Σαν Σήμερα

Πέρασε ένας χρόνος από την ανανέωση της λαϊκής εντολής στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή για 2η τετραετία. Αυτό που έπεισε το λαό περισσότερο ήταν η υπόσχεση για άπλετο φως σε όλα τα μήκη και πλάτη της διαφθοράς, για τη συνέχιση της σεμνής και ταπεινής διαγωγής των στελεχών της κυβέρνησης και οι δεσμεύσεις για τη στήριξη των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων. Τώρα πόσα και ποια απ’ αυτά έγιναν σ’ αυτό το διάστημα και πόσα θα γίνουν στο χρόνο που απομένει μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το σημαντικότερο ρόλο σε αυτή τη νίκη έπαιξε βέβαια η ανύπαρκτη αντιπολίτευση, η οποία φάνηκε να μην μπορεί να πείσει σε τίποτα το εκλογικό σώμα. Το ΠΑΣΟΚ με την οκνηρή παρουσία και τα κόμματα της αριστεράς με την καραμέλα που αναμασούν εδώ και δεκαετίες, δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν μέρος της πίτας, με αποτέλεσμα να παραμείνουμε στα ίδια.

Στο χρόνο αυτό που πέρασε διαπιστώσαμε μια πληθώρα σοβαρών παραπτωμάτων από στελέχη της κυβέρνησης και όχι μόνο, σε σημείο που να προκαλούν ακόμη και σ’ αυτούς τους ίδιους αγανάκτηση. Τα βασικότερα έχουν να κάνουν με τον προκλητικό πλουτισμό υπουργών και αφανών στελεχών, με εμπλοκή κυβερνητικών παραγόντων σε σκάνδαλα και τη διατήρηση πελατειακής σχέσης μεταξύ επιχειρηματιών και κυβέρνησης. Παλαιότερα, έπεφτε και κάνα κεφάλι, έτσι για το θεαθήναι, τώρα όμως έχουν βγάλει την καπιστράνα! Όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, όταν τους δοθεί η ευκαιρία τ’ αρπάζουν. Αυτός είναι και ο απώτερος σκοπός των εμπλεκομένων με την πολιτική, να εκλεγούν για να έχουν πρόσβαση στον κορβανά και να αυξήσουν την περιουσία τους.

Από τα «κουφά» πόθεν έσχες ορισμένων φαίνεται ότι προσπαθούν να μας δουλέψουν ψιλό γαζί, μιας και όπως προκύπτει τα πιο πολλά εισοδήματα οι πολιτικοί τα χρησιμοποιούν για να καλύψουν τεκμήρια διαβίωσης και αιτιολόγηση αγορών ακινήτων. Προσωπικά έξοδα δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν τρώνε, δεν διασκεδάζουν, δεν ντύνονται, δεν πάνε διακοπές, οικογενειακά έξοδα δεν έχουν; Εκτός αν όλα αυτά είναι ευγενική προσφορά των χορηγών τους. Κάτι τέτοια βλέπω και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Πολλά λοιπόν ακούστηκαν, πολλά ειπώθηκαν και αναλύθηκαν σε ενημερωτικές εκπομπές στα ΜΜΕ, σχετικά με το θέμα, εγώ απλά σημείωσα τα ποιο σπουδαία, τα οποία κατά τη γνώμη μου έχριζαν άμεσης λήψης μέτρων.

Θόδωρος Ρουσόπουλος

Κανονικά δεν θα έπρεπε η σύζυγος του υπουργού τύπου να εργάζεται ως παρουσιάστρια ειδήσεων σε ιδιωτικό κανάλι, γιατί όσο και θέλει να είναι αντικειμενική, η θέση της και μόνο προκαλεί εντυπώσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις την παρατηρήσαμε να επαινεί το έργο της κυβέρνησης και σε κάποιες άλλες να αφήνει να διαρρεύσουν ειδήσεις. Αίσθηση επίσης προκαλεί το γεγονός της δυνατότητας του ζεύγους Ρουσόπουλου να χτίζει κάθε χρόνο από ένα σχεδόν σπίτι. Και δεν μιλάμε για δυάρι, ή τριάρι, μιλάμε για οικοδομές άνω των 200 τ.μ. πλήρως εξοπλισμένες με πισίνες, προσωπικό συντήρησης κ.λπ. Δυστυχώς αδυνατώ, όσο και να θέλω να πιστέψω πως αυτά έγιναν από τα εισοδήματά τους, ή από τα δάνεια που συνήψαν. Πολλοί βέβαια συνδέουν τον κύριο Ρουσόπουλο με τον Εφραιμ της μονής Βατοπαιδίου και αφήνουν αιχμές για παράνομες δοσοληψίες. Σε πολλές περιπτώσεις τα δάνεια είναι ο καλύτερος τρόπος για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος με μόνο τίμημα το επιτόκιο της τράπεζας, που φυσικά προσαρμόζεται ανάλογα με τον πελάτη. Διαφορετική θα είναι η συμφωνία ας πούμε στην περίπτωση υπουργού κυβέρνησης, από ότι ενός κοινού μισθωτού.

Βασίλης Μαγγίνας

Ο υπουργός που έγινε αιτία πολλών συζητήσεων και ατελείωτων σχολιασμών στα κανάλια με τους ανασφάλιστους εργαζόμενους και το αναψυκτήριο – έπαυλη, με το μαντρότοιχο και τα συρματοπλέγματα τύπου στρατιωτικής περίφραξης. Μέχρι και ανέκδοτα βγήκαν προς τιμήν του. Αυτός ο φιλάνθρωπος πολιτικός, που φιλοξενούσε ζεύγος ινδών στο αναψυκτήριό του στο Κορωπί, οι οποίοι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν στέγη γι’ αυτούς και τα τρία τους παιδιά, ένα εκ των οποίων παρουσίαζε πρόβλημα υγείας και που δούλευαν έτσι από ευγνωμοσύνη στον οικοδεσπότη τους χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, μας παρουσιάστηκε ως μέγας ευεργέτης και υποστηρικτής των μεταναστών και αδυνάτων. Αν πιάσει κάποιον η επιθεώρηση εργασίας να έχει ανασφάλιστους εργαζόμενους θα τον σκίσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τι έκανε; Απολύτως τίποτα. Το παράξενο όμως στην υπόθεση είναι πως οι όποιες εξηγήσεις έδινε ο υπουργός, τύγχαναν της άμεσης κάλυψης από την Κυβέρνηση. Τον θεωρούσαν εκ των πραγμάτων αξιόπιστο πρόσωπο, κι έτσι δεν δίστασαν να πιστέψουν πως ακόμη και ο γάιδαρος πετάει!

Κυριάκος Μητσοτάκης

Ο άνθρωπος που εξόπλισε τα γραφεία του με χρήματα και προϊόντα που του χάρισε η Siemens! Μα αν ήθελε να είναι σωστός, θα έπρεπε μόνο και μόνο στο άκουσμα της λέξης δωρεά να αρνηθεί, γιατί ως έξυπνος πολιτικός θα έπρεπε να καταλάβει πως αυτή η δωρεά αποσκοπεί ή στη μελλοντική χρήση του σε κάποια εξυπηρέτηση της εταιρείας, ή στη σιωπή του σε περίπτωση που ξεσκεπαστούν σκάνδαλα και παρατυπίες της.

Μιχάλης Λιάπης

Ο άνθρωπος που ταξίδεψε ιδία δαπάνη με το γιο του στη Γερμανία να δει ποδοσφαιρικό αγώνα και όχι με χρήματα της Siemens. Αν αυτό ακούγεται κουφό, το επόμενο για το κτίσμα στη Μύκονο πώς να χαρακτηρισθεί; Δεν του έφτανε το ένα που διέθετε, ήθελε και δεύτερο οικόπεδο στο Μπλιντρί ή αλλιώς super paradise, εκτάσεως πάνω από πέντε στρέμματα, τα οποία κόστισαν κάτι λιγότερο από 190.000 ευρώ. Για όσους γνωρίζουν η τιμή αυτή αποτελεί μοναδική επενδυτική ευκαιρία. Σίγουρα και η έπαυλις των 300 περίπου τετραγωνικών μέτρων που έκτισε για τις ανάγκες των διακοπών του θα έγινε με παρόμοια κοστολόγια. Το δεύτερο οικόπεδο τι θα το κάνει άραγε;

Σάββας Τσιτουρίδης

Ο Σερραίος πολιτικός για άλλη μια φορά έδειξε τη δυναμική που έχει αναπτύξει στα πεδία της διαπλοκής. Ξεκίνησε με τη μεταγραφή του γιου του από την Κρήτη στην Αθήνα, που πέρασε κάπως στο ντούκου, αν και παραιτήθηκε. Εν συνεχεία ήρθε η εμπλοκή του στο σκάνδαλο της ΜΕΒΓΑΛ, κάτι που ακούστηκε και συζητήθηκε αρκετά, μαζί με τους γαλάζιους κουμπάρους - μπουμπούκια, Αναγνωστόπουλο, Αδαμόπουλο και Κωνσταντινίδη. Αν και δεν είναι πλέον στην κυβέρνηση, ωστόσο φαίνεται να εμπλέκεται και στο σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου με ιδιόχειρο σημείωμα για ευνοϊκή αντιμετώπιση του αιτήματός της για την ανταλλαγή των επίμαχων εκτάσεων, κάτι που ο ίδιος φυσικά το αρνείται.

Ζαχοπουλιάδα

Ξεχειμωνιάσαμε σχεδόν με αυτήν την υπόθεση, αφού μονοπώλησε επί τρεις περίπου μήνες τους τίτλους των δελτίων ειδήσεων, τις διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις και τις εφημερίδες. Μου θυμίζει κάτι από την ταινία «all the president’s men». Οι υπερεξουσίες που δόθηκαν στον εν λόγω γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού, η δράση του εκεί μέσα ως ο «αρχηγός», σε σημείο που να μην υπολογίζει κανέναν και η δυνατότητά του να μοιράζει αθρόα τα κονδύλια του υπουργείου σε ημέτερους συλλόγους, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εκ μέρους του υφυπουργού κου Τατούλη, όσο και σε όλους όσους είχαν άμεση επαφή μαζί του. Το χειρότερο είναι πως ότι έπραττε το έκανε πάντα με την κάλυψη της κυβέρνησης, κι έτσι δεν υπολόγιζε κανέναν! Ήταν ο δερβέναγας του υπουργείου! Είχε όμως και αδυναμίες, τις οποίες πολύ σωστά εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι για να τον φάνε. Του άρεσε ο ποδόγυρος. Έτσι του σέρβιραν την 35χρονη κα Τσέκου και σήμανε άδοξα το τέλος της θητείας του. Τώρα κανείς δεν γνωρίζει τίποτα, όλοι την έβγαλαν στον αφρό κι εμείς το ‘χουμε ξεχάσει το θέμα.

Υποκλοπές - vodafone

Δεν θα αναλύσω το θέμα της κινητής τηλεφωνίας και του ρόλου που παίζει στην «παγκόσμια ειρήνη» μέσω της δυνατότητας παρακολουθήσεων που παρέχει, θα μείνω μόνο στο γεγονός ότι παρακολουθούσαν ακόμη και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Αν αυτό δεν στάθηκε αρκετό για να κάτσει η εν λόγω εταιρεία στο σκαμνί, σκεφτείτε τι υπόβαθρο και πλάτες έχει! Μας είπαν να κάνουμε την παλαβή και αυτό πράξαμε. Ένοχοι πάντως δεν προέκυψαν από την ανάκριση, αφού ο ανακριτής κος Πετρόπουλος που χρεώθηκε την υπόθεση δεν απέδωσε ευθύνες, πράγμα που σημαίνει είτε πως η διαδικασία ήταν υπαγορευμένη είτε πως τα τηλέφωνα παρακολουθούντο από μόνα τους! Ο καθένας μας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Γερμανός – Cosmote

Αυτή είναι παλιά υπόθεση, από το 2006, απλά είναι στην επικαιρότητα, αφού μέσα στο 2008 συζητήθηκε η ποινική πλευρά του θέματος της χειραγώγησης μετοχών της Γερμανός πριν την εξαγορά της από την Cosmote. Υπενθυμίζω πως και δω έπαιξε σημαντικό ρόλο ο κουμπάρος Βουρλούμης ως πρόεδρος της ΟΤΕ, αλλά και ο κος Πιλάβιος πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς, (φιλαράκι του υπουργού οικονομίας), ο οποίος παρακώλυε την έκβαση της υπόθεσης. Εντύπωση δε προκαλεί η στάση του ΚΚΕ, αφού δεν αντέδρασε όπως συνήθως αντιδράει όταν πρόκειται για τέτοιου είδους σκάνδαλα, αλλά τήρησε μια χαλαρή στάση, λόγω του συντρόφου Πάνου Γερμανού, ο οποίος τόσα έχει προσφέρει στο κόμμα. Αλλά για το ΚΚΕ και τη διαγωγή του, όσον αφορά τα οικονομικά του επιφυλάσσομαι να αναφερθώ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Για την ιστορία θα πω ότι τον Ιούλιο ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος κατά των κυρίων Βουρλούμη και Γερμανού, καθώς και προσώπων των δύο εταιρειών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση, όπως επίσης και της τράπεζας που κινούσε τα νήματα.

