Στα απόνερα της κρίσης

Εισαγωγή

Οι τρέχουσες οικονομικές συνθήκες ευνοούν όλο και περισσότερο όσους καιροφυλακτούν και επιδιώκουν να οικειοποιηθούν προϊόντα ή χρήματα που δεν τους ανήκουν. Με το άλλοθι της οικονομικής κρίσης και των συζητήσεων περί λήψεως μέτρων υπέρ των οφειλετών, πολλοί επιτήδειοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση και πλουτίζουν. Η ευκολία με την οποία κάποιος παίρνει μπλοκ επιταγών, η μερική αποποινικοποίηση της έκδοσης ακάλυπτων, καθώς και οι ευνοϊκές ρυθμίσεις διαγραφής από την υπηρεσία του Τειρεσία, ενθαρρύνουν όλο και περισσότερου «έξυπνους» που εκμεταλλεύονται την κατάσταση, αφού γνωρίζουν πως το πολύ σε πέντε χρόνια θα είναι και πάλι καθαροί. Δεν εννοώ τους φιλότιμους επιχειρηματίες, οι οποίοι λόγω δυσχερειών ενδέχεται να μην μπορούν να καλύψουν σε κάποια περίπτωση τις υποχρεώσεις τους, αλλά αυτούς οι οποίοι σχεδιάζουν τις δραστηριότητές τους έτσι, ώστε ό,τι και να συμβεί να είναι νομικά καλυμμένοι και να μην αναστέλλεται η λειτουργία της επιχείρησής τους.

Το Κράτος

Το Κράτος από την άλλη δεν φαίνεται να συμμερίζεται τα προβλήματα των επιχειρήσεων, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για την με οποιονδήποτε τρόπο είσπραξη του δικού του μεριδίου. Εκείνο που αδυνατώ να καταλάβω είναι γιατί το Κράτος θα πρέπει να είναι μέτοχος μόνο στα κέρδη μιας επιχείρησης και όχι και στις ζημίες, όταν αυτό το ίδιο φέρει μέρος της ευθύνης για την κατάσταση. Για παράδειγμα: Δεν κατέστη ολόκληρο το 2008 δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα στα δύο βασικά λιμάνια της χώρας μας απ’ όπου εισάγονται τα περισσότερα είδη από τρίτες χώρες, που πληρώνουν δασμούς πέραν φυσικά του ΦΠΑ, με αποτέλεσμα στη Θεσσαλονίκη να ξεφορτώνονται 1000 container τη βδομάδα, από 1000 την ημέρα πριν τις κινητοποιήσεις. Η αδυναμία λοιπόν να λυθεί αυτό το πρόβλημα, πέραν του ότι ανάγκασε πολλές εταιρείες διακίνησης container να στραφούν σε λιμάνια γειτονικών χωρών, (Τουρκία, Βουλγαρία), μείωσε στο 1/5 την εισροή άμεσων κεφαλαίων από δασμούς και ΦΠΑ και δυσχέρανε την επιχειρηματική - οικονομική δραστηριότητα της ευρύτερης περιοχής. Πολλές επιχειρήσεις των οποίων οι εισαγωγές αντιμετώπισαν σοβαρές καθυστερήσεις, πέρασαν δύσκολες στιγμές, αφού τα προϊόντα που είχαν ήδη πληρωθεί περίμεναν στα πλοία ή σε ενδιάμεσους σταθμούς, μέχρι να πάρουν σειρά για ξεφόρτωμα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η μεταφορά ενός container από την Κίνα στη Θεσσαλονίκη από 3 – 4 εβδομάδες που διαρκούσε, έφτασε τις 8 – 10!

Αποτέλεσμα των παραπάνω και πολλών ακόμη παραγόντων είναι οι απλήρωτες επιταγές και οι συναλλαγματικές να έχουν ξεφύγει πέρα από κάθε πρόβλεψη και να έχουν φτάσει το μισό δις ευρώ μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2009. Τα μηνύματα για το μέλλον είναι ακόμη πιο άσχημα, καθώς όλο και περισσότερες εταιρείες παρατείνουν το χρονικό διάστημα αποπληρωμής των οφειλών τους, αντικαθιστώντας τις επιταγές που λήγουν με νέες, αφού δεν έχουν τη δυνατότητα να τις καλύψουν εγκαίρως. Αναμένεται λοιπόν αύξηση των ακάλυπτων ποσών μέσα στους επόμενους μήνες. Αξίζει να σημειωθεί πως το μισό δις του πρώτου διμήνου αποτελεί το 1/3 ολόκληρου του 2008!!!

Οι επιχειρηματίες

Αν θέλαμε να ομαδοποιήσουμε τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα, θα διακρίναμε δύο μεγάλες κατηγορίες:

τους αγωνιστές…

Εδώ ανήκουν οι επιχειρηματίες των οποίων σφραγίστηκαν επιταγές, είτε γιατί δεν έκαναν καλή διαχείριση, είτε γιατί η επιβάρυνση που τους επέφερε η οικονομική δυσχέρεια ήταν τόσο έντονη που ξέφυγε πέρα από κάθε πρόβλεψη. Πολλές μικρές επιχειρήσεις είναι τοπικής εμβέλειας και νοιώθουν άμεσα κάθε διακύμανση στην κίνηση της αγοράς. Αυτές βασίζονται στη συνεχή ροή των προϊόντων τους και πολλές φορές δεν έχουν κάποιο οικονομικό υπόβαθρο να στηρίξουν παροδικές δυσχέρειες. Άλλοτε καταφεύγουν στη μέγγενη του τραπεζικού συστήματος, το οποίο δίνει μια παροδική και μόνο ανάσα στον επιχειρηματία, παράταση στο πρόβλημα και μείωση της κερδοφορίας, (οι τράπεζες δεν δανείζουν τσάμπα!) και άλλοτε χρησιμοποιούν ίδια κεφάλαια, που προήλθαν από παρελθούσες κερδοφόρες χρήσεις. Στην περίπτωση ενός ανώνυμου προϊόντος τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα, καθώς η προώθηση και η τοποθέτησή του στα ράφια μιας αλυσίδας super market κοστίζει τρομερά. Επικαλούμενοι δε την οικονομική κρίση οι μεγάλες αλυσίδες πιέζουν ακόμη περισσότερο τους μικρότερους προμηθευτές ζητώντας τους μεγαλύτερες παροχές κι εκπτώσεις και επιμηκύνοντας το χρόνο πληρωμής. Πού να αντέξει ας πούμε μια μικρή επιχείρηση να χρηματοδοτήσει το είδος της για οκτώ έως δέκα μήνες που θα ξεκινήσει να πληρώνεται!

Μεγάλα καράβια μεγάλες φουρτούνες

Σύμφωνα με μαρτυρία γνωστού μου επιχειρηματία, (αν είναι ανακριβή τα παρακάτω παρακαλώ διαψεύστε τα), για να βάλει 4 κωδικούς, (έτσι λέγονται τα προϊόντα στην γλώσσα των super market), στα ράφια γνωστής αλυσίδας, του ζητήθηκε 50% έκπτωση στο τιμολόγιο, τρεις χιλιάδες Ευρώ για κάθε κωδικό ως εισιτήριο, ( 12,000€ είσοδο!) και επί πλέον δέκα συν ένα (10 + 1), που σημαίνει 10% περαιτέρω έκπτωση. Και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν, όσο και αν είχε προβλέψει ο επιχειρηματίας τα παραπάνω παζάρια, να υπήρχε περίπτωση να ωφελήθηκε από αυτή τη συνεργασία. Εναλλακτική δυστυχώς δεν υπάρχει, γιατί οι αλυσίδες διακινούν πάνω από το 90% των προϊόντων οικιακής κατανάλωσης και η ζυγαριά γέρνει πάντα υπέρ των αυτών, αφού ούτε είσοδο πληρώνουν, ούτε και περιμένουν δέκα μήνες για να πληρωθούν! Σε αντίθεση με τις μικρές επιχειρήσεις, οι μεγάλες που διακινούν και διαφημίζουν προϊόντα κράχτες επιβάλλουν τους δικούς τους όρους στις αλυσίδες super market και αυτές τις αποδέχονται, γιατί εκεί ο τζίρος είναι εγγυημένος, επειδή οι περισσότεροι θεωρούμε πως το επώνυμο είναι και ανώτερο. Επί πλέον, ως καταναλωτές όλοι μας γινόμαστε έρμαια σε κάθε νέου είδους προβολή και αγοράζουμε ό,τι μας σερβίρουν, αφού μέσω των διαφημίσεων έχουν τον τρόπο να μας παρουσιάζουν τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εκείνο που δυστυχώς δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι οι μεγάλες εταιρείες έχουν επί πλέον τεράστια κόστη, τα οποία στις μικρές είναι περιορισμένα, αφού σ’ αυτές ο ιδιοκτήτης γίνεται αν χρειαστεί εργάτης, πωλητής, λογιστής, οδηγός, αποθηκάριος και δεν θα το σκεφτεί να δουλέψει και Κυριακές για να καλύψει την παραγωγή. Έτσι πολλές φορές ένα ανώνυμο προϊόν είναι ποιοτικά ανώτερο από το αντίστοιχο επώνυμο.

Αν λοιπόν η μικρή επιχείρηση αναγκαστικά αποδεχθεί τους όρους συνεργασίας κινδυνεύει να παραμείνει έκθετη, αφού οι δικοί της προμηθευτές θα πρέπει να πληρωθούν κανονικά και η όποια καθυστέρηση στις εισροές σημαίνει δανεισμό ή χρήση ίδιων κεφαλαίων για την κάλυψη της προσωρινής ανάγκης, αλλιώς κινδυνεύει με σφράγισμα πληρωτέων επιταγών. Η δε τακτική του «σπασίματος» των επιταγών στις τράπεζες επιφέρει ένα επί πλέον κόστος γύρω στο 12%, το οποίο περιορίζει ακόμη περισσότερο την κερδοφορία και γενικά τις δυνατότητες επιβίωσης της επιχείρησης.

