Αντέχουμε - αντέχουμε

Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, συνέβησαν όλα αυτά που εν όψει καλοκαιρινής ραστώνης φοβόμουν και απευχόμουν. Πυρκαγιές, ανακοινώσεις νέων φορολογικών μέτρων, κουκουλώματα υποθέσεων, σκάνδαλα, όλα αυτά σε καθημερινή βάση προσπαθούν να μας κάνουν να τρελαθούμε, γιατί αν ο αρχικός τους σκοπός ήταν να απηυδήσουμε για την πολιτική και τις ηθικές αξίες της στην Ελλάδα, αυτό το έχουν καταφέρει και με το παραπάνω μάλιστα! Μάταια λοιπόν αγωνίζονται από τα κρατικά ραδιόφωνα κυβερνητικοί και αντιπολιτευτικοί παράγοντες να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλά και ότι δεν τρέχει τίποτα. Αν συντονιστεί κανείς ας πούμε στη ΝΕΤ και όχι μόνο, το πρωί, θα διαπιστώσει ότι το πρόγραμμα είναι μοιρασμένο σε 15-λεπτα στα οποία συνωστίζονται πολιτικά πρόσωπα που προσπαθούν να σχολιάσουν την επικαιρότητα και να μας πείσουν ότι ο γάιδαρος έχει φτερά. Απορώ που βρίσκονται τόσοι πολλοί καθημερινά να μιλήσουν, πέραν από τους γνωστούς μαϊντανούς, που το έχουν κάνει επάγγελμα. Άλλη δουλειά δεν έχουν να κάνουν; Αυτό είναι το έργο που τους έχει ανατεθεί να επιτελέσουν; Εκείνο που καταφέρνουν είναι απλά και μόνο να γελοιοποιούν εαυτούς.

Ο χορός της φωτιάς

Έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση πως η κύρια απειλή του καλοκαιριού είναι οι πυρκαγιές, η καταστροφή των λιγοστών πλέον δασών της Ελλάδας. Είδαμε να καίγεται στη Ρόδο, δασική έκταση πάνω από πενήντα χιλιάδες στρέμματα. Είδαμε φωτιές σε περιοχές της Αττικής, της Εύβοιας και της Δυτικής Ελλάδας. Γενικά οι περιοχές που παρουσιάζουν επενδυτικό ενδιαφέρον, ως εκ θαύματος, όταν πιάσουν δυνατοί άνεμοι, καίγονται και τα αίτια αποδίδονται σε όλους τους άλλους παράγοντες πλην αυτών του εμπρησμού. Μόνο ενδείξεις και υπόνοιες διατυπώνουν οι ειδικοί. Σαφή δήλωση, ότι κάποια πυρκαγιά οφείλεται σε εμπρησμό δεν ακούσαμε από επίσημα χείλη, αλλά μόνο από κατοίκους. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουμε που αποσκοπούν οι φωτιές που εκδηλώνονται κοντά σε οικισμούς. Φυσικά στην οικοπεδοποίηση του πρώην δασικού χώρου. Και το σύστημα για όσους γνωρίζουν δουλεύει καλά. Και μη μου πείτε πως οι δρόμοι της φωτιάς στη δυτική Ελλάδα δεν ακολουθούν την Ιόνια οδό! Οι αρμόδιοι έτσι από περιέργεια καλά θα κάνουν να το ελέγξουν. Εκείνο που εγώ θέλω να σημειώσω ως απλός παρατηρητής, είναι πως η πολιτεία και κυρίως οι τοπικοί φορείς δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την αποτροπή εκτεταμένων καταστροφών από πυρκαγιές. Αν π.χ. στη φωτιά της Ρόδου υπήρχαν νεκρές ζώνες στο δάσος, ή ζώνες πυρόσβεσης, όπως λέγονται, η φωτιά θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε περιοριστεί. Αν, ας πούμε δίπλα στα δέντρα δεν υπήρχαν σκουπίδια που μπορεί να λειτουργήσουν ως πιθανές εστίες πυρκαγιάς, πολλές φωτιές ενδεχομένως θα είχαν αποφευχθεί. Αλλά τι λέω θα μου πείτε τώρα! Εδώ, βασικά θέματα δεν αντιμετωπίζονται!

Ο χορός του Ζορμπά

Η αποπομπή του κυρίου Ζορμπά, ο οποίος είχε ορισθεί ως επικεφαλής της αρχής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος, και κατ’ επέκτασιν της διαλεύκανσης της υπόθεσης των ομολόγων και χρηματισμού κομμάτων και πολιτικών από τη Siemens, απέδειξε περίτρανα πως οι μίζες δεν πρόκειται ποτέ να εκλείψουν και δεν έχει καμιά τύχη όποιος εισαγγελικός λειτουργός θελήσει να υψώσει τη φωνή του και να ξεσκεπάσει πρόσωπα και κόμματα. Επιβεβαιώθηκε αυτό που δειλά διαδόθηκε από τα ΜΜΕ πως τα δύο μεγάλα κόμματα τα έπαιρναν αδρά και οι διαμεσολαβητές τους απροκάλυπτα. Τα μικρά κόμματα δεν επιβεβαιώθηκε ακόμη πως έπαιρναν κάτι κι αν γινόταν αυτό, τα ποσά θα ήταν μηδαμινά, ίσα - ίσα για να τους κλείνουν το στόμα.
Γίνεται δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνουν όσοι εφοριακοί λαδώνονται για διευθέτηση θεμάτων επιχειρήσεων, οι οποίοι παραχωρούν το 20% της μίζας που απαιτούν στο λογιστή της επιχείρησης για να του κλείσουν το στόμα. Ακούσατε ποτέ λογιστή να κατηγορεί εφοριακό; Εγώ προσωπικά όχι. Μόνον επιχειρηματίες, αγανακτισμένους από αυτό το νταβατζιλίκι, που βγαίνουν ευθαρσώς και καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά. Εκείνο πάντως που εγώ προσωπικά δεν περίμενα ήταν η εντολή παύσης του κυρίου Ζορμπά να μεθοδευτεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, μέσω του υπουργού τύπου. Εκεί που πήγε να μας πείσει πως όλα θα βγουν στο φως, πως το μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκαλο και πως οι πολιτικοί μας διάγουν βίον σεμνόν και ταπεινόν, (τζάμπα κόπος), έρχεται ο ίδιος και κάνει την ανατροπή, επιβεβαιώνοντας πως ο αποπεμφθείς εισαγγελέας είχε δίκιο. Μπράβο! Και στη θέση του φυσικά θα φροντίσουν να βάλουν κάποιον δικό τους, για να συνεχίσει η δικαιοσύνη το ανεξάρτητο έργο της. Βρε, για χαζούς μας περνάτε! Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να νομίζει ότι θα μάθουμε ποτέ τι συνέβη με τη siemens, άσχετα αν ανακρίνουν ή όχι τον Σικατσεκ. Αυτός τους έχει όλους ΣΗΚω ΚΑΤΣΕ. Και τη λίστα με τα ονόματα που έχει να θελήσει να μας δώσει με αυτούς που λάμβαναν τα ποσά, δεν πρόκειται να τη δημοσιεύσουν οι ελληνικές αρχές. Τα στοιχεία θα μείνουν στα αρχεία…για ευνόητους λόγους.

Ο χορός του Πρωθυπουργού

Και μέσα σ’ όλα αυτά για επικοινωνιακούς κυρίως λόγους, πραγματοποιήθηκε και το ετήσιο τραπέζωμα του πρωθυπουργού προς τους βουλευτές των θερινών τμημάτων της βουλής. Είδαμε πόση μεγάλη σημασία έδωσαν κάποιοι σε αυτό το γεγονός με δηλώσεις τους στα ΜΜΕ και φυσικά δια της απουσίας τους, όπως αυτή του κυρίου Βαρβιτσιώτη, του νεότερου, ο οποίος προτίμησε να συνεχίσει τις βουτιές του στη Μύκονο, παρά να στριμωχτεί στην ταβέρνα με τα κοψίδια. Για τέτοια είμαστε τώρα! Εκείνος φυσικά που έτρεξε από τους πρώτους ήταν ο κύριος Κουκοδήμος, ο οποίος ύστερα από ένα σύντομο πάγωμα ξαναμπήκε στην κυβερνητική ομάδα, ανεβάζοντας λίγο το όριο ασφαλείας, από το 151 στο 152. Όποιος καίγεται στο γάλα, φυσάει και το γιαούρτι. Μήπως θα έπρεπε λίγο να τους τραβήξει τ’ αυτιά ο πρωθυπουργός; Μήπως να τους έλεγε να δουλέψουν και λίγο για τον τόπο τους; Ή μήπως να έπειθε κάποιους να σταματήσουν να παρουσιάζονται ως χλιδάτοι νεόπλουτοι, οι οποίοι πριν εκλεγούν δήλωναν σχεδόν φτωχοί και τώρα δεν ξέρουν τι έχουν. Τουλάχιστον να μην προκαλούν. Ποιος θα μπορούσε ας πούμε να φτιάχνει ένα σπίτι κάθε χρόνο, ότι μισθό και να παίρνει. Κι αν κρίνω από τη δήλωσή εισοδήματος πολλών αρχόντων, τότε πολλά από αυτά τα ακίνητα μάλλον ουρανοκατέβατα φαίνονται. Αντί λοιπόν να τους μαντρώσει και να πάρει το βούρδουλα, τους τάισε κιόλας. Αντί να προσπαθήσει να τους περάσει την άποψη, πως ρε παιδιά εντάξει, ό,τι φάγατε – φάγατε, δουλέψτε και λίγο, τους χαϊδεύει τ’ αυτιά.

Πώς λοιπόν εγώ να μεταπεισθώ πως όλα όσα ακούγονται για σχέση κομμάτων και πολιτικών με εταιρείες, επιχειρηματίες και γενικά δυνατούς οικονομικούς παράγοντες του τόπου, είναι ανακριβή; Πώς να μην πιστέψω πως και εδώ ισχύει ο άγραφος νόμος της σιωπής, η ομερτά, όπως είναι ο σικελικός μαφιόζικος όρος τιμής, που δε συγχωρεί και δεν σηκώνει λάθη; Πώς μπορεί κάποιος να με πείσει πως οι σεμνοί και ταπεινοί μας άρχοντες με τις βίλες, τα πάρτι, τα αυτοκίνητα, τη μεγάλη ζωή και τις φτωχές φορολογικές δηλώσεις, ενδιαφέρονται για το καλό όλων μας; Πού είναι η εφορία, ο εισαγγελέας ή η ΥΠΕΕ να ελέγξει, έτσι δειγματοληπτικά, μια φορολογική δήλωση πολιτικού προσώπου, πριν και μετά την εκλογή του; Εμάς ξέρουν να μας ξεσκίζουν, αν ας πούμε δεν έχουμε μια απόδειξη στη σακούλα μας. Αλλά είπαμε, ΟΜΕΡΤΑ!

Ο χορός του Ζαλόγγου

Νέα φοροεισπρακτικά μέτρα ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Οικονομίας, για την τόνωση, όπως λέγεται του προϋπολογισμού, μιας και το πρόγραμμα εκτέλεσής του έχει μείνει κατά 15% περίπου πίσω, κοντά στο 1 δις μέχρι και το Μάιο. Έτσι καλούμαστε όλοι εμείς οι αδύναμοι πολίτες να βάλουμε το χέρι ξανά στην τσέπη για να συμμαζέψει ο κύριος Αλογοσκούφης τα ασυμμάζευτα. Δεν κοιτάν καλύτερα λέω γω να τα πάρουν από αυτούς που τα έτρωγαν τόσο καιρό και εξακολουθούν ακόμη και σήμερα. Δεν κοιτάν να φτιάξουν την κατάσταση στα δύο βασικά λιμάνια της χώρας, που εδώ και καιρό υπολειτουργούν, με αποτέλεσμα να χάνονται τεράστια ποσά από εισφορές και ΦΠΑ εισαγωγών; Θα έκλειναν την τρύπα στον προϋπολογισμό και θα περίσσευαν κιόλας. Άσε που θα ήταν και παγκόσμια πρωτοτυπία: θα έκλειναν τη μαύρη τρύπα με μαύρο χρήμα! Ετοιμαστείτε λοιπόν να πληρώσουμε κεφαλικό φόρο, αυξήσεις σε ΦΠΑ, καύσιμα, τέλη κυκλοφορίας, ποτά, τσιγάρα και γενικά είδη πρώτης ανάγκης. Να σημειώσω πως δεν χρειάζονται και ιδιαίτερες ικανότητες για να σκεφτεί κάποιος τέτοιες λύσεις, ούτε χρειάζεται να έχει διδακτορικά σε οικονομικούς τομείς, για να αυξήσει τους φόρους, όταν υπάρχει έλλειμμα. Και η κουτσή Μαρία θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτή τη λύση. Εκείνο που κάνει τη διαφορά, (κουτσής Μαρίας – υπουργού), είναι το κατά πόσο είναι ικανός να αυξήσει την παραγωγή του υπουργείου του χωρίς να επιβαρύνει τους πολίτες. Και δυστυχώς στο συγκεκριμένο υπουργείο ο κύριος Αλογοσκούφης δεν κάνει τη διαφορά και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά οι δικοί του συνάδελφοι, υπουργοί και βουλευτές, οι οποίοι διαφοροποιούνται, παρά την στήριξη που του παρέχεται από τον πρωθυπουργό.