Σκάνδαλο Siemens

Η εν λόγω εταιρεία είναι στενά συνυφασμένη με τη σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού κράτους, αφούι μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο καθιερώθηκε ως η κύρια προμηθεύτρια εταιρεία ηλεκτρολογικού και ηλεκτρονικού υλικού απαραίτητου για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Η ανάμειξή της λοιπόν με πολιτικά πρόσωπα ήταν αναπόφευκτη και αναμενόμενη. Μόνο που στην αρχή η όρεξη των προσώπων αυτών ήταν μειωμένη. Επειδή ως γνωστόν τρώγοντας έρχεται η όρεξη τα τελευταία 15 χρόνια είχε καθιερωθεί ένα αδυσώπητο αλισβερίσι μεταξύ πολιτικών προσώπων και εταιρείας, εις βάρος φυσικά του προϋπολογισμού κάθε έργου και κατ’ επέκτασιν της οικονομίας του κράτους. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να γίνονται πρώτα οι συμφωνίες για τη μοιρασιά κι έπειτα οι συμβάσεις για το έργο! Κάποιοι στη Γερμανία ξεσκέπασαν την υπόθεση και μετά από επανειλημμένες συστάσεις των γερμανικών αρχών, έγιναν και οι αποκαλύψεις στην Ελλάδα. Τώρα, αν θα έχουμε εξελίξεις, ή αν θαφτεί κι αυτό το θέμα, θα το δούμε στην πορεία.

Βουλγαράκης – μονή βατοπεδίου

Με τη χάρη του Θεού και τη δύναμη του Ευρώ, ο κορυφαίος πολιτικός της κυβέρνησης φαίνεται πως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση ανταλλαγής γαιών μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και της εν λόγω μονής. Ανταλλαγές με το αζημίωτο προφανώς, αφού η σύζυγός του έκανε τα συμβόλαια και ως εκ τούτου απεκόμισε οφέλη από τα δικαιώματα, αλλά και από τη διαμεσολάβηση του ιδίου σε θέματα αποφασιστικής σημασίας για την υπόθεση. Δεν ήταν βέβαια μόνος του, υπήρχε ολόκληρη οργάνωση πίσω του με συμμέτοχους άλλους πολιτικούς, εργολάβους, παράγοντες της τοπικής κοινωνίας, εκτιμητές, μεσίτες, μέχρι και στον τομέα των γνωμοδοτήσεων για την ανταλλαγή έφτανε η χάρη τους. Η υπόθεση όμως του στοίχησε την απόλυσή του από την κυβέρνηση, παρά τις στενές σχέσεις του με τον Πρωθυπουργό και παρά την μακρά πολιτική του καριέρα. Προφανώς δεν περίμενε να αποχωρήσει με τέτοιο τρόπο, ρεζιλεμένος στην κοινή γνώμη, και δεν ήταν ο μόνος, μιας και ο κος Αντώναρος μέχρι το τέλος διέδιδε πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Το κορυφαίο ρόλο στην υπόθεση βέβαια έπαιξε ο κύπριος ηγούμενος Εφραίμ, ο οποίος ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι πέραν της μοναχικής ζωή, δεν τον χαλάνε και μερικά εκατομμύρια ευρώ, (41 έχουν ήδη δεσμευτεί, σκεφτείτε πόσα υπάρχουν ακόμη). Κι ύστερα έχουν το θράσος να ζητούν τον οβολό μας για την αποπεράτωση των ναών και υπέρ των πτωχών. Σιγά μην τα δώσουμε σ’ αυτούς να τα μοιράσουν! Καλύτερα να τα δώσουμε απ’ ευθείας σε όσους νομίζουμε πως έχουν ανάγκη. Υπάρχουν σαφώς και οι ιεράρχες που είναι αφοσιωμένοι στο έργο του Θεού και δεν είναι λίγοι, αλλά από κάτι τέτοιες «μαϊμούδες» σαν τον Εφραίμ χαλάει η όλη εικόνα. Κάποτε έγραφα για τις «Μοναστηριακές δοσοληψίες» σχετικά με τις διεκδικήσεις των μονών του Αγίου όρους. Να που τώρα εκδηλώνονται όλο και περισσότερες και προβάλουν διεκδικήσεις σε περιοχές φιλέτα. Αυτό είναι το έργο στο οποίο είναι ταγμένοι;

Υστερόγραφο

Ξέρω, πάλι θα μου πείτε ότι γράφω μόνο τα αρνητικά. Προσωπικά αν δω τα οικονομικά και κοινωνικά μέτρα της κυβέρνησης και τη δυνατότητα που είχα πριν ένα χρόνο με τα εισοδήματά μου να ζω και τα συγκρίνω μ’ αυτά που βιώνω φέτος, δεν βρίσκω να άλλαξε κάτι προς το θετικό. Γιατί όπως και να το κάνουμε τα οικονομικά και κοινωνικά μέτρα έχουν άμεσο αντίκτυπο στο λαό και από αυτά κρίνει. Τα υπόλοιπα τ’ ακούει βερεσέ. Αν θέλει πάντως κάποιος να ακούει θετικά σχόλια ας γυρίσει στα κρατικά κανάλια. Εκεί όλα παρουσιάζονται ρόδινα.

11η Σεπτεμβρίου 2001

Η μέρα που άλλαξε τον κόσμο

7 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το διπλό κτύπημα στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου της Νέας Υόρκης ή αλλιώς world trade center, (WTC) ή ground zero. Οι δίδυμοι πύργοι των 110 ορόφων έκαστος, σήμα κατατεθέν της Ν. Υόρκης, αυτοί που από μακριά σχηματίζουν έτσι όπως στέκονται τον αριθμό 11, έπεσαν από ένα κτύπημα που έκτοτε προκάλεσε έντονες αναταράξεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, με κύριες αυτές των πολέμων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και του περιορισμού των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου στο βωμό του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το θέμα, καθώς επίσης και αμέτρητες ώρες ντοκιμαντέρ παίχτηκαν στα ΜΜΕ, στην προσπάθεια να αναλυθεί πώς κατάφεραν οι τρομοκράτες να «κλέψουν» 4 αεροπλάνα με 266 επιβάτες και να τα οδηγήσουν εκεί που τα οδήγησαν χωρίς κανείς να πάρει χαμπάρι. Η ουσία πάντως είναι πως αμέσως μετά το χτύπημα άρχισε ένας πόλεμος, αυτός κατά της τρομοκρατίας, ο οποίος συνεχίζεται το ίδιο έντονος ως τις μέρες μας. Όλοι μας θεωρούμαστε τρομοκράτες, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Μαύρη επέτειος λοιπόν για τις ΗΠΑ, μαύρη και για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Τίποτε δεν έμεινε το ίδιο. Ακόμη και στη χώρα μας οι κυβερνήσεις που μεσολάβησαν, αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν διατάξεις προς αυτόν τον σκοπό, (Σταθόπουλος, Βουλγαράκης), για να μην μπουν στη λίστα των εχθρών των ΗΠΑ, γιατί όπως είπε και Μπους, όποιος δεν είναι μαζί μας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας θα θεωρηθεί πως είναι εναντίον μας. Έτσι μπήκε ο τρομονόμος σε εφαρμογή, άρχισαν να εγκαθίστανται οι πρώτες κάμερες, εξοπλίστηκαν οι δυνάμεις ασφαλείας, παραβιάζεται ευκολότερα η προσωπική ζωή και το απόρρητο των Ελλήνων και γενικά είμαστε έρμαια στις ορέξεις της εξουσίας.

Πολλές θεωρίες διατυπώθηκαν τόσο για τις συνθήκες της καταστροφής, αλλά ακόμη και για την ημερομηνία που πραγματοποιήθηκε η «επίθεση» (9/11). Για την ιστορία αναφέρω πως καταμετρήθηκαν συνολικά 2.893 νεκροί εκ των οποίων 25 ελληνικής καταγωγής.

Η θεωρία των αριθμών του Γιούρι Γκέλλερ.

Ο Γκέλλερ ασχολήθηκε με τον αριθμό 11 και προσπάθησε να ανακαλύψει τρόπους να τον συνδέσει με την επίθεση. Μερικοί παραλληλισμοί είναι όντως ενδιαφέροντες και τους παραθέτω:

1. Η ημερομηνία της επίθεσης 11/9 : 9 + 1+ 1 = 11

2. Το πρώτο αεροπλάνο που κτύπησε τους πύργους ήταν αυτό της πτήσης 11 της εταιρείας American Airlines που ο κωδικός της είναι ΑΑ=11

3. Η 11^η Σεπτεμβρίου είναι η 254^η ημέρα του χρόνου: 2 + 5 + 4 = 11. Από τις 11/09 μέχρι το τέλος του έτους υπολείπονται ακόμη 111 μέρες!

4. Η πτήση 11 είχε 92 επιβάτες: 9+2=11 και η πτήση 77 είχε 65 επιβάτες. Ομοίως 6+5=11

5. Η πολιτεία της Ν. Υόρκης είναι η 11^η πολιτεία που προστέθηκε στις ΗΠΑ

6. New York City = 11 γράμματα!

Βέβαια αν σκεφτεί κανείς μπορεί να βρει ένα σωρό άλλα στοιχεία που να συνδυάζονται με αυτόν τον αριθμό. Τα παραπάνω αποτελούν τα πιο αντιπροσωπευτικά και πολυπαιγμένα και μπορεί να είναι απλώς συμπτωματικά. Δεν είναι όμως σύμπτωση ότι:

1. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1990 ο μπαμπάς Μπους μιλάει πρώτη φορά για τη «νέα τάξη πραγμάτων»

2. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1978 υπογράφεται η συμφωνία του Camp David για την ειρήνευση στη Μ. Ανατολή.

3. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1941 μπήκε ο θεμέλιος λίθος στο πεντάγωνο.

Η θεωρία της αμφισβήτησης

Είναι πολλοί και γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που αμφισβητούν το γεγονός ότι πρόκειται για τρομοκρατική επίθεση και στηρίζουν την άποψη περί ενός καλά οργανωμένου σχεδίου εκ των έσω, σχεδιασμένο από το λόμπι που κυβερνά τον κόσμο και εκτελεσμένο από τη CIA. Ερευνητές, αλλά και επιστήμονες, οι οποίοι δεν δέχθηκαν τόσο απλά την επίσημη εξήγηση για τα αίτια αυτής της επίθεσης, συγκέντρωσαν στοιχεία που αν τα δει κανείς προσεκτικά είναι συγκλονιστικά.

