Το αγροτικό ζήτημα

Η φετινή εξόρμηση των τρακτέρ στις εθνικές οδούς φαίνεται να οδεύει προς το τέλος της. Η επιτυχία ή η αποτυχία μιας ακόμη χειμερινής, ως είθισται, κινητοποίησης του αγροτικού κόσμου είναι κάτι που θα πρέπει να αξιολογηθεί από τις δύο αντίπαλες πλευρές, Κράτος – αγροτικός κόσμος. Το πρώτο δεσμεύτηκε να εκταμιεύσει κάποια ποσά, τα οποία προσωρινά έστω θα κατευνάσουν την ένταση, ενώ η δεύτερη μεριά φαίνεται να ικανοποιείται και να υποχωρεί. Κοντεύουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα πως κάθε χειμώνα, εκτός από την επέλαση του χιονιά θα ‘χουμε κι αυτή των τρακτέρ, μιας και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου δεν προσφέρεται για γεωργικές δραστηριότητες, με εξαίρεση την ελιά. Για ποιον όμως λόγο όλος αυτός ο κόσμος στρέφεται σε κινητοποιήσεις; Που βασίζεται και διεκδικεί λύση στα προβλήματα που μαστίζουν τον κλάδο; Ποια είναι αυτά τα προβλήματα και γιατί δεν μπόρεσε να δοθεί λύση τόσα χρόνια τώρα; Αξίζει να δούμε λίγο τα πράγματα με τη σειρά…

Εισαγωγή

Η αδυναμία όλων των κυβερνήσεων και των κομματικών παρατάξεων στην Ελλάδα να ενσκήψουν πάνω από το αγροτικό ζήτημα με σκοπό να δώσουν μια οριστική λύση έρχεται από πολύ παλιά. Σύμφωνα με έναν ορισμό το αγροτικό ζήτημα έγκειται στο πρόβλημα της δίκαιης κατανομής της αγροτικής ιδιοκτησίας. Αιτία αποτελεί η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους των καλλιεργήσιμων εκτάσεων στα χέρια λίγων, με αποτέλεσμα οι πολλοί να πέφτουν θύμα εκμετάλλευσης, ή εξάρτησης από αυτούς. Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει δημιουργήσει παγκοσμίως πολλές εντάσεις και κοινωνικές ανακατατάξεις ανά τους αιώνες και ακόμη παραμένει άλυτο. Αφού λοιπόν δεν κατάφεραν ούτε ο Δράκων, ούτε ο Σόλων να το λύσουν στην αρχαία Αθήνα μην περιμένετε πως θα τα καταφέρουν οι σύγχρονες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ! Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως ο κύκλος των διεκδικήσεων και των αγώνων του αγροτικού κόσμου δεν είναι χθεσινός, απλά εντείνεται τα τελευταία χρόνια, κι αυτό γιατί οι καταστάσεις και οι απαιτήσεις της σύγχρονης παραγωγής και ζωής είναι εντελώς διαφορετικές από τις αντίστοιχες μερικά χρόνια πριν. Αν κάναμε μια ταξινόμηση του αγροτικού πληθυσμού θα διακρίναμε τρεις τάξεις: α) τους ακτήμονες, οι οποίοι δεν έχουν δική τους γη, αλλά εργάζονται σε κτήματα άλλων με αμοιβή, β) τους μικρομεσαίους γεωργούς, οι οποίοι κατέχουν ή ενοικιάζουν και καλλιεργούν σε οικογενειακό επίπεδο ένα κομμάτι γη, και γ) στους μεγαλοκτηματίες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται μεγάλες εκτάσεις και απασχολούν εργάτες για την καλλιέργειά τους. Αξίζει εδώ να σημειωθεί, πως κοινό γνώρισμα των περισσοτέρων μικρομεσαίων αγροτών είναι το γεγονός πως δεν βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στη γεωργία για να ζήσουν, αλλά φροντίζουν να συμπληρώνουν το εισόδημά τους από παράλληλες δραστηριότητες, όπως η κτηνοτροφία, ή η εργασία στον ιδιωτικό και ακόμη και στο δημόσιο τομέα!