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά επί τουρκοκρατίας, υπήρχε ο φόρος της δεκάτης. Κάθε πολίτης ήταν υποχρεωμένος να καταβάλλει στο κράτος το ένα δέκατο από τα εισοδήματά του, (προϊόντα). Μπορεί άραγε κάποιος σήμερα να υπολογίσει πόσα από τα εισοδήματά μας επιστρέφουν στο κράτος, είτε με άμεσους είτε με έμμεσους φόρους; Είμαι σίγουρος πάνω από το ένα δεύτερο. Και η τάση είναι ανοδική. εμείς απλά προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα, σαν χαμαιλέοντες στο καινούργιο περιβάλλον και εξακολουθούμε να αντέχουμε. Για πόσο όμως ακόμη…

Οι απειλές των καιρών

Μετά από μια αρκετά γεμάτη καλοκαιρινή περίοδο είπα κι εγώ να πάρω για λίγες μέρες μια ανάσα και να ξεφύγω από την καθημερινότητα. Έτσι όπως ίσως κατάλαβαν πολλοί από προηγούμενη ανάρτηση επέλεξα το νησί της Λευκάδας για αυτήν μου την ανάπαυλα. Ένα νησί που συνδυάζει τα πάντα! Εξαιρετική ομορφιά, πανέμορφες παραλίες, ησυχία για όσους την αναζητούν, διασκέδαση γι αυτούς που τους αρέσει η έντονη ζωή στις διακοπές, φιλόξενους κατοίκους και σχετικά χαμηλές τιμές σε σχέση με τα άλλα νησιά, κυρίως του Αιγαίου. Τη φιλοξενία των κατοίκων τη βλέπει κάποιος βέβαια κυρίως στα χωριά, εκεί που η τουριστική εκμετάλλευση δεν είναι τόσο έντονη και δεν αντιμετωπίζουν τους επισκέπτες σαν Ευρώ. Πάντως σε σχέση με άλλα μέρη, εδώ ο τουρίστας νοιώθει πως έχει μια προσωπικότητα, στις δοσοληψίες του με τον τοπικό επιχειρηματία. Απόλαυση είναι στα καφενεία και στα μπακάλικα των χωριών – περασμάτων προς τις παραλίες να ψωνίζεις και να ακούς τον μπακάλη να συζητά ή να «μαλώνει» πολλές φορές με τη γυναίκα του ή την κόρη του για το αν έγινε κάποια εργασία.

Εδώ λοιπόν, για λίγες μέρες θα προσπαθήσω να μην ασχοληθώ με ενημέρωση, ειδήσεις και γενικά ότι συμβαίνει στη χώρα πλην γεγονότων που έχουν ευρύ αντίκτυπο, όπως οικονομικά θέματα και πυρκαγιές, δύο θέματα στα οποία η χώρα μας κατέχει δυστυχώς άσχημο ρεκόρ. Στο θέμα των πυρκαγιών το ρεκόρ το διατηρεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι ένα γεγονός με το οποίο δυστυχώς έχω μεγαλώσει. Θυμάμαι από παιδί την πατρίδα μου, τη Ζάκυνθο να καίγεται και την αστυνομία να παίρνει πολίτες, μεταξύ των οποίων και τον πατέρα μου για να βοηθήσουν στην κατάσβεση. Το νησί μας ήταν το πρώτο που καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από φωτιά. Ακολούθησαν κι άλλα τουριστικά θέρετρα και η ευθύνη αποδόθηκε τότε σε συμφέροντα που ήθελαν να πλήξουν τον τουρισμό της χώρας μας. Τότε, δεν υπήρχε η παραμικρή υπόνοια πως όλα αυτά γίνονται για οικιστική εκμετάλλευση. Οι φωτιές ξεκινούσαν τις πιο πολλές φορές από τις παρυφές κάποιου οικισμού ή χωριού και άρπαζε και το δάσος που ήταν κοντά και καίγονταν κι αυτό. Ελάχιστα μέρη στο νησί έχουν μείνει με τα πεύκα, έτσι όπως ήταν πριν τις πυρκαγιές, μεταξύ των οποίων και η περιοχή της ιεράς μονής Υπεραγάθου Σινά, στα ορεινά του νησιού. Πρόκειται για ένα μοναστήρι με μακρά ιστορία και πολλούς μύθους, μεταξύ των οποίων και αυτός που αναφέρεται στο πηγάδι που βρίσκεται στην αυλή του και λέγεται πως το έχτισαν διάβολοι.

Τότε δεν υπήρχαν τα μέσα κατάσβεσης που έχουμε σήμερα. Αεροπλάνα, ελικόπτερα, οχήματα, συνεχείς περιπολίες σε πιθανές εστίες κ.λπ. Τώρα, παρά τα μέσα, οι σύγχρονες φωτιές κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Πέρσι κάηκε μεγάλο μέρος της Πάρνηθας. Αμέσως μετά πληροφορηθήκαμε την αίτηση για αποχαρακτηρισμό δασικής έκτασης 500 στρεμμάτων, για να επεκταθεί του καζίνο Mont Parnes. Φέτος είδαμε περιφράξεις και ανέγερση οικοδομών μέσα στις περιοχές που κάηκαν. Πέρυσι κάηκε και η δυτική Πελοπόννησος με περισσότερα από 70 θύματα και με πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η κατασκευή της Ιόνιας οδού. Δεν είμαι καχύποπτος, ούτε υπονοώ κάτι, αλλά σκεφτείτε μετά από αυτή τη «φυσική» καταστροφή πόσο έπεσε η αξία της γης και πόσα λιγότερα θα χρειαστεί να καταβληθούν για απαλλοτριώσεις στις περιοχές απ’ όπου θα περάσει ο δρόμος. Και πώς γίνεται όλως τυχαίως, όλη αυτή η διαδρομή να έχει κατακαεί! Την πλήρωσαν βέβαια και μέρη τα οποία ευρίσκονταν μακριά από το επίκεντρο της φωτιάς, αλλά την εξέλιξη ενός τέτοιου φαινομένου δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς. Και η παραμικρή καθυστέρηση στην επέμβαση της πυροσβεστικής είναι ικανή να προκαλέσει πολλαπλές καταστροφές.

Αυτή η μόδα της καύσης δασικών εκτάσεων για οικοπεδοποίηση κορυφώνεται πολύ στη σύγχρονη Ελλάδα, με αποτέλεσμα κάθε φορά που ακούμε πως θα φυσήξει δυνατός αέρας, περιμένουμε να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ εμπρησμών. Καίγονται κατά παραγγελία εκτάσεις που σχεδιάζεται στη συνέχεια να οικοδομηθούν. Και όλοι είναι μέσα σ’ αυτό που λέγεται οικιστική επέκταση. Όλοι, από τους τοπικούς άρχοντες μέχρι τους αρμόδιους υπουργούς, οι οποίοι δεν λαμβάνουν μέτρα για να περιορίσουν το φαινόμενο. Γιατί αν ήξερε ο εμπρηστής ότι η περιοχή που θέλει να κάψει θα κηρυχτεί αναδασωτέα και δεν υπάρχει περίπτωση να κτιστεί, θα το ξανασκεφτόταν να την κάψει. Επειδή όμως γνωρίζει ότι όλοι εμπλέκονται στο κόλπο και πως κανείς δεν θα του σταθεί εμπόδιο, προχωράει στο έργο του. Δείτε τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια στην περιοχή του Μαρκόπουλου που πρόσφατα κάηκαν κάπου 200 στρέμματα, εκτός κτηματολογίου φυσικά. Εδώ θα είμαστε και θα τα δούμε. Και ας μην μου πει κανείς πως ήρθε η ώρα του να καεί κι αυτό, όπως πέρσι ο κρόνιος λόφος στην Ολυμπία, γιατί θα χαρακτηριστεί γραφικός.

Από την άλλη θα πει κάποιος, πώς είναι δυνατόν να επεκταθούν οι πόλεις και οι οικισμοί, εφ’ όσον δεν υπάρχουν διαθέσιμα οικόπεδα, αν δεν καταληφθούν δασικές εκτάσεις; Αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερο να καούν αυτές οι εκτάσεις για να γίνουν οικόπεδα, η να κτιστούν με κάποια ρύθμιση και σχεδιασμό του κράτους. Έτσι και ο οικισμός θα επεκταθεί ποιο σωστά και θα σωθούν σαφώς κάποια δέντρα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου όταν ακούω για δυνατούς ανέμους στη Θεσσαλονίκη, για το μοναδικό πράσινο που έχει απομείνει στην πόλη, το δάσος του Σέιχ Σου, ή νερό του Σεΐχη. Η πόλη χρίζει επέκτασης και δυστυχώς η μοναδική διέξοδος είναι προς τα πάνω. Όλοι οι φορείς προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποτρέψουν το μοιραίο και μπράβο τους που μέχρι στιγμής τα έχουν καταφέρει και μακάρι να μείνει έτσι για πάντα. Ιδιαίτερη προσπάθεια πρέπει να δοθεί φυσικά στην απομάκρυνση των σκουπιδιών που αποτελούν πιθανές εστίες στο δάσος. Πολύ σωστά απαγορεύεται η κυκλοφορία τις βραδινές ώρες, κάτι που δυσαρεστεί βεβαίως τα ζευγαράκια που ανεβαίνουν εκεί για ρομάντζες, αλλά τι να κάνουμε, είναι κι αυτό αναγκαίο κακό.

Η πρώτη προσπάθεια το 1997 κατάφερε να κάψει περίπου το μισό δάσος, γύρω στα δώδεκα από τις τριάντα χιλιάδες στρέμματα που το αποτελούν. Η καθυστερημένη επέμβαση της πυροσβεστικής, η ολιγωρία των αρχών, η ανοργανωσιά και η ανταλλαγή ευθυνών από υπηρεσία σε υπηρεσία, έφεραν το αποτέλεσμα που θυμόμαστε οι πιο πολλοί με περιοχές να εκκενώνονται και κατοίκους να βρίσκονται σε απόγνωση. Οι πονηροί καιροφυλακτούν και μια μικρή τρύπα στη φύλαξη αυτού του μοναδικού πνεύμονα της Θεσσαλονίκης μπορεί να αποβεί μοιραία.