Εγώ θα ξεκινήσω από το τι επεδίωκαν οι ΗΠΑ εκείνον τον καιρό, αν ωφελήθηκαν ή όχι από το γεγονός, παραθέτοντας ιστορικά γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος. Οι ΗΠΑ είχαν ανέκαθεν έντονη παρουσία στις χώρες της Μ. ανατολής και κυρίως το Ιράκ. Αυτές ήταν που συμμάχησαν με τον Σαντάμ Χουσεΐν και τον εφοδίασαν με όπλα για να στραφεί, όπως κι έκανε, εναντίον του Ιράν που δεν συμπαθούσαν καθόλου. Όταν ο Σαντάμ εισέβαλε στο Κουβέιτ από φίλος έγινε εχθρός. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο μπαμπάς Μπους και το επιτελείο του έπρεπε να βρει τρόπους να πείσει την κοινή γνώμη στη χώρα του να υπέρ μιας γενικής επέμβασης στην περιοχή. Για πρώτη φορά στις 11 /09 /1990 μιλάει σε συγκέντρωση για τη νέα τάξη πραγμάτων.

Α. Όλοι οι πόλεμοι ξεκινούν μ’ ένα ψέμα

Παρουσιάζουν λοιπόν στην επιτροπή του κογκρέσου για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα ένα κοριτσάκι ονόματι Nayirah, το οποίο ισχυρίστηκε πως εκτελούσε εθελοντική εργασία σε νοσοκομείο του Κουβέιτ και έβλεπε ιρακινούς στρατιώτες να σκοτώνουν νεογέννητα. Το γεγονός πήρε μεγάλες διαστάσεις, αφού όπου μπορούσε ο μπαμπάς Μπους το επαναλάμβανε, το υιοθέτησε και η διεθνής αμνηστία και με τη βοήθεια φυσικά του CNN, αυτού του ανεξάρτητου καναλιού, που αν θυμάστε απέλυσε πολεμικό ανταποκριτή στον πόλεμο του Ιράκ γιατί έλεγε την αλήθεια, άλλαξε η κοινή γνώμη των αμερικανών υπέρ της «καταιγίδας της ερήμου». Το κοριτσάκι αυτό, όπως αποδείχθηκε αργότερα ήταν η κόρη του πρόξενου του Κουβέιτ στις ΗΠΑ και ουδέποτε εργάστηκε σε νοσοκομείο!

Ως γνωστόν η πολεμική βιομηχανία κινεί παγκοσμίως το περισσότερο χρήμα. Επίσης η περιοχή γύρω από την Κασπία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τα πετρέλαια και το φυσικό της αέριο. Οι αμερικανικές εταιρείες με αρχηγό τη Halliburton της οποίας διευθυντικό στέλεχος υπήρξε ο Richard Cheney, θέλουν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην περιοχή. Όλα καλά λοιπόν. Το μόνο που έμενε ήταν να συμβεί το γεγονός εκείνο που θα έδινε την αφορμή.

Β. Το νέο «Περλ Χάρμπορ»

Όπως η επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χαρμπορ κατά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν η αιτία να δοθεί το πράσινο φως για τη ρίψη πυρηνικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, έτσι και στην παρούσα φάση θα έπρεπε να βρεθεί κάτι δυνατό, ώστε να πεισθούν όλοι πως ένας πόλεμος κατά του Ιράκ θα ήταν απαραίτητος. Συνδετικός κρίκος στην υπόθεση ήταν ο Οσάμα Μπιν Λαντεν, δημιούργημα των ΗΠΑ, η οικογένεια του οποίου είχε στενές σχέσεις συνεργασίας με την οικογένεια Μπους, μέσω των εταιριών Κάρλάιλ και «Κέιτερ Αιρ» της οποίας διευθυντής το 1994 διατέλεσε ο σημερινός πρόεδρος. Αυτά και πολλά ακόμη περιγράφονται στο ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ «Φάρενάιτ 9/11».

Το νέο Περλ Χάρμπορ ήταν η 11^η Σεπτεμβρίου. Έκτοτε, όλα κύλησαν όπως ήθελαν οι αμερικανοί. Πρώτα το Αφγανιστάν με τους Ταλιμπάν και στη συνέχεια το Ιράκ. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ κατάφεραν σήμερα να έχουν στρατιωτική παρουσία και βάσεις σε περισσότερες από 130 χώρες. Για τη συντήρηση αυτών των δυνάμεων και τη χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα πρέπει να είναι σίγουρες πως δεν θα υπάρξουν αντιρρήσεις. Άρα με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας λύνεται κι αυτό το ζήτημα.

Θα πρέπει όμως να είναι πολύ κυνικός όποιος κυβερνήτης θυσιάζει δεκάδες εκατοντάδες συμπολίτες του για την επίτευξη ενός στόχου. Σκεφτείτε λοιπόν τι αξία έχει γι’ αυτόν η ανθρώπινη ζωή. Ελάχιστη. Κι αν πρόκειται για πολίτες άλλων κρατών μηδαμινή. Τόσες χιλιάδες γυναικόπαιδα σκότωσαν οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ. Ποιος νοιάστηκε; Κανείς. Δεν ξέρω όταν βγήκε ο Μπους στα χαλάσματα των πύργων κι αγκάλιασε τον πυροσβέστη αν το δάκρυ που κύλησε στα μάτια του, ήταν δάκρυ λύπης ή μετάνοιας γι’ αυτό που συνέβη.

Οι καθηγητές της παράνοιας

Έτσι ονομάζονται επιστήμονες, διανοούμενοι και καθηγητές πανεπιστημίων, που προσπαθούν μέσω της τεχνικής οδού συγκεντρώνουν στοιχεία για να αποδείξουν πως όλα όσα συνέβησαν ήταν σκηνοθετημένα. Ο James Fetzer, μέλος της οργάνωσης, έλεγε μεταξύ άλλων στην Ελευθεροτυπία, (10-09-2006):

1. Τα κτίρια ήταν σχεδιασμένα να αντέξουν σε πτώση αεροπλάνου. Το ατσάλι δεν έπαθε ζημιά από την ανάφλεξη των καυσίμων, γιατί απλούστατα αντέχει σε πολύ μεγαλύτερες θερμοκρασίες. Η κατάρρευση των κτιρίων ήταν κάθετη, πολύ γρήγορη και ολοσχερής, κάτι που υποδηλώνει τη χρήση εκρηκτικών σε χαμηλότερους ορόφους.

2. Δύο εβδομάδες πριν την επίθεση οι πύργοι έκλεισαν για να διορθωθεί κάποιο θέμα ασφάλειας. Απομακρύνθηκαν όλοι. Ήταν πιθανόν η μέρα που τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά. Τα μπάζα μαζεύτηκαν γρήγορα και πετάχτηκαν στον Ατλαντικό, το δε ατσάλι πουλήθηκε, έτσι κανείς δεν μπόρεσε να ελέγξει τα συντρίμμια. Υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που γλίτωσαν, οι οποίοι αναφέρουν πως άκουσαν εκρήξεις σε χαμηλότερους ορόφους από αυτούς που έγινε η σύγκρουση. Αν υπήρχε υπόνοια στους πυροσβέστες ότι θα έπεφταν τα κτίρια, γιατί ανέβηκαν πάνω και μάλιστα χρησιμοποιώντας ασανσέρ;

3. Οι κασέτες από το κύκλωμα παρακολούθησης του πενταγώνου γιατί δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα; Το κτίριο φαίνεται σαν να χτυπήθηκε από πύραυλο και όχι από αεροπλάνο. Και πώς κατάφερε μια ώρα μετά τα κύρια χτυπήματα στους πύργους να πλησιάσει αεροπλάνο το πεντάγωνο που διαθέτει αυτόνομο αντιπυραυλικό σύστημα και λογικά θα πρέπει να ήταν σε κατάσταση συναγερμού;

Άλλα στοιχεία

1. Τα κτίρια είχαν πολύ λιγότερο κόσμο απ’ ότι συνήθως. Τα αεροπλάνα είχαν πληρότητα μόλις 20%. Αν οι τρομοκράτες ήθελαν να προκαλέσουν χάος θα προτιμούσαν κάποια άλλη χρονική στιγμή. Οι πύργοι ασφαλίστηκαν 2 μήνες πριν για τρομοκρατικό χτύπημα με το ποσό των 3,55 δις δολαρίων. Επίσης, λίγο πριν, στελέχη της CIA και της κυβέρνησης πούλησαν τις μετοχές που κατείχαν σε αεροπορικές εταιρείες.

2. Όλο και περισσότερες ενδείξεις έρχονται στο φως, πως ο πρόεδρος Μπους ήταν ενήμερος για το τι θα συνέβαινε. Γι αυτό κι έμεινε ήρεμος στο σχολείο που βρισκόταν όταν έμαθε για τα δύο πρώτα χτυπήματα. Ούτε καν διέκοψε το πρόγραμμά του. Βγήκε μόνο μισή ώρα μετά και κήρυξε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Πού το ήξερε;

Υστερόγραφο

Τα στοιχεία δείχνουν πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποκόμισε τα περισσότερα οφέλη από την τρομοκρατική αυτή ενέργεια, οφέλη που άρχισαν να γίνονται σε μας χειροπιαστά πολύ αργότερα. Προσωπική μου άποψη είναι πως το στήσιμο αυτού του εγχειρήματος, πέραν της βοήθειας που μπορεί να είχε στην εκτέλεση από την Αλ Κάιντα, ήταν από μέσα. Άρα ο Μπους και η παρέα του θα πρέπει να ψάξει, αν δεν τους γνωρίζει ήδη και να πολεμήσει τους τρομοκράτες στις κυβερνητικές οργανώσεις και όχι στο Θιβέτ.

Εξακολουθεί λοιπόν να παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, αν η τρομοκρατία είναι δημιούργημα και εργαλείο των κυβερνήσεων για να επηρεάζουν και να κατευθύνουν την κοινή γνώμη, ή απλά οργανωμένη αντίδραση ομάδων που αντιτίθενται στις βουλήσεις τους.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι δημοσιευμένα κατά καιρούς σε αφιερώματα εντύπων για το θέμα. Εγώ απλά τα συνδυάζω και τα παραθέτω.

Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης

Άνοιξε τις πύλες της η παλαιότερη εκθεσιακή διοργάνωση στη χώρα μας, η 73η ΔΕΘ, η οποία πρωτοξεκίνησε το 1926 από τον οραματιστή Νικόλαο Γερμανό, που συνέλαβε και υλοποίησε την ιδέα. Δεν προτίμησε την Αθήνα, που θα ήταν και το πιο λογικό, αλλά τη συμπρωτεύουσα, ώστε να αναβαθμιστεί κάπως ο ρόλος της και να αναπτερωθεί το ηθικό των κατοίκων της περιοχής που ταλαιπωρήθηκαν από τους πολέμους της περιόδου 1912 -1922. Στην ουσία λοιπόν πρόκειται για ένα θεσμό που μεγάλωσε ταυτόχρονα με τη σύγχρονη πόλη, εξελίχθηκε και αντικατοπτρίζει τον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό κόσμο της. Από το 1962 καθιερώθηκε και το φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού και μια δεκαετία περίπου αργότερα οι διεθνείς μουσικές μέρες, μια αντιπροσωπευτική απεικόνιση μουσικών ακουσμάτων από τα γειτονικά βαλκανικά κράτη.

