοι θεωρούν εαυτούς σημαντικές προσωπικότητες μόνο και μόνο επειδή εκλήθησαν να μιλήσουν. Η παρουσία τους έχει να κάνει με το καλωσόρισμα και οι ολιγόλεπτες ομιλίες τους πραγματοποιούνται πριν την κανονική έναρξη της συζήτησης των θεμάτων, καθώς τότε οι πόρτες κλείνουν και μέσα παραμένουν μόνον οι πρωταγωνιστές. Από κυβερνητικής πλευράς παραβρέθηκαν ο τότε Πρωθυπουργός Κων/νος Μητσοτάκης, ο Υπ. Οικονομικών Στέφανος Μάνος και ο Υπ. Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Από τη μεριά της αντιπολίτευσης ο Θόδωρος Πάγκαλος. Από τον επιχειρηματικό κόσμο παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων οι Ι. Κωστόπουλος, Θ. Παπαλεξόπουλος, Μ. Περατικός, Γ. Χατζηελευθεριάδης. Μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν και αφορούσαν την Ελλάδα ήταν οι σχέσεις Ελλάδος – Σκοπίων, η άμεση αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας, (είχαμε εκλογές λίγους μήνες αργότερα), και η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της.

Άλλες συμμετοχές

Στις κατοπινές συναθροίσεις της λέσχης συναντάμε τους σημερινούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων, Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς και πολλά μέλη της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης όπως την Άννα Διαμαντοπούλου, το Γιάννο Κρανιδιώτη, τη Ντόρα Μπακογιάννη, καθώς επίσης και πολλούς άλλους επιφανείς επιχειρηματίες, όπως τον κύριο Δαυίδ της κοκα-κόλα 3Ε. Οι πολιτικοί μας βέβαια διασκέδαζαν τη δημοσιοποίηση της συμμετοχής τους, λέγοντας πως πρόκειται για μια συνάντηση ανταλλαγής απόψεων και σκέψεων, με απώτερο σκοπό την εύρεση λύσεων σε επίκαιρα θέματα. Αν είναι έτσι γιατί πηγαίνουμε απ’ το κακό στο χειρότερο; Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η συμμετοχή του μοναδικού Έλληνα δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά στη σύνοδο της λέσχης στη Βιρτζίνια το 2002, αλλά και στην Κων/λη το 2007, ο οποίος εκπαιδευθείς στις ΗΠΑ και ανερχόμενος αργότερα στα ΜΜΕ, (mega, Σκάι και καθημερινή), μέσω της επιρροής, των καλών ιστορικών του γνώσεων και των εκπομπών του, θα ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο για την προώθηση των συμφερόντων της λέσχης στη χώρα μας.

Στην Αθήνα φέτος

Ύστερα από δεκαέξι χρόνια η καθιερωμένη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο, καθώς μεθαύριο Πέμπτη, αν όλα πάνε καλά, ξεκινά η ετήσια συνάντηση των μελών της λέσχης στον Αστέρα Βουλιαγμένης, με πρόεδρο της λέσχης τον γεννημένο στη Βουδαπέστη Βέλγο πολιτικό Etienne Davignon, πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αν τηρηθεί η συνήθεια που θέλει τον Υπουργό Εξωτερικών της φιλοξενούσης χώρας να παρίσταται και να καλωσορίζει τους προσκεκλημένους, θα δούμε και πάλι την κυρία Μπακογιάννη ομιλήτρια. Πρόσκληση έλαβαν ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν θα απουσιάζουν η κυρία Διαμαντοπούλου, ο κύριος Αλογοσκούφης και ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Θα παραστούν επίσης μεγάλα ονόματα του επιχειρηματικού κόσμου, όπως ο κος Δαυίδ, ο κος Βουρλούμης του ΟΤΕ, ο κος Αράπογλου της Εθνικής κ.ά. Η λέσχη φαίνεται να δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στην περιοχή, καθώς πρόπερσι συνεδρίασε στην Κωνσταντινούπολη και μάλλον έχει αρκετά θέματα προς διευθέτησιν. Το σίγουρο πάντως είναι για μας ότι όποιο αποτέλεσμα και να έχουν οι εκλογές, όποτε και να γίνουν δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι στην πολιτική σκηνή, αφού οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων παίρνουν από εκεί τις εντολές. Εκείνο που υποψιάζομαι πως θα κυριαρχήσει στις συζητήσεις θα είναι θέματα ενέργειας, (ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακός κόμβος), όπως επίσης και ο ορυκτός της πλούτος, (πετρέλαια και ουράνιο). Αφού στην πρώτη συνάντηση το 1993 δεν εφαρμόστηκε τίποτα σχετικό με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, τώρα και σε συνδυασμό με τις αποφάσεις της Κων/πολης μάλλον θα τελεσιδεικήσουν, γιατί όπως λέγεται έφτασε η εποχή της αποπληρωμής των παροχών που ανέφερα νωρίτερα. Η οικονομική μας κατάσταση πάει εσκεμμένα από το κακό στο χειρότερο και δεν υπάρχει άλλη λύση από το «συμβιβασμό». Η λύση αυτή φαίνεται ότι θα ωφελήσει και την Τουρκία, γιατί θα αναβαθμιστεί ο ρόλος της στο Αιγαίο.

Επίλογος

Το βέβαιον είναι πάντως πως δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι ακριβώς θα συζητηθεί. Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν, θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν τις παραπάνω εικασίες. Οι όποιες διαρροές συζητήσεων σε δημοσιεύματα του τύπου, όπως έγινε και την περίοδο 92 – 93, στο περιοδικό φλας και στις εφημερίδες ελευθεροτυπία και τύπος της Κυριακής, στα οποία ανέτρεξα και γω για υλικό, καθώς και οι κατά καιρούς εκδόσεις βιβλίων ευφάνταστων συγγραφέων ή ερευνητών που ασχολήθηκαν με το θέμα, δεν θεωρούνται 100% αξιόπιστες. Στη χειρότερη περίπτωση πρόκειται για εσκεμμένες διαρροές. Να ξέρετε πως η ασφάλεια και η σταθερότητα ενός συστήματος πιστοποιείται από την αντοχή του σε διαρροές – ιούς και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως συστήματα όπως η παραπάνω λέσχη, που για τόσα θεωρείται ικανή, δεν μπορεί να κλείσει το στόμα μερικών που κατά καιρούς ξεστομίζουν μύδρους, (Morales Matta, R. Brenneke της CIA, κ.ά.)

Σύμφωνα με μια παροιμία, ο Θεός όταν θέλει να ξεφορτωθεί το μυρμήγκι του δίνει φτερά!