Ιστορική αναδρομή

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο αγώνας του αγροτικού πληθυσμού είχε επικεντρωθεί στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και στην αναδιανομή της γης στους ακτήμονες. Η πρώτη εξέγερση έγινε στον Πύργο της Ηλείας το 1898 κατά των σταφιδεμπόρων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αδυναμία των παραγωγών να προωθήσουν οι ίδιοι τα προϊόντα τους και τα αγόραζαν σε εξευτελιστικές τιμές. Την περίοδο 1905 – 1909 ο Μαρίνος Αντύπας προσπαθούσε να συσπειρώσει τους αγρότες της Θεσσαλίας και να τους δημιουργήσει «αγροτική συνείδηση», με κύριο στοιχείο στην επιχειρηματολογία του, την κατάργηση των «έγγειων γεωργικών φόρων». Το 1910 σημειώθηκε νέα αγροτική επανάσταση, αυτή τη φορά στο Κιλελέρ. Η δύναμη του αγροτικού πληθυσμού, (που δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να ενωθεί προς μία κατεύθυνση), εκφράστηκε με τη στήριξη στις αμέσως επόμενες εκλογές εκπροσώπων κυρίως του σοσιαλεργατικού κόμματος, του οποίου το πρόγραμμα ήταν πιο κοντά στα θέματα της υπαίθρου. Το πρώτο πανελλαδικό αγροτικό συνέδριο, το οποίο συνήλθε το 1922 και στο οποίο διαπιστώθηκε μεταξύ άλλων πως τα διάφορα κόμματα για το μόνο που δεν ενδιαφέρονται είναι για το γεωργό, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας αποκλειστικά αγροτικής παράταξης, χωρίς χρώματα και πολιτικούς προσανατολισμούς, με μοναδικό στόχο την προάσπιση των συμφερόντων των αγροτών. Η ιδέα αυτή ευδοκίμησε και μέσα στην επόμενη δεκαετία κόντεψε να απειλήσει τα κόμματα εξουσίας, συγκεντρώνοντας ικανοποιητικό αριθμό εδρών στη Βουλή, (11 στις εκλογές του 1932). Αυτό φυσικά δεν άρεσε καθόλου στα κόμματα εξουσίας, κι έτσι εφαρμόστηκε με επιτυχία η τακτική του «διαίρει και βασίλευε»! Οι διχογνωμίες και οι διάφορες προσωπικές επιδιώξεις που έλαβαν χώρα στους κόλπους του νεοσύστατου ακόμη ΑΚΕ, (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας), το οδήγησαν στη συρρίκνωση και τελικά στη διάλυσή του το 1933. Το 1936 επανιδρύθηκε όμως από το ΚΚΕ και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως συγκάλυψη των επιμέρους οργανώσεων, που αποφάσισε να διαλύσει στο 6ο συνέδριο και μετά το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα ως όχημα στην ένοπλη εξέγερση για την κατάληψη της εξουσίας!

Αγροτική πολιτική

Αγροτική πολιτική, (ΑΠ) είναι το κομμάτι εκείνο της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας, το οποίο ασχολείται με τα προβλήματα του γεωργικού κλάδου, με απώτερο σκοπό την ευημερία των αγροτών. Αυτά όλα βέβαια θεωρητικά και μέσα στα πλαίσια των γενικότερων δυνατοτήτων της οικονομίας κάθε χώρας. Σκοπός λοιπόν της αγροτικής πολιτικής και του Ελληνικού Κράτους θα πρέπει να είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η προώθηση νέων καλλιεργειών και η εξασφάλιση ενός ικανοποιητικού εισοδήματος για τον αγροτικό πληθυσμό. Για να μπορέσει να εκτελεστεί σωστά και να σιγουρευτεί η Πολιτεία πως τα οφέλη της ΑΠ θα φτάσουν μέχρι και τον τελευταίο αγρότη, θα πρέπει όλοι οι παραγωγοί να είναι οργανωμένοι. Με διάφορα κίνητρα λοιπόν, (επιδοτήσεις, καλύτερη προώθηση των προϊόντων και άλλα τέτοια) δημιουργήθηκαν σε τοπικό επίπεδο οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, (οι ενώσεις), στη συνέχεια οι διάφορες ομοσπονδίες και τέλος το γενικό συλλογικό όργανο, (ΠΑΣΕΓΕΣ) που εκπροσωπεί άπαντες και διαπραγματεύεται με την Πολιτεία. Κατάφεραν λοιπόν οι κυβερνήσεις να χαλιναγωγήσουν αυτή τη δύναμη και ενίοτε να τη διασπάσουν, «χρωματίζοντας» τους συνεταιρισμούς, πλησιάζοντας και χαϊδεύοντας τους κατά καιρούς εκπροσώπους της, ώστε να λειτουργεί ως αποσβεστήρας των εντάσεων ένθεν κακείθεν.

Αγροτική τράπεζα

Για περαιτέρω «βοήθεια» του αγροτικού πληθυσμού, ιδρύθηκε το 1929, ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός, η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας, (ΑΤΕ), με κύριο στόχο την ευνοϊκότερη χρηματοδότηση των αγροτών, στην ουσία όμως και υπό τον φόβο του ΑΚΕ, για να μπορεί το Κράτος να τους κουμαντάρει καλύτερα. Μέχρι πριν μερικά χρόνια, αν κάποιος ήθελε χρήματα, ή επρόκειτο να πάρει επιδότηση, ή αποζημίωση, μπορούσε μόνο από την ΑΤΕ. Σήμερα, αυτός ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός με τις αγαθοεργίες υπέρ των αγροτών, έχει μπει στο χρηματιστήριο, δραστηριοποιείται σε πολλούς παρεμφερείς τομείς με σκοπό το κέρδος κι έχει καταφέρει μέσω των υπηρεσιών του να «φουρκίσει» ολόκληρο τον αγροτικό κόσμο, αφού δεν υπάρχει παραγωγός που να μην έχει δοσοληψίες μαζί του και να μην του χρωστάει. Για τα χρήματα αυτά, αλλά και για πολλά άλλα θέματα τα τελευταία χρόνια βγαίνουν οι παραγωγοί στους δρόμους, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιο διακανονισμό, αλλά και να σιγουρευτούν πως θα υπάρξει συνέχεια στην προσοχή που απαιτείται να τους δείξει το Κράτος. Βέβαια τα χρήματα είναι ωραία όταν τα παίρνεις. Όταν έρχεται η ώρα της αποπληρωμής τα πράγματα δυσκολεύουν, γιατί λίγοι είναι αυτοί που σκέφτονται ως επιχειρηματίες και τα επενδύουν στοχευμένα και αποκλειστικά στη βελτίωση της υφιστάμενης παραγωγής.