…και τα λαμόγια

Τον τελευταίο καιρό η αγορά σφύζει από ευκαιριακούς επιχειρηματίες, που το τελευταίο για το οποίο νοιάζονται είναι το πώς θα καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Λειτουργούν την εμπορική τους δραστηριότητα όσο αντέξει και σχεδιάζουν προσεκτικά τις κινήσεις τους για την περίπτωση που δεν θα μπορούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές τους. Έτσι κανονίζουν εγκαίρως να μην έχουν ακίνητη περιουσία στο όνομά τους και τα τυχόν αυτοκίνητα ή ακίνητα της επιχείρησης να είναι είτε υπό καθεστώς leasing, είτε σε διαφορετική επωνυμία με άλλον ιδιοκτήτη.

Τα κόλπα

Για την περίπτωση που δεν μπορούν να καλύψουν κάποια επιταγή τους, θα επιλέξουν μια από τις παρακάτω στρατηγικές:

Επικαλούμενοι την οικονομική κρίση θα ζητήσουν παράταση του χρέους με αντικατάσταση της επιταγής με νέα άλλης ημερομηνίας, καθώς και συνέχιση της συνεργασίας με τους προμηθευτές τους, μεγαλώνοντας κι άλλο το άνοιγμα.

Αν είναι εκπρόθεσμοι και στην παράταση, τότε θα εξαφανιστούν, δεν θα σηκώνουν τηλέφωνο και σε περίπτωση επίσκεψης θα απουσιάζουν μονίμως.

Σε άλλη περίπτωση θα εξαφανιστούν μαζί με το εμπόρευμα και θα το διοχετεύσουν με χαμηλότερη τιμή από αυτήν που το απέκτησαν και χωρίς τιμολόγιο στα κανάλια της χονδρικής, εκεί που όλοι ψάχνουν το φθηνότερο και περνάει το «μαύρο»!

Στη χειρότερη περίπτωση θα πουλήσουν έναντι ευτελούς ποσού ολόκληρη την επιχείρησή τους κανονικά και με συμβόλαιο σε νέο ιδιοκτήτη, ο οποίος εμφανίζεται καθ’ όλα νόμιμος, αφού έχει αγοράσει τα είδη και η όποια διεκδίκηση δεν πρόκειται να φέρει αποτέλεσμα. Ειδικά οι μικρές εταιρείες, οι οποίες δεν διαθέτουν και τη δύναμη να καλύψουν τα έξοδα των δικαστικών διαμαχών είναι χαμένες από χέρι.

Οι κυρώσεις

Ο προμηθευτής όταν σφραγίζει κάποια επιταγή πελάτη του ενεργεί ως ακολούθως:

Συνεννοείται με το δικηγόρο του και προσπαθούν να έλθουν σε επαφή με τον πελάτη, σε μια ύστατη προσπάθεια να λυθεί το ζήτημα και να πληρωθεί το ποσό της επιταγής.

Αν κάτι τέτοιο δεν καταστεί δυνατό, (τις πιο πολλές φορές δεν καθίσταται), τότε ο δικηγόρος προβαίνει σε έκδοση διαταγής πληρωμής, η οποία κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή στον πελάτη.

Στην περίπτωση κατά την οποία ο πελάτης έχει αυτοκίνητα ή ακίνητα στο όνομά του ξεκινάει η διαδικασία της δημοπρασίας. Στη δημοπρασία θα παρευρίσκονται τόσο το δημόσιο, όσο και οι τράπεζες, γιατί σίγουρα θα υπάρχουν και προς τα εκεί ανοιχτά μέτωπα. Ο τελευταίος που πληρώνεται είναι ο προμηθευτής, καθώς παίρνει ότι περισσεύει από Δημόσιο και τράπεζες, (δηλαδή τίποτα!). Αν ο πελάτης έχει φροντίσει εγκαίρως να μην έχει τίποτε αξίας στ’ όνομά του, (να τα έχει σε οικείους του, μητέρα, σύζυγο, κλπ), τότε δεν υπάρχει κάτι για να γίνει ο πλειστηριασμός, η επιταγή δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να καλυφθεί, ο εκδότης το πολύ για πέντε χρόνια θα κάνει τις δοσοληψίες του χωρίς νέο μπλοκ, ή με επιταγές εξυπηρέτησης και δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, καθώς δεν προβλέπεται πλέον ούτε προσωποκράτηση για το αδίκημα. Μοναδικός χαμένος παραμένει ο προμηθευτής. Δεν θα έπρεπε ο νομοθέτης εδώ να είχε προβλέψει κάτι για την περίπτωση αυτή;

Το δημόσιο

Στο μεγαλύτερο κακοπληρωτή τείνουν να εξελιχθούν οι δημόσιες υπηρεσίες με μπροστάρηδες τους Δήμους και ακόλουθους τα υπουργεία Υγείας και Εργασίας, καθώς παρουσιάζουν σημαντικές καθυστερήσεις στις πληρωμές των προμηθευτών του το πρώτο και των συντάξεων – εφ’ άπαξ το δεύτερο. Ειδικά οι Δήμοι έχουν ανεβάσει το μέσο όρο πληρωμών στους 12 μήνες και βάλε, κάτι που δυσχεραίνει πολύ τους προμηθευτές. Η ειρωνεία εδώ είναι πως οι περισσότεροι έχουν «λαδώσει» για να πάρουν κάποιον διαγωνισμό και στη συνέχεια παραπονιούνται γιατί αργούν να πληρωθούν. Σε άλλες δε περιπτώσεις οι συγγενείς παραγόντων των Δήμων με εταιρείες τους παρέχουν στους Δήμους αναλώσιμα ή υπηρεσίες σε μόνιμη βάση εξασφαλίζοντας σταθερές εισροές. Δεν είναι λίγες οι φορές που τέτοια περιστατικά έχουν δει το φως τη δημοσιότητας, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη υπόθεση του γ. γραμματέα του Δήμου Θεσσαλονίκης κυρίου Λεμούσια, που είδε το φως της δημοσιότητας από την εφημερίδα Μακεδονία.

Ο Τειρεσίας

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο διάσημος μάντης γεννήθηκε στη Θήβα και για επτά χρόνια της ζωής του υπήρξε γυναίκα. Η γυναικεία του υπόσταση προέκυψε ως τιμωρία, όταν σε βόλτα του στο όρος Κυλλήνη διέκοψε δύο φίδια την ώρα που ζευγάρωναν. Επτά χρόνια αργότερα σε παρόμοια βόλτα τα ξαναείδε να ζευγαρώνουν, τα διέκοψε και ξαναέγινε άντρας. Ήταν λοιπόν ο καταλληλότερος για να λύσει τη διένεξη μεταξύ του Δία και της Ήρας στον Όλυμπο, σχετικά με το αν ηδονίζεται περισσότερο ο άντρας ή η γυναίκα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Τον κάλεσαν λοιπόν στο βουνό και αυτός ανοιχτά δήλωσε πως η γυναίκα ικανοποιείται περισσότερο, παίρνοντας έτσι το μέρος του Δία και προκαλώντας την οργή της Ήρας, η οποία για τιμωρία τον τύφλωσε. Ο Δίας από την άλλη για να τον ανταμείψει του έδωσε μακροζωία, (επτά γενεών) και τη δυνατότητα να προβλέπει το μέλλον, ιδιότητα που διατήρησε και στον κάτω κόσμο. Εκεί τον επισκέφτηκε και ο Οδυσσέας, σύμφωνα με το ομώνυμο έπος, για να τον συμβουλευτεί σχετικά με το πώς θα επιστρέψει στην πατρίδα του την Ιθάκη.

Ο σύγχρονος Τειρεσίας

Ο σύγχρονος Τειρεσίας δημιουργήθηκε από τις τράπεζες ως μη κερδοσκοπική εταιρεία(;) το 1997 για να προστατεύσει τα συμφέροντά τους. Κύριο έργο του αποτέλεσε η ταξινόμηση των ήδη υπαρχουσών πληροφοριών προ του 1997 σχετικά με κακοπληρωτές και χρεοφειλέτες, καθώς και το φακέλωμα όλων των προσώπων, νομικών και φυσικών, σχετικά με την πιστοληπτική τους ικανότητα. Δεν είμαι ειδικός για να γνωρίζω αν είναι νομότυπη ή όχι η συγκέντρωση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, όπως τα ατομικά, περιουσιακά και οικονομικά στοιχεία από μια ιδιωτική εταιρεία, σίγουρα όμως ήταν παράνομη πριν το σχετικό νόμο Σταθόπουλου. Έτσι όλοι οι πολίτες και ενίοτε και εταιρείες γινόμαστε θύματα διαφημιστικών καμπανιών και αποδέκτες μυνημάτων τύπου «έχει εγκριθεί για σας χαμηλότοκο δάνειο» κ.λπ. Αν κάποιος δεν είναι συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις, καθυστερήσει πληρωμή δανείου, εκδώσει ακάλυπτη επιταγή κ.λπ. τότε σημειώνεται στη βάση δεδομένων του Τειρεσία και δύσκολα σηκώνει κεφάλι. Αν κάποια εταιρεία επιχειρεί να συνάψει εμπορική σχέση με κάποια άλλη, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει στοιχεία από τον Τειρεσία, ή από συνεργαζόμενα με αυτόν γραφεία. Μόνο με τον ΑΦΜ της επιχείρησης που επιδιώκεται η συνεργασία, λαμβάνει αναλυτική έκθεση με τα οικονομικά και περιουσιακά τηε στοιχεία. Οι διάφοροι καλοθελητές, (γραφεία), χρεώνουν για μεμονωμένους πελάτες από 25 έως 30 Ευρώ ανά ΑΦΜ, με προπληρωμένη κίνηση 50 ΑΦΜ ετησίως. Και σ’ αυτήν την περίπτωση όμως ο κίνδυνος είναι εξίσου αυξημένος, καθώς κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αρχίσει η κάτω βόλτα.