Αλλά ας αφήσουμε όλες αυτές τις σκέψεις και ας σκεφτούμε θετικά. Think positive λοιπόν, με την ελπίδα πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

Επιδοτούμενα προγράμματα

Η μούφα

Όσοι από μας παρακολουθούμε από κοντά τις οικονομικές εξελίξεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που παίζονται εναντίον ημών των καταναλωτών, πάντα με την ανοχή και πολλές φορές με την υπόθαλψη του κράτους, ή αν θέλετε του συστήματος, διαπιστώνουμε ότι αυξάνονται όλο και περισσότερο οι επιτηδευματίες οι οποίοι αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Μερικοί από τους λόγους που συντελούν σ’ αυτό είναι η γενικότερη αύξηση του κόστους υπηρεσιών και προϊόντων, κάτι που ο μέσος επιχειρηματίας δεν δύναται ασφαλώς να προβλέψει, καθώς και η προσπάθεια των μεγαλοκαρχαριών του κάθε χώρου να αυξήσουν όλο και περισσότερο το κομμάτι της πίττας που ήδη κατέχουν. Έτσι οι μικρότερες επιχειρήσεις οδηγούνται μαθηματικά σε κλείσιμο και οι μεγάλοι όμιλοι σημειώνουν κέρδη. Είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση πως από την αρχή του έτους, πάνω από 7.500 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν. Είδαμε επίσης και το παράδοξο, περισσότερες από 10.000 νέες επιχειρήσεις να ξεκινούν δραστηριότητα. Οι επιχειρήσεις αυτές στην πλειοψηφία τους δημιουργούνται χρηματοδοτούμενες από προγράμματα της Ε.Ε. με συμμετοχή και της χώρας μας και δίνουν την ευκαιρία σε κάποιον που έχει μια καινοτόμο ιδέα και δεν μπορεί να την κάνει πραγματικότητα με δικά του μέσα, να την υλοποιήσει…

Εκείνο που δυστυχώς δεν γνωρίζουν αυτοί οι νέοι επιτηδευματίες είναι ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι καταδικασμένες όσον ούπω να αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες. Κι αυτό γιατί όσο ρόδινα κι αν τα παρουσιάζουν οι εταιρείες συμβούλων στους υποψήφιους επενδυτές, για να τους βάλουν στο χορό, τόσο μπαστούνια τα βρίσκουν στην πορεία, όταν αρχίζουν να πληρώνουν από την τσέπη τους ποσά, για προκαταρκτικές ενέργειες πολύ πριν την υλοποίηση του έργου, όπως για τη σύνταξη της μελέτης, την υποβολή της αίτησης και πολλές φορές και για τη σύσταση εταιρείας. Τρανταχτό παράδειγμα οι αιτήσεις που έγιναν μετά την ανακοίνωση του νόμου 3468/2006 σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), σε συνδυασμό με τον αναπτυξιακό νόμο που έτρεχε μέχρι τέλος του 2007. Πολύς κόσμος θαμπώθηκε στην ιδέα ότι θα παράγει ενέργεια τζάμπα και θα την πουλάει στον ΔΕΣΜΗΕ ακριβότερα από ότι θα την πληρώνει σαν καταναλωτής και το κυριότερο ότι σε ποσοστό έως και 60% το κόστος του έργου θα είναι επιδοτούμενο από το πρόγραμμα…

Το παραμύθι

Έτρεξε λοιπόν πολύς κόσμος να πληροφορηθεί πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό που θεωρητικά φάνταζε απλό. Και η απάντηση ήταν ακόμη πιο απλή: το πρώτο ανάμεσα στα βήματα που έπρεπε να κάνει ο υποψήφιος επενδυτής ήταν να συνεργαστεί με κάποιον αξιόπιστο επιχειρηματικό σύμβουλο, για τη σύνταξη, την υποβολή και την τακτοποίηση όλων των διαδικασιών μέχρι το πέρας του έργου. Αξιόπιστος φυσικά σημαίνει να έχει διασυνδέσεις με πρόσωπα και πράγματα των εμπλεκόμενων υπουργείων, (ανάπτυξης και οικονομικών στη συγκεκριμένη περίπτωση), ώστε να προωθηθούν οι αιτήσεις και να εγκριθούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Τα υπόλοιπα βήματα έχουν να κάνουν με τον τρόπο και το χώρο υλοποίησης του έργου και είναι λίγο πολύ κοινά, είτε τα κάνει κάποιος μόνος του, είτε μέσω γραφείου. Περιττό να πούμε φυσικά πως αν κάποιος επιχειρούσε από μόνος του να κάνει όλη τη διαδικασία πολύ δύσκολα θα τύγχανε έγκρισης, γιατί όπως λένε και οι «ειδικοί», τα πράγματα πρέπει να πάνε με τη σειρά, ώστε καθένας να πάρει το κομματάκι του!

Τι καλείται να πληρώσει προκαταβολικά ο υποψήφιος επενδυτής και τι όταν υλοποιηθεί το έργο, αυτό οι σύμβουλοι το αφήνουν για το τέλος της συζήτησης, αφού προηγουμένως μας έχουν μετατρέψει σε επιχειρηματίες και νεόπλουτους! Έχουμε και λέμε λοιπόν: το έργο χρηματοδοτείται κατά 50-60% από την ΕΕ και εθνικούς πόρους, 20% από ίδια κεφάλαια και το υπόλοιπο από τραπεζικό δανεισμό. Άρα λοιπόν θα πρέπει να έχουμε ήδη κάποιο ποσό στη διάθεσή μας. Η άμεση αμοιβή του γραφείου είναι από δύο έως τέσσερις χιλιάδες Ευρώ, ανάλογα με το ύψος της επένδυσης. Συνολικά το γραφείο θα πάρει περί το 8% του συνολικού ύψους της πριμοδότησης όταν υλοποιηθεί η επένδυση. Εξηγούν φυσικά πως τα χρήματα αυτά δεν είναι όλα δικά τους, αλλά κάποια προορίζονται για «λαδώματα» και γενικά για αντιμετώπιση τεχνικών δυσκολιών, ώστε να μην κολλήσει κάπου η πρόταση. Δεν διστάζουν δε, να αναφέρουν ότι μέρος των χρημάτων αυτών φτάνουν σε πολύ ψηλά ιστάμενα πρόσωπα υπουργείων και τραπεζών. Επίσης μας λένε πως δεν είναι ανάγκη να στενοχωριόμαστε γιατί το ποσοστό τους, (8%) μπορεί να καλυφθεί από υπερτιμολογήσεις εξοπλισμού και εργασιών.

Έτσι σκέφτεται ο καημένος ο επενδυτής, πως αν είναι να γίνει η επένδυση και να βγάλει χρήματα, ας φάνε και κάποιοι λίγα. Έτσι κι αλλιώς τι μπορεί να γίνει πια στη χώρα μας χωρίς τάισμα, δυστυχώς τίποτα! Μπαίνει λοιπόν στο λούκι ο άνθρωπος και κάνει έξοδα για να μαζέψει τα δικαιολογητικά που χρειάζονται, (τοπογραφικά, σχέδια, κ.λπ.) δίνει και κάποιο ποσό από την τσέπη του προκαταβολικά για τη σύνταξη της μελέτης από το γραφείο και φτάνει να έχει μια προ έγκρισης δαπάνη τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες ευρώ. Αυτά τα χρήματα αν δεν εγκριθεί η μελέτη πάνε χαμένα. Γι’ αυτό και προτείνεται έντονα η ανάληψή της από ειδικούς, για να είναι εγγυημένη η έγκριση! Αλλά και με την έγκριση στα χέρια ο επενδυτής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, γιατί ναι μεν έχει εξασφαλισμένη τη χρηματοδότηση, αλλά δεν είναι δεδομένο το πότε αυτή θα εκταμιευθεί. Και από την άλλη αν κάποιος δεν έχει τα χρήματα να ξεκινήσει το έργο μόνος του, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, γιατί η εκταμίευση γίνεται ανάλογα με την πρόοδο της επένδυσης. Άρα θεωρείται δεδομένο πως οι εργασίες θα ξεκινήσουν με ίδια κεφάλαια και κάποια στιγμή ανάλογα με την πρόοδο του έργου και τις ορέξεις του κράτους θα βγουν τα χρήματα.

Αυτό το πρόβλημα της χρήσης ιδίων κεφαλαίων πολλά γραφεία το ξεπερνούν, λέγοντας πως είναι συμβεβλημένα με συγκεκριμένα υποκαταστήματα τραπεζών, τα οποία χρηματοδοτούν το έργο από το μηδέν μέχρι να αρχίσει να ρέει η πριμοδότηση, δίνουν και μπλοκ επιταγών μάλιστα για να πληρώνει ο επενδυτής τις υποχρεώσεις του, πάντα με το αζημίωτο φυσικά και με την προϋπόθεση να πάρει από κει και το δάνειο. Έτσι είναι δεμένος χειροπόδαρα! Το χρονικό όριο πάντως για την υποβολή αιτήσεων για τα Φωτοβολταϊκά έληξε πριν από αρκετούς μήνες και πολλοί ήταν αυτοί που υπέβαλλαν και πλήρωσαν προκαταβολικά τα παραπάνω ποσά και τώρα περιμένουν. Ακόμη δεν γνωρίζουν πότε θα πάρουν το πράσινο φως να ξεκινήσουν, μιας και η συνθήκη του Κιότο την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα, προβλέπει μεταξύ άλλων την παραγωγή του 20% των ενεργειακών αναγκών της χώρας μας από ΑΠΕ μέχρι το 2015. Άρα έχουμε ακόμη καιρό. Εν τω μεταξύ τα κόστη αυξάνονται και μια μελέτη του 2006 είναι αδύνατο να υλοποιηθεί με τον ίδιο προϋπολογισμό το 2011 ας πούμε!

Για να γίνει υλοποίηση του έργου θα πρέπει ο επενδυτής να προβεί σε σύσταση εταιρείας, στην οποία θα κόβονται τα παραστατικά αγορών και πωλήσεων. Η περίπτωση που ανέφερα παραπάνω είναι μόνο μία. Φανταστείτε πόσες ακόμη περιπτώσεις με διαφορετικά αντικείμενα τρέχουν! Να λοιπόν το κόλπο για να δημιουργηθούν μικρομεσαίες εταιρείες και να στήνεται μια εικονική ευημερία, η οποία στην περίπτωση των Φ/Β που ο πελάτης, η ΔΕΗ, και η πρώτη ύλη, ο ήλιος, είναι σίγουρα μπορεί να επιβιώσει. Στην περίπτωση όμως παραγωγικής ή μεταποιητικής διαδικασίας, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Κι αν κάποιος καίγεται να ξεκινήσει το έργο του επειδή σκοπεύει να αναβαθμίσει υφιστάμενη κατάσταση και είναι σε φάση εκσυγχρονισμού, πράγμα που σημαίνει πως δεν μπορεί να κάνει πίσω, ούτε να τα παρατήσει, γιατί θα χάσει κι αυτά που μέχρι τώρα κατάφερε να φτιάξει, πού να περιμένει ο κακομοίρης, πότε θα ευαρεστηθεί ο υπουργός ή πότε θα περισσέψουν κεφάλαια στο κράτος να δοθούν για αυτά τα έργα! Έχει ήδη μπει στο λούκι και δεν μπορεί παρά ή να δανειστεί και να συνεχίσει ή να κλείσει. Κι αν δανειστεί θα δουλεύει για να ξεχρεώνει τόκους και υποχρεώσεις δανεισμού. Αν κλείσει χάνει τα πάντα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Το ρεζουμέ

Μπορεί ποτέ μια τέτοια διαδικασία να θεωρηθεί πρόοδος; Πώς λοιπόν περηφανευόμαστε σαν κράτος πως στηρίζουμε την επιχειρηματικότητα και δη τους νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα και συγκεκριμένα σχέδια, αλλά τους λείπουν τα εφόδια; Βάζοντάς τους από τώρα στη δίνη των δοσοληψιών κάτω από το τραπέζι; Δώσε κάτι για να γίνει η δουλειά σου στα σίγουρα, αυτό είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στη σημερινή Ελλάδα; Κι αν εγώ δεν θέλω να δώσω ας πούμε, πέρα από το ότι δεν θα γίνει ποτέ η δουλειά μου, μπορώ να παραπονεθώ κάπου και να ακούσει κάποιος το πρόβλημά μου χωρίς να γελάσει και να τιμωρηθεί ο υπεύθυνος; Το πιο πιθανό είναι να με περάσουν για τρελό. Έτσι κύριοι κυβερνώντες, τωρινοί και παλαιότεροι προσπαθείτε να ανασυγκροτήσετε τη χώρα; Ντροπή σας!

Δείτε και παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που δίνονταν οι πριμοδοτήσεις στη Γερμανία του 1970! Τότε αν κάποιος ήθελε να φτιάξει μια επιχείρηση με συγκεκριμένο στόχο και σκοπό έβρισκε χρηματοδότη σχεδόν αμέσως και ίδρυε την εταιρεία του το πολύ μέσα σε μια βδομάδα! Ρωτήστε Έλληνες που πήγαν να δουλέψουν εκεί και έφτιαξαν τις δικές τους επιχειρήσεις, πώς τους αντιμετώπιζαν οι τράπεζες και οι τοπικοί φορείς, όταν πήγαιναν και ζητούσαν να τους στηρίξουν στο έργο που επρόκειτο να υλοποιήσουν. Δείτε πώς έτρεχαν οι διαδικασίες. Γιατί στην Ελλάδα του 2008 δεν υιοθετείτε την πετυχημένη γερμανική συνταγή του 1970, που ούτε Γ’ ΚΠΣ είχε ούτε και τα σημερινά μέσα, αλλά πέτυχε; Ούτε αυτό δεν μπορείτε να καταφέρετε να κάνετε με επιτυχία; Ούτε ένα έτοιμο πακέτο να εφαρμόσετε;

Τα παραπάνω είναι εμπειρίες γνωστών, τις οποίες βίωσα κι εγώ προσωπικά, καθ’ ότι το αντικείμενό μου είναι οι ΗΜΕ. Όσα περιγράφονται παραπάνω για τις διαδικασίες και τις υποσχέσεις είναι πέρα για πέρα αληθινά. Όσοι από σας έτυχε να κάνετε μέσω προγράμματος κάτι και έχει υλοποιηθεί, κατ’ αρχήν μπράβο σας που το τελειώσατε. σίγουρα έχετε τη δική σας εμπειρία και σας καλώ να διαψεύσετε ή να επιβεβαιώσετε με τα σχόλιά σας τα παραπάνω.