Ευρωπαϊκή Ένωση

Οι όποια διάθεση και δυνατότητα έχει το Ελληνικό Κράτος να αντιμετωπίσει θετικά τα αγροτικά θέματα σκοντάφτουν πλέον στις βουλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στον όρο ΚΑΠ που σημαίνει Κοινή Αγροτική Πολιτική και που όταν συμφωνήθηκε είχε σαν στόχο την ελεύθερη εμπορία των αγροτικών ειδών στα κράτη μέλη. Δημιουργήθηκε λοιπόν, (τη δεκαετία του 70) ένα εύρος τιμής για κάθε βασικό προϊόν και η διαφορά που προέκυπτε ανάμεσα στις τιμές που όριζε η ΕΟΚ και σ’ αυτές του μέλους που πωλούσε το προϊόν, καλύπτονταν με επιδοτήσεις. Το μέτρο αυτό κατέστη ικανό να διατηρήσει τις τιμές των αγροτικών προϊόντων στα κράτη μέλη υψηλότερα από τις αντίστοιχες χωρών εκτός ΕΟΚ και να τα καταστήσει αυτάρκη επιδοτώντας καλλιέργειες ειδών που παρουσίαζαν έλλειψη. Στις αρχές όμως της δεκαετίας του ’90, όταν οι αγορές μπήκαν για τα καλά στην τροχιά της παγκοσμιοποίησης και εισέρεαν αγροτικά προϊόντα απ’ όλον τον κόσμο στα κράτη μέλη σε τιμές πολύ χαμηλότερες από αυτές που μπορούσε να εγγυηθεί η ΕΕ, χρειάστηκε να γίνει μεταρρύθμιση αυτής της γεωργικής πολιτικής, ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και ποια ήταν αυτά; Ας πούμε η στροφή σε προϊόντα που θα είχαν ζήτηση, όπως πολύ σωστά έγινε με τις καλλιέργειες σπαραγγιών και ακτινιδίων στην Ανατολική Μακεδονία, ή ο προσανατολισμός σε βιολογικές καλλιέργειες, ο οποίος σε μας έγινε πρόσφατα. Όλα αυτά βέβαια δεν ήταν σε θέση να τα διαπιστώσει από μόνος του ο παραγωγός, γιατί δεν ήταν μέσα στα κέντρα σχεδιασμού. Οι ιθύνοντες όμως ήξεραν πως η παγκοσμιοποίηση κάποια στιγμή θα επηρέαζε αρνητικά τη γεωργική παραγωγή και πως τότε το δικό μας το ρύζι για παράδειγμα θα έχανε σημαντικό μερίδιο στην αγορά από το εισαγόμενο. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι η αγοραστική μας δύναμη σταθερά μειώνεται, δεν πρόκειται να πληρώσουμε 3,00€ για ένα κιλό Ελληνικό τυποποιημένο ρύζι, τη στιγμή που μπορούμε να βρούμε το εισαγόμενο κάτω από 1,50! Άρα το δικό μας το προϊόν είναι καταδικασμένο!

Κόστος παραγωγής

Από τη μια μεριά το κόστος παραγωγής συνεχώς αυξάνεται. Πετρέλαιο, λιπάσματα, σπόροι, μεροκάματα και όλα όσα συντελούν στην παραγωγική διαδικασία σταθερά ανεβαίνουν. Από την άλλη οι τιμές των προϊόντων λόγω του ανταγωνισμού πιέζονται προς τα κάτω. Η κεντρική διοίκηση είναι ανήμπορη να παρέμβει αποτελεσματικά και περιορίζεται μόνο στις επιδοτήσεις προϊόντων ή σε αποζημιώσεις θεομηνιών, μοιράζοντας ψίχουλα και ελπίδα στον αγροτικό κόσμο, που όντας χρεωμένος, περιμένει ως μάνα εξ ουρανού αυτές τις ενισχύσεις για να επουλώσει τις πληγές του. Βρίσκεται λοιπόν ο αγρότης μόνιμα σε ομηρία και αρκείται στο πότε και αν θα ευαρεστηθεί η κυβέρνηση – ΕΕ, να δώσει κάποια ποσά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί αποτελεί το ελαιόλαδο, το οποίο το έτος 2000 έφτασε να πωλείται από τον παραγωγό στις 1100 δρχ. (3,23€) το κιλό και φέτος οι συνεταιρισμοί το αγοράζουν μόλις 2,00€, (680 δρχ)! Ποιο πρόσφατο παράδειγμα, η φετινή ψυχρολουσία με το καλαμπόκι. Πέρσι, με την υπόθεση των βιοκαυσίμων και την αύξηση που επέφερε στα δημητριακά πουλήθηκε από τον παραγωγό προς 0,25€ το κιλό, από 0,16 πρόπερσι και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Φέτος που η τιμή του διαμορφώθηκε στα 0,11€ όλοι «μπήκαν μέσα»! Και αμέσως άρχισε η γκρίνια. Όσο και καλή διάθεση να υπάρχει, δυστυχώς με τα 500 εκ. ευρώ δεν είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα. Θα επουλωθεί μέχρι την επόμενη αναποδιά.