Σεισάχθεια (άρση βαρών)

Την εποχή του Σόλωνα στην Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ. το χρήμα ανήκε στους λίγους. Οι φτωχοί που δανείζονταν για τα βγάλουν πέρα, αδυνατούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και πουλούσαν την ελευθερία τους, ακόμη και των παιδιών τους. Η κατάσταση έτεινε να γίνει ανεξέλεγκτη και σε κάποιες περιπτώσεις σημειώθηκαν εξεγέρσεις. Τότε ο Σόλων που ήταν άρχοντας της Αθήνας θέσπισε νόμο, ο οποίος χάριζε τα χρέη των φτωχών προς το δημόσιο, αλλά και προς τους πλουσίους και κατήργησε το δανεισμό με ενέχυρο την προσωπική ελευθερία. Στη σύγχρονη Αθήνα, (Ελλάδα), μεγάλη τράπεζα δανείστηκε τον όρο για διαφημιστική καμπάνια, προσπαθώντας να μας πείσει πως το κάνει με σκοπό να μας ξαλαφρώσει! Αυτή η γιαλατζί σεισάχθεια έγινε μεταξύ άλλων αιτία τη στιγμή που όλοι μας εν μέσω κρίσης βλέπουμε τα εισοδήματά μας να βουλιάζουν, η εν λόγω τράπεζα να σημειώσει σημαντικά κέρδη.

Επίλογος

Αν και τα γνωρίζουν όλα αυτά οι υπεύθυνοι, δεν ευαισθητοποιούνται να ξεκινήσουν μια προσπάθεια όπως άλλα κράτη με σκοπό τον περιορισμό των προβλημάτων από την κρίση. Εκείνο που μόνο ενδιαφέρει το οικονομικό επιτελείο είναι το πώς θα μειώσουν το έλλειμμα στο 3% μέχρι το 2010. Και το μόνο τρόπο που γνωρίζουν είναι να αυξήσουν την υφιστάμενη φορολογία ή να επιβάλλουν νέα σε τομείς που ως τώρα ήταν πέραν κάθε φαντασίας φορολογητέοι.

Ο διασυρμός της χώρας

Πέταξε το πουλί….

Στο μεγαλύτερο φιάσκο όλων των εποχών τείνει να εξελιχθεί η πρόσφατη απόδραση Παλαιοκώστα – Ριζάι με τον ίδιον ακριβώς τρόπο για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια! Το έπραξαν τον Ιούνιο του 2006 και όλοι τότε μείναμε έκπληκτοι, το επανέλαβαν και τώρα με τη μόνη διαφορά ότι δεν πρωτοτύπησαν. Στη χώρα μας έχουν γίνει οι δύο από τις 25 αποδράσεις παγκοσμίως που έχουν πραγματοποιηθεί με ελικόπτερο,. Πώς να μη γίνουμε λοιπόν ρεζίλι και πώς να μην μας περιπαίζουν τα διεθνή ΜΜΕ. Επέλεξαν λοιπόν οι δραπέτες τον ίδιο ασφαλή τρόπο εξόδου, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από ελέγχους και πύλες. Διάλεξαν να είναι Κυριακή, για να μην είναι οι αξιωματικοί μέσα, ώστε να χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρι να ενημερωθούν και να επέμβουν.

Είναι παραπάνω από βέβαιο πως κάποιοι ήταν ήδη ενήμεροι, ή έστω το υποψιαζόντουσαν, είτε από διάφορα δημοσιεύματα, είτε από λεγόμενα των ίδιων των κρατουμένων, αλλά δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία, γιατί μάλλον τους φάνηκε αδύνατον, ή γιατί πήραν το «φακελάκι» τους και την έκαναν γαργάρα. Δεν εξηγείται αλλιώς πως επί πέντε λεπτά που το ελικόπτερο υπερίπτατο των φυλακών, (τόσο διαρκούν τα σχετικά βίντεο), για να παραλάβει τους «επιβάτες», δεν βρέθηκε κάποιος φρουρός να ειδοποιήσει για ενισχύσεις ή να ανοίξει πυρ για να το αναγκάσει να προσγειωθεί. Ένας μόνο φρουρός το έπραξε και αυτοτραυματίστηκε, όχι γιατί δεν ήξερε πως δουλεύει το όπλο του, αλλά για να δώσει χρόνο στους δραπέτες να κινηθούν. Είναι ο ίδιος ο αστυνομικός, (σύμφωνα με ρ/δ ρεπορτάζ), που είχε ανακατευτεί παλαιότερα σε υπόθεση του Στεφανάκου, (του αρχινονού της νύχτας όπως τον αποκαλούν), προκαλώντας εντυπώσεις και στη συνέχεια μετετάχθη στις φυλακές. Η θεά τύχη ήταν επίσης με το μέρος των φυγάδων εκείνη τη μέρα, αφού τη στιγμή της απόδρασης δεν έτυχε να πετάει κανένα από τα 5 ελικόπτερα της αστυνομίας πάνω από την Αθήνα, πράγμα επίσης παράξενο για ημέρα Κυριακή. Ο χρόνος που χρειαζόταν για να ξεκινήσει ένα από τα ελικόπτερα επιφυλακής ήταν περίπου 6 λεπτά, όσος δηλαδή χρειάστηκε αυτό των δραπετών να φτάσει στο Καπανδρίτι και από κει να διαφύγουν με άλλο μέσο. Η συνέχεια γνωστή. Η μισή αστυνομική δύναμη κινητοποιήθηκε για να τους εντοπίσει και θα τους ψάχνουν απ’ ότι φαίνεται για πολύ, γιατί δε νομίζω πως επιθυμούν να επιστρέψουν.

…πάει στη στεριά την αντικρινή

Δεν ξέρω αν πέρασαν στη στεριά την αντικρινή που λέει και το τραγούδι του Γιάννη Βογιατζή, την Εύβοια, γιατί ενδεχομένως θα ήταν πιο εύκολη η διαφυγή τους προς τα βόρεια του νησιού και μετά με σκάφος προς Θεσσαλία και μην τους είδατε, ή αν η ομάδα χωρίστηκε. Πάντως προς τα κει δεν φαίνεται να τους αναζητούν. Ότι και αν έκαναν τα κατάφεραν μια χαρά και παραμένουν ασύλληπτοι μέχρι σήμερα, ενώ οι διοικούντες ψάχνουν να βρουν πώς την πάτησαν έτσι. Εμείς είδαμε την παραίτηση του διευθυντή των φυλακών και την αντικατάστασή του από αυτόν που ήταν διευθυντής το 2006 κατά την πρώτη απόδραση! Ακούσαμε μεταξύ άλλων και μέτρα για τον έλεγχο του βίου και της πολιτείας των σωφρονιστικών υπαλλήλων, μπας και βρουν ποιοι τα πήραν! Αλλά και να τα πήραν, σάμπως θα γίνει τίποτα; Μήπως θα χάσουν τις δουλειές τους; Ίσως κάποια δυσμενή μετάθεση και αυτό είναι όλο, ή το πολύ – πολύ να δικαστούν με αναστολή και να κλείσει εκεί η υπόθεση. Ο πιλότος μάλλον θα αθωωθεί, όπως έγινε και παλιά, αφού το άλλοθι της απειλής όπλου είναι σημαντικότατο! Ως και ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο θέμα και παρότρυνε όλες τις πλευρές να εντείνουν τις προσπάθειες για τη σύλληψή των φυγάδων και διεμήνυσε πως θα χυθεί άπλετο φως στο θέμα της διαφθοράς. Ίσως εννοεί το ίδιο φως που χύθηκε και στις εφορίες, στα τελωνεία, στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία και γενικά στη δημόσια διοίκηση και τυφλωθήκαμε όλοι. Τόσο που δεν βλέπουμε τη διαφθορά πια!

Για τη δημιουργία εντυπώσεων στην συνέχεια βγήκε ο ίδιος ο Υπουργός δικαιοσύνης και δήλωσε πως θα τιμωρηθούν αυστηρά οι ένοχοι, δείχνοντας έμμεσα τους πέντε συλληφθέντες ως υπεύθυνους και προεξοφλώντας το αποτέλεσμα της δίκης, κάτι που προφανώς δεν είναι αρμοδιότητα δική του, αλλά των δικαστικών αρχών. Ο Αναστάσιος Παπαληγούρας, Υπουργός δικαιοσύνης κατά την πρώτη απόδραση, είχε ανακοινώσει μέτρα που θα μετέτρεπαν τον Κορυδαλλό σε «απόρθητο φρούριο», (Ελληνικό Αλκατράζ), όπως χαρακτηριστικά δήλωνε. Αντί αυτών τοποθετήθηκε συρματόπλεγμα στην ταράτσα για να μην υπάρχει πρόσβαση από αέρος και για να μην κάνουν φωλιές οι γλάροι, γι’ αυτό και στην τωρινή απόδραση θεωρήθηκε απαραίτητη η χρήση ανεμόσκαλας. Το σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα μας δυστυχώς πάσχει και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να ασχοληθεί σοβαρά. Άπαντες περιορίζονται σε δηλώσεις και εντυπωσιασμούς, χάνουν την ουσία, με αποτέλεσμα οι φυλακές από σωφρονιστικά καταστήματα να έχουν μετατραπεί σε κολαστήρια!