Η σύγχρονη ΔΕΘ

Στα χρόνια που μεσολάβησαν η ΔΕΘ καθιερώθηκε σα γεγονός, με αποτέλεσμα να συγκεντρώνει όλο και περισσότερους εκθέτες και κυρίως επισκέπτες! Επισκέπτες, οι οποίοι είτε από ενδιαφέρον για τα εκθέματα, είτε από απλή περιέργεια επιθυμούσαν να λάβουν μέρος σε αυτή τη διοργάνωση. Έτσι καθιερώθηκαν φαντασμαγορικές συναυλίες και events, τα οποία ακόμη και σήμερα συγκεντρώνουν τον κύριο όγκο των επισκεπτών, αφού πλέον ο αρχικός σκοπός της έκθεσης έχει αλλάξει κατά πολύ. Σε πολύ λίγα περίπτερα θα δούμε εταιρείες να εκθέτουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, αφού για το σκοπό αυτό υπάρχουν οι ετήσιες κλαδικές εκθέσεις. Έτσι στα περίπτερα της σύγχρονης ΔΕΘ θα δούμε κυρίως κρατικούς οργανισμούς και φορείς, όπως ΟΤΕ ΔΕΗ ΥΠ.ΑΝ. ΥΠ.Ε.Π.Θ. Υ.ΠΕ.ΔΩ.Δ.Ε. ΟΑΕΔ κ.ά. στόχος των οποίων είναι η βελτιστοποίηση της εικόνας της εκάστοτε κυβέρνησης. Κατά πρωτοτυπία φέτος δεν θα δούμε την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler, αφού δεν συμμετέχει, (κατόπιν φυσικά οδηγίας της κυβέρνησής της), εξ αιτίας αλλαγής της στάσης της δικής μας κυβέρνησης στο σκοπιανό, (θυμάστε το βέτο Καραμανλή και τα γεγονότα που ακολούθησαν, όπως οι έλεγχοι ντόπινγκ και ο αποκλεισμός της εθνικής μας ομάδας άρσης βαρών, το παγκόσμιο ρεζίλεμα δια στόματος Ρογκ με την απονομή χρυσού μεταλλίου ντόπας στη χώρα μας και τα διάφορα πολιτικά σκάνδαλα που βγαίνουν κατά συρροή τελευταία στη φόρα από τους «αδέκαστους» δημοσιογράφους). Όλα αυτά και πολλά ακόμη επειδή απλά δεν τους κάναμε το κέφι.

Η φιέστα

Όπου γάμος και χαρά οι πολιτικοί μας πρώτοι, οι οποίοι εκμεταλλεύονται αυτό το μπούγιο και για λίγες μέρες μετακινούνται βόρεια, οι μεν κυβερνώντες το πρώτο σαββατοκύριακο, για να κάνουν εξαγγελίες νέων μέτρων, εγκαίνια έργων και εγκαταστάσεων και να στηρίξουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης η δε αντιπολίτευση το δεύτερο, για να καυτηριάσει, ως είθισται, το έργο της κυβέρνησης. Το ΚΚΕ και τα μικρότερα κόμματα είναι σε άλλη φάση, καυτηριάζουν και λοιδωρούν κατ’ εξακολούθησιν το κυβερνητικό και το αντιπολιτευτικό έργο, οπότε δεν περιμένουμε από τη μεριά τους κάτι καινούργιο.

Μήπως όμως περιμένουμε τίποτα νέο και απ’ τη μεριά της κυβέρνησης; Τα φαινόμενα λένε πως δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσουμε κάτι θετικό για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, τα οποία τον τελευταίο καιρό έχουν συρρικνωθεί αρκετά. Το αντίθετο μάλιστα! Όσο εμείς χαλαρώναμε τον Αύγουστο, (όσο μπορούσε να χαλαρώσει ο καθένας μας), το οικονομικό επιτελείο ετοίμαζε γενική έφοδο στις τσέπες μας με στόχο να μαζέψει περί τα 55 δις Ευρώ που υπολείπονται του προϋπολογισμού. Θα δούμε πάντως το παράδοξο, να χειροκροτούνται αυτά τα μέτρα από τα κομματόσκυλα που θα παραβρεθούν στο Βελλίδειο για να τα ακούσουν, τη στιγμή που ο απλός πολίτης θα διαδηλώνει την αντίθεσή του απ’ έξω. Αυτοί όμως είναι οι λίγοι, που τα μέτρα δεν τους αγγίζουν γιατί ανήκουν στους προνομιούχους. Δεν πρόκειται να δούμε απλούς πολίτες εκεί μέσα, αλλά μόνο παράγοντες του πολιτικού και επιχειρηματικού βίου της Β. Ελλάδος, πολλοί από τους οποίους ζουν όλο το χρόνο για αυτή τη στιγμή, να δουν από κοντά τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας και να γευτούν τα εδέσματα στους κήπους του τρίτου σώματος στρατού. Εκεί να δεις πώς δουλεύουν τα πιρούνια. Όλοι ξεχνούν την αριστοκρατική τους ιδιότητα και τιμούν την καταγωγή τους και καλά κάνουν φυσικά! Έτυχε να παραβρεθώ κι εγώ μια φορά σ’ αυτή τη διαδικασία, δεν έφαγα, γιατί όταν έφτασα τελείωναν, ήταν όμως πολύ πρωτότυπο να βλέπεις τους κυρίους με τα κοστούμια και τις κυρίες με τις εσάρπες και τα περιδέραια να συνωστίζονται με νεύρο για ένα μεζέ.

(ΔΕΘ)α πάρετε τίποτα

Αυτό κυρίως θα πει ο Πρωθυπουργός στην κεντρική του ομιλία και θα υπεραμυνθεί των «πρωτοβουλιών» του υπουργού οικονομίας για το συμμάζεμα των ταμείων του κράτους. Το επιτελείο του βέβαια έχει βαλθεί να βρει όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία που βελτιώνουν την εικόνα του κυβερνητικού έργου και ο Πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να είναι στο μέγιστο δυνατόν αρεστός. Το επιτελείο του φυσικά πρότεινε και τη μείωση της παραμονής του στη Θεσσαλονίκη κατά μία μέρα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει και τίποτε περισσότερο να δείξει. Ίσα – ίσα θα κάνουμε και οικονομία στα έξοδα, γιατί όπως και να το κάνουμε τέτοιες μετακινήσεις κοστίζουν και δε μιλάω μόνο για τα έξοδα διαμονής, αλλά και γι’ αυτά της διασκέδασης που είναι πολύ περισσότερα και χρεώνονται στα επί μέρους υπουργεία, (βλέπε ειδικούς λογαριασμούς).

Δικαιολογημένα λοιπόν ο λαός θα κατέβει στους δρόμους να διαδηλώσει την αντίθεσή του σε όσα έγιναν και σε όσα θα επακολουθήσουν. Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν πάρει έκτακτα μέτρα και θα διακόψουν την κυκλοφορία οχημάτων στο κέντρο της πόλης. Αστυνομία και ειδικές δυνάμεις, (μερικές χιλιάδες τον αριθμό) θα προσπαθήσουν να προστατέψουν την ευρύτερη περιοχή γύρω από την έκθεση, ώστε να μην πλησιάσουν διαμαρτυρόμενοι και μεταδοθεί έτσι μια εικόνα δυσαρέσκειας προς τα έξω. Δεν ξέρω αν ύστερα από όλα αυτά η Κυβέρνηση εξακολουθεί να θεωρεί πως είναι λαοπρόβλητη, το σίγουρο πάντως είναι πως ούτε και οι ίδιοι κατά βάθος το πιστεύουν, αλλιώς δεν θα έπαιρναν τέτοια μέτρα για την ασφάλειά τους! Εμείς από την άλλη θα περιμένουμε να γίνουν φασαρίες, γιατί δεν πρόκειται να εκλείψουν και οι γνωστοί άγνωστοι ταραξίες από μια τέτοια εκδήλωση. Πολύ πιθανόν λοιπόν να δούμε και περιστατικά με πράσινα παπούτσια και ζαρντινιέρες!

Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιο το όφελος της παρουσίας των πολιτικών σε ένα τέτοιο γεγονός, αφού μόνο αναστάτωση φέρνει. Γιατί να έρθουν όλοι αυτοί, κυβερνώντες και συνάκλουθοι; Δεν θα ήταν καλύτερα να μείνουν στην Αθήνα και να δώσουν στον υπουργό οικονομίας τα χρήματα που θα χρειαζόντουσαν για την παραμονή και τη φύλαξή τους εδώ; Μήπως να σκεφτούν πιο σοβαρά το θέμα στο μέλλον;

Η στάση του νίκα

Στο μεσαίωνα μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού, οι αντιθέσεις και οι διεκδικήσεις εκφραζόντουσαν στον ιππόδρομο. Εκεί δύο κυρίως ομάδες οι πράσινοι κι οι Βένετοι, (γαλάζιοι), μαζευόντουσαν να υποστηρίξουν τις ομάδες με τα αντίστοιχα χρώματα στις αρματοδρομίες και ταυτόχρονα έστελναν μηνύματα προς τον αυτοκράτορα που παρευρίσκετο στις εκδηλώσεις για τη φτώχεια και τη δυστυχία που επικρατούσε στην Κωνσταντινούπολη. Για να δώσει τέλος σ’ αυτές τις φασαρίες, ο Ιουστινιανός, αμέσως μόλις στέφτηκε αυτοκράτορας, εξέδωσε το 527 την περίφημη «αταξίαν» σύμφωνα με την οποία απαγόρευε κάθε λογής φασαρίες στο ιππόδρομο από οποιαδήποτε παράταξη. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να συνασπιστούν οι δύο ομάδες, να επαναστατήσουν με τη γνωστή στάση του νίκα, να επικρατήσει χάος στην Πόλη για μια εβδομάδα, με φωτιές βανδαλισμούς κ.λπ. και τέλος να σφαγιαστούν πάνω από 35,000 άνθρωποι στον ιππόδρομο. Η σύγχρονη στάση του νίκα με τους πράσινους και τους γαλάζιους πραγματοποιείται κάθε χρόνο όχι στον ιππόδρομο, αλλά στη διεθνή έκθεση. Βέβαια εδώ δεν υπάρχει αιματοκύλισμα, αλλοίμονο, ούτε μέχρι στιγμής έχουν ενώσει οι δύο παρατάξεις τις δυνάμεις τους. Αν όμως ποτέ γίνει κάτι τέτοιο, τότε θα ζήσουμε πρωτοφανή πολιτικά γεγονότα. Όπως και τότε, έτσι και τώρα η αγανάκτηση οδηγεί σταδιακά σε σύγκλιση απόψεων, αφού η πείνα, η ανέχεια και η δυστυχία είναι άχρωμες και καταργούν τα πρωτόκολλα επικοινωνίας μεταξύ των αντιπάλων.

Δ εν Έ χουν Θ εό

Για ακόμη φορά μια θα διαπιστώσουμε πως οι κυβερνώντες μας δεν ενδιαφέρονται στο παραμικρό για την ευημερία των πολιτών τους. Θα δούμε οικονομικά μέτρα, που όμοιά τους δεν βιώσαμε ποτέ. Σε μια εποχή που το εισόδημά μας είναι έτσι κι αλλιώς συρρικνωμένο, που η ακρίβεια σε καύσιμα και είδη βασικής ανάγκης έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, θα μας πουν πως θα πρέπει μειωθεί το αφορολόγητο όριο στα 10,500 Ευρώ, να επανέλθουν τα τεκμήρια, (τρέμετε όσοι ξεθαρρέψατε και αγοράσατε όχημα μεγάλου κυβισμού), να ακριβύνουν κατά 20% τα τέλη κυκλοφορίας, να καθιερωθεί φόρος ακινήτων, να αυξηθεί ο ειδικός φόρος στα καύσιμα, τα ποτά και τα τσιγάρα, να επιβληθεί «κεφαλικός» φόρος στους επαγγελματίες με το μπλοκάκι κ.ά. για να μπορέσει να εκτελεστεί ο προϋπολογισμός. Μα γιατί συντάχθηκε αφού δεν μπορούσε να εκτελεστεί! Μήπως δεν το ήξεραν; Γιατί αν είχαν άγνοια, τότε δεν θα πρέπει να βρίσκονται στις θέσεις που κατέχουν.

Όλα αυτά έχουν προκαλέσει δυσαρέσκεια και μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Αρκετοί βουλευτές, αλλά και Υπουργοί διαφοροποιούνται ανοιχτά από την κυβερνητική πολιτική, αδιαφορώντας για τις όποιες επιπτώσεις. Στις μάσες όμως είναι όλοι μαζί, ενωμένοι. Στη συγκάλυψη και στην κοροϊδία του λαού συμμετέχουν απρόσκοπτα. Γιατί είναι κοινό μυστικό πως όλοι με κάποιον τρόπο έχουν τις απολαβές τους. Είτε απ’ ευθείας, είτε μέσω εταιρειών, αποκομίζουν οφέλη εις βάρος του προϋπολογισμού. Αυτούς να εντοπίσει ο υπουργός οικονομίας για να κλείσει τις τρύπες του και να πάψει να κυνηγάει εμάς. Οι σεμνοί και ταπεινοί υπουργοί και βουλευτές, αυτοί που πριν εκλεγούν έμεναν σε ένα διαμερισματάκι και τώρα έχουν κότερα, πολυτελή σπίτια και βίλλες στα νησιά, αυτοί είναι που επιβαρύνουν και συντηρούν τη σαπίλα του συστήματος, όχι ο εργαζόμενος, που για να ζήσει μπορεί να κάνει και ένα δεύτερο χαμαλίκι χωρίς να το δηλώσει! Αυτούς ελέγξτε κύριε πρωθυπουργέ πρώτα κι ύστερα κυνηγήστε εμάς! Είπαμε όμως: omerta!