Κινητοποιήσεις

Η αντίδραση και η κατάληψη των δρόμων μπορεί να είναι ένα μέτρο πίεσης προς αυτόν το σκοπό, δεν είναι όμως ο καλύτερος τρόπος διεκδίκησης των αιτημάτων. Όλες οι κοινωνικές ομάδες έχουν αιτήματα, δεν έχουν όμως γεωργικά μηχανήματα, ή βυτιοφόρα για να κλείνουν διόδους. Με το να προκαλούν οι αντιδρώντες αγανάκτηση στους υπολοίπους δεν κερδίζουν την εύνοιά τους, έστω κι αν τα αιτήματά τους είναι δίκαια. Στο κάτω – κάτω για να πληρωθούν τα 500 εκ. ευρώ που έταξε ο Υπουργός θα αφαιρεθούν από κάπου αλλού και εντέλει θα είναι από τους φόρους που πληρώνουμε όλοι μας. Άρα λοιπόν η λύση θα πρέπει να είναι πιο ριζική. Από την άλλη όσο και να θέλω, αδυνατώ να πιστέψω πως η αντίδραση αυτή των αγροτών ήταν αυθόρμητη, για τον απλούστατο λόγο πως αν χρησιμοποιούσαν τον οργανωτικό τους οίστρο σε επίπεδο συντεχνίας, τώρα θα ήταν στην αντιπολίτευση. Άρα λοιπόν ακολουθούν κάποιους, οι οποίοι τους ανοίγουν το δρόμο και που συνήθως εκπροσωπούν μικροκομματικά συμφέροντα. Αν πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν το αγροτικό εισόδημα ας πάνε να κλείσουν τις λαχαναγορές και ας χτυπήσουν τα καρτέλ των μεσαζόντων. Τότε σίγουρα το προϊόν θα φεύγει με καλύτερη τιμή από τον παραγωγό, αλλά και θα φτάνει φθηνότερο στον καταναλωτή. Δυστυχώς δεν μπορούν, γιατί η ικανότητά τους περιορίζεται μόνο σε συνθήματα και λόγια. Από έργα μηδέν. Ένα άλλο στοιχείο που δείχνει μεθοδικότητα είναι η εποχή που πραγματοποιούνται οι κινητοποιήσεις. Γίνονται σχεδόν πάντα χειμώνα, όταν οι υπαίθριες δραστηριότητες είναι ελάχιστες. Δεν είδα ποτέ αγρότες να σταματούν τη συγκομιδή και να βγαίνουν στους δρόμους. Μόνο τώρα έχουν προβλήματα και διεκδικήσεις;

Κρήτη

Αδυνατώ επίσης να πιστέψω πως 1200 αγρότες από την Κρήτη αποφάσισαν στα καλά καθούμενα να έρθουν με τα τρακτέρ τους στην Αθήνα για να διαδηλώσουν. Άσχετα με το αν ήρθαν μόνοι τους, ή τους έφεραν άλλοι, γεγονός είναι πως ειδικά η περιοχή της Κρήτης έτυχε ευνοϊκότερης μεταχείρισης από τις πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες έδωσαν αναλογικά με άλλες περιοχές της Ελλάδας πολύ περισσότερα χρήματα, σε βαθμό που έκανε τότε τους συναδέλφους τους παραγωγούς να δυσανασχετούν. Αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση η αγροτική παραγωγή στην Κρήτη, αυτά όμως πριν είκοσι και πλέον χρόνια. Τότε, την εποχή των παχιών αγελάδων, οι παραγωγοί θα έπρεπε να δουν μπροστά και να διαθέσουν χρήματα σε εναλλακτικές καλλιέργειες, όχι γιατί ο Έλληνας θα σταματούσε ποτέ να καταναλώνει ντομάτες, αγγουράκια και πιπεριές, αλλά γιατί θα ερχόταν η εποχή, όπως κι έγινε που θα τα αγόραζε φθηνότερα από την Τουρκία ή την Ιταλία. Ποιος νοιάστηκε όμως τότε; Γιατί δεν τα είπαν αυτά οι πολιτικοί που έτρεξαν στον Πειραιά να συμπαρασταθούν; Δεν τα ήξεραν; Απλά πήγαν για εντυπωσιασμό και για να κερδίσουν κάνα ψήφο στις επόμενες εκλογές.