Group of Eight ή G8

Η νήσος Hokkaido

Το νησί Χοκάιντο βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα της Ιαπωνίας και κοντά στη Ρωσία. Αποτελεί μια από τις 8 επαρχίες της χώρας, (Tokyo, Kagoshima, Okinawa, Yamagata, Miyazaki, Nagasaki και Shimane) και περιλαμβάνει επίσης μικρότερα νησιά της περιοχής. Το κλίμα είναι δροσερό το καλοκαίρι και πολύ κρύο το χειμώνα, με αρκετούς μήνες χιονιού και έντονη τουριστική δραστηριότητα στον τομέα αυτό. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Sapporo, με περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους γνωστή και από τη φιλοξενία της χειμερινής Ολυμπιάδας του 1972. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μέσω του 2ου μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τούνελ στον κόσμο, του Seikan tunnel, το οποίο για 23,5 χιλιόμετρα βρίσκεται κάτω από το νερό. Το μεγαλύτερο είναι σαφώς αυτό της Μάγχης, ή Euro tunnel όπως ονομάζεται, το οποίο περπατάει για 34 χιλιόμετρα κάτω απ’ το νερό. Αεροπορικώς συνδέεται με το Τόκιο, μέσω της πλέον πυκνής αεροπορικής σύνδεσης του κόσμου, που αριθμεί 45 πτήσεις την ημέρα από την ίδια αφετηρία με 4 διαφορετικές αεροπορικές εταιρείες! Το 2007 το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε περί τα 18,5 εκατομμύρια επιβάτες! Επίσης υπάρχει και ακτοπλοϊκή σύνδεση. Η οικονομία στηρίζεται περισσότερο στον τουρισμό και λιγότερο στη γεωργία και τη βιομηχανία.

Group of Eight ή G8

Το παλιό G7 αναβαθμίστηκε μετά την προσθήκη της Ρωσίας στο παιχνίδι και έγινε G8. Ο λόγος, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι γιατί ξαφνικά συμπάθησαν οι 7 τον 8ο τον Πούτιν, αλλά γιατί η Ρωσία έχει στο υπέδαφός της πάμπολα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, που της παρέχουν τεράστια κέρδη. Αυτό θα είχε συμβεί πολύ νωρίτερα προφανώς, αλλά επειδή το καθεστώς ήταν κομμουνιστικό, περίμεναν πρώτα να γίνει η ανατροπή κι έπειτα να προστεθεί και η χώρα αυτή στον club! Εμένα προσωπικά θα μου θύμιζε συγκρότημα ή παιχνίδι η ονομασία G8, όπως ας πούμε το pro. Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι αυτό το παιχνίδι είναι το πιο σκληρό, μιας και αποφασίζει για τις τύχες του πλανήτη, χωρίς φυσικά να ρωτήσει τη γνώμη μας, κρίνοντας και αποφασίζοντας σύμφωνα με τα συμφέροντά που του υπαγορεύουν οι τρέχουσες ανάγκες και οι εταιρίες που το επηρεάζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη συνθήκη του Κιότο, (πάλι στην Ιαπωνία το 1997) σχετικά με τη δέσμευση για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, αφού κάποιες από τις κορυφαίες εταιρίες εκεί θα είχαν πρόβλημα επιβολής προστίμων, (όπως η δική μας ΔΕΗ για παράδειγμα) ή θα αναγκαζόντουσαν να κλείσουν. Να σημειώσουμε εδώ ότι μόνο οι ΗΠΑ ευθύνονται για το 20% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ετησίως στον πλανήτη!

Στο club αυτό συμμετέχουν οι οικονομικά πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου που είναι: η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Αγγλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Το θέμα της ενέργειας και της φτώχειας

Σε αυτό το νησί λοιπόν διάλεξαν οι οκτώ πιο δυνατοί κυβερνήτες να συναντηθούν για να εξετάσουν τα διεθνή ζητήματα και να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Φαίνεται πως ο σεισμός της 26ης Ιουνίου που έγινε εκεί δεν τους πτόησε, κι έτσι η συνάντηση πραγματοποιείται κανονικά, παρά τις αντιδράσεις ακτιβιστών, (οι οποίοι να σημειώσουμε πως είναι αρκετά λιγότεροι σε αριθμό από ότι άλλες χρονιές) και γενικά ομάδων που αντιτίθενται στις μεθόδους και τις αντιλήψεις τους. Μεταξύ άλλων συμφώνησαν να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου μέχρι το 2050 στο μισό. Και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Εκείνο που πολλοί από μας δεν γνωρίζουν είναι ότι μέχρι τότε τα καύσιμα που ξέρουμε, δηλαδή το πετρέλαιο, το αέριο και ο άνθρακας σε όλες του τις παραλλαγές, θα έχουν σχεδόν σωθεί, οπότε και να θέλουμε να εκπέμψουμε αέρια δεν θα μπορούμε, γιατί δεν θα υπάρχει πρώτη ύλη να κάψουμε. Έτσι, η λογική λέει πως θα πρέπει να στραφούμε σε άλλες μορφές ενέργειας και να απεξαρτηθούμε σταδιακά και όσο είναι καιρός από τις συμβατικές μορφές, πριν επέλθει ο ενεργειακός χειμώνας.

Στο θέμα αυτό μπορούν προφανώς να βοηθήσουν οι 8 πιο ανεπτυγμένες χώρες, οι οποίες και την τεχνολογία έχουν για αυτό το σκοπό και να επενδύσουν μπορούν σε νέες μορφές ενέργειας και σε τελική ανάλυση ευθύνονται για τις εκπομπές άνω του 50% των παγκόσμιων αερίων. Έτσι παρατηρούμε μια δυνατή στροφή σε άλλες μορφές παραγωγής ενέργειας, όπως η πυρηνική, αλλά και σε ανανεώσιμες πηγές, όπως ο αέρας, ο ήλιος κ.ά. Οι υπό ανάπτυξιν χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, καθώς και μερικές της Αφρικής, δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να μειώσουν τις εκπομπές τους, ούτε και να επενδύσουν σε νέες μορφές ενέργειας, άρα θα πρέπει να συνεισφέρουν μόνο στο να μην αυξήσουν τις τωρινές ποσότητες αερίων που παράγουν. Εκείνο που μου άρεσε είναι η συμβολική δεντροφύτευση από 8 ηγέτες, ανθρώπους που δεν έχουν κάνει χειρονακτική εργασία και δεν ξέρουν πώς να πιάσουν το φτυάρι για να ρίξουν χώμα. Ήταν διασκεδαστικό.

Από την άλλη μεριά το μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί όλο τον κόσμο είναι η ακρίβεια και οι επιπτώσεις από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Πολλά κράτη βρίσκονται υπό καθεστώς πείνας και θα πρέπει να βοηθηθούν. Οι τρόποι είναι δύο: είτε με τη λήψη μέτρων για τη συγκράτηση ή μείωση των τιμών των καυσίμων, είτε με τη χορήγηση βοήθειας στους πλέον ανίσχυρους. Προς αυτόν τον σκοπό ο ΟΗΕ και η G8 ήδη βοηθούν χώρες του τρίτου κόσμου, αλλά αυτό δεν αρκεί. Άσε που τις περισσότερες φορές αυτή η βοήθεια σημαίνει εκμετάλλευση κυρίως του ορυκτού πλούτου της χώρας που αποστέλλεται! Πάντως υπάρχει μεγάλη απόκλιση στα ποσά που ανακοινώθηκε πως θα εδίδοντο, αφού από τα 50 δις που υποσχέθηκε η G8 να δώσει από το 2005 ως το 2010 στις χώρες του τρίτου κόσμου, έχουν δοθεί μόνο τα 10 και δε νομίζω μέσα στους επόμενους 18 μήνες να δοθούν τα άλλα 40.

Στην Ελλάδα οι επιπτώσεις από τις διεθνείς συγκυρίες είναι σαφείς και δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι γι’ αυτό. Γινόμαστε συνεχώς φτωχότεροι και μειώνονται σταθερά οι οικονομικές μας δυνατότητες. Ο πληθωρισμός τρέχει με ρυθμό πάνω από 5% αν και εντέχνως ανακοινώθηκε πως βρίσκεται στο 4,9% για ψυχολογικούς λόγους, όλοι ξέρουν πως ούτε και το 5,2 που αρχικά αναμενόταν να ανακοινωθεί, αντιπροσώπευε την πραγματικότητα. Τα επιτόκια από την άλλη πήραν 0,25% αύξηση και αναμένεται προς τα τέλη του έτους ακόμη ένα 0,25%. Ο κος Αλογοσκούφης ψάχνει τρόπους να καλύψει την τρύπα που ανοίγει στον προϋπολογισμό από τις ανακατατάξεις αυτές, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Πάντως μια πιο προσεκτική ματιά κι ένας καλύτερος διαχειριστικός έλεγχος στα δημόσια έξοδα θα ήταν αποτελεσματικός και θα έφερνε πολύ καλά αποτελέσματα, αν γινόταν ποτέ με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι το ιδιωτικό. Γιατί υπάρχουν περιθώρια διόρθωσης σε πολλούς τομείς, απλά δεν υπάρχει βούληση να γίνουν διορθώσεις.

Και τη νύφη την πληρώνουμε όλοι μας.

Καλο Καλοκαίρι

Μπαίνουμε σιγά – σιγά στην καρδιά του καλοκαιριού και όλοι μας κοιτάμε να ξεφύγουμε όπως - όπως και να αφήσουμε όλα τα θέματα που μας βασανίζουν για λίγες μέρες στην άκρη. Είναι σαφώς ό,τι καλύτερο μπορεί να κάνει κάποιος, αν φυσικά έχει τη δυνατότητα. Γνωρίζουμε φυσικά πως οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί δραματικά και οι διακοπές για πολλούς συμπολίτες μας φαντάζουν άπιαστο όνειρο. Για τους ελεύθερους βέβαια τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Σύμφωνα με υπολογισμούς ταξιδιωτικών πρακτορείων και ρήσεις ειδικών μια 4-μελής οικογένεια χρειάζεται ημερησίως περί τα 200 € για διαμονή και διατροφή σε έναν τουριστικό προορισμό, χωρίς να περιλαμβάνεται το κόστος μετάβασης, (εισιτήρια κ.λπ.)

Χρειάζεται λοιπόν καλό ψάξιμο πριν αποφασίσουμε τον τόπο των διακοπών μας, γιατί όπως σε όλους τους τομείς έτσι κι εδώ υπάρχουν οι δημοφιλείς προορισμοί, όπου πληρώνεις αέρα με το ενδεχόμενο να διασταυρωθείς στη βόλτα με κάποιον celebrity, και οι μη, όπου απλά ευχαριστιέσαι ήλιο, τοπίο και θάλασσα. Αν θέλετε ας πούμε να δείτε διασημότητες θα πάτε Μύκονο, όπου το δίκλινο σε ενοικιαζόμενα δωμάτια θα το πληρώσετε 80 – 100 € κι αν είστε τυχεροί θα έχει το μπάνιο στον ίδιο χώρο και όχι στο βάθος της αυλής!!! Αν πάλι σας ενδιαφέρει να περάσετε καλά με την παρέα σας και μόνο, μπορείτε να πάτε σε μέρη λιγότερο διάσημα, αλλά με την ίδια ή ανώτερη πολλές φορές φυσική ομορφιά και χωρίς να χρειαστεί να πληρώσετε του κόσμου τα λεφτά. Ένας τέτοιος προορισμός είναι π.χ. η Λευκάδα, όπου τα νερά κι οι παραλίες της συγκρίνονται με ελάχιστα μέρη στην Ελλάδα, είναι οδικώς προσβάσιμη, άρα γλιτώνουμε τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και το κόστος διαμονής είναι σαφώς μικρότερο. Ένα δίκλινο για παράδειγμα σε ενοικιαζόμενα δωμάτια κοστίζει το πολύ 50 Ευρώ.