Υστερόγραφο

Πολύ πετυχημένος ο παραλληλισμός του κ. Παπακωνσταντίνου των μέτρων Αλογοσκούφη για τη γενιά των 700 Ευρώ με τη ρήση της Μαρίας Αντουανέτας: «πεινάει ο λαός, δώστε του παντεσπάνι».

Επίσης πολύ πετυχημένος ο χαρακτηρισμός από τον ίδιο του υπουργού οικονομίας ως σύγχρονη Μαρία Αντουανέτα.

Αντέχουμε - αντέχουμε

Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, συνέβησαν όλα αυτά που εν όψει καλοκαιρινής ραστώνης φοβόμουν και απευχόμουν. Πυρκαγιές, ανακοινώσεις νέων φορολογικών μέτρων, κουκουλώματα υποθέσεων, σκάνδαλα, όλα αυτά σε καθημερινή βάση προσπαθούν να μας κάνουν να τρελαθούμε, γιατί αν ο αρχικός τους σκοπός ήταν να απηυδήσουμε για την πολιτική και τις ηθικές αξίες της στην Ελλάδα, αυτό το έχουν καταφέρει και με το παραπάνω μάλιστα! Μάταια λοιπόν αγωνίζονται από τα κρατικά ραδιόφωνα κυβερνητικοί και αντιπολιτευτικοί παράγοντες να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλά και ότι δεν τρέχει τίποτα. Αν συντονιστεί κανείς ας πούμε στη ΝΕΤ και όχι μόνο, το πρωί, θα διαπιστώσει ότι το πρόγραμμα είναι μοιρασμένο σε 15-λεπτα στα οποία συνωστίζονται πολιτικά πρόσωπα που προσπαθούν να σχολιάσουν την επικαιρότητα και να μας πείσουν ότι ο γάιδαρος έχει φτερά. Απορώ που βρίσκονται τόσοι πολλοί καθημερινά να μιλήσουν, πέραν από τους γνωστούς μαϊντανούς, που το έχουν κάνει επάγγελμα. Άλλη δουλειά δεν έχουν να κάνουν; Αυτό είναι το έργο που τους έχει ανατεθεί να επιτελέσουν; Εκείνο που καταφέρνουν είναι απλά και μόνο να γελοιοποιούν εαυτούς.

Ο χορός της φωτιάς

Έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση πως η κύρια απειλή του καλοκαιριού είναι οι πυρκαγιές, η καταστροφή των λιγοστών πλέον δασών της Ελλάδας. Είδαμε να καίγεται στη Ρόδο, δασική έκταση πάνω από πενήντα χιλιάδες στρέμματα. Είδαμε φωτιές σε περιοχές της Αττικής, της Εύβοιας και της Δυτικής Ελλάδας. Γενικά οι περιοχές που παρουσιάζουν επενδυτικό ενδιαφέρον, ως εκ θαύματος, όταν πιάσουν δυνατοί άνεμοι, καίγονται και τα αίτια αποδίδονται σε όλους τους άλλους παράγοντες πλην αυτών του εμπρησμού. Μόνο ενδείξεις και υπόνοιες διατυπώνουν οι ειδικοί. Σαφή δήλωση, ότι κάποια πυρκαγιά οφείλεται σε εμπρησμό δεν ακούσαμε από επίσημα χείλη, αλλά μόνο από κατοίκους. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουμε που αποσκοπούν οι φωτιές που εκδηλώνονται κοντά σε οικισμούς. Φυσικά στην οικοπεδοποίηση του πρώην δασικού χώρου. Και το σύστημα για όσους γνωρίζουν δουλεύει καλά. Και μη μου πείτε πως οι δρόμοι της φωτιάς στη δυτική Ελλάδα δεν ακολουθούν την Ιόνια οδό! Οι αρμόδιοι έτσι από περιέργεια καλά θα κάνουν να το ελέγξουν. Εκείνο που εγώ θέλω να σημειώσω ως απλός παρατηρητής, είναι πως η πολιτεία και κυρίως οι τοπικοί φορείς δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την αποτροπή εκτεταμένων καταστροφών από πυρκαγιές. Αν π.χ. στη φωτιά της Ρόδου υπήρχαν νεκρές ζώνες στο δάσος, ή ζώνες πυρόσβεσης, όπως λέγονται, η φωτιά θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε περιοριστεί. Αν, ας πούμε δίπλα στα δέντρα δεν υπήρχαν σκουπίδια που μπορεί να λειτουργήσουν ως πιθανές εστίες πυρκαγιάς, πολλές φωτιές ενδεχομένως θα είχαν αποφευχθεί. Αλλά τι λέω θα μου πείτε τώρα! Εδώ, βασικά θέματα δεν αντιμετωπίζονται!

Ο χορός του Ζορμπά

Η αποπομπή του κυρίου Ζορμπά, ο οποίος είχε ορισθεί ως επικεφαλής της αρχής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος, και κατ’ επέκτασιν της διαλεύκανσης της υπόθεσης των ομολόγων και χρηματισμού κομμάτων και πολιτικών από τη Siemens, απέδειξε περίτρανα πως οι μίζες δεν πρόκειται ποτέ να εκλείψουν και δεν έχει καμιά τύχη όποιος εισαγγελικός λειτουργός θελήσει να υψώσει τη φωνή του και να ξεσκεπάσει πρόσωπα και κόμματα. Επιβεβαιώθηκε αυτό που δειλά διαδόθηκε από τα ΜΜΕ πως τα δύο μεγάλα κόμματα τα έπαιρναν αδρά και οι διαμεσολαβητές τους απροκάλυπτα. Τα μικρά κόμματα δεν επιβεβαιώθηκε ακόμη πως έπαιρναν κάτι κι αν γινόταν αυτό, τα ποσά θα ήταν μηδαμινά, ίσα - ίσα για να τους κλείνουν το στόμα.
Γίνεται δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνουν όσοι εφοριακοί λαδώνονται για διευθέτηση θεμάτων επιχειρήσεων, οι οποίοι παραχωρούν το 20% της μίζας που απαιτούν στο λογιστή της επιχείρησης για να του κλείσουν το στόμα. Ακούσατε ποτέ λογιστή να κατηγορεί εφοριακό; Εγώ προσωπικά όχι. Μόνον επιχειρηματίες, αγανακτισμένους από αυτό το νταβατζιλίκι, που βγαίνουν ευθαρσώς και καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά. Εκείνο πάντως που εγώ προσωπικά δεν περίμενα ήταν η εντολή παύσης του κυρίου Ζορμπά να μεθοδευτεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, μέσω του υπουργού τύπου. Εκεί που πήγε να μας πείσει πως όλα θα βγουν στο φως, πως το μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκαλο και πως οι πολιτικοί μας διάγουν βίον σεμνόν και ταπεινόν, (τζάμπα κόπος), έρχεται ο ίδιος και κάνει την ανατροπή, επιβεβαιώνοντας πως ο αποπεμφθείς εισαγγελέας είχε δίκιο. Μπράβο! Και στη θέση του φυσικά θα φροντίσουν να βάλουν κάποιον δικό τους, για να συνεχίσει η δικαιοσύνη το ανεξάρτητο έργο της. Βρε, για χαζούς μας περνάτε! Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να νομίζει ότι θα μάθουμε ποτέ τι συνέβη με τη siemens, άσχετα αν ανακρίνουν ή όχι τον Σικατσεκ. Αυτός τους έχει όλους ΣΗΚω ΚΑΤΣΕ. Και τη λίστα με τα ονόματα που έχει να θελήσει να μας δώσει με αυτούς που λάμβαναν τα ποσά, δεν πρόκειται να τη δημοσιεύσουν οι ελληνικές αρχές. Τα στοιχεία θα μείνουν στα αρχεία…για ευνόητους λόγους.

Ο χορός του Πρωθυπουργού

Και μέσα σ’ όλα αυτά για επικοινωνιακούς κυρίως λόγους, πραγματοποιήθηκε και το ετήσιο τραπέζωμα του πρωθυπουργού προς τους βουλευτές των θερινών τμημάτων της βουλής. Είδαμε πόση μεγάλη σημασία έδωσαν κάποιοι σε αυτό το γεγονός με δηλώσεις τους στα ΜΜΕ και φυσικά δια της απουσίας τους, όπως αυτή του κυρίου Βαρβιτσιώτη, του νεότερου, ο οποίος προτίμησε να συνεχίσει τις βουτιές του στη Μύκονο, παρά να στριμωχτεί στην ταβέρνα με τα κοψίδια. Για τέτοια είμαστε τώρα! Εκείνος φυσικά που έτρεξε από τους πρώτους ήταν ο κύριος Κουκοδήμος, ο οποίος ύστερα από ένα σύντομο πάγωμα ξαναμπήκε στην κυβερνητική ομάδα, ανεβάζοντας λίγο το όριο ασφαλείας, από το 151 στο 152. Όποιος καίγεται στο γάλα, φυσάει και το γιαούρτι. Μήπως θα έπρεπε λίγο να τους τραβήξει τ’ αυτιά ο πρωθυπουργός; Μήπως να τους έλεγε να δουλέψουν και λίγο για τον τόπο τους; Ή μήπως να έπειθε κάποιους να σταματήσουν να παρουσιάζονται ως χλιδάτοι νεόπλουτοι, οι οποίοι πριν εκλεγούν δήλωναν σχεδόν φτωχοί και τώρα δεν ξέρουν τι έχουν. Τουλάχιστον να μην προκαλούν. Ποιος θα μπορούσε ας πούμε να φτιάχνει ένα σπίτι κάθε χρόνο, ότι μισθό και να παίρνει. Κι αν κρίνω από τη δήλωσή εισοδήματος πολλών αρχόντων, τότε πολλά από αυτά τα ακίνητα μάλλον ουρανοκατέβατα φαίνονται. Αντί λοιπόν να τους μαντρώσει και να πάρει το βούρδουλα, τους τάισε κιόλας. Αντί να προσπαθήσει να τους περάσει την άποψη, πως ρε παιδιά εντάξει, ό,τι φάγατε – φάγατε, δουλέψτε και λίγο, τους χαϊδεύει τ’ αυτιά.

Πώς λοιπόν εγώ να μεταπεισθώ πως όλα όσα ακούγονται για σχέση κομμάτων και πολιτικών με εταιρείες, επιχειρηματίες και γενικά δυνατούς οικονομικούς παράγοντες του τόπου, είναι ανακριβή; Πώς να μην πιστέψω πως και εδώ ισχύει ο άγραφος νόμος της σιωπής, η ομερτά, όπως είναι ο σικελικός μαφιόζικος όρος τιμής, που δε συγχωρεί και δεν σηκώνει λάθη; Πώς μπορεί κάποιος να με πείσει πως οι σεμνοί και ταπεινοί μας άρχοντες με τις βίλες, τα πάρτι, τα αυτοκίνητα, τη μεγάλη ζωή και τις φτωχές φορολογικές δηλώσεις, ενδιαφέρονται για το καλό όλων μας; Πού είναι η εφορία, ο εισαγγελέας ή η ΥΠΕΕ να ελέγξει, έτσι δειγματοληπτικά, μια φορολογική δήλωση πολιτικού προσώπου, πριν και μετά την εκλογή του; Εμάς ξέρουν να μας ξεσκίζουν, αν ας πούμε δεν έχουμε μια απόδειξη στη σακούλα μας. Αλλά είπαμε, ΟΜΕΡΤΑ!