Επίλογος

Ο αγροτικός κόσμος από μόνος του δεν έχει τη δυνατότητα να επιλύσει τα δύσκολα θέματα που τον απασχολούν, αλλά με την κατάλληλη πολιτική βούληση και μακροπρόθεσμα μέτρα, σε συνδυασμό πάντα με τη βελτίωση της παραγωγής, την εκπαίδευση και την ενημέρωση, μπορεί να τονωθεί το εισόδημά του. Ας μην ξεχνάμε πως η Ελλάδα υπήρξε μια αμιγώς αγροτική χώρα, η οποία στήριξε την ανάπτυξή της στην πρωτογενή παραγωγή και ακόμη δεν κατάφερε να ξεφύγει απ’ αυτήν, ώστε σήμερα να αποτελεί ένα συμπλήρωμα στην οικονομία της κι όχι το βασικότερο συστατικό, όπως έγκαιρα έκαναν πολλά κράτη της Ευρώπης. Ούτε από κει δεν καταφέραμε να παραδειγματιστούμε και να αναρωτηθούμε πώς τα κατάφεραν αυτοί, ώστε να προσαρμόσουμε κι εμείς κάποια μέτρα τους στα δικά μας δεδομένα! Όταν οι αγρότες μας καταλάβουν τη δύναμη που έχουν και οργανωθούν σε ένα σύγχρονο «ΑΚΕ» και δεν επιτρέπουν στα κόμματα να τους σέρνουν από τη μύτη, θα καταφέρουν πολύ περισσότερα και το κυριότερο θα έχουν και όλους εμάς στο πλευρό τους, γιατί τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους τα γνωρίζουμε. Δεν χρειάζεται να φτάνουν στο έσχατο μέτρο του αποκλεισμού των δρόμων για να μας τα κοινοποιήσουν. Με αυτόν τον τρόπο αποξενώνονται από τη στήριξη των κοινωνικών ομάδων, οι οποίες πλήττονται από αυτές τις κινητοποιήσεις και προκαλούν την αγανάκτηση, αντί τη στήριξή τους. Γεγονός είναι πάλι, ότι και εδώ η γενικότερη οικονομική κρίση έχει τον αντίκτυπό της. Το πλεονέκτημα του γεωργού έναντι ενός απλού εργαζόμενου αστού είναι πως ο πρώτος μπορεί να επιβιώσει με λιγότερα στρέμματα σιτάρι ή καλαμπόκι, ενώ ο δεύτερος αν χάσει τη δουλειά του είναι καταδικασμένος.

Υστερόγραφο

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν ακόμη για το θέμα, αλλά περιορίστηκα περιληπτικά στη σύγχρονη διάστασή του, προσπαθώντας να φωτίσω όσο καλύτερα όλες τις πλευρές. Και όπως λέω πάντα, κανείς δεν υποχρεούται να ασπαστεί τα γραφόμενά μου. Μπορεί όμως να τα συνδυάσει με τις δικές του απόψεις και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Σχόλια…στα σχόλια

Κατ’ αρχήν ευχαριστώ όλους εσάς που επισκέπτεσθε το ιστολόγιό μου και λαμβάνετε μια εναλλακτική ενημέρωση πάνω σε θέματα γενικού ενδιαφέροντος, πολιτικά και οικονομικά. Ακόμη ευχαριστώ περισσότερο όλους εσάς που ασχολείστε λίγο παραπάνω αφήνοντας σχόλια. Δεν περιμένω βέβαια, και δεν πρέπει άλλωστε, να συμφωνεί όποιος με διαβάζει με τα λεγόμενά μου. Μου αρέσει να ακούω τη γνώμη σας έτσι όπως τη διατυπώνει ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και ποτέ δεν διανοήθηκα να λογοκρίνω καμιά άποψη. Εκείνο που ενοχλεί όμως είναι οι ύβρεις ειδικά στο τελευταίο θέμα, που γράφτηκαν από κάποιον αναγνώστη, οι οποίες πέραν του ότι αφορούσαν συγκεκριμένα πρόσωπα, ήταν παντελώς άστοχες και ενοχλητικές. Λίγη σεμνότης δεν βλάπτει. Όσο κι αντιπαθητικό να μας είναι ένα πρόσωπο, από τη στιγμή που κατέχει κάποιο αξίωμα οφείλουμε να το σεβαστούμε και πέραν αυτού δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να διαβάζει υβριστικά κείμενα. Αν θέλετε υπάρχει τρόπος να βρίσετε, ή να καυτηριάσετε, χωρίς τη χρήση χυδαίων εκφράσεων. Θερμή παράκληση λοιπόν να σεβαστούμε τους υπόλοιπους αναγνώστες. Εγώ, στο εξής, από τη μεριά μου, θα έχω το νου μου και σε παρόμοιες περιπτώσεις θα διαγράφω το όποιο σχόλιο φέρει άσχημες λέξεις ή εκφράσεις, αναφέροντας και το λόγο. Εύχομαι να μη χρειαστεί γιατί θα το κάνω με «βαριά καρδιά».

- Στον αναγνώστη «Τζούμπρια»: γράψε και τίποτε άλλο. Εντάξει το εμπεδώσαμε το τραγούδι.

- Στον αναγνώστη που ενοχλήθηκε, σχολιάζοντας πως δεν είναι ακριβή τα όσα γράφω: Δεν ξέρω ποιος είστε, (Σαμαράς, Αλογοσκούφης, ή Αβραμόπουλος), αλλά για τα όσα αναφέρω υπάρχουν εκτενή δημοσιεύματα, τα οποία γράφουν πολύ περισσότερα απ’ αυτά που λέω εγώ. Αν ενοχληθήκατε λοιπόν αναζητήστε εκεί τους λόγους.

- Τα περί bilderberg είναι γνωστά παντού από δημοσιεύματα περιοδικών ως και εγκυκλοπαίδειες, ηλεκτρονικές και μη. Απλά αναζητήστε τα.

Θεώρησα απαραίτητα τα παραπάνω, προς αποφυγήν μελλοντικών παρεξηγήσεων.