Ας ξεχάσουμε λοιπόν την άνοδο του κόστους ζωής, τους χρηματισμούς των κομμάτων, το τάϊσμα των πολιτικών προσώπων από επιχειρήσεις, τον πληθωρισμό, την ανεργία, το πετρέλαιο και γενικά όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, σε μια καλή θα έλεγα για το κυβερνών κόμμα συγκυρία, μιας και οι επόμενες εκλογές είναι το 2011 και μέχρι τότε όλα τα σκάνδαλα θα έχουν ξεχαστεί και η αντιπολίτευση ζει στον κόσμο της, και ας φροντίσουμε να γλιτώσουμε για όσο μπορεί ο καθένας μας από την καθημερινή του δραστηριότητα. Το χρειαζόμαστε άλλωστε. Να ηρεμήσουμε και να επιστρέψουμε ποιο αισιόδοξοι, μέσα στη γενικότερη απαισιοδοξία που μας κυβερνά. Το σίγουρο είναι ότι πολλές φορές οι κυβερνήσεις περιμένουν τη χαλάρωση των διακοπών για να περάσουν εύκολα νόμους και ρυθμίσεις εις βάρος μας.

Εύχομαι σε όλους καλές διακοπές, καλό καλοκαίρι, καλή επιτυχία σε όσες και όσους έγραψαν εξετάσεις, μαθητές και φοιτητές, και περιμένουν αποτελέσματα. Εγώ από την πλευρά μου θα είμαι παρών, θα παρακολουθώ, θα καταγράφω και θα σχολιάζω όσο μπορώ αυτά που θα γίνονται, για να μη νομίσουν πως μπορούν να περάσουν ότι έχουν σκοπό να περάσουν, έτσι εύκολα.

Καλό καλοκαίρι.

Οδός Τσιμισκή

Πόσοι από μας άραγε γνωρίζουν πού οφείλει το όνομά του ο πιο εμπορικός δρόμος της Θεσσαλονίκης, η οδός Τσιμισκή; Επειδή σε συζητήσεις με γνωστούς μου που τέθηκε το θέμα άκουσα μέχρι και πως ο Τσιμισκής ήταν πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, πιστεύω ότι με τα παρακάτω θα διαφωτιστεί το θέμα, μιας και πρόκειται για έναν σημαντικό στρατηγό και αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

Ιωάννης Τσιμισκής

Ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν Αρμενικής καταγωγής και οι ιστορικοί τον περιγράφουν σαν ένα πολύ δυνατό άτομο, τόσο από πλευράς σωματικών, όσο και από πλευράς διοικητικών ικανοτήτων. Ήταν μετρίου αναστήματος και του αποδίδονται πολλαπλές ικανότητες, στον αθλητικό, στρατιωτικό και διοικητικό τομέα. Για να καταλάβουμε τα επιτεύγματά του όμως σαν αυτοκράτορα, θα πρέπει να δούμε λίγο πιο πίσω τις υποδομές που κληρονόμησε από τους προκατόχους του, καθώς και τα παιχνίδια που παιζόντουσαν γύρω από το θρόνο, με πρωταγωνιστές κυρίως τις συζύγους των αυτοκρατόρων.

Ο Ιωάννης Β’ Τσιμισκής διατέλεσε αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 969 έως το 976 μ.Χ. Διαδέχθηκε στο θρόνο το θείο του Νικηφόρο Β’ Φωκά, και μαζί με τον ανιψιό του Βασίλειο Β’ Βουλγαροκτόνο, αποτέλεσαν την τριάδα των στραταρχών αυτοκρατόρων, που οδήγησαν το Βυζάντιο στην πιο ένδοξη στρατιωτική του περίοδο. Ανήκαν δε και οι τρεις στη Μακεδονική δυναστεία, η οποία κυβέρνησε την αυτοκρατορία για 190 συνεχή χρόνια, από το 867 έως το 1057. Ο Νικηφόρος Φωκάς διαδέχθηκε στο θρόνο το Ρωμανό το Β’ ο οποίος είχε μια πολύ σύντομη παρουσία στην εξουσία, (959 – 963) και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζ’ του Πορφυρογέννητου. Ο Ρωμανός ο Β’ παντρεύτηκε την όμορφη κόρη ενός Κωνσταντινουπολίτη ταβερνιάρη και μαζί της απέκτησε δύο γιους, το Βασίλειο και τον Κωνσταντίνο. Το όνομά της ήταν Αναστασώ, αλλά αργότερα το άλλαξε σε Θεοφανώ.

Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ρωμανού το 963, η εξουσία πέρασε στα χέρια της Θεοφανούς. Ο στρατός όμως υπό τον Νικηφόρο Φωκά ανησυχούσε για τα τεκταινόμενα και όχι άδικα, γιατί το παλάτι με μαέστρο τη Θεοφανώ και εκτελεστή τον Ιωσήφ Βρίγγα, παρακοιμώμενο του Ρωμανού, προσπαθούσε με δόλο να καθαιρέσει το στρατηγό. Έτσι ο Νικηφόρος Φωκάς πήρε την απόφαση να σπεύσει στην Πόλη και να διεκδικήσει το θρόνο, κάτι το οποίο πέτυχε, και στις 16 Αυγούστου του ίδιου έτους στέφτηκε αυτοκράτορας. Αμέσως μετά τη στέψη του άλλαξε σχεδόν όλους τους στρατιωτικούς διοικητές φοβούμενος μήπως κινηθούν εναντίον του και μεταξύ άλλων εξόρισε και τον ανιψιό του, στρατηγό τότε Ιωάννη Τσιμισκή, στην πατρίδα του την Αρμενία. Ένα μήνα αργότερα, παρά τις αντιρρήσεις του Πατριάρχη, στέφτηκε τη Θεοφανώ.

Η περίοδος της βασιλείας του Νικηφόρου Φωκά ήταν πολύ σημαντική για την αυτοκρατορία, αφού κατάφερε να προσαρτήσει την Κρήτη, τις περιοχές της Κιλικίας και της Συρίας και να απωθήσει τον Αραβικό κίνδυνο. Στο στρατηγό του Μιχαήλ Βούρτζη οφείλει τον Οκτώβριο του 969 την κατάληψη της Αντιόχειας, σημαντικότατης πόλης της Συρίας και της τρίτης σε μέγεθος στον τότε γνωστό κόσμο. Η αντίστροφη μέτρηση όμως για το τέλος του άρχισε μετά την πτώση της πόλης, σύμφωνα με γράμμα που του ενεχυρίασε μοναχός, κατά το οποίο θα πέθαινε εντός τριών μηνών από την πτώση της Αντιόχειας. Το γεγονός αυτό, καθώς και τα πολλά προβλήματα στο εσωτερικό, με κύριο τη δυσαρέσκεια των πολιτών από τη βαριά φορολογία για να καλυφθούν τα έξοδα των εκστρατειών της αυτοκρατορίας, τον έκαναν να κλειστεί στον εαυτό του

Τότε η Θεοφανώ βρήκε την ευκαιρία να τον πείσει να ανακαλέσει στην Πόλη τον Ιωάννη Τσιμισκή από την Αρμενία. Γυρίζοντας ο Τσιμισκής συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Βούρτζη και άλλους αξιωματικούς και συνωμότησαν κατά του θείου του, τον οποίον και δολοφόνησαν στις 10 Δεκεμβρίου του 969. Έτσι πληρώθηκε το ρηθέν, ότι πριν το τέλος του έτους ο Νικηφόρος θα πέθαινε.

Ο Τσιμισκής στέφτηκε αυτοκράτορας στα 45 του χρόνια και προχώρησε στις αναγκαίες εκκαθαρίσεις που συνηθίζονταν σε κάθε αλλαγή εξουσίας και που διατηρούνται ως τις μέρες μας, για να εδραιώσει την κυριαρχία του. Μοναδικό εμπόδιο στη στέψη του στάθηκε ο πατριάρχης που αρνήθηκε να τον δεχθεί στην Αγία Σοφία για να στεφθεί Βασιλέας, επειδή είχε σκοτώσει συγγενή του. Συν τοις άλλοις απαίτησε να εκδιωχθεί η αυγούστα από το παλάτι και να επιστρέψουν στην εκκλησία τα παλιά της προνόμια, τα οποία είχαν αφαιρεθεί επί Νικηφόρου, με κύριο αίτημα να αρθεί η συναίνεση που έπρεπε να υπάρχει από το Βασιλέα στην εκλογή των ιεραρχών, απαιτήσεις τις οποίες δέχθηκε και έτσι στέφτηκε αυτοκράτορας. Στην επτάχρονη διάρκεια της Βασιλείας του είχε πολλές επιτυχίες στα ανοικτά μέτωπα του κράτους με του Άραβες στην ανατολής, του οποίους και διέλυσε και τους Ρώσους στο βορά οι οποίοι είχαν παραμείνει στην περιοχή της Βουλγαρίας, τους οποίους και εκδίωξε. Έτσι έως το 971 η περιοχή είχε επανέλθει στο έλεγχο του Βυζαντίου.

Παντρεύτηκε τη Θεοδώρα, θεία των δύο συμβασιλέων γιων του Ρωμανού, Βασιλείου και Κωνσταντίνου, (αδελφή του Ρωμανού του Β’) και έτσι έγινε μέλος της δυναστείας των Μακεδόνων, τη βασιλική εξουσία της οποίας και θα διαφύλαττε. Ο Ιωάννης Τσιμισκής πέθανε στην Κωνσταντινούπολη, αμέσως μετά την επιστροφή του από εκστρατεία στη Μέση Ανατολή. Κατά άλλους δηλητηριάστηκε, άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως ο θάνατός του οφείλεται σε τύφο. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο Βασίλειος ο Β’ ο Βουλγαροκτόνος, γιος όπως είδαμε του Ρωμανού του Β’, ο οποίος θα κυβερνήσει μέχρι το 1025, όπου και θα τον διαδεχθεί ο αδελφός του Κωνσταντίνος ο Η’, ο οποίος θα μείνει στην εξουσία μέχρι το 1028.

Θεοφανώ

Ο ρόλος της Βασίλισσας στη Βυζαντινή αυτοκρατορία είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν του Βασιλέα. Σε περιπτώσεις αδυναμίας, αναποφασιστικότητας ή δισταγμού ήταν αυτή που αναλάμβανε δράση, (βλέπε Ιουστινιανός – Θεοδώρα). Η Θεοφανώ παρουσιάζεται ως μια φιλόδοξη βασίλισσα, η οποία δε δίστασε να δηλητηριάσει τον πεθερό της Κωνσταντίνο Ζ’ Πορφυρογέννητο, ώστε να τον διαδεχθεί στο θρόνο ο γιος του Ρωμανός Β’ για να στεφθεί το δυνατόν συντομότερο αυτοκράτειρα. Ήταν αυτή που μετά το θάνατο του άντρα της παντρεύτηκε τον επόμενο αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Τσιμισκή στη δολοφονία του, υπολογίζοντας σε τρίτο γάμο μαζί του, αλλά ο Τσιμισκής όπως είδαμε για να στεφθεί αυτοκράτορας από τον πατριάρχη, έκανε κάποιες παραχωρήσεις, μεταξύ των οποίων ήταν και η απομάκρυνση της Θεοφανούς από το παλάτι κι έτσι οι προσδοκίες της δεν ευοδώθηκαν. Τελικά επέστρεψε στο παλάτι μετά την άνοδο στο θρόνο του γιου της Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου.