Ο χορός του Ζαλόγγου

Νέα φοροεισπρακτικά μέτρα ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Οικονομίας, για την τόνωση, όπως λέγεται του προϋπολογισμού, μιας και το πρόγραμμα εκτέλεσής του έχει μείνει κατά 15% περίπου πίσω, κοντά στο 1 δις μέχρι και το Μάιο. Έτσι καλούμαστε όλοι εμείς οι αδύναμοι πολίτες να βάλουμε το χέρι ξανά στην τσέπη για να συμμαζέψει ο κύριος Αλογοσκούφης τα ασυμμάζευτα. Δεν κοιτάν καλύτερα λέω γω να τα πάρουν από αυτούς που τα έτρωγαν τόσο καιρό και εξακολουθούν ακόμη και σήμερα. Δεν κοιτάν να φτιάξουν την κατάσταση στα δύο βασικά λιμάνια της χώρας, που εδώ και καιρό υπολειτουργούν, με αποτέλεσμα να χάνονται τεράστια ποσά από εισφορές και ΦΠΑ εισαγωγών; Θα έκλειναν την τρύπα στον προϋπολογισμό και θα περίσσευαν κιόλας. Άσε που θα ήταν και παγκόσμια πρωτοτυπία: θα έκλειναν τη μαύρη τρύπα με μαύρο χρήμα! Ετοιμαστείτε λοιπόν να πληρώσουμε κεφαλικό φόρο, αυξήσεις σε ΦΠΑ, καύσιμα, τέλη κυκλοφορίας, ποτά, τσιγάρα και γενικά είδη πρώτης ανάγκης. Να σημειώσω πως δεν χρειάζονται και ιδιαίτερες ικανότητες για να σκεφτεί κάποιος τέτοιες λύσεις, ούτε χρειάζεται να έχει διδακτορικά σε οικονομικούς τομείς, για να αυξήσει τους φόρους, όταν υπάρχει έλλειμμα. Και η κουτσή Μαρία θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτή τη λύση. Εκείνο που κάνει τη διαφορά, (κουτσής Μαρίας – υπουργού), είναι το κατά πόσο είναι ικανός να αυξήσει την παραγωγή του υπουργείου του χωρίς να επιβαρύνει τους πολίτες. Και δυστυχώς στο συγκεκριμένο υπουργείο ο κύριος Αλογοσκούφης δεν κάνει τη διαφορά και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά οι δικοί του συνάδελφοι, υπουργοί και βουλευτές, οι οποίοι διαφοροποιούνται, παρά την στήριξη που του παρέχεται από τον πρωθυπουργό.

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά επί τουρκοκρατίας, υπήρχε ο φόρος της δεκάτης. Κάθε πολίτης ήταν υποχρεωμένος να καταβάλλει στο κράτος το ένα δέκατο από τα εισοδήματά του, (προϊόντα). Μπορεί άραγε κάποιος σήμερα να υπολογίσει πόσα από τα εισοδήματά μας επιστρέφουν στο κράτος, είτε με άμεσους είτε με έμμεσους φόρους; Είμαι σίγουρος πάνω από το ένα δεύτερο. Και η τάση είναι ανοδική. εμείς απλά προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα, σαν χαμαιλέοντες στο καινούργιο περιβάλλον και εξακολουθούμε να αντέχουμε. Για πόσο όμως ακόμη…

Οι απειλές των καιρών

Μετά από μια αρκετά γεμάτη καλοκαιρινή περίοδο είπα κι εγώ να πάρω για λίγες μέρες μια ανάσα και να ξεφύγω από την καθημερινότητα. Έτσι όπως ίσως κατάλαβαν πολλοί από προηγούμενη ανάρτηση επέλεξα το νησί της Λευκάδας για αυτήν μου την ανάπαυλα. Ένα νησί που συνδυάζει τα πάντα! Εξαιρετική ομορφιά, πανέμορφες παραλίες, ησυχία για όσους την αναζητούν, διασκέδαση γι αυτούς που τους αρέσει η έντονη ζωή στις διακοπές, φιλόξενους κατοίκους και σχετικά χαμηλές τιμές σε σχέση με τα άλλα νησιά, κυρίως του Αιγαίου. Τη φιλοξενία των κατοίκων τη βλέπει κάποιος βέβαια κυρίως στα χωριά, εκεί που η τουριστική εκμετάλλευση δεν είναι τόσο έντονη και δεν αντιμετωπίζουν τους επισκέπτες σαν Ευρώ. Πάντως σε σχέση με άλλα μέρη, εδώ ο τουρίστας νοιώθει πως έχει μια προσωπικότητα, στις δοσοληψίες του με τον τοπικό επιχειρηματία. Απόλαυση είναι στα καφενεία και στα μπακάλικα των χωριών – περασμάτων προς τις παραλίες να ψωνίζεις και να ακούς τον μπακάλη να συζητά ή να «μαλώνει» πολλές φορές με τη γυναίκα του ή την κόρη του για το αν έγινε κάποια εργασία.

Εδώ λοιπόν, για λίγες μέρες θα προσπαθήσω να μην ασχοληθώ με ενημέρωση, ειδήσεις και γενικά ότι συμβαίνει στη χώρα πλην γεγονότων που έχουν ευρύ αντίκτυπο, όπως οικονομικά θέματα και πυρκαγιές, δύο θέματα στα οποία η χώρα μας κατέχει δυστυχώς άσχημο ρεκόρ. Στο θέμα των πυρκαγιών το ρεκόρ το διατηρεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι ένα γεγονός με το οποίο δυστυχώς έχω μεγαλώσει. Θυμάμαι από παιδί την πατρίδα μου, τη Ζάκυνθο να καίγεται και την αστυνομία να παίρνει πολίτες, μεταξύ των οποίων και τον πατέρα μου για να βοηθήσουν στην κατάσβεση. Το νησί μας ήταν το πρώτο που καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από φωτιά. Ακολούθησαν κι άλλα τουριστικά θέρετρα και η ευθύνη αποδόθηκε τότε σε συμφέροντα που ήθελαν να πλήξουν τον τουρισμό της χώρας μας. Τότε, δεν υπήρχε η παραμικρή υπόνοια πως όλα αυτά γίνονται για οικιστική εκμετάλλευση. Οι φωτιές ξεκινούσαν τις πιο πολλές φορές από τις παρυφές κάποιου οικισμού ή χωριού και άρπαζε και το δάσος που ήταν κοντά και καίγονταν κι αυτό. Ελάχιστα μέρη στο νησί έχουν μείνει με τα πεύκα, έτσι όπως ήταν πριν τις πυρκαγιές, μεταξύ των οποίων και η περιοχή της ιεράς μονής Υπεραγάθου Σινά, στα ορεινά του νησιού. Πρόκειται για ένα μοναστήρι με μακρά ιστορία και πολλούς μύθους, μεταξύ των οποίων και αυτός που αναφέρεται στο πηγάδι που βρίσκεται στην αυλή του και λέγεται πως το έχτισαν διάβολοι.

Τότε δεν υπήρχαν τα μέσα κατάσβεσης που έχουμε σήμερα. Αεροπλάνα, ελικόπτερα, οχήματα, συνεχείς περιπολίες σε πιθανές εστίες κ.λπ. Τώρα, παρά τα μέσα, οι σύγχρονες φωτιές κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Πέρσι κάηκε μεγάλο μέρος της Πάρνηθας. Αμέσως μετά πληροφορηθήκαμε την αίτηση για αποχαρακτηρισμό δασικής έκτασης 500 στρεμμάτων, για να επεκταθεί του καζίνο Mont Parnes. Φέτος είδαμε περιφράξεις και ανέγερση οικοδομών μέσα στις περιοχές που κάηκαν. Πέρυσι κάηκε και η δυτική Πελοπόννησος με περισσότερα από 70 θύματα και με πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η κατασκευή της Ιόνιας οδού. Δεν είμαι καχύποπτος, ούτε υπονοώ κάτι, αλλά σκεφτείτε μετά από αυτή τη «φυσική» καταστροφή πόσο έπεσε η αξία της γης και πόσα λιγότερα θα χρειαστεί να καταβληθούν για απαλλοτριώσεις στις περιοχές απ’ όπου θα περάσει ο δρόμος. Και πώς γίνεται όλως τυχαίως, όλη αυτή η διαδρομή να έχει κατακαεί! Την πλήρωσαν βέβαια και μέρη τα οποία ευρίσκονταν μακριά από το επίκεντρο της φωτιάς, αλλά την εξέλιξη ενός τέτοιου φαινομένου δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς. Και η παραμικρή καθυστέρηση στην επέμβαση της πυροσβεστικής είναι ικανή να προκαλέσει πολλαπλές καταστροφές.

Αυτή η μόδα της καύσης δασικών εκτάσεων για οικοπεδοποίηση κορυφώνεται πολύ στη σύγχρονη Ελλάδα, με αποτέλεσμα κάθε φορά που ακούμε πως θα φυσήξει δυνατός αέρας, περιμένουμε να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ εμπρησμών. Καίγονται κατά παραγγελία εκτάσεις που σχεδιάζεται στη συνέχεια να οικοδομηθούν. Και όλοι είναι μέσα σ’ αυτό που λέγεται οικιστική επέκταση. Όλοι, από τους τοπικούς άρχοντες μέχρι τους αρμόδιους υπουργούς, οι οποίοι δεν λαμβάνουν μέτρα για να περιορίσουν το φαινόμενο. Γιατί αν ήξερε ο εμπρηστής ότι η περιοχή που θέλει να κάψει θα κηρυχτεί αναδασωτέα και δεν υπάρχει περίπτωση να κτιστεί, θα το ξανασκεφτόταν να την κάψει. Επειδή όμως γνωρίζει ότι όλοι εμπλέκονται στο κόλπο και πως κανείς δεν θα του σταθεί εμπόδιο, προχωράει στο έργο του. Δείτε τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια στην περιοχή του Μαρκόπουλου που πρόσφατα κάηκαν κάπου 200 στρέμματα, εκτός κτηματολογίου φυσικά. Εδώ θα είμαστε και θα τα δούμε. Και ας μην μου πει κανείς πως ήρθε η ώρα του να καεί κι αυτό, όπως πέρσι ο κρόνιος λόφος στην Ολυμπία, γιατί θα χαρακτηριστεί γραφικός.

Από την άλλη θα πει κάποιος, πώς είναι δυνατόν να επεκταθούν οι πόλεις και οι οικισμοί, εφ’ όσον δεν υπάρχουν διαθέσιμα οικόπεδα, αν δεν καταληφθούν δασικές εκτάσεις; Αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερο να καούν αυτές οι εκτάσεις για να γίνουν οικόπεδα, η να κτιστούν με κάποια ρύθμιση και σχεδιασμό του κράτους. Έτσι και ο οικισμός θα επεκταθεί ποιο σωστά και θα σωθούν σαφώς κάποια δέντρα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου όταν ακούω για δυνατούς ανέμους στη Θεσσαλονίκη, για το μοναδικό πράσινο που έχει απομείνει στην πόλη, το δάσος του Σέιχ Σου, ή νερό του Σεΐχη. Η πόλη χρίζει επέκτασης και δυστυχώς η μοναδική διέξοδος είναι προς τα πάνω. Όλοι οι φορείς προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποτρέψουν το μοιραίο και μπράβο τους που μέχρι στιγμής τα έχουν καταφέρει και μακάρι να μείνει έτσι για πάντα. Ιδιαίτερη προσπάθεια πρέπει να δοθεί φυσικά στην απομάκρυνση των σκουπιδιών που αποτελούν πιθανές εστίες στο δάσος. Πολύ σωστά απαγορεύεται η κυκλοφορία τις βραδινές ώρες, κάτι που δυσαρεστεί βεβαίως τα ζευγαράκια που ανεβαίνουν εκεί για ρομάντζες, αλλά τι να κάνουμε, είναι κι αυτό αναγκαίο κακό.