Με βαθύτατη εκτίμηση

Agrilia

Καλημέρα 2009

Εισαγωγή

Καταρχήν να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους μας και κυρίως υγεία, το μόνο εναπομείναν αφορολόγητο αγαθό, που όποιος το ‘χει είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, κι ας μην το συνειδητοποιεί. Όλα τ’ άλλα γίνονται, η υγεία όμως όχι. Ελπίζω όλοι να περάσαμε κατά το δυνατόν καλύτερα τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Λίγο οι αργίες, λίγο ενδεχομένως κάποιες άδειες φαντάζομαι οι πιο πολλοί από εμάς είχαν την ευκαιρία να χαλαρώσουν λίγο, πριν δουν τι μας ετοιμάζει το νέο έτος.

Οι οιωνοί

Οι οιωνοί ήταν ήδη από τα μέσα του 2008 αρνητικοί και κυρίως μετά την ανακοίνωση του προϋπολογισμού για το 2009, ο οποίος ψηφίστηκε όπως-όπως, επειδή τελείωνε το έτος και θα έπρεπε να κατατεθεί. Οι καθυστερήσεις στις εισπράξεις, αλλά και η μείωση των εσόδων του κράτους, οδήγησαν το οικονομικό επιτελείο στη σύνταξη ενός προϋπολογισμού, τον οποίον ούτε και οι ίδιοι θεωρούν εφικτό. Έτσι λοιπόν ήμασταν προετοιμασμένοι για εξαγγελίες νέων εισπρακτικών μέτρων και επιδρομών στις ήδη «τρύπιες» τσέπες μας.

Στην εκμετάλλευση των υγρών καυσίμων και της ηλεκτρικής ενέργειας βασίζεται περίπου το 50% του ΑΕΠ. Τα έσοδα του κράτους μειώθηκαν όταν άρχισαν να πέφτουν οι τιμές του πετρελαίου. Μόνο από το ΦΠΑ το δημόσιο έχασε πάρα πολλά χρήματα . Σκεφτείτε ότι όταν η τιμή της βενζίνης ήταν στο 1,20€ το λίτρο, τα 19 λεπτά ήταν ΦΠΑ και όταν αργότερα έπεσε στα 75, η αντιστοιχία σε ΦΠΑ ήταν μόνο 12 λεπτά, δηλαδή 35% λιγότερο! Αυτό μεταφράζεται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία όσο κι αν προσπάθησαν να περισώσουν διατηρώντας την τιμή των καυσίμων υψηλή, (σε συνεννόηση πάντα με τα διυλιστήρια), τη στιγμή που η τιμή του αργού έπεφτε κάτω από τα 40$ το βαρέλι, δεν κατέστη δυνατόν, με αποτέλεσμα η εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2008 να φαντάζει ακόμα πιο μακρινό όνειρο.

Τα μέτρα

Έτσι, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν οι φωστήρες της οικονομίας μας ήταν να ανεβάσουν λίγο τον ειδικό φόρο κατανάλωσης, γύρω στα 8 λεπτά το λίτρο για την αμόλυβδη και 10 για το πετρέλαιο, μπας και καλύψουν μερικά κενά. Στη συνέχεια πείραξαν λίγο τις φορολογίες στα ακίνητα για να περισώσουν την κατάσταση και προσάρμοσαν τους φορολογικούς συντελεστές των φυσικών προσώπων έτσι, ώστε ακόμη και οι παλαιότερα απαλλασσόμενοι φόρου εισοδήματος, (κάτω των 10,500€), φέτος να πληρώσουν. Χαράς ευαγγέλια για τα υψηλά εισοδήματα, μιας και οι αντίστοιχοι συντελεστές μειώθηκαν! Από την άλλη οι μισθοί θα μείνουν καθηλωμένοι, η όποια αύξηση θα χαθεί σε εισφορές και ένα σωρό άλλα έμμεσα εισπρακτικά μέτρα για να γεμίσουν τα ταμεία. Και μέσα σ’ όλα αυτά οι εκθέσεις από διάφορους έγκριτους ξένους οίκους αξιολόγησης οικονομικών επιδόσεων πάνε κι έρχονται και δυστυχώς μας κατατάσσουν σε μαύρη λίστα, όσον αφορά την πιστοληπτική μας δυνατότητα και την αύξηση του ΑΕΠ. Μόνο από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ξέρουν να ζητούν τρεις συνεχόμενες χρήσεις κερδοφορίας για να τους δώσουν κάποιο δάνειο. Οι ίδιοι με την κακοδιαχείριση, τις υπέρογκες μίζες και τις ρουσφετολογικές συναλλαγές, οδήγησαν τη χώρα σε μόνιμα αρνητικούς ισολογισμούς, με μοναδική φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους πριν μερικά χρόνια που παρουσιάσαμε πλεόνασμα, αλλά κι αυτό αποδείχτηκε «μούφα»! Άντε, ύστερα απ΄ όλα αυτά να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να πείσουν τα τσακάλια της ΕΕ ότι ο γάιδαρος πετάει. Αμ δε!