Σεκταρισμός

Σεκταριστές ονομάζονται οι αδιάλλακτοι, φανατισμένοι και στενόμυαλοι οπαδοί θρησκευτικών ή πολιτικών δοξασιών. Με αυτόν τον επιθετικό προσδιορισμό εμφανίστηκε η καινούργια τρομοκρατική οργάνωση στη χώρα μας, (Σέχτα επαναστατών), μάλλον για να συμπληρώσει το κενό που δημιουργήθηκε από την αδράνεια του ΕΛΑ και τη σύλληψη στελεχών της 17Ν. Το καινούργιο στην υπόθεση και το πρωτότυπο θα έλεγα, είναι πως η εν λόγω οργάνωση στρέφεται κυρίως κατά των δημοσιογράφων απειλώντας τους ανοιχτά, κάτι που μέχρι τώρα καμιά άλλη δεν το έκανε. Εκείνο βέβαια που δεν γνωρίζουμε είναι κατά πόσο κινείται από την αγανάκτησή της για τα τεκταινόμενα στο χώρο της δημοσιογραφίας και κατ’ επέκτασιν της αντικειμενικής ή όχι ενημέρωσης, ή επιδιώκει να «συνετίσει» κάποιους δημοσιογράφους, κι εννοώ μεγαλοδημοσιογράφους, διαμηνύοντας πως αν βγουν απ’ το μαντρί θα τους φάει ο λύκος… Ειδικά σ’ αυτό το επάγγελμα δεν χωρούν παλληκαριές. Άκουσα μάλιστα σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή δημοσιογράφο να εκφράζει ανοιχτά το φόβο του, να θεωρεί εαυτόν πιθανό στόχο και να κλαίγεται πως είναι απροστάτευτος. Ή έχει λερωμένη τη φωλιά του ή είναι φοβητσιάρης!

Η αντιδικία με την 4η εξουσία φαίνεται να δημιουργείται από τα γεννοφάσκια της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, (1989), αφού μέχρι τότε τα σημαντικά γεγονότα σερβίρονταν φιλτραρισμένα κατά το δοκούν από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν και γιατί εμφανίστηκαν τώρα, είκοσι χρόνια μετά; Γιατί δεν απειλούσαν τους δημοσιογράφους, αφού πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα, που μονοπωλούν τα πάνελ των ειδήσεων και τις στήλες των μεγάλων εφημερίδων τόσα χρόνια τώρα; Τι μήνυμα θέλουν να στείλουν; Από πού γνωρίζουν όλα αυτά που αναφέρουν σχετικά με τους δημοσιογράφους; Πρόκειται για πληροφορίες ή εικασίες; Πάντως αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το ύφος και τη γραφή της προκήρυξης, διαπιστώνει πως έχει γραφτεί από άνθρωπο των γραμμάτων. Λίγοι είναι αυτοί που θα σκεφτόντουσαν το όνομα Σέχτα ας πούμε. Πολλά από αυτά που αναφέρει η προκήρυξη είναι πασίγνωστα, σχετικά με το ρόλο που παίζουν οι δημοσιογράφοι και τις σχέσεις καναλαρχών – εξουσίας. Για εκείνους που δεν μας αναφέρουν τίποτα είναι γι’ αυτούς που οι καναλάρχες έχουν πάνω από το κεφάλι τους, οι οποίοι και βρίσκονται άνωθεν κάθε εξουσίας. Ας μας πουν αν ξέρουν, ή αν μπορούν, για να μάθουμε κι εμείς τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί, αφού βλέπουμε πως όταν θελήσουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, τότε την εξουσία την γραφούν στα παλιά τους τα παπούτσια. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πολύ εύκολα αλλάζει χρώμα κάποιο ΜΜΕ. Την εξουσία τη βυζαίνουν όλοι κατά περίπτωση για να βγάλουν τα έξοδά τους, γιατί κακά τα ψέματα, χρειάζονται και το χρήμα!

Προειδοποίηση ή απειλή;

Προσωπικά θεωρώ πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η νέα οργάνωση χρειάστηκε διαφήμιση, ώστε να γίνει γνωστή η δράση της στους πάντες, γι’ αυτό και εκτέλεσε απανωτά κτυπήματα σε στόχους, που υπό κανονικές συνθήκες είναι δύσκολοι. Δεν μπαίνει κανείς εύκολα ας πούμε από την κεντρική είσοδο μιας τράπεζας με αυτοκίνητο γεμάτο εκρηκτικά, χωρίς να καταγραφεί η κίνηση αυτή από κάμερες ή κάποιον φύλακα. Υπάρχει λοιπόν συντονισμός των ενεργειών με ταυτόχρονη αξιολόγηση πληροφοριών σχετικά με τους υποψήφιους στόχους, καθώς και προσωπικό με εμπειρία και κότσια. Δεν πρόκειται απλώς για «τρελαμένα παιδιά» όπως ατυχώς διάβασα στον τύπο. Πίσω από τους τολμηρούς εκτελεστές υπάρχουν οι αδίστακτοι εντολοδότες.

Η εμφάνιση της εν λόγω οργάνωσης σε αυτή τη χρονική στιγμή ίσως έχει δύο πτυχές: την προειδοποίηση κάποιων δημοσιογράφων, οι οποίοι σήκωσαν παντιέρα, να τηρούν αυστηρά αυτά που τους υπαγορεύουν σε ότι αφορά την περιγραφή γεγονότων που επηρεάζουν την κοινή γνώμη, με ξεκάθαρο το μήνυμα του «αποκεφαλισμού» όποιου παρεκτραπεί, ή την ανοιχτή πρόκληση στην εξουσία. Μένει λοιπόν να δούμε μέχρι πού θα φτάσουν αυτές οι απειλές. Αν κινηθούν γενικά εναντίον των ΜΜΕ και όχι επιλεκτικά, τότε αυτό πάλι κάτι σημαίνει. Πάντως αν ήθελαν να μιλήσουν για κατευθυνόμενη δημοσιογραφία με υπαγορευμένα κείμενα και ρεπορτάζ, θα έπρεπε να αναφερθούν στα κρατικά ΜΜΕ, για τα οποία πουθενά δεν γίνεται λόγος. Εκείνο που φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα την οργάνωση είναι τα γεγονότα της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Της κρατικής από την εποχή του ΕΙΡΤ και της ΥΕΝΕΔ δεν τους προβληματίζουν; Τους πρώτους που θα έπρεπε να κατηγορήσουν για παραπληροφόρηση, αφού κάνουν αναφορά στο παρελθόν είναι αυτούς.

Δεν θυμάμαι ποτέ μέχρι τώρα να πείραξε κάποιος αυτή την κατά τ’ άλλα συμπαθή τάξη των δημοσιογράφων. Ακόμη και στο ασφαλιστικό εξαιρέθηκε, προκαλώντας βέβαια την κοινή γνώμη και το ταμείο της παρέμεινε ανεξάρτητο. Να λοιπόν που βρέθηκαν τώρα κάποιοι υπό μορφήν οργάνωσης να τα βάλουν μαζί της. Η εξέλιξη θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το αγροτικό ζήτημα

Η φετινή εξόρμηση των τρακτέρ στις εθνικές οδούς φαίνεται να οδεύει προς το τέλος της. Η επιτυχία ή η αποτυχία μιας ακόμη χειμερινής, ως είθισται, κινητοποίησης του αγροτικού κόσμου είναι κάτι που θα πρέπει να αξιολογηθεί από τις δύο αντίπαλες πλευρές, Κράτος – αγροτικός κόσμος. Το πρώτο δεσμεύτηκε να εκταμιεύσει κάποια ποσά, τα οποία προσωρινά έστω θα κατευνάσουν την ένταση, ενώ η δεύτερη μεριά φαίνεται να ικανοποιείται και να υποχωρεί. Κοντεύουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα πως κάθε χειμώνα, εκτός από την επέλαση του χιονιά θα ‘χουμε κι αυτή των τρακτέρ, μιας και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου δεν προσφέρεται για γεωργικές δραστηριότητες, με εξαίρεση την ελιά. Για ποιον όμως λόγο όλος αυτός ο κόσμος στρέφεται σε κινητοποιήσεις; Που βασίζεται και διεκδικεί λύση στα προβλήματα που μαστίζουν τον κλάδο; Ποια είναι αυτά τα προβλήματα και γιατί δεν μπόρεσε να δοθεί λύση τόσα χρόνια τώρα; Αξίζει να δούμε λίγο τα πράγματα με τη σειρά…

Εισαγωγή

Η αδυναμία όλων των κυβερνήσεων και των κομματικών παρατάξεων στην Ελλάδα να ενσκήψουν πάνω από το αγροτικό ζήτημα με σκοπό να δώσουν μια οριστική λύση έρχεται από πολύ παλιά. Σύμφωνα με έναν ορισμό το αγροτικό ζήτημα έγκειται στο πρόβλημα της δίκαιης κατανομής της αγροτικής ιδιοκτησίας. Αιτία αποτελεί η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους των καλλιεργήσιμων εκτάσεων στα χέρια λίγων, με αποτέλεσμα οι πολλοί να πέφτουν θύμα εκμετάλλευσης, ή εξάρτησης από αυτούς. Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει δημιουργήσει παγκοσμίως πολλές εντάσεις και κοινωνικές ανακατατάξεις ανά τους αιώνες και ακόμη παραμένει άλυτο. Αφού λοιπόν δεν κατάφεραν ούτε ο Δράκων, ούτε ο Σόλων να το λύσουν στην αρχαία Αθήνα μην περιμένετε πως θα τα καταφέρουν οι σύγχρονες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ! Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως ο κύκλος των διεκδικήσεων και των αγώνων του αγροτικού κόσμου δεν είναι χθεσινός, απλά εντείνεται τα τελευταία χρόνια, κι αυτό γιατί οι καταστάσεις και οι απαιτήσεις της σύγχρονης παραγωγής και ζωής είναι εντελώς διαφορετικές από τις αντίστοιχες μερικά χρόνια πριν. Αν κάναμε μια ταξινόμηση του αγροτικού πληθυσμού θα διακρίναμε τρεις τάξεις: α) τους ακτήμονες, οι οποίοι δεν έχουν δική τους γη, αλλά εργάζονται σε κτήματα άλλων με αμοιβή, β) τους μικρομεσαίους γεωργούς, οι οποίοι κατέχουν ή ενοικιάζουν και καλλιεργούν σε οικογενειακό επίπεδο ένα κομμάτι γη, και γ) στους μεγαλοκτηματίες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται μεγάλες εκτάσεις και απασχολούν εργάτες για την καλλιέργειά τους. Αξίζει εδώ να σημειωθεί, πως κοινό γνώρισμα των περισσοτέρων μικρομεσαίων αγροτών είναι το γεγονός πως δεν βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στη γεωργία για να ζήσουν, αλλά φροντίζουν να συμπληρώνουν το εισόδημά τους από παράλληλες δραστηριότητες, όπως η κτηνοτροφία, ή η εργασία στον ιδιωτικό και ακόμη και στο δημόσιο τομέα!