Η πρώτη προσπάθεια το 1997 κατάφερε να κάψει περίπου το μισό δάσος, γύρω στα δώδεκα από τις τριάντα χιλιάδες στρέμματα που το αποτελούν. Η καθυστερημένη επέμβαση της πυροσβεστικής, η ολιγωρία των αρχών, η ανοργανωσιά και η ανταλλαγή ευθυνών από υπηρεσία σε υπηρεσία, έφεραν το αποτέλεσμα που θυμόμαστε οι πιο πολλοί με περιοχές να εκκενώνονται και κατοίκους να βρίσκονται σε απόγνωση. Οι πονηροί καιροφυλακτούν και μια μικρή τρύπα στη φύλαξη αυτού του μοναδικού πνεύμονα της Θεσσαλονίκης μπορεί να αποβεί μοιραία.

Αλλά ας αφήσουμε όλες αυτές τις σκέψεις και ας σκεφτούμε θετικά. Think positive λοιπόν, με την ελπίδα πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

Επιδοτούμενα προγράμματα

Η μούφα

Όσοι από μας παρακολουθούμε από κοντά τις οικονομικές εξελίξεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που παίζονται εναντίον ημών των καταναλωτών, πάντα με την ανοχή και πολλές φορές με την υπόθαλψη του κράτους, ή αν θέλετε του συστήματος, διαπιστώνουμε ότι αυξάνονται όλο και περισσότερο οι επιτηδευματίες οι οποίοι αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Μερικοί από τους λόγους που συντελούν σ’ αυτό είναι η γενικότερη αύξηση του κόστους υπηρεσιών και προϊόντων, κάτι που ο μέσος επιχειρηματίας δεν δύναται ασφαλώς να προβλέψει, καθώς και η προσπάθεια των μεγαλοκαρχαριών του κάθε χώρου να αυξήσουν όλο και περισσότερο το κομμάτι της πίττας που ήδη κατέχουν. Έτσι οι μικρότερες επιχειρήσεις οδηγούνται μαθηματικά σε κλείσιμο και οι μεγάλοι όμιλοι σημειώνουν κέρδη. Είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση πως από την αρχή του έτους, πάνω από 7.500 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν. Είδαμε επίσης και το παράδοξο, περισσότερες από 10.000 νέες επιχειρήσεις να ξεκινούν δραστηριότητα. Οι επιχειρήσεις αυτές στην πλειοψηφία τους δημιουργούνται χρηματοδοτούμενες από προγράμματα της Ε.Ε. με συμμετοχή και της χώρας μας και δίνουν την ευκαιρία σε κάποιον που έχει μια καινοτόμο ιδέα και δεν μπορεί να την κάνει πραγματικότητα με δικά του μέσα, να την υλοποιήσει…

Εκείνο που δυστυχώς δεν γνωρίζουν αυτοί οι νέοι επιτηδευματίες είναι ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι καταδικασμένες όσον ούπω να αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες. Κι αυτό γιατί όσο ρόδινα κι αν τα παρουσιάζουν οι εταιρείες συμβούλων στους υποψήφιους επενδυτές, για να τους βάλουν στο χορό, τόσο μπαστούνια τα βρίσκουν στην πορεία, όταν αρχίζουν να πληρώνουν από την τσέπη τους ποσά, για προκαταρκτικές ενέργειες πολύ πριν την υλοποίηση του έργου, όπως για τη σύνταξη της μελέτης, την υποβολή της αίτησης και πολλές φορές και για τη σύσταση εταιρείας. Τρανταχτό παράδειγμα οι αιτήσεις που έγιναν μετά την ανακοίνωση του νόμου 3468/2006 σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), σε συνδυασμό με τον αναπτυξιακό νόμο που έτρεχε μέχρι τέλος του 2007. Πολύς κόσμος θαμπώθηκε στην ιδέα ότι θα παράγει ενέργεια τζάμπα και θα την πουλάει στον ΔΕΣΜΗΕ ακριβότερα από ότι θα την πληρώνει σαν καταναλωτής και το κυριότερο ότι σε ποσοστό έως και 60% το κόστος του έργου θα είναι επιδοτούμενο από το πρόγραμμα…

Το παραμύθι

Έτρεξε λοιπόν πολύς κόσμος να πληροφορηθεί πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό που θεωρητικά φάνταζε απλό. Και η απάντηση ήταν ακόμη πιο απλή: το πρώτο ανάμεσα στα βήματα που έπρεπε να κάνει ο υποψήφιος επενδυτής ήταν να συνεργαστεί με κάποιον αξιόπιστο επιχειρηματικό σύμβουλο, για τη σύνταξη, την υποβολή και την τακτοποίηση όλων των διαδικασιών μέχρι το πέρας του έργου. Αξιόπιστος φυσικά σημαίνει να έχει διασυνδέσεις με πρόσωπα και πράγματα των εμπλεκόμενων υπουργείων, (ανάπτυξης και οικονομικών στη συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να προωθηθούν οι αιτήσεις και να εγκριθούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Τα υπόλοιπα βήματα έχουν να κάνουν με τον τρόπο και το χώρο υλοποίησης του έργου και είναι λίγο πολύ κοινά, είτε τα κάνει κάποιος μόνος του, είτε μέσω γραφείου. Περιττό να πούμε φυσικά πως αν κάποιος επιχειρούσε από μόνος του να κάνει όλη τη διαδικασία πολύ δύσκολα θα τύγχανε έγκρισης, γιατί όπως λένε και οι «ειδικοί», τα πράγματα πρέπει να πάνε με τη σειρά, ώστε καθένας να πάρει το κομματάκι του!

Τι καλείται να πληρώσει προκαταβολικά ο υποψήφιος επενδυτής και τι όταν υλοποιηθεί το έργο, αυτό οι σύμβουλοι το αφήνουν για το τέλος της συζήτησης, αφού προηγουμένως μας έχουν μετατρέψει σε επιχειρηματίες και νεόπλουτους! Έχουμε και λέμε λοιπόν: το έργο χρηματοδοτείται κατά 50-60% από την ΕΕ και εθνικούς πόρους, 20% από ίδια κεφάλαια και το υπόλοιπο από τραπεζικό δανεισμό. Άρα λοιπόν θα πρέπει να έχουμε ήδη κάποιο ποσό στη διάθεσή μας. Η άμεση αμοιβή του γραφείου είναι από δύο έως τέσσερις χιλιάδες Ευρώ, ανάλογα με το ύψος της επένδυσης. Συνολικά το γραφείο θα πάρει περί το 8% του συνολικού ύψους της πριμοδότησης όταν υλοποιηθεί η επένδυση. Εξηγούν φυσικά πως τα χρήματα αυτά δεν είναι όλα δικά τους, αλλά κάποια προορίζονται για «λαδώματα» και γενικά για αντιμετώπιση τεχνικών δυσκολιών, ώστε να μην κολλήσει κάπου η πρόταση. Δεν διστάζουν δε, να αναφέρουν ότι μέρος των χρημάτων αυτών φτάνουν σε πολύ ψηλά ιστάμενα πρόσωπα υπουργείων και τραπεζών. Επίσης μας λένε πως δεν είναι ανάγκη να στενοχωριόμαστε γιατί το ποσοστό τους, (8%) μπορεί να καλυφθεί από υπερτιμολογήσεις εξοπλισμού και εργασιών.

Έτσι σκέφτεται ο καημένος ο επενδυτής, πως αν είναι να γίνει η επένδυση και να βγάλει χρήματα, ας φάνε και κάποιοι λίγα. Έτσι κι αλλιώς τι μπορεί να γίνει πια στη χώρα μας χωρίς τάισμα, δυστυχώς τίποτα! Μπαίνει λοιπόν στο λούκι ο άνθρωπος και κάνει έξοδα για να μαζέψει τα δικαιολογητικά που χρειάζονται, (τοπογραφικά, σχέδια, κ.λπ.) δίνει και κάποιο ποσό από την τσέπη του προκαταβολικά για τη σύνταξη της μελέτης από το γραφείο και φτάνει να έχει μια προ έγκρισης δαπάνη τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες ευρώ. Αυτά τα χρήματα αν δεν εγκριθεί η μελέτη πάνε χαμένα. Γι’ αυτό και προτείνεται έντονα η ανάληψή της από ειδικούς, για να είναι εγγυημένη η έγκριση! Αλλά και με την έγκριση στα χέρια ο επενδυτής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, γιατί ναι μεν έχει εξασφαλισμένη τη χρηματοδότηση, αλλά δεν είναι δεδομένο το πότε αυτή θα εκταμιευθεί. Και από την άλλη αν κάποιος δεν έχει τα χρήματα να ξεκινήσει το έργο μόνος του, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, γιατί η εκταμίευση γίνεται ανάλογα με την πρόοδο της επένδυσης. Άρα θεωρείται δεδομένο πως οι εργασίες θα ξεκινήσουν με ίδια κεφάλαια και κάποια στιγμή ανάλογα με την πρόοδο του έργου και τις ορέξεις του κράτους θα βγουν τα χρήματα.

Αυτό το πρόβλημα της χρήσης ιδίων κεφαλαίων πολλά γραφεία το ξεπερνούν, λέγοντας πως είναι συμβεβλημένα με συγκεκριμένα υποκαταστήματα τραπεζών, τα οποία χρηματοδοτούν το έργο από το μηδέν μέχρι να αρχίσει να ρέει η πριμοδότηση, δίνουν και μπλοκ επιταγών μάλιστα για να πληρώνει ο επενδυτής τις υποχρεώσεις του, πάντα με το αζημίωτο φυσικά και με την προϋπόθεση να πάρει από κει και το δάνειο. Έτσι είναι δεμένος χειροπόδαρα! Το χρονικό όριο πάντως για την υποβολή αιτήσεων για τα Φωτοβολταϊκά έληξε πριν από αρκετούς μήνες και πολλοί ήταν αυτοί που υπέβαλλαν και πλήρωσαν προκαταβολικά τα παραπάνω ποσά και τώρα περιμένουν. Ακόμη δεν γνωρίζουν πότε θα πάρουν το πράσινο φως να ξεκινήσουν, μιας και η συνθήκη του Κιότο την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα, προβλέπει μεταξύ άλλων την παραγωγή του 20% των ενεργειακών αναγκών της χώρας μας από ΑΠΕ μέχρι το 2015. Άρα έχουμε ακόμη καιρό. Εν τω μεταξύ τα κόστη αυξάνονται και μια μελέτη του 2006 είναι αδύνατο να υλοποιηθεί με τον ίδιο προϋπολογισμό το 2011 ας πούμε!

Για να γίνει υλοποίηση του έργου θα πρέπει ο επενδυτής να προβεί σε σύσταση εταιρείας, στην οποία θα κόβονται τα παραστατικά αγορών και πωλήσεων. Η περίπτωση που ανέφερα παραπάνω είναι μόνο μία. Φανταστείτε πόσες ακόμη περιπτώσεις με διαφορετικά αντικείμενα τρέχουν! Να λοιπόν το κόλπο για να δημιουργηθούν μικρομεσαίες εταιρείες και να στήνεται μια εικονική ευημερία, η οποία στην περίπτωση των Φ/Β που ο πελάτης, η ΔΕΗ, και η πρώτη ύλη, ο ήλιος, είναι σίγουρα μπορεί να επιβιώσει. Στην περίπτωση όμως παραγωγικής ή μεταποιητικής διαδικασίας, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Κι αν κάποιος καίγεται να ξεκινήσει το έργο του επειδή σκοπεύει να αναβαθμίσει υφιστάμενη κατάσταση και είναι σε φάση εκσυγχρονισμού, πράγμα που σημαίνει πως δεν μπορεί να κάνει πίσω, ούτε να τα παρατήσει, γιατί θα χάσει κι αυτά που μέχρι τώρα κατάφερε να φτιάξει, πού να περιμένει ο κακομοίρης, πότε θα ευαρεστηθεί ο υπουργός ή πότε θα περισσέψουν κεφάλαια στο κράτος να δοθούν για αυτά τα έργα! Έχει ήδη μπει στο λούκι και δεν μπορεί παρά ή να δανειστεί και να συνεχίσει ή να κλείσει. Κι αν δανειστεί θα δουλεύει για να ξεχρεώνει τόκους και υποχρεώσεις δανεισμού. Αν κλείσει χάνει τα πάντα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Το ρεζουμέ

Μπορεί ποτέ μια τέτοια διαδικασία να θεωρηθεί πρόοδος; Πώς λοιπόν περηφανευόμαστε σαν κράτος πως στηρίζουμε την επιχειρηματικότητα και δη τους νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα και συγκεκριμένα σχέδια, αλλά τους λείπουν τα εφόδια; Βάζοντάς τους από τώρα στη δίνη των δοσοληψιών κάτω από το τραπέζι; Δώσε κάτι για να γίνει η δουλειά σου στα σίγουρα, αυτό είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στη σημερινή Ελλάδα; Κι αν εγώ δεν θέλω να δώσω ας πούμε, πέρα από το ότι δεν θα γίνει ποτέ η δουλειά μου, μπορώ να παραπονεθώ κάπου και να ακούσει κάποιος το πρόβλημά μου χωρίς να γελάσει και να τιμωρηθεί ο υπεύθυνος; Το πιο πιθανό είναι να με περάσουν για τρελό. Έτσι κύριοι κυβερνώντες, τωρινοί και παλαιότεροι προσπαθείτε να ανασυγκροτήσετε τη χώρα; Ντροπή σας!