Black humor, black money, μαύρο σκοτάδι και μαύρα πρόβατα

Είναι τελικά όλα τα περί σκοτεινών δοσοληψιών τόσο αποκαρδιωτικά όσο παρουσιάζονται στη χώρα μας, με συναλλαγές πολιτικών με επιχειρηματίες κάτω απ’ το τραπέζι, πολιτών με τις αρχές, στημένων έργων και διαγωνισμών και γενικά ολόκληρης της κρατικής μηχανής; Ή να το θέσω αλλιώς: υπήρχε ποτέ έργο ή προμήθεια υλικού στη Ελληνική δημόσια διοίκηση στο οποίο να μην συνυπολογίστηκαν προμήθειες ή δωράκια στους εμπλεκόμενους;

Τα μέχρι στιγμής στοιχεία και η εμπειρία μας ως πολίτες αυτού του τόπου, δείχνουν μάλλον προς αυτήν την κατεύθυνση. Από την πιο ταπεινή μας δοσοληψία, έως και την πιο απίθανη, μεσολαβούν φακελάκια. Θέλεις να τύχεις καλύτερης αντιμετώπισης από γιατρούς του ΕΣΥ; Πρέπει να πληρώσεις. Θέλεις να κανονίσεις κάποια εκκρεμότητά σου με την εφορία; Πρέπει να λαδώσεις. Θέλεις μήπως να εξετασθεί η οικοδομική σου άδεια; Κι αυτό γίνεται αρκεί να δώσεις τα απαραίτητα στους μηχανικούς της πολεοδομίας. Δε μπορώ να σκεφτώ κάποια περίπτωση που να μην χρειαστεί να κάνει κανείς δωράκια για να εξυπηρετηθεί. Και με τη βούλα αν θυμάστε τις δηλώσεις περί γρηγορόσημου, του άλλοτε υφυπουργού Οικονομίας κυρίου Αδάμ Ρεγκούζα ο οποίος πήρε μέρος και σε εκδήλωση του Θεσσαλονικιού καναλάρχη, άρχοντα του Χορτιάτη, κυρίου Βασίλη Χρηστίδη. Παραιτήθηκε και καλά για να βρει το δίκιο του στη δικαιοσύνη σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον του πως έδινε διαφημιστικά σποτ κρατικών οργανισμών σε τοπικά κανάλια και ακόμη το ψάχνει.

Οι κυβερνήσεις μας φαίνεται πως δεν ξέρουν ή κάνουν πως δεν ξέρουν, ότι τις μεγαλύτερες τρύπες στον προϋπολογισμό τις δημιουργούν τα Υπουργεία ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Οικονομίας, Υγείας και Εθνικής Άμυνας. Αν καταφέρουν να τα νοικοκυρέψουν, τότε είμαι σίγουρος πως θα τα πάμε πολύ καλύτερα. Κι αν δεν ξέρουν πώς, ας ρωτήσουν εμάς τους απλούς πολίτες να τους πούμε. Αλλά γιατί να τα νοικοκυρέψουν, αφού πολλές από αυτές τις τρύπες καταλήγουν υπογείως στη μεγάλη δεξαμενή κυβέρνησης και αντιπολίτευσης; Πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι φτωχοί και πεινασμένοι Υπουργοί και βουλευτές, αλλά και όλο το σύστημα που τους περιτριγυρίζει, με παρατρεχάμενους, κηφήνες, ανεπρόκοπους, τεμπέληδες και σφουγγοκολάριους, να επιβιώσουν; Ο προϋπολογισμός κάθε κόμματος είναι ότι και ο μισθός ενός χαμηλοσυνταξιούχου! Δεν φτάνει ούτε για τις πρώτες μέρες του μήνα! Έτσι λοιπόν θα πρέπει να αναπληρωθεί το κενό, κι επειδή δεν μπορεί απ’ ευθείας από τις τσέπες μας, κανονίζεται και δίνεται μέσω τρίτων, οι οποίοι είτε τα εισπράττουν άμεσα από εμάς μέσω προϊόντων, είτε έμμεσα με υπερτιμολογήσεις έργων που αναλαμβάνουν.

Η πολιτική ζωή του τόπου είναι στενά συνδεδεμένη με τέτοιου είδους δοσοληψίες, πολλές από τις οποίες έρχονται στο φως και άλλες όχι. Ένα είναι το σίγουρο: ότι τα δύο κόμματα εξουσίας ταΐζονται. Και εφόσον ταΐζονται, εξυπηρετούν σκοπιμότητες των τροφοδοτών τους. Δεν είναι κακό να έχει μια παράταξη σπόνσορα, κακό είναι να εξυπηρετεί αυτόν τον σπόνσορα εις βάρος των πολιτών όταν είναι στην εξουσία. Οι μεγάλοι παίκτες γνωρίζουν ότι η εξουσία στην Ελλάδα μοιράζεται μεταξύ των δύο κομμάτων, Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Άρα τι πιο λογικό να ταΐσουν και τα δύο, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Εις μάτην γκρινιάζουν τα μικρότερα κόμματα και καταγγέλλουν τα μεγάλα. Αυτά είναι καταδικασμένα. Στην καλύτερη περίπτωση θα πάρουν λίγα ψίχουλα, γιατί θεωρείται απίθανο να εκλεγούν.

Οι υποψήφιοι βουλευτές από την άλλη έχουν τρομερά έξοδα κατά την προεκλογική εκστρατεία, που είναι αδύνατο να καλυφθούν από τα ποσά που τους δίδονται από το κράτος. Έτσι δέχονται προτάσεις χρηματοδότησης με ανταλλάγματα, ή αν επενδύσουν ίδια κεφάλαια στον αγώνα τους και τελικά εκλεγούν, προσπαθούν να πάρουν πίσω αυτά που ξόδεψαν με τόκο! Οπότε φροντίζουν πρώτον να έχουν ίδια οφέλη από τις δραστηριότητές τους και δεύτερον να εξυπηρετήσουν αυτούς που τους βοήθησαν, βλέπε υπόθεση Πάχτα στη Χαλκιδική που με ειδική τροπολογία επεδίωξε να βοηθήσει την επέκταση του Πόρτο Καράς. Κανείς δεν ανέλαβε εξουσία για τη δόξα. Όλοι για την τσέπη τους. Κι αν υπάρχουν κάποιοι άμεμπτοι, αυτούς τους έχει φάει το σκοτάδι.

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η κλίμακα, τόσο πιο μεγάλα τα ποσά. Άλλο πράγμα είναι να λαδώνεις έναν απλό διευθυντή εφορίας, άλλο έναν υφυπουργό και άλλο ένα ολόκληρο κόμμα. Αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι παράγοντες της Siemens και όχι μόνο, και το εφάρμοζαν απρόσκοπτα. Είναι πολύ απλό να βρει κανείς πόσα πήραν τα κόμματα από την εν λόγω εταιρία, καθ’ όλη τη διάρκεια των δραστηριοτήτων της στη χώρα μας. Μια απλή πράξη χρειάζεται μόνο: υπολογίστε το 2% στον κύκλο εργασιών από τα δημόσια έργα της Siemens Hellas από το έτος που σας ενδιαφέρει μέχρι σήμερα και μοιράστε το στα δύο μεγάλα κόμματα, ανάλογα με τα χρόνια εξουσίας κάθε ενός. Έτσι βρίσκετε πόσα μαύρα χρήματα πήρε κάθε κόμμα ή παράγοντάς του. Ίσως είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει δημοσιοποιηθεί μέχρι σήμερα, ανάλογο αυτού με τον Κοσκωτά, και βγήκε στην επιφάνεια επειδή επέμεναν οι Γερμανικές αρχές για εμπλοκή και Ελλήνων πολιτικών στο θέμα που ανέκυψε εκεί στα τέλη του 2006, ύστερα από έφοδο της τοπικής αστυνομίας στα γραφεία της Siemens στο Μόναχο. Με την έρευνα που ακολούθησε από την Αμερικανική Debevoise & Plimpton και το σχετικό δημοσίευμα της wall street journal, αναγκάστηκαν να κινηθούν και οι ελληνικές αρχές και να ψάξουν το θέμα αναλυτικά. Ευτυχώς, γιατί διαφορετικά θα το έτρωγε κι αυτό το μαύρο σκοτάδι, όπως άλλωστε και τόσα άλλα.

Το κουβάρι ξετυλίγεται και αρχίζουν να φαίνονται ξεκάθαρα οι ρόλοι των κομμάτων και των αρχόντων του τόπου μας. Πολιτικοί που έπαιρναν δωράκια, έτσι για το καλό, ταξίδια στις Αυστριακές Άλπεις για εισπράξεις, μαύρα χρήματα που έφταναν στα ταμεία των πολιτικών κομμάτων μέσω παράκτιων εταιριών που συστάθηκαν γι’ αυτό το σκοπό, πρόσωπα όπως οι Χριστοφοράκος και Μαυρίδης, κουζίνες, πλυντήρια, τηλεοράσεις, για τα πάντα η τεχνική siemens εγγυάται! Μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να εξοπλίσει το γραφείο του αγόρασε και δεν πλήρωσε, εξοπλισμό αξίας κάπου 150.000 Ευρώ. Τόσο τον κοστολόγησαν, μάλλον τον υπερτίμησαν κατά τη γνώμη μου. Αγόρασε δηλαδή 150 υπολογιστές, ή 400 φαξ, ή 5000 τηλεφωνικές συσκευές. Ποιον θέλουν να δουλέψουν άραγε; Τι να περιμένω εγώ από αυτόν το νέο πολιτικό, όταν από την αυγή της καριέρας του εμφανίζεται διαπλεκόμενος; Ποιο συγκεκριμένος ήταν όμως ο Τσουκάτος! Κύριοι, τα πήρα τα δύο εκατομμύρια, αλλά τα έδωσα στο ταμείο του κόμματος! Μπράβο αγόρι μου, πάρε μια διαγραφή τώρα ως ανταμοιβή. Κάποιος ή κάποιοι πρέπει να φανεί πως φταίνε, να παραστήσουν δηλαδή τα μαύρα πρόβατα της υπόθεσης, ή καλύτερα τα εξιλαστήρια θύματα. Προσωπικά δεν περιμένω να βγουν όλα στην επιφάνεια και ας φωνάζουν γι’ αυτό οι αρχηγοί των κομμάτων. Κάποιο τρόπο θα βρουν να υποβαθμίσουν το θέμα και να μας κάνουν να το ξεχάσουμε προσωρινά, όπως και τόσα άλλα. Το μαχαίρι λοιπόν δεν πρόκειται να φτάσει ως το κόκαλο, αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι φωνάζουν για κάθαρση και επιτροπές στη Βουλή.

Θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα για το θέμα. Προτιμώ όμως να κλείσω με τον ορισμό της πολιτικής, που δίνει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο οποίος την παρουσιάζει σαν τέρας!

Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησεν την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε δια της βίας, τώρα δια του δόλου και της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοιναβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκαι (καλώ δε ούτω τους λεγόμενους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των.

Παλιό, αλλά πόσο επίκαιρο φαντάζει!

Συνθήκη Λισσαβώνας VS Ευρωσύνταγμα

Σήμερα Πέμπτη και αύριο Παρασκευή πραγματοποιείται στις Βρυξέλες η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κύριο θέμα τι άλλο, την ακρίβεια και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπισή της, την ανακούφιση των μικρών εισοδημάτων, το κόστος δανεισμού νοικοκυριών και επιχειρήσεων και το τι μέλει γενέσθαι με τα επιτόκια. Ένα από τα μέτρα φυσικά που έλαβαν και μας ανακοίνωσαν, το οποίο παρά τις επιφυλάξεις της κυρίας Πετραλιά δεν θα το αποφύγουμε, είναι η παράταση του χρόνου εργασίας έως και 65 ώρες εβδομαδιαίως. Ωραίο τρόπο βρήκαν για να βοηθήσουν τα χαμηλότερα εισοδήματα να καλύψουν τα κενά που δημιούργησε η άνοδος των βασικών ειδών διαβίωσης. Όταν διατυπώθηκε για πρώτη φορά η ιδέα του 65-ωρου το 2006 η Γαλλία και η Ιταλία θυμάμαι ήταν οι χώρες που αντέδρασαν κάθετα. Τώρα σφυρίζουν…κλέφτικα και μας στέλνουν και οδηγίες για την opt-out option. Στην Αγγλία δε, εφαρμόζεται σχεδόν από το 2005. Ο όρος opt-out σημαίνει τη δυνατότητα κάθε χώρας να διαφοροποιεί το όριο των 48 ωρών εβδομαδιαίας εργασίας προς τα πάνω.