Ιστορική αναδρομή

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο αγώνας του αγροτικού πληθυσμού είχε επικεντρωθεί στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και στην αναδιανομή της γης στους ακτήμονες. Η πρώτη εξέγερση έγινε στον Πύργο της Ηλείας το 1898 κατά των σταφιδεμπόρων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αδυναμία των παραγωγών να προωθήσουν οι ίδιοι τα προϊόντα τους και τα αγόραζαν σε εξευτελιστικές τιμές. Την περίοδο 1905 – 1909 ο Μαρίνος Αντύπας προσπαθούσε να συσπειρώσει τους αγρότες της Θεσσαλίας και να τους δημιουργήσει «αγροτική συνείδηση», με κύριο στοιχείο στην επιχειρηματολογία του, την κατάργηση των «έγγειων γεωργικών φόρων». Το 1910 σημειώθηκε νέα αγροτική επανάσταση, αυτή τη φορά στο Κιλελέρ. Η δύναμη του αγροτικού πληθυσμού, (που δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να ενωθεί προς μία κατεύθυνση), εκφράστηκε με τη στήριξη στις αμέσως επόμενες εκλογές εκπροσώπων κυρίως του σοσιαλεργατικού κόμματος, του οποίου το πρόγραμμα ήταν πιο κοντά στα θέματα της υπαίθρου. Το πρώτο πανελλαδικό αγροτικό συνέδριο, το οποίο συνήλθε το 1922 και στο οποίο διαπιστώθηκε μεταξύ άλλων πως τα διάφορα κόμματα για το μόνο που δεν ενδιαφέρονται είναι για το γεωργό, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας αποκλειστικά αγροτικής παράταξης, χωρίς χρώματα και πολιτικούς προσανατολισμούς, με μοναδικό στόχο την προάσπιση των συμφερόντων των αγροτών. Η ιδέα αυτή ευδοκίμησε και μέσα στην επόμενη δεκαετία κόντεψε να απειλήσει τα κόμματα εξουσίας, συγκεντρώνοντας ικανοποιητικό αριθμό εδρών στη Βουλή, (11 στις εκλογές του 1932). Αυτό φυσικά δεν άρεσε καθόλου στα κόμματα εξουσίας, κι έτσι εφαρμόστηκε με επιτυχία η τακτική του «διαίρει και βασίλευε»! Οι διχογνωμίες και οι διάφορες προσωπικές επιδιώξεις που έλαβαν χώρα στους κόλπους του νεοσύστατου ακόμη ΑΚΕ, (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας), το οδήγησαν στη συρρίκνωση και τελικά στη διάλυσή του το 1933. Το 1936 επανιδρύθηκε όμως από το ΚΚΕ και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως συγκάλυψη των επιμέρους οργανώσεων, που αποφάσισε να διαλύσει στο 6ο συνέδριο και μετά το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα ως όχημα στην ένοπλη εξέγερση για την κατάληψη της εξουσίας!

Αγροτική πολιτική

Αγροτική πολιτική, (ΑΠ) είναι το κομμάτι εκείνο της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας, το οποίο ασχολείται με τα προβλήματα του γεωργικού κλάδου, με απώτερο σκοπό την ευημερία των αγροτών. Αυτά όλα βέβαια θεωρητικά και μέσα στα πλαίσια των γενικότερων δυνατοτήτων της οικονομίας κάθε χώρας. Σκοπός λοιπόν της αγροτικής πολιτικής και του Ελληνικού Κράτους θα πρέπει να είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η προώθηση νέων καλλιεργειών και η εξασφάλιση ενός ικανοποιητικού εισοδήματος για τον αγροτικό πληθυσμό. Για να μπορέσει να εκτελεστεί σωστά και να σιγουρευτεί η Πολιτεία πως τα οφέλη της ΑΠ θα φτάσουν μέχρι και τον τελευταίο αγρότη, θα πρέπει όλοι οι παραγωγοί να είναι οργανωμένοι. Με διάφορα κίνητρα λοιπόν, (επιδοτήσεις, καλύτερη προώθηση των προϊόντων και άλλα τέτοια) δημιουργήθηκαν σε τοπικό επίπεδο οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, (οι ενώσεις), στη συνέχεια οι διάφορες ομοσπονδίες και τέλος το γενικό συλλογικό όργανο, (ΠΑΣΕΓΕΣ) που εκπροσωπεί άπαντες και διαπραγματεύεται με την Πολιτεία. Κατάφεραν λοιπόν οι κυβερνήσεις να χαλιναγωγήσουν αυτή τη δύναμη και ενίοτε να τη διασπάσουν, «χρωματίζοντας» τους συνεταιρισμούς, πλησιάζοντας και χαϊδεύοντας τους κατά καιρούς εκπροσώπους της, ώστε να λειτουργεί ως αποσβεστήρας των εντάσεων ένθεν κακείθεν.

Αγροτική τράπεζα

Για περαιτέρω «βοήθεια» του αγροτικού πληθυσμού, ιδρύθηκε το 1929, ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός, η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας, (ΑΤΕ), με κύριο στόχο την ευνοϊκότερη χρηματοδότηση των αγροτών, στην ουσία όμως και υπό τον φόβο του ΑΚΕ, για να μπορεί το Κράτος να τους κουμαντάρει καλύτερα. Μέχρι πριν μερικά χρόνια, αν κάποιος ήθελε χρήματα, ή επρόκειτο να πάρει επιδότηση, ή αποζημίωση, μπορούσε μόνο από την ΑΤΕ. Σήμερα, αυτός ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός με τις αγαθοεργίες υπέρ των αγροτών, έχει μπει στο χρηματιστήριο, δραστηριοποιείται σε πολλούς παρεμφερείς τομείς με σκοπό το κέρδος κι έχει καταφέρει μέσω των υπηρεσιών του να «φουρκίσει» ολόκληρο τον αγροτικό κόσμο, αφού δεν υπάρχει παραγωγός που να μην έχει δοσοληψίες μαζί του και να μην του χρωστάει. Για τα χρήματα αυτά, αλλά και για πολλά άλλα θέματα τα τελευταία χρόνια βγαίνουν οι παραγωγοί στους δρόμους, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιο διακανονισμό, αλλά και να σιγουρευτούν πως θα υπάρξει συνέχεια στην προσοχή που απαιτείται να τους δείξει το Κράτος. Βέβαια τα χρήματα είναι ωραία όταν τα παίρνεις. Όταν έρχεται η ώρα της αποπληρωμής τα πράγματα δυσκολεύουν, γιατί λίγοι είναι αυτοί που σκέφτονται ως επιχειρηματίες και τα επενδύουν στοχευμένα και αποκλειστικά στη βελτίωση της υφιστάμενης παραγωγής.

Ευρωπαϊκή Ένωση

Οι όποια διάθεση και δυνατότητα έχει το Ελληνικό Κράτος να αντιμετωπίσει θετικά τα αγροτικά θέματα σκοντάφτουν πλέον στις βουλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στον όρο ΚΑΠ που σημαίνει Κοινή Αγροτική Πολιτική και που όταν συμφωνήθηκε είχε σαν στόχο την ελεύθερη εμπορία των αγροτικών ειδών στα κράτη μέλη. Δημιουργήθηκε λοιπόν, (τη δεκαετία του 70) ένα εύρος τιμής για κάθε βασικό προϊόν και η διαφορά που προέκυπτε ανάμεσα στις τιμές που όριζε η ΕΟΚ και σ’ αυτές του μέλους που πωλούσε το προϊόν, καλύπτονταν με επιδοτήσεις. Το μέτρο αυτό κατέστη ικανό να διατηρήσει τις τιμές των αγροτικών προϊόντων στα κράτη μέλη υψηλότερα από τις αντίστοιχες χωρών εκτός ΕΟΚ και να τα καταστήσει αυτάρκη επιδοτώντας καλλιέργειες ειδών που παρουσίαζαν έλλειψη. Στις αρχές όμως της δεκαετίας του ’90, όταν οι αγορές μπήκαν για τα καλά στην τροχιά της παγκοσμιοποίησης και εισέρεαν αγροτικά προϊόντα απ’ όλον τον κόσμο στα κράτη μέλη σε τιμές πολύ χαμηλότερες από αυτές που μπορούσε να εγγυηθεί η ΕΕ, χρειάστηκε να γίνει μεταρρύθμιση αυτής της γεωργικής πολιτικής, ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και ποια ήταν αυτά; Ας πούμε η στροφή σε προϊόντα που θα είχαν ζήτηση, όπως πολύ σωστά έγινε με τις καλλιέργειες σπαραγγιών και ακτινιδίων στην Ανατολική Μακεδονία, ή ο προσανατολισμός σε βιολογικές καλλιέργειες, ο οποίος σε μας έγινε πρόσφατα. Όλα αυτά βέβαια δεν ήταν σε θέση να τα διαπιστώσει από μόνος του ο παραγωγός, γιατί δεν ήταν μέσα στα κέντρα σχεδιασμού. Οι ιθύνοντες όμως ήξεραν πως η παγκοσμιοποίηση κάποια στιγμή θα επηρέαζε αρνητικά τη γεωργική παραγωγή και πως τότε το δικό μας το ρύζι για παράδειγμα θα έχανε σημαντικό μερίδιο στην αγορά από το εισαγόμενο. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι η αγοραστική μας δύναμη σταθερά μειώνεται, δεν πρόκειται να πληρώσουμε 3,00€ για ένα κιλό Ελληνικό τυποποιημένο ρύζι, τη στιγμή που μπορούμε να βρούμε το εισαγόμενο κάτω από 1,50! Άρα το δικό μας το προϊόν είναι καταδικασμένο!