Δείτε και παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που δίνονταν οι πριμοδοτήσεις στη Γερμανία του 1970! Τότε αν κάποιος ήθελε να φτιάξει μια επιχείρηση με συγκεκριμένο στόχο και σκοπό έβρισκε χρηματοδότη σχεδόν αμέσως και ίδρυε την εταιρεία του το πολύ μέσα σε μια βδομάδα! Ρωτήστε Έλληνες που πήγαν να δουλέψουν εκεί και έφτιαξαν τις δικές τους επιχειρήσεις, πώς τους αντιμετώπιζαν οι τράπεζες και οι τοπικοί φορείς, όταν πήγαιναν και ζητούσαν να τους στηρίξουν στο έργο που επρόκειτο να υλοποιήσουν. Δείτε πώς έτρεχαν οι διαδικασίες. Γιατί στην Ελλάδα του 2008 δεν υιοθετείτε την πετυχημένη γερμανική συνταγή του 1970, που ούτε Γ’ ΚΠΣ είχε ούτε και τα σημερινά μέσα, αλλά πέτυχε; Ούτε αυτό δεν μπορείτε να καταφέρετε να κάνετε με επιτυχία; Ούτε ένα έτοιμο πακέτο να εφαρμόσετε;

Τα παραπάνω είναι εμπειρίες γνωστών, τις οποίες βίωσα κι εγώ προσωπικά, καθ’ ότι το αντικείμενό μου είναι οι ΗΜΕ. Όσα περιγράφονται παραπάνω για τις διαδικασίες και τις υποσχέσεις είναι πέρα για πέρα αληθινά. Όσοι από σας έτυχε να κάνετε μέσω προγράμματος κάτι και έχει υλοποιηθεί, κατ’ αρχήν μπράβο σας που το τελειώσατε. σίγουρα έχετε τη δική σας εμπειρία και σας καλώ να διαψεύσετε ή να επιβεβαιώσετε με τα σχόλιά σας τα παραπάνω.

Group of Eight ή G8

Η νήσος Hokkaido

Το νησί Χοκάιντο βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα της Ιαπωνίας και κοντά στη Ρωσία. Αποτελεί μια από τις 8 επαρχίες της χώρας, (Tokyo, Kagoshima, Okinawa, Yamagata, Miyazaki, Nagasaki και Shimane) και περιλαμβάνει επίσης μικρότερα νησιά της περιοχής. Το κλίμα είναι δροσερό το καλοκαίρι και πολύ κρύο το χειμώνα, με αρκετούς μήνες χιονιού και έντονη τουριστική δραστηριότητα στον τομέα αυτό. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Sapporo, με περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους γνωστή και από τη φιλοξενία της χειμερινής Ολυμπιάδας του 1972. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μέσω του 2ου μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τούνελ στον κόσμο, του Seikan tunnel, το οποίο για 23,5 χιλιόμετρα βρίσκεται κάτω από το νερό. Το μεγαλύτερο είναι σαφώς αυτό της Μάγχης, ή Euro tunnel όπως ονομάζεται, το οποίο περπατάει για 34 χιλιόμετρα κάτω απ’ το νερό. Αεροπορικώς συνδέεται με το Τόκιο, μέσω της πλέον πυκνής αεροπορικής σύνδεσης του κόσμου, που αριθμεί 45 πτήσεις την ημέρα από την ίδια αφετηρία με 4 διαφορετικές αεροπορικές εταιρείες! Το 2007 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε περί τα 18,5 εκατομμύρια επιβάτες! Επίσης υπάρχει και ακτοπλοϊκή σύνδεση. Η οικονομία στηρίζεται περισσότερο στον τουρισμό και λιγότερο στη γεωργία και τη βιομηχανία.

Group of Eight ή G8

Το παλιό G7 αναβαθμίστηκε μετά την προσθήκη της Ρωσίας στο παιχνίδι και έγινε G8. Ο λόγος, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι γιατί ξαφνικά συμπάθησαν οι 7 τον 8ο τον Πούτιν, αλλά γιατί η Ρωσία έχει στο υπέδαφός της πάμπολα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, που της παρέχουν τεράστια κέρδη. Αυτό θα είχε συμβεί πολύ νωρίτερα προφανώς, αλλά επειδή το καθεστώς ήταν κομμουνιστικό, περίμεναν πρώτα να γίνει η ανατροπή κι έπειτα να προστεθεί και η χώρα αυτή στον club! Εμένα προσωπικά θα μου θύμιζε συγκρότημα ή παιχνίδι η ονομασία G8, όπως ας πούμε το pro. Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι αυτό το παιχνίδι είναι το πιο σκληρό, μιας και αποφασίζει για τις τύχες του πλανήτη, χωρίς φυσικά να ρωτήσει τη γνώμη μας, κρίνοντας και αποφασίζοντας σύμφωνα με τα συμφέροντά που του υπαγορεύουν οι τρέχουσες ανάγκες και οι εταιρίες που το επηρεάζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη συνθήκη του Κιότο, (πάλι στην Ιαπωνία το 1997) σχετικά με τη δέσμευση για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, αφού κάποιες από τις κορυφαίες εταιρίες εκεί θα είχαν πρόβλημα επιβολής προστίμων, (όπως η δική μας ΔΕΗ για παράδειγμα) ή θα αναγκαζόντουσαν να κλείσουν. Να σημειώσουμε εδώ ότι μόνο οι ΗΠΑ ευθύνονται για το 20% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ετησίως στον πλανήτη!

Στο club αυτό συμμετέχουν οι οικονομικά πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου που είναι: η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Αγγλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Το θέμα της ενέργειας και της φτώχειας

Σε αυτό το νησί λοιπόν διάλεξαν οι οκτώ πιο δυνατοί κυβερνήτες να συναντηθούν για να εξετάσουν τα διεθνή ζητήματα και να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Φαίνεται πως ο σεισμός της 26ης Ιουνίου που έγινε εκεί δεν τους πτόησε, κι έτσι η συνάντηση πραγματοποιείται κανονικά, παρά τις αντιδράσεις ακτιβιστών, (οι οποίοι να σημειώσουμε πως είναι αρκετά λιγότεροι σε αριθμό από ότι άλλες χρονιές) και γενικά ομάδων που αντιτίθενται στις μεθόδους και τις αντιλήψεις τους. Μεταξύ άλλων συμφώνησαν να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου μέχρι το 2050 στο μισό. Και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Εκείνο που πολλοί από μας δεν γνωρίζουν είναι ότι μέχρι τότε τα καύσιμα που ξέρουμε, δηλαδή το πετρέλαιο, το αέριο και ο άνθρακας σε όλες του τις παραλλαγές, θα έχουν σχεδόν σωθεί, οπότε και να θέλουμε να εκπέμψουμε αέρια δεν θα μπορούμε, γιατί δεν θα υπάρχει πρώτη ύλη να κάψουμε. Έτσι, η λογική λέει πως θα πρέπει να στραφούμε σε άλλες μορφές ενέργειας και να απεξαρτηθούμε σταδιακά και όσο είναι καιρός από τις συμβατικές μορφές, πριν επέλθει ο ενεργειακός χειμώνας.

Στο θέμα αυτό μπορούν προφανώς να βοηθήσουν οι 8 πιο ανεπτυγμένες χώρες, οι οποίες και την τεχνολογία έχουν για αυτό το σκοπό και να επενδύσουν μπορούν σε νέες μορφές ενέργειας και σε τελική ανάλυση ευθύνονται για τις εκπομπές άνω του 50% των παγκόσμιων αερίων. Έτσι παρατηρούμε μια δυνατή στροφή σε άλλες μορφές παραγωγής ενέργειας, όπως η πυρηνική, αλλά και σε ανανεώσιμες πηγές, όπως ο αέρας, ο ήλιος κ.ά. Οι υπό ανάπτυξιν χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, καθώς και μερικές της Αφρικής, δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να μειώσουν τις εκπομπές τους, ούτε και να επενδύσουν σε νέες μορφές ενέργειας, άρα θα πρέπει να συνεισφέρουν μόνο στο να μην αυξήσουν τις τωρινές ποσότητες αερίων που παράγουν. Εκείνο που μου άρεσε είναι η συμβολική δεντροφύτευση από 8 ηγέτες, ανθρώπους που δεν έχουν κάνει χειρονακτική εργασία και δεν ξέρουν πώς να πιάσουν το φτυάρι για να ρίξουν χώμα. Ήταν διασκεδαστικό.

Από την άλλη μεριά το μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί όλο τον κόσμο είναι η ακρίβεια και οι επιπτώσεις από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Πολλά κράτη βρίσκονται υπό καθεστώς πείνας και θα πρέπει να βοηθηθούν. Οι τρόποι είναι δύο: είτε με τη λήψη μέτρων για τη συγκράτηση ή μείωση των τιμών των καυσίμων, είτε με τη χορήγηση βοήθειας στους πλέον ανίσχυρους. Προς αυτόν τον σκοπό ο ΟΗΕ και η G8 ήδη βοηθούν χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά αυτό δεν αρκεί. Άσε που τις περισσότερες φορές αυτή η βοήθεια σημαίνει εκμετάλλευση κυρίως του ορυκτού πλούτου της χώρας που αποστέλλεται! Πάντως υπάρχει μεγάλη απόκλιση στα ποσά που ανακοινώθηκε πως θα εδίδοντο, αφού από τα 50 δις που υποσχέθηκε η G8 να δώσει από το 2005 ως το 2010 στις χώρες του τρίτου κόσμου, έχουν δοθεί μόνο τα 10 και δε νομίζω μέσα στους επόμενους 18 μήνες να δοθούν τα άλλα 40.

Στην Ελλάδα οι επιπτώσεις από τις διεθνείς συγκυρίες είναι σαφείς και δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι γι’ αυτό. Γινόμαστε συνεχώς φτωχότεροι και μειώνονται σταθερά οι οικονομικές μας δυνατότητες. Ο πληθωρισμός τρέχει με ρυθμό πάνω από 5% αν και εντέχνως ανακοινώθηκε πως βρίσκεται στο 4,9% για ψυχολογικούς λόγους, όλοι ξέρουν πως ούτε και το 5,2 που αρχικά αναμενόταν να ανακοινωθεί, αντιπροσώπευε την πραγματικότητα. Τα επιτόκια από την άλλη πήραν 0,25% αύξηση και αναμένεται προς τα τέλη του έτους ακόμη ένα 0,25%. Ο κος Αλογοσκούφης ψάχνει τρόπους να καλύψει την τρύπα που ανοίγει στον προϋπολογισμό από τις ανακατατάξεις αυτές, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Πάντως μια πιο προσεκτική ματιά κι ένας καλύτερος διαχειριστικός έλεγχος στα δημόσια έξοδα θα ήταν αποτελεσματικός και θα έφερνε πολύ καλά αποτελέσματα, αν γινόταν ποτέ με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι το ιδιωτικό. Γιατί υπάρχουν περιθώρια διόρθωσης σε πολλούς τομείς, απλά δεν υπάρχει βούληση να γίνουν διορθώσεις.

Και τη νύφη την πληρώνουμε όλοι μας.