Η σύνοδος θα γίνει υπό την σκιάν του Ιρλανδικού όχι στη συνθήκη της Λισσαβώνας, όπως ονομάστηκε τώρα το ευρωσύνταγμα του 2005, με το ενδεχόμενο της καθυστέρησης της εφαρμογής της στις αρχές του 2009, όπως σχεδιάστηκε αρχικά, αφού κάτι τέτοιο θα γινόταν μόνο αν η συνθήκη τύγχανε καθολικής αποδοχής από την Ευρώπη των 27. Άραγε θυμάται κανείς το ευρωσύνταγμα; Γνωρίζει κάποιος ας πούμε ότι αυτό που δίνεται τώρα για επικύρωση από τα επί μέρους Κοινοβούλια διαφέρει ελάχιστα από αυτό για το οποίο έγιναν φασαρίες και δημοψηφίσματα το 2005 σε Γαλλία και Ολλανδία και πάτωσε; Ο χαρακτηρισμός ως Σύνταγμα δέσμευε πολλά κράτη να διενεργήσουν δημοψήφισμα. Βέβαια τώρα με το χαρακτηρισμό Συνθήκη δεν υποχρεώνει τις χώρες να το κάνουν, περνάει δηλαδή ως μια απλή τροπολογία, όπως τόσες άλλωστε και αρκεί μια τυπική επικύρωση από τα Κοινοβούλια των κρατών μελών. Στην περίπτωση της Ιρλανδίας δεν μπόρεσαν ούτε τώρα να ξεπεράσουν αυτόν τον ύφαλο και εισέπραξαν ένα τρανταχτό όχι, όπως φαντάζομαι θα εισέπρατταν και από κάθε άλλη χώρα.

Τι νομίζατε, δεν θα έβρισκαν τρόπο να το περάσουν! Άργησαν λίγο, βασιζόμενοι στο γεγονός ότι οι λαοί ξεχνούν. Ξέρουμε πως η ΕΕ λειτουργεί μεθοδικά χωρίς να βιάζεται και πάντα στο τέλος καταφέρνει να περάσει αυτό που επιθυμεί. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει δημοψήφισμα, γιατί θα έχει το αποτέλεσμα της Ιρλανδίας. Έτσι θα βγουν οι κυβερνώντες να υπεραμυνθούν της συνθήκης και να στηρίξουν πως είναι για το καλό μας, που σε τελική ανάλυση μπορεί και να είναι, απλά θα φανεί σε βάθος χρόνου. Στη Βουλή κατά τη γνωστή πάγια τακτική της, σύσσωμη η αντιπολίτευση, (μειοψηφία έτσι κι αλλιώς) θα διαφωνήσει και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

Πολιτικά όλα είναι εύκολα και λύνονται ως δια μαγείας και σε ενεργητική φωνή με ρήματα τύπου, «σχεδιάζουμε», «προχωρούμε», «έχουμε όραμα», «δίνουμε λύσεις», «ενεργούμε» κ.ά. Στην πράξη όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, γιατί αυτά τα οποία διατυπώνουν οι πολιτικοί τις περισσότερες φορές δεν εφαρμόζονται, είτε γιατί είναι ανέφικτα, είτε γιατί κανείς δεν ασχολείται περαιτέρω.

Το θέμα της ενέργειας στη χώρα μας

Ένα δεύτερο θέμα που φαίνεται πως θα τεθεί επί τάπητος στη σύνοδο και για το οποίο ενδεχομένως να δεσμευτούμε σα χώρα, είναι η μείωση της κατανάλωσης ενέργειας κατά 20% ως το 2020. Πώς μπορεί να γίνει αυτό τη στιγμή που στη χώρα μας κάθε χρόνο σπάμε το ρεκόρ του προηγούμενου στην κατανάλωση υγρών καυσίμων και ηλεκτρικού ρεύματος; Μήπως με τις αυξήσεις στο βασικό αυτό αγαθό που από 1ης Ιουλίου θα φτάσει 15% για το έτος 2008 και έπεται συνέχεια; Ή μήπως με τις αυξήσεις αυτές θα αντισταθμιστεί το κόστος της ηλιακής κιλοβατώρας που θα αγοράζει ο ΔΕΣΜΗΕ σε λίγο καιρό στην τιμή των 0,45 Ευρώ/Kwatt, αν υλοποιηθούν οι προτάσεις για τα μικρά φωτοβολταϊκά πάρκα ιδιωτών ισχύος μέχρι 100 Kwatt; Γιατί τα μεγάλα πακέτα τα δώσανε σε επιχειρήσεις όπως η ΜΕΤΚΑ, ο ΡΟΚΑΣ, ο ΚΟΠΕΛΟΥΖΟΣ, η ΤΕΡΝΑ κ.ά. οι οποίοι σχεδόν τσάμπα, μέσω επιδοτήσεων , δανεισμών και υπερτιμολογήσεων και χωρίς να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, βρίσκονται αυτή τη στιγμή με αιολικά πάρκα να παράγουν ενέργεια, να την πωλούν ακριβά και να έχουν στήσει την τέλεια μηχανή χρήματος; Ή μήπως η αδυναμία της ΔΕΗ να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες της χώρας σε ενέργεια, οδηγήσει στην αναγκαστική λύση του λιθάνθρακα για τον οποίο τελευταία έχει γίνει τόσος ντόρος; Ο πρόεδρος της εταιρείας κος Αθανασόπουλος τάσσεται ανοικτά υπέρ του ενδεχομένου εγκατάστασης τέτοιων μονάδων από τη Γερμανική RWE, (θυμίζω εδώ πως η εν λόγω εταιρία έχει «έτοιμες» τέσσερις τέτοιες μονάδες τις οποίες πουθενά στην Ευρώπη δεν μπορεί να στήσει λόγω αντιδράσεων των τοπικών κοινωνιών).

Δυστυχώς έχουμε την πικρή εμπειρία από την περιοχή της Πτολεμαΐδας με το λιγνίτη, με τα γνωστά θέματα μόλυνσης του περιβάλλοντος και τα επίσης γνωστά θέματα από τη μη χρήση φίλτρων στις καμινάδες των καυστήρων, με αποτέλεσμα πέραν του διοξειδίου του άνθρακα να φεύγουν στην ατμόσφαιρα σωματίδια επικίνδυνα για την υγεία μας και για το περιβάλλον. Πού ήταν τόσα χρόνια η ευαισθησία της ΔΕΗ κύριε Αθανασόπουλε και κύριοι Υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ & Ανάπτυξης; Αλλά τι να κάνει και η ΔΕΗ, αφού κάθε τρεις και λίγο αλλάζει διοίκηση; Όσο δεν υπήρχε θέμα από την ΕΕ δεν σας ένοιαζε διόλου, τώρα που τα πρόστιμα τρέχουν, τα βάλατε τα φίλτρα, τα οποία ομολογουμένως κοστίζουν, αλλά είναι αναγκαία για την κατά το δυνατόν καθαρότερη λειτουργία των 50-χρονων σταθμών παραγωγής.

Γιατί δεν αναβαθμίζετε άλλα εργοστάσια, όπως αυτό της Κομοτηνής, το οποίο έχει τις υποδομές και μπορεί με μόνο το κόστος των γεννητριών, (δύο αεριοστρόβιλων και ενός ατμοστρόβιλου), να φτάσει τα χίλια μεγαβάτ από 470 που είναι τώρα; Και το καλύτερο είναι ότι πρόκειται για σύγχρονη μονάδα που λειτούργησε το 2003, κόστισε 100 δις δραχμές τότε, και σήμερα με λιγότερο από 15 δις μπορεί να διπλασιάσει την ισχύ της. Και το σημαντικότερο: λειτουργεί με φυσικό αέριο, το πιο καθαρό καύσιμο που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Εσείς γιατί επιμένετε στο λιθάνθρακα; Τι σας έχουν τάξει και τον θέλετε τόσο πολύ; Όσο σύγχρονα και να ‘ναι τα μηχανήματά του, ποιος εγγυάται ότι θα λειτουργούν άψογα πολύ μετά την εγκατάστασή τους; Γνωρίζετε πως η απόδοση ενός τέτοιου σταθμού θα είναι κάτω από 30% (30% μετατροπή σε ηλεκτρική ενέργεια της θερμογόνου δύναμης του λιθάνθρακα)! Στο φυσικό αέριο με καύση μικτού κύκλου, (χρησιμοποίηση των καυσαερίων από την καύση του για τη δημιουργία ατμού και χρήση σε ατμοστρόβιλο), στον ΘΗΣ Κομοτηνής παράγονται επί πλέον 150 μεγαβάτ! Το 1/3 της ονομαστικής ισχύος του εργοστασίου! ΤΣΑΜΠΑ! Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό να το σκεφτεί κανείς, ότι αυτή η μορφή εκμετάλλευσης πρέπει να προτιμηθεί έναντι άλλων ρυπογόνων.

Μήπως όλα αυτά γίνονται για να βρουν πρόσφορο έδαφος οι ιδιώτες και να μπουν στο παιχνίδι της ηλεκτροπαραγωγής, ή να θέσουν στο δίκτυο της ΔΕΗ μονάδες, όπως αυτή του ομίλου Μυτιληναίου, η οποία κατασκευάστηκε αρχικά για να τροφοδοτήσει την ενεργοβόρο διαδικασία παραγωγής αλουμινίου και κατέληξε να πουλά την παραγόμενη ισχύ της στη ΔΕΗ ακριβότερα και να αγοράζει ρεύμα με βιομηχανικό τιμολόγιο από αυτήν φθηνότερα για τις ανάγκες της, κερδίζοντας τη διαφορά; Μήπως και εδώ εφαρμόζεται η ίδια πολιτική όπως στους περισσότερους τομείς; Πώς να πειστώ εγώ ως πολίτης ότι αυτή η ενέργεια, όπως και πολλές άλλες έγιναν για το καλό της εταιρίας, αφού και ένα παιδί του Δημοτικού καταλαβαίνει πως η ΔΕΗ δωρίζει τη διαφορά στον όμιλο Μυτιληναίου; Γιατί να χρειάζεται να απαξιώνουμε τους πολιτικούς μας με αυτά που ακούμε να λένε και να μην τους επαινούμε; Τίποτα ευεργετικό δεν κάνουν πια για τον τόπο τους; Τόσο αρνητικές βλέπουμε όλες τις προσπάθειές τους να φάνε όσο το δυνατόν περισσότερα, το διάστημα που βρίσκονται στην εξουσία; Που είναι οι πολιτικοί που νοιάζονται για την πατρίδα και τους πολίτες της;

Euro 2008

Χάθηκε το όνειρο

Όλοι μας τρέφαμε την ελπίδα πως η Εθνική μας θα μπορούσε να διακριθεί και πάλι στη φετινή διοργάνωση του Euro, με δεδομένο τις προ τετραετίας κορυφαίες εμφανίσεις της. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καθόλου ευνοϊκά για μας, αν και είχαμε πολλές ευκαιρίες να πετύχουμε έστω μια νίκη. Πιστεύω πως κανείς μας δεν περίμενε να ξαναπάρουμε το κύπελλο, απλά ευελπιστούσαμε σε μια αξιοπρεπή εμφάνιση, αντίστοιχη αυτής του 2004, με κάποια θέση στην οκτάδα. Εγώ τουλάχιστον σαν fan της εθνικής αυτό περίμενα. Μπορώ να πω πως στεναχωρήθηκα από την έκβαση του αποτελέσματος, αλλά δεν καταλογίζω ευθύνες σε κανέναν, γιατί είμαι σίγουρος πως ολόκληρη η αποστολή μας στην Αυστρία σκοπό της είχε το καλύτερο. Αυτό μπορέσαμε αυτό κάναμε. Δεν φταίει ούτε ο προπονητής, ο οποίος είναι από τους κορυφαίους στην Ευρώπη, ούτε οι ποδοσφαιριστές μας, οι οποίοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Ήταν συνδυασμός των μεγάλων προσδοκιών και της σιγουριάς μας από το 2004 και ενός άτυχου στρατηγικού σχεδιασμού των ιθυνόντων της ομάδας, (εννοώ αυτούς που βρίσκονται πάνω από προπονητή και παίκτες).