Κόστος παραγωγής

Από τη μια μεριά το κόστος παραγωγής συνεχώς αυξάνεται. Πετρέλαιο, λιπάσματα, σπόροι, μεροκάματα και όλα όσα συντελούν στην παραγωγική διαδικασία σταθερά ανεβαίνουν. Από την άλλη οι τιμές των προϊόντων λόγω του ανταγωνισμού πιέζονται προς τα κάτω. Η κεντρική διοίκηση είναι ανήμπορη να παρέμβει αποτελεσματικά και περιορίζεται μόνο στις επιδοτήσεις προϊόντων ή σε αποζημιώσεις θεομηνιών, μοιράζοντας ψίχουλα και ελπίδα στον αγροτικό κόσμο, που όντας χρεωμένος, περιμένει ως μάνα εξ ουρανού αυτές τις ενισχύσεις για να επουλώσει τις πληγές του. Βρίσκεται λοιπόν ο αγρότης μόνιμα σε ομηρία και αρκείται στο πότε και αν θα ευαρεστηθεί η κυβέρνηση – ΕΕ, να δώσει κάποια ποσά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί αποτελεί το ελαιόλαδο, το οποίο το έτος 2000 έφτασε να πωλείται από τον παραγωγό στις 1100 δρχ. (3,23€) το κιλό και φέτος οι συνεταιρισμοί το αγοράζουν μόλις 2,00€, (680 δρχ)! Ποιο πρόσφατο παράδειγμα, η φετινή ψυχρολουσία με το καλαμπόκι. Πέρσι, με την υπόθεση των βιοκαυσίμων και την αύξηση που επέφερε στα δημητριακά πουλήθηκε από τον παραγωγό προς 0,25€ το κιλό, από 0,16 πρόπερσι και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Φέτος που η τιμή του διαμορφώθηκε στα 0,11€ όλοι «μπήκαν μέσα»! Και αμέσως άρχισε η γκρίνια. Όσο και καλή διάθεση να υπάρχει, δυστυχώς με τα 500 εκ. ευρώ δεν είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα. Θα επουλωθεί μέχρι την επόμενη αναποδιά.

Κινητοποιήσεις

Η αντίδραση και η κατάληψη των δρόμων μπορεί να είναι ένα μέτρο πίεσης προς αυτόν το σκοπό, δεν είναι όμως ο καλύτερος τρόπος διεκδίκησης των αιτημάτων. Όλες οι κοινωνικές ομάδες έχουν αιτήματα, δεν έχουν όμως γεωργικά μηχανήματα, ή βυτιοφόρα για να κλείνουν διόδους. Με το να προκαλούν οι αντιδρώντες αγανάκτηση στους υπολοίπους δεν κερδίζουν την εύνοιά τους, έστω κι αν τα αιτήματά τους είναι δίκαια. Στο κάτω – κάτω για να πληρωθούν τα 500 εκ. ευρώ που έταξε ο Υπουργός θα αφαιρεθούν από κάπου αλλού και εντέλει θα είναι από τους φόρους που πληρώνουμε όλοι μας. Άρα λοιπόν η λύση θα πρέπει να είναι πιο ριζική. Από την άλλη όσο και να θέλω, αδυνατώ να πιστέψω πως η αντίδραση αυτή των αγροτών ήταν αυθόρμητη, για τον απλούστατο λόγο πως αν χρησιμοποιούσαν τον οργανωτικό τους οίστρο σε επίπεδο συντεχνίας, τώρα θα ήταν στην αντιπολίτευση. Άρα λοιπόν ακολουθούν κάποιους, οι οποίοι τους ανοίγουν το δρόμο και που συνήθως εκπροσωπούν μικροκομματικά συμφέροντα. Αν πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν το αγροτικό εισόδημα ας πάνε να κλείσουν τις λαχαναγορές και ας χτυπήσουν τα καρτέλ των μεσαζόντων. Τότε σίγουρα το προϊόν θα φεύγει με καλύτερη τιμή από τον παραγωγό, αλλά και θα φτάνει φθηνότερο στον καταναλωτή. Δυστυχώς δεν μπορούν, γιατί η ικανότητά τους περιορίζεται μόνο σε συνθήματα και λόγια. Από έργα μηδέν. Ένα άλλο στοιχείο που δείχνει μεθοδικότητα είναι η εποχή που πραγματοποιούνται οι κινητοποιήσεις. Γίνονται σχεδόν πάντα χειμώνα, όταν οι υπαίθριες δραστηριότητες είναι ελάχιστες. Δεν είδα ποτέ αγρότες να σταματούν τη συγκομιδή και να βγαίνουν στους δρόμους. Μόνο τώρα έχουν προβλήματα και διεκδικήσεις;

Κρήτη

Αδυνατώ επίσης να πιστέψω πως 1200 αγρότες από την Κρήτη αποφάσισαν στα καλά καθούμενα να έρθουν με τα τρακτέρ τους στην Αθήνα για να διαδηλώσουν. Άσχετα με το αν ήρθαν μόνοι τους, ή τους έφεραν άλλοι, γεγονός είναι πως ειδικά η περιοχή της Κρήτης έτυχε ευνοϊκότερης μεταχείρισης από τις πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες έδωσαν αναλογικά με άλλες περιοχές της Ελλάδας πολύ περισσότερα χρήματα, σε βαθμό που έκανε τότε τους συναδέλφους τους παραγωγούς να δυσανασχετούν. Αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση η αγροτική παραγωγή στην Κρήτη, αυτά όμως πριν είκοσι και πλέον χρόνια. Τότε, την εποχή των παχιών αγελάδων, οι παραγωγοί θα έπρεπε να δουν μπροστά και να διαθέσουν χρήματα σε εναλλακτικές καλλιέργειες, όχι γιατί ο Έλληνας θα σταματούσε ποτέ να καταναλώνει ντομάτες, αγγουράκια και πιπεριές, αλλά γιατί θα ερχόταν η εποχή, όπως κι έγινε που θα τα αγόραζε φθηνότερα από την Τουρκία ή την Ιταλία. Ποιος νοιάστηκε όμως τότε; Γιατί δεν τα είπαν αυτά οι πολιτικοί που έτρεξαν στον Πειραιά να συμπαρασταθούν; Δεν τα ήξεραν; Απλά πήγαν για εντυπωσιασμό και για να κερδίσουν κάνα ψήφο στις επόμενες εκλογές.

Επίλογος

Ο αγροτικός κόσμος από μόνος του δεν έχει τη δυνατότητα να επιλύσει τα δύσκολα θέματα που τον απασχολούν, αλλά με την κατάλληλη πολιτική βούληση και μακροπρόθεσμα μέτρα, σε συνδυασμό πάντα με τη βελτίωση της παραγωγής, την εκπαίδευση και την ενημέρωση, μπορεί να τονωθεί το εισόδημά του. Ας μην ξεχνάμε πως η Ελλάδα υπήρξε μια αμιγώς αγροτική χώρα, η οποία στήριξε την ανάπτυξή της στην πρωτογενή παραγωγή και ακόμη δεν κατάφερε να ξεφύγει απ’ αυτήν, ώστε σήμερα να αποτελεί ένα συμπλήρωμα στην οικονομία της κι όχι το βασικότερο συστατικό, όπως έγκαιρα έκαναν πολλά κράτη της Ευρώπης. Ούτε από κει δεν καταφέραμε να παραδειγματιστούμε και να αναρωτηθούμε πώς τα κατάφεραν αυτοί, ώστε να προσαρμόσουμε κι εμείς κάποια μέτρα τους στα δικά μας δεδομένα! Όταν οι αγρότες μας καταλάβουν τη δύναμη που έχουν και οργανωθούν σε ένα σύγχρονο «ΑΚΕ» και δεν επιτρέπουν στα κόμματα να τους σέρνουν από τη μύτη, θα καταφέρουν πολύ περισσότερα και το κυριότερο θα έχουν και όλους εμάς στο πλευρό τους, γιατί τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους τα γνωρίζουμε. Δεν χρειάζεται να φτάνουν στο έσχατο μέτρο του αποκλεισμού των δρόμων για να μας τα κοινοποιήσουν. Με αυτόν τον τρόπο αποξενώνονται από τη στήριξη των κοινωνικών ομάδων, οι οποίες πλήττονται από αυτές τις κινητοποιήσεις και προκαλούν την αγανάκτηση, αντί τη στήριξή τους. Γεγονός είναι πάλι, ότι και εδώ η γενικότερη οικονομική κρίση έχει τον αντίκτυπό της. Το πλεονέκτημα του γεωργού έναντι ενός απλού εργαζόμενου αστού είναι πως ο πρώτος μπορεί να επιβιώσει με λιγότερα στρέμματα σιτάρι ή καλαμπόκι, ενώ ο δεύτερος αν χάσει τη δουλειά του είναι καταδικασμένος.