Ο επίτροπος Αλμούνια μας τράβηξε τ’ αυτιά μην αφήνοντας και πολλά περιθώρια για κοινωνικές παροχές που ενδεχομένως να ονειρευόντουσαν τα στελέχη της κυβέρνησης για τόνωση του κλίματος δυσαρέσκειας του κόσμου. Έτσι ο ήδη ανέφικτος προϋπολογισμός του 2009 θα αναθεωρηθεί σύντομα με σκοπό να γίνει πιο «σφιχτός», για να ικανοποιηθούν οι επιταγές της ΕΕ. Και μέσα σ’ όλα αυτά ανακοινώνονται κι ετοιμάζονται χιλιάδες προσλήψεις για το δημόσιο. Δεν νοιάζονται για το αν χρεωθούμε περισσότερο για να πληρωθούν οι απαιτήσεις των νεοπροσληφθέντων, αλλά ενδιαφέρονται μόνο για τη βελτίωση της κοινωνικής τους εικόνας εν όψει εκλογών. Γιατί όπως και να το κάνουμε οι περισσότεροι δεν πρόκειται να πληρώσουν καίριες θέσεις. Αυτό είναι άλλωστε και το κοινό όσων κυβερνήσεων θυμάμαι. Αδυσώπητο ρουσφετολόι λίγο πριν τις εκλογές για να προσπαθήσουν να παραμείνουν στην εξουσία. Παροχές και τάματα, μπας και μας δελεάσουν να τους ψηφίσουμε. Όσο και να προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, όσο εφευρετικοί κι αν είναι οι συντάκτες των ειδήσεων, οι οποίοι προσπαθούν να τονίσουν την όποια θετική πλευρά των μέτρων, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γελοιοποιούν τους εκφωνητές που τις διαβάζουν, γιατί ο κόσμος γελάει μαζί τους.

Η φορολογική συνείδηση

Η ποιο αστεία καμπάνια ήταν αυτή για τη φορολογική συνείδηση. Γιατί δεν κοιτάζουν πρώτα να την αποκτήσουν οι ίδιοι, να γίνουν το παράδειγμα προς μίμησιν, ώστε να ακολουθήσουν όλοι. Αυτοί και οι συνάκλουθοί τους είναι οι αρχιερείς της φοροδιαφυγής και της κατάχρησης. Αυτούς να κοιτάξουν πρώτα να μαντρώσουν κι ύστερα να τα βάλουν με τα εισοδήματα των 10.000 Ευρώ. Άλλοι με αυτά τα χρήματα είναι αναγκασμένοι να ζήσουν έναν ολόκληρο χρόνο, κι αυτοί τα ‘χουν για τσίχλες. Σε ποιους απευθύνονται; Σε μας που δεν μπορούμε να αποκρύψουμε τίποτα; Ή στον χαμηλόμισθο που μπορεί να τυραννιέται ολόκληρο το χρόνο για να κάνει τα δέκα χιλιάρικα δεκαπέντε; Αυτός είναι ήρωας. Αν δεν μπορούν να βρουν τρόπο να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες, ας πάρουν και ας εφαρμόσουν μια έτοιμη φόρμουλα, από τις τόσες πετυχημένες που κυκλοφορούν σε άλλα κράτη. Δεν το κάνουν όμως επειδή φοβούνται, ότι αν κάποια στιγμή κληθούν όλοι να δικαιολογήσουν τον τρόπο ζωής τους, οι πρώτοι που θα αδυνατούν να το κάνουν θα είναι οι πολιτικοί και το σινάφι τους. Ας μην κάνει λοιπόν το Υπουργείο Οικονομίας πως δεν ξέρει που να ψάξει.

Ο ανασχηματισμός

Δεν μπορώ να πω πως άλλαξε και πολύ η εικόνα της κυβέρνησης, μετά τις τελευταίες ανακατατάξεις στους υπουργικούς θώκους, γιατί δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο, εκτός του ότι υλοποιήθηκαν παλαιότερες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού για υπουργοποίηση στελεχών του κόμματος. Εκείνο που έχει ενδιαφέρον ωστόσο είναι η απομάκρυνση του εξαδέλφου του, Υπουργού Πολιτισμού και αυτή του Υπουργού Οικονομίας Γιώργου Αλογοσκούφη, ο οποίος αν μη τι άλλο όφειλε να παραμείνει στη θέση του αυτόν τον δύσκολο καιρό και να βγάλει ο ίδιος τα κάστανα από τη φωτιά, γιατί όπως και να το κάνουμε αυτός και η ομάδα του φέρουν ακέραια την ευθύνη της κατάντιας της χώρας μας. Χάρη βέβαια του έκανε ο Πρωθυπουργός που τον έβγαλε, θα ησυχάσει λίγο ο άνθρωπος και θα έχει όλο το χρόνο να προετοιμαστεί για τις ευρωεκλογές, μιας και φήμες τον τοποθετούν στο ψηφοδέλτιο του κόμματος για την ευρωβουλή. Άντε βρε, γιατί όχι κι αργότερα διάδοχος του Αλμούνια! Τότε να δείτε ρυθμούς ανάπτυξης που θα γνωρίσει η ΕΕ! Αν εφαρμοστεί και το ελληνικό μοντέλο δημόσιας διοίκησης πάει η Ευρώπη δεν θα είναι μόνο γηραιά ήπειρος, αλλά και έρημη!