Ο τελευταίος αγώνας, αυτός της τιμής πρόκειται να γίνει αύριο το βράδυ κόντρα στην Ισπανία, η οποία ομολογουμένως έχει πολύ καλή τεχνική και πηγαίνει πολύ καλά. Αν και εδώ χάσουμε, τότε φεύγουμε από τη διοργάνωση χωρίς καμιά νίκη. Είναι λίγο οξύμωρο για την πριν από 4 χρόνια πρωταθλήτρια Ευρώπης, τώρα να φεύγει από τη διοργάνωση, χωρίς ούτε μια νίκη, έτσι για την τιμή των όπλων. Εγώ προσωπικά σαν οπαδός και σαν φίλαθλος, δεν μπορώ να πω ένα απλό δεν πειράζει, ούτε και να ρίξω το φταίξιμο στην ατυχία. Νομίζω πως πήραμε ό,τι αξίζαμε, και αυτό που αξίζαμε ήταν δυστυχώς ο πάτος! Ακούω τους διεθνείς μας να παραπονιούνται για την κριτική που τους γίνεται στις διάφορες δηλώσεις ειδικών και μη, αλλά κανένας δεν αναφέρει το γεγονός ότι δεν παίξαμε τόσο καλά, ώστε να προκριθούμε. Τους απαντώ, πως εφ’ όσον είναι δημόσια πρόσωπα θα πρέπει να μάθουν να ζουν με την κριτική, όπως έζησαν με τις τιμές όταν πολίτες και πολιτεία τους αποθεώναμε το 2004! Τότε κανέναν δεν πείραξε η κριτική γιατί ήταν ευνοϊκή, τώρα που πονάει ενοχλεί! «Δεν ήμασταν τυχεροί» δήλωσαν κάποιοι παίκτες. Τι θα πει δεν ήμασταν τυχεροί. Lotto είναι το Euro; Επαγγελματίες είσαστε και ένας επαγγελματίας δεν βασίζεται ποτέ στην τύχη, αλλά πρωτίστως στις ικανότητές του.

UEFA, Union of European Football Associations

H ένωση των ευρωπαϊκών συνδέσμων ποδοσφαίρου είναι το διοικητικό και ελεγκτικό σώμα για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Έχει την ευθύνη της διοργάνωσης αγώνων σε ολόκληρη την Ευρώπη και κανονίζει τα χρήματα των επάθλων και τα δικαιώματα από όλες τις διοργανώσεις. Είναι η πλουσιότερη και από τις έξι παγκόσμιες ηπειρωτικές ενώσεις και διαθέτει τα μεγαλύτερα κεφάλαια. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις 20 καλύτερες ομάδες του κόσμου οι 14 είναι μέλη της. Και επειδή αποτελεί τόσο μεγάλο σωματείο πολλές ομάδες εκτός Ευρώπης, όπως η Αρμενία, η Τουρκία, το Ισραήλ κ.ά. επιθυμούν να είναι μέλη του.

Η ΟΥΕΦΑ ιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου 1954 στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας και αποτελείτο από 25 εθνικές ομάδες. Έδρα της ορίστηκε το Παρίσι έως το 1959 που μετακινήθηκε στην Βέρνη της Γερμανίας. Από το 1995 το διοικητικό της κέντρο επέστρεψε πάλι στην Ελβετία. Σήμερα αριθμεί 53 μέλη και πρόεδρός της είναι ο Michel Platini.

Αναλυτικά τα μέλη της ΟΥΕΦΑ είναι τα παρακάτω:
Αλβανία, Ανδόρα, Αρμενία, Αυστρία, Αζερμπαϊτζάν, , Βέλγιο, Βοσνία, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρος, Τσεχία, Δανία, Αγγλία, Εσθονία, Γαλλία, Γεωργία, Γερμανία, Ελβετία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Β. Ιρλανδία, Ισπανία, Ισραήλ, Ιταλία, Καζακστάν, Λετονία, Λευκορωσία, Λιχτενστάιν, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Μολδαβία, Μαυροβούνιο, νήσοι Φαρόε, Νορβηγία, Ολλανδία, Ουκρανία, Ουαλία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Σαν Μαρίνο, Σκωτία, Σερβία, Σλοβακία, Σλοβενία, Σουηδία, Τουρκία, Φινλανδία και ΦΥΡΟΜ.

Λογοκρισία / Censorship

Ο όρος λογοκρισία μας είναι γνωστός κυρίως από την περίοδο της δικτατορίας. Η προσπάθεια των κυβερνώντων τότε, ήταν να ελέγξουν τον τρόπο έκφρασης της κοινωνίας και να αποτρέπουν τις δυσμενείς γι’ αυτούς κριτικές, ώστε να φαίνεται, κυρίως στο εξωτερικό, γιατί εδώ ξέραμε τι γινόταν, ότι επιτελούσαν θεάρεστο έργο. Σαν ορισμός ο όρος λογοκρισία σημαίνει την προσπάθεια χειραγώγησης της ελεύθερης έκφρασης των ανθρώπων και όλων των μορφών επικοινωνίας, γραπτού και προφορικού λόγου. Στόχος κάθε κυβέρνησης είναι να νομοθετεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία έκφρασης ή κίνησης. Με το πρόσχημα της προστασίας της ελευθερίας έκφρασης ή κίνησης κάποιων ομάδων ανθρώπων, κυρίως της μειοψηφίας, περιορίζονται οι ελευθερίες έκφρασης ή κίνησης της πλειοψηφίας.

Οι σύγχρονες δημοκρατικές κυβερνήσεις, όπως και η δικιά μας, ενώ παινεύονται για την ελευθερία του λόγου και των κινήσεων που παρέχουν στους πολίτες τους, φροντίζουν να θεσπίζουν νόμους οι οποίοι περιορίζουν και καταστρατηγούν αυτήν την ελευθερία, όπως για παράδειγμα ο νόμος για τις απεργίες, ο νόμος για την τρομοκρατία, ο νόμος που επιτρέπει την παρακολούθηση όλων των δραστηριοτήτων μας, είτε είμαστε ύποπτοι είτε όχι, και πολλοί άλλοι. Τα δε μέλη των κομμάτων έχουν τέτοια ελευθερία λόγου, που αν πουν κάτι που αντιτίθεται στις απόψεις του αρχηγού τους διαγράφονται, όπως τελευταία η περίπτωση Σημίτη, που διαφώνησε με την άποψη Παπανδρέου.

Τα κρατικά ΜΜΕ

Ποιος μπορεί να υποστηρίξει την ύπαρξη αντικειμενικής ενημέρωσης από τα κρατικά μέσα; Ουδείς! Θυμάμαι επί υπουργίας Πρωτόπαπα, εκπομπές που τα «έχωναν» στην κυβέρνηση Σημίτη, όπως αυτές των Λυριτζή – Οικονόμου, οι οποίοι συνεχίζουν ακόμη και σήμερα, αλλά με καθαρά διαφορετικό προσανατολισμό στο στυλ τους και πολύ νερό στο κρασί τους. Τα δε ενημερωτικά δελτία των κρατικών σταθμών, (τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών), είναι στρατευμένα, ώστε όλα να τα παρουσιάζουν ρόδινα, λες και τίποτα δε λειτουργεί αρνητικά, σαν τα πάντα να δρουν υπέρ των πολιτών. Ακόμη και το θέμα της ακρίβειας αποδόθηκε σε εξωτερικές έκτακτες συγκυρίες, τα καρτέλ, οι μίζες, οι πυρκαγιές, ο ΟΤΕ, το παραδικαστικό, η υπόθεση Ζαχόπουλου κ.ά. αντιμετωπίστηκαν γλαφυρά με κοσμητικά επίθετα και χαρακτηρισμούς τύπου «αστάθμητοι παράγοντες», «φαίνεται», «εισαγόμενος πληθωρισμός», «διεθνείς συγκυρίες», «φερόμενος», «σύμφωνα με καταγγελίες», «ανεξακρίβωτες πληροφορίες» και πολλά άλλα. Ελπίζω ο πρόσφατος σεισμός στην Ανδραβίδα να τύχει αντικειμενικής αντιμετώπισης, ως προς τις επιπτώσεις και τις ενέργειες της πολιτείας και οι πληγέντες με τη συνδρομή του κράτους και όλων μας να επουλώσουν στο μέγιστο τις υλικές τους απώλειες.

Οι προσωπικές ιστοσελίδες, (blogs)

Τελευταία, επειδή κάποια blog καυτηριάζουν πετυχημένα ομολογουμένως τα τεκταινόμενα, γίνεται έντονη προσπάθεια χειραγώγησης των δημοσιευμάτων τους. Τα blog προέκυψαν σαν ένας χώρος στον οποίο ο καθένας μας μπορεί να γράφει τις σκέψεις του ελεύθερα και να τις μοιράζεται με τον υπόλοιπο κόσμο, περιμένοντας σχόλια, επισημάνσεις και υποδείξεις. Εκεί βρήκαν τον τρόπο πολλοί, δημοσιογράφοι κυρίως, οι οποίοι διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να δώσουν στο ευρύ κοινό τα θέματά τους, να κατηγορήσουν ευθέως πρόσωπα και καταστάσεις, μέσω αναρτήσεων, οι οποίες σαν άρθρα ή ρεπορτάζ δεν θα μπορούσαν να δημοσιευτούν, γιατί κανένα μέσο δεν θα δεχόταν να τα δημοσιεύσει, (ξέρουμε πόσο γλύφουν τα ΜΜΕ κυβερνήσεις και επιχειρήσεις για να παίρνουν χορηγίες, διαφημίσεις κλπ). Σε κάποιες περιπτώσεις δε, έλλειπαν και αποδεικτικά στοιχεία, οπότε η όποια δημοσίευση καθίστατο αδύνατη. Έτσι πριν από μήνες είχαμε την υπόθεση με το blog pres-gr και τις αντιδράσεις των Βουλγαράκη – Αλογοσκούφη σε δημοσιεύματά του, υπόθεση η οποία εξελίσσεται με θέσπιση νόμου, ο οποίος με απειλητικές διατάξεις θα αποτρέπει τέτοιου είδους δημοσιεύματα και μεταξύ άλλων λέγεται ότι θα προσωποποιεί και το χρήστη.

Γιατί να είναι απαραίτητο όμως να προσωποποιείται ο χρήστης, τη στιγμή που είναι ήδη προσωποποιημένος; Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να θεωρεί πως οι προσωπικές μας σελίδες, τα e-mail, το face book, το MySpace κ.α. δεν παρακολουθούνται, κι αν υπάρχει θα είναι επιεικώς αφελής. Αυτοφακελωνόμαστε, αυτό συμβαίνει. Αντί να μας φακελώνουν, όπως έκαναν κάποτε οι αρχές, τώρα μόνοι μας ηλεκτρονικά δίνουμε τα στοιχεία μας, τα πιστεύω μας και τις ανησυχίες μας. Πώς γίνεται αυτό; Πανεύκολα: ο υπολογιστής του σπιτιού μας για να συνδεθεί στο διαδίκτυο χρησιμοποιεί μια ηλεκτρονική υπογραφή, (IP όπως ονομάζεται), που αντιστοιχεί στον ιδιοκτήτη της τηλεφωνικής γραμμής σύνδεσης. Όσο κι αν νομίζει κάποιος ειδικός ότι με προγράμματα κλπ μπορεί να παρακάμψει αυτό το ΙΡ, ή να το αλλάξει είναι πολύ γελασμένος. Έτσι ο χρήστης ταυτοποιείται και αν το υλικό που διακινεί κινεί υποψίες, τότε αυτομάτως μπαίνει στα υπ’ όψιν της υπηρεσίας δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος. Μα θα μου πει κάποιος ότι κάπως έτσι εξιχνιάστηκαν και εξαρθρώθηκαν πολλά εγκλήματα που διεπράττοντο μέσω διαδικτύου, όπως κάποια παιδικής πορνογραφίας, εμπορίου ανθρωπίνων οργάνων κλπ, αλλά νομίζω πως αυτός ο τρόπος δεν αποτελεί τη μοναδική μέθοδο.

Ας μου εξηγήσει κάποιος αν υπάρχει ή όχι λογοκρισία στα blog. Διότι στο δικό μου διεπίστωσα με μεγάλη μου λύπη ότι υπάρχει. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι διαβάστηκε το θέμα μου «Η Πόλις Εάλω» για τα 555 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινούπολης που αναρτήθηκε στις 29 Μαΐου και που ομολογουμένως το είδαν πάρα πολλοί αναγνώστες, αν κρίνω από τα σχόλια και τα μηνύματα που έλαβα. Στη λίστα που εμφανίζεται με το ποσοστό αναγνωσιμότητας κάθε θέματος απουσιάζει παντελώς, σα να μην αναρτήθηκε ποτέ. Για ποιο λόγο άραγε, αφού κατά τα φαινόμενα το είδε τόσος κόσμος; Μήπως υπάρχει κάποιος σκοπός που δεν εμφανίστηκε ο εν λόγω τίτλος, ή απλά έτυχε; Και ποιους θα στεναχωρούσε ένα τέτοιο ιστορικό θέμα; Θα περιμένω με ενδιαφέρον κάποια απάντηση από τους διαχειριστές της υπηρεσίας των blog, την οποίαν αν ποτέ λάβω θα την αναρτήσω.

Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει λογοκρισία στα θέματα που δημοσιεύονται εδώ, αν και τα φαινόμενα απατούν.