Υστερόγραφο

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν ακόμη για το θέμα, αλλά περιορίστηκα περιληπτικά στη σύγχρονη διάστασή του, προσπαθώντας να φωτίσω όσο καλύτερα όλες τις πλευρές. Και όπως λέω πάντα, κανείς δεν υποχρεούται να ασπαστεί τα γραφόμενά μου. Μπορεί όμως να τα συνδυάσει με τις δικές του απόψεις και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Ένα γελαστό απόγευμα

Εισαγωγή

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τα οποία μας έχουν αφήσει όλους άφωνους και που θυμίζουν εποχές οι οποίες νομίζαμε πως πέρασαν ανεπιστρεπτί και έχουν κάνει τη χώρα μας ρεντίκολο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, ο τρόπος με τον οποίον λειτούργησε ο επονομαζόμενος «ράμπο» (κατ’ εμέ ρόμπα), των Εξαρχείων και η παράδοση στη συνέχεια ολόκληρης της χώρας σε ένα ανελέητο πλιάτσικο με πρωταγωνιστές αυτούς που από καιρό περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να αντιδράσουν κατά του συστήματος, μας αναγκάζουν να αναζητήσουμε τις πιθανές αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την καταστροφή. Μας τρέπουν να σκεφτούμε ποιοι είναι οι συνειδητοί και ποιοι οι ασυνείδητοι αυτού του τόπου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω τα γεγονότα, μιας και πολλά έχουν γραφτεί, αλλά με κάποιες σκέψεις θα επιδιώξω μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα, συνδιάζοντάς το με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Τι εστί όμως συνείδηση και με ποια κριτήρια χαρακτηρίζεται κάποιος συνειδητός ή ασυνείδητος;

Συνείδηση

Η αναζήτηση της έννοιας έχει απασχολήσει επιστήμονες και φιλοσόφους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά ποτέ κανείς δεν έχει δώσει ικανοποιητική περιγραφή. Σύμφωνα με έναν ορισμό, «ως συνείδηση θεωρείται η ξεκάθαρη γνώση της ζωής, τόσο στις εξωτερικές της εκδηλώσεις, όσο και στις εσωτερικές. Είναι η ελεγμένη από όλες τις απόψεις αντίληψή μας για τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση, στον άνθρωπο και στους άλλους συνανθρώπους του, για την συμπεριφορά μας στο κοινωνικό περιβάλλον, για τα πιστεύω μας».

Η συνείδησή μας δεν είναι κάτι που γεννιόμαστε μαζί του, αλλά διαμορφώνεται ανάλογα με τα ερεθίσματα και τις αρχές που λαμβάνουμε καθώς μεγαλώνουμε. Στη διαμόρφωσή της βασικό ρόλο παίζουν η οικογένεια, ο τρόπος ανατροφής μας και οι αισθήσεις με τις οποίες δεχόμαστε τα ερεθίσματα από το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά και η προδιάθεσή μας, η οποία μεταφράζεται σε γονίδια, τα οποία κληρονομούμε από τους προγόνους μας.

Για την ψυχολογία, συνείδηση είναι η ανώτερη ψυχοπνευματική λειτουργία του ανθρώπου. Αυτή καθορίζει το χαρακτήρα του και είναι το πιστοποιητικό της προσωπικότητάς του. Όλες οι ενέργειες πρέπει να ελέγχονται από αυτήν. Στο βαθμό που η συνείδηση είναι στηριγμένη σε σωστές βάσεις, οι ενέργειες αυτές θα είναι θετικές, αν όμως η συνείδηση έχει λαθεμένες κατευθύνσεις, τότε οι συνέπειες των ενεργειών μας θα είναι αρνητικές. Έτσι, καθώς μεγαλώνουμε διαμορφώνουμε διαφορετικό χαραχτήρα. Κάποιοι από εμάς γινόμαστε καλοί, κάποιοι κακοί, κάποιοι ευαίσθητοι, κάποιοι αναίσθητοι, κάποιοι αγαπάμε τον πλησίον μας, κάποιοι δε δίνουμε δεκάρα, κάποιοι σεβόμαστε τα δικαιώματα του συνανθρώπου μας, κάποιοι καθόλου.

Κοινωνική συνείδηση

Καθώς μεγαλώνουμε μαθαίνουμε για ήθη και έθιμα, ιερά και όσια, άγραφους νόμους, κ.ά. τα οποία πολλές φορές περιορίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς μας, καθώς το υποσυνείδητο μάς λέει πως αυτό που πάμε να κάνουμε δεν είναι σωστό. Σε πόσους όμως από εμάς συμβαίνει; Υπάρχουν συνάνθρωποί μας, οι οποίοι δεν νοιώθουν κάτι τέτοιο, που είναι ας πούμε ωμοί; Σαφώς και υπάρχουν και θα πρέπει τουλάχιστον οι ενέργειές τους να μην επηρεάζουν ή να μην εμποδίζουν τις ελευθερίες των συνανθρώπων τους. Για παράδειγμα είναι δικαίωμά μου να πιστεύω σε όποια θρησκεία θέλω και από τη στιγμή που δεν ενοχλώ κανέναν, πρέπει όλοι να το σεβαστούν. Είναι δικαίωμά μου να ανήκω σε όποια πολιτική παράταξη θέλω, αλλά και υποχρέωσή μου να σεβαστώ το αντίστοιχο δικαίωμα του συνανθρώπου μου να ανήκει κι αυτός σε διαφορετική. Θα θεωρηθεί φανατισμός ή υπέρμετρος ζήλος να τον υποχρεώσω να ασπαστεί τα δικά μου πιστεύω, πόσο μάλλον να του τα επιβάλλω με τη βία.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάποιων να μη θέλουν να ενταχθούν στους νόμους και τις αρχές του κράτους και να αντιδρούν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την εξουσία και την επιβολή της, είναι όμως και υποχρέωσή τους να σεβαστούν τους υπόλοιπους οι οποίοι επιθυμούν να «υποταχθούν» σ’ αυτά που οι ίδιοι θεωρούν απαράδεκτα και τα πολεμούν με κάθε τρόπο. Από την άλλη το κράτος θα πρέπει να προστατεύει με το ίδιο ενδιαφέρον όλους τους πολίτες του και να τους αντιμετωπίζει ως ίσους απέναντι στους νόμους που το ίδιο θεσπίζει, διαφορετικά αφήνει περιθώρια για τη δημιουργία αντιδράσεων. Αυτό που συνέβη το Σάββατο ήταν αποτέλεσμα της άνισης αντιμετώπισης των νέων της περιοχής Εξαρχείων από τις δυνάμεις ασφαλείας. Όλοι γνωρίζουμε πως εκεί οργανώνονται οι μεγαλύτερες εξεγέρσεις όλων των αντιδράσεων κατά του συστήματος. Εκεί μαζεύονται οι λεγόμενοι κουκουλοφόροι ή αναρχικοί και καθορίζουν τον τρόπο δράσης τους εναντίον αυτού που θεωρούν «κατεστημένο», το οποίο άλλοτε είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλοτε η αστυνόμευση και άλλοτε το κεφάλαιο που κατ’ αυτούς μεταφράζεται σε καταστήματα και τράπεζες. Εκείνο που δεν είναι σίγουρο είναι κατά πόσο οι ομάδες αυτές δρουν μόνο για να εξυπηρετήσουν τα πιστεύω τους και όχι κάποιες σκοπιμότητες, γιατί δυστυχώς τα φαινόμενα απατούν.

Σαν καζάνι που βράζει

Εδώ και πολύ καιρό η οικονομική και η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είχε αγανακτήσει κάθε νοήμονα πολίτη. Από τη μια το Βατοπέδιο, από την άλλη η οικονομική στενότητα, η οποία σε συνδυασμό με την πολιτική απραξία έφεραν τον κόσμο στα όριά του, σε σημείο που να ψάχνει μια καλή αιτία για να αντιδράσει. Τα γεγονότα στην επέτειο του πολυτεχνείου δεν ήταν ικανά να εκτονώσουν την κατάσταση, μιας και δεν έγιναν οι «συνηθισμένες» φασαρίες. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί κάτι ποιο δυνατό. Και βρέθηκε, όταν ένας αρρωστημένος αστυνομικός, από τους πολλούς που διαθέτει η υπηρεσία, πυροβόλησε, έτσι για τον τσαμπουκά και σκότωσε ένα παιδί στη μέση του δρόμου. Γεγονότα που δεν συμβαίνουν ούτε στο τριτοκοσμικό Κονγκό, εξελίχθηκαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας και έκαναν το γύρο του κόσμου αφήνοντας άπαντες άφωνους! Ο εν λόγω ράμπο δυστυχώς δεν τίμησε ούτε τη στολή ούτε τα παντελόνια που φοράει, αφού δεν είχε τα κότσια να τα βάλει με κάποιον όμοιό του, αλλά προσπάθησε να παραβγεί με ένα παιδάκι, πυροβολώντας το! Πώς θα ένοιωθε άραγε, αν ως πατέρας του ανακοίνωναν πως αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε ένα από τα τρία του παιδιά; Το σκέφτηκε άραγε ποτέ αυτό, ή περιορίστηκε μόνο να πει πως κινδύνευε να μείνει ανάπηρος από ένα νεαρό παιδί που κρατούσε ένα μπουκάλι νερό στα χέρια;

Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν…

Δυστυχώς τα σώματα ασφαλείας, αλλά κυρίως ο στρατός είναι γεμάτα από τέτοιους ανίκανους ψυχάκηδες, οι περισσότεροι εκ των οποίων χρησιμοποιώντας κάποιο πολιτικό μέσον «εξασφάλισαν» το μέλλον τους, τσαλαπατώντας το δικό μας. Ποιος από μας δεν συνάντησε «καραβανά» στο στρατό να δρα ως Μωυσής που παρέλαβε τις δέκα εντολές, (τις εντολές για τις πρωινές καθαριότητες από το λοχαγό), και να απειλεί με ό,τι μπορούσε να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή όποιον θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση στην εκτέλεσή τους; Νοιώθουν κάποιοι, μόνο και μόνο επειδή απολαμβάνουν τη μοναδική περίπτωση που μπορούν να επιβληθούν. Η γοητεία της εξουσίας μεθάει αυτούς τους ανθρώπους, που εκτός στολής δεν τους υπολογίζει κανένας. Ποιος δεν άκουσε Ο.Π.Υ. να λέει «θα τρέχουτε ρε, θα τρέχουτε για να μάθουτε» και ποιος δεν διαπίστωσε βασικές ελλείψεις στοιχειωδών γνώσεων σε πολλά από τα παιδιά αυτά που βρέθηκαν στις γραμμές του στρατού, μόνο και μόνο για τη σιγουριά του μισθού; Με ποια λογική προσελήφθησαν και εκπαιδεύτηκαν, ώστε να προασπίσουν να συμφέροντα της πατρίδας και να εκπαιδεύσουν και τα δικά μας παιδιά γι’ αυτό το σκοπό;

Ποιος νοιάστηκε να εξετάσει κάτω από ποιες συνθήκες όλοι αυτοί οι χαμηλόβαθμοι, αποτυχημένοι σε κάποια ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση κρίθηκαν ικανοί να «υπηρετούν και να προστατεύουν»; Και πώς εγώ ως πολίτης μπορώ να τους εμπιστευθώ και να νοιώθω σιγουριά όταν βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου; Στις μέρες μας ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας είναι γεμάτα ψυχάκηδες. Είτε γιατί αυτό που κάνουν δεν το επέλεξαν οι ίδιοι, είτε γιατί νοιώθουν πως είναι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που δεν τους εκφράζει και με το οποίο δυστυχώς θα πρέπει να συμπορευτούν στην υπόλοιπη ζωή τους.

Πολιτική συνείδηση

Δυσκολεύομαι πολύ στο πού να κατατάξω τους πολιτικούς μας, όσον αφορά το θέμα. Στους ασυνείδητους ή στους συνειδητούς; Φοβάμαι, πως κανένας χαρακτηρισμός δεν τους ταιριάζει. Θεωρητικά, η αποστολή των πολιτικών είναι γνωστή, στην πράξη όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ενώ καιγόταν όλη η Ελλάδα, οι εκλεγμένοι άρχοντές μας ήταν εξαφανισμένοι. Μόνο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε διάγγελμα εκφράζοντας τη λύπη του και προτρέποντας για ήπια έκβαση των βανδαλισμών. Ο πρωθυπουργός μόλις δύο 24-ωρα μετά βγήκε κι έκανε δηλώσεις, (απ’ το σπίτι μου δεν θα βγω …..), οι δε Παυλόπουλος και Χηνοφώτης δήλωσαν «γιαλατζί» παραιτήσεις αφού ήδη γνώριζαν πως δεν θα γίνουν αποδεκτές! Τη διαφορά την έκανε ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, (τρομάρα του), ο οποίος βγήκε και μας κούφανε όλους, (καλύτερα να μασάς ….)! Και ο Πρωθυπουργός δεν τον έστειλε ακόμη σπίτι του! Με τέτοια στελέχη κυβερνούμαστε. Κρίμα, νόμιζα πως μόνο στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας δέχονται διανοητικά καθυστερημένους! Μα είναι δήλωση αυτή; Υπουργός να βγει και να πει πως τον αστυνομικό τον προσέλαβε και τον εκπαίδευσε το ΠΑΣΟΚ, άρα ψάξτε εκεί τις ευθύνες! Την Παπακώστα από την άλλη, πού τη βάζετε, που δήλωσε πως πρέπει πρώτα να βρούμε σε ποιο πολιτικό χώρο άνηκε το παιδί που σκότωσε ο αστυνομικός! Δηλαδή, τι εννοούσε η βουλευτής. Μήπως, έμμεσα από τη δήλωσή της αυτή διεφάνη πως τα πολιτικά του πιστεύω ήταν αυτά που θα έκριναν αν θα ζούσε ή όχι; Κάτι τέτοιο μόνο επί χούντας ίσχυσε!

Τα λοιπά πολιτικά κόμματα τρίβουν τα χέρια τους με όλη αυτή την αναμπουμπούλα, υπολογίζοντας τα πολιτικά οφέλη που ενδέχεται να αποκομίσουν. Σύριζα και ΚΚΕ ήταν οι κύριοι οργανωτές των καταληψιών των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων και τώρα ανταλλάσουν ευθύνες για το ποιος χαϊδεύει τ’ αυτιά ποιανού!

…με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω

Η αλλαγή της ατζέντας πάντως βόλεψε άπαντες, μιας και ξεχάστηκαν προς στιγμήν τα πολιτικά σκάνδαλα που ταλάνιζαν και έστρεψαν αλλού την προσοχή μας. Οι γνωστοί – άγνωστοι, αυτόνομοι και αυτόβουλοι κουκουλοφόροι, που πριν λίγους μήνες βοήθησαν πάλι στην αλλαγή της ατζέντας Ζαχόπουλου κλπ, (ναι, αυτοί που πετάγονταν από τις γραμμές των αστυνομικών και δημιουργούσαν επεισόδια), βάζουν και τώρα ξανά το χεράκι τους και ομολογουμένως τα καταφέρνουν καλά. Μόνο κάτι τέτοιο μπορεί να σκεφτεί κανείς, βλέποντας την καλοεκπαιδευμένη και αριθμητικά ανώτερη αστυνομική δύναμη να αδυνατεί να μαντρώσει καμιά διακοσαριά ταραξίες.

Τον απλό κοσμάκη όμως ποιος τον σκέφτηκε; Ποιος θα ενδιαφερθεί για τις ζημιές που προξενήθηκαν στα κέντρα των περισσοτέρων μεγάλων πόλεων της χώρας; Ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά; Μήπως όλοι εμείς, οι φορολογούμενοι πολίτες; Μπορεί σε λίγο να ανακοινωθεί από τον υπουργό οικονομίας επιβολή "τέλους αστυνόμευσης" σε κάποιον λογαριασμό ΔΕΚΟ!

Δημοσιογραφική συνείδηση

Οι δημοσιογράφοι κατατάσσονται από μόνοι τους στους ασυνείδητους. Είναι οι μόνοι που δεν διαθέτουν την παραμικρή ευαισθησία σε κανένα γεγονός και λειτουργούν ως «ψυχροί εκτελεστές». Παρουσιάζουν ή δημιουργούν την είδηση για την τηλεθέαση! Και επειδή δεν αντιμετωπίζουν αντικειμενικά τα σπουδαιότερα γεγονότα, αλλά πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, δημιουργούν κλίμα εκεί που δεν υπάρχει. Ως μέγιστη δημοσιογραφική επιτυχία λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί η αντιστροφή του κλίματος τους τελευταίους μήνες υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθούμε έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων – σκανδάλων, που κύριο στόχο τους έχουν την αποδυνάμωση της κυβέρνησης και ταυτόχρονα μια συνεχόμενη σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Είδαμε πως από 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες που προηγούνταν η ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ την περασμένη άνοιξη, τώρα να έπεται με αυτό το ποσοστό. Όσο όμως κι αν προσπάθησαν δεν κατάφεραν να φτιάξουν την εικόνα του Παπανδρέου, (γιατί απλούστατα δεν φτιάχνεται), αφού εξακολουθεί να υστερεί σε ικανότητα να κυβερνήσει έναντι του Καραμανλή, οπότε το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αναγκάσουν το δεύτερο να αποχωρήσει. Έτσι, φτιάχνονται δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία και κάπου τεχνηέντως αφήνεται να εννοηθεί πως θα είναι καλύτερα για τη ΝΔ, αν κατέβει σε εκλογές με άλλον αρχηγό! Κάτι και η «και καλά» καλλιεργούμενη αρχηγολογία με τους υποψήφιους διαδόχους, σχεδόν το χάψαμε!

Ο τρόπος προβολής των «κατορθωμάτων» των ταραξιών, καθώς και το κλίμα που είχε γενικότερα δημιουργηθεί με τη δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης, έριξαν περισσότερο λάδι στη φωτιά και βοήθησαν να διατηρηθούν μέχρι και σήμερα οι φασαρίες. Με περίσσιο ζήλο είδαμε και τα διεθνή ΜΜΕ να παρουσιάζουν με λεπτομέρειες τις εξελίξεις με συνδέσεις και ρεπορτάζ, κάτι που είχαν να κάνουν από τον καιρό των ολυμπιακών αγώνων. Δε νομίζω όλα αυτά να γίνονται τυχαία. Φαίνεται, πως ο Καραμανλής έχει μπει στο μάτι κάποιων εδώ και πολύ καιρό!

Υστερόγραφο

Ο τίτλος είναι από την ομώνυμη ελληνική ταινία των Γερμανού – Θωμόπουλου και νομίζω ταιριάζει απόλυτα στο μικρό Αλέξανδρο, ο οποίος ξεκίνησε τη βόλτα του χαμογελαστός ένα απόγευμα, για να καταλήξει νεκρός από το όπλο ενός ασυνείδητου αστυνομικού. Τα θερμά μου συλλυπητήρια. Καλό σου ταξίδι μικρέ Αλέξανδρε.

E-Mail: salonikaman@yahoo.com