Ο Αντώνης Σαμαράς

Παρατηρήσαμε το δυναμικό come back του Αντώνη Σαμαρά, του υπουργού Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη. Αφού περιπλανήθηκε κι αυτός μετά το ‘92, όπου κατόπιν εντολής του προέδρου της Δημοκρατίας παύθηκε από υπουργός Εξωτερικών, λόγω των χειρισμών στο Γιουγκοσλαβικό, ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη, έγινε αιτία να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, γνώρισε προσωρινά στιγμές δόξης, αφού εξέλεξε 10 βουλευτές το 1993, αλλά επτά χρόνια αργότερα επέστρεψε στη μεγάλη αγκαλιά του κόμματος, συμπλέοντας με τις απόψεις του στις εκλογές του 2000, ως Ευρωβουλευτής το 2004 και τώρα ως Υπουργός Πολιτισμού. Είχε προηγηθεί η βελτίωση της εικόνας του, φρόντισαν γι’ αυτό τα διάφορα έντυπα και έτρεξε κι ο ίδιος να δώσει εξηγήσεις δημόσια στην τηλεόραση για τα γεγονότα που οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από το Υπουργείο του τότε, και έτσι όλα ήταν κατάλληλα προετοιμασμένα για την επιστροφή του. Έμενε να γίνει ο ανασχηματισμός για να δούμε πού τελικά θα τον έβαζε ο Πρωθυπουργός. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Πρωθυπουργός δεν είχε πρεμούρα για το αν θα ‘μπαινε ο Αντώνης στην κυβέρνηση ή όχι και ούτε ήταν αυτός το πρόσωπο που περίμενε για να αναδειχθεί το Υπουργείο Πολιτισμού. Απλά επρόκειτο για μια παλιά επιταγή, η οποία τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να υλοποιηθεί. Από πού προέρχεται ακριβώς δεν γνωρίζω, εκείνο που γνωρίζουν πάντως όλοι, είναι πως ο Αντώνης Σαμαράς έχει την ιδιότητα του παρατηρητή στη λέσχη bilderberg, η οποία το 1993 συνεδρίασε στη Βάρκιζα και ήταν τότε από τους λίγους Έλληνες, που έλαβαν μέρος στις εργασίες της. Για την ιστορία αναφέρω ότι μεταξύ άλλων εκεί κρίθηκε και η τύχη της Γιουγκοσλαβίας.

Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κύριος Σαμαράς λάμβανε μέρος στις εργασίες της λέσχης. Είχε και παλαιότερες εμπειρίες, αφού συμμετείχε στη συνεδρίαση του προηγούμενου έτους στο Εβιάν της Γαλλίας και μάλιστα ως ο μόνος Έλληνας προσκεκλημένος πολιτικός. Κανείς τότε δεν ασχολήθηκε με το θέμα, τηρούσαν στάση ανήσυχης αναμονής, γιατί δεν σε καλεί τυχαία μια οργάνωση που περιστοιχίζεται από πολιτικούς και επιχειρηματίες παγκόσμιας εμβέλειας και που ασκεί ευρύτατη επιρροή στις διεθνείς εξελίξεις. Τότε λοιπόν θεώρησαν πως ο Αντώνης Σαμαράς πήρε το «Μυστικό Χρίσμα» από τη λέσχη, αυτό της διαδοχής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στη ΝΔ. Σχετικό άρθρο με τον παραπάνω τίτλο δημοσιεύτηκε από το περιοδικό Flash στο τεύχος Ιουλίου του 1992. Όταν την επόμενη χρονιά τον ξανακάλεσαν να συμμετάσχει, αυτή τη φορά στην Αθήνα, τότε το είχαν δέσει κόμπο, πως θα είναι ο επόμενος αρχηγός της ΝΔ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε φυσικά, γιατί ένα άλλο μέλος της λέσχης ανέλαβε την αρχηγία το 1996, ο σημερινός Πρωθυπουργός. Ακούγεται πάντως πως ενδέχεται να είναι την επόμενη φορά υποψήφιος για την αρχηγία της ΝΔ. Σχετικά μηνύματα διαδοχολογίας ξεφεύγουν εντέχνως από τα διάφορα δελτία ειδήσεων. Ίδωμεν.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος

Την ίδια περίπου πορεία είχε και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Έφυγε από το μαντρί, έγινε δήμαρχος, ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος υπολογίζοντας σε βοήθεια από επιχειρηματικούς κύκλους, τα βρήκε σκούρα, παραλίγο να τον φάει ο λύκος και τελικά επέστρεψε ξανά με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια. Ανελίχθηκε πάντως και έφτασε στη ζηλευτή θέση του υπουργού Υγείας. Παρέμεινε εκεί κάπου δύο χρόνια, ολοκλήρωσε το έργο του, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο και περίμενε αναβάθμιση, αλλά ο αρχηγός τον άφησε αμετακίνητο, να υποστεί τη φθορά μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η μόνη θέση που θα του ταίριαζε απόλυτα είναι αυτή του Υπουργού Τουρισμού, επειδή και επικοινωνιακός είναι και αν μη τι άλλο έκανε και κάποιο έργο εκεί. Στο Υγείας δεν μπορούμε να πούμε πως κεντάει, εκεί κέντησε ο ΝΚ, (Νικήτας Κακλαμάνης), στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, όταν ξεκινούσε η Πολιτική Άνοιξη.

Ο Μπάρακ Ομπάμα

Και μέσα σ’ όλα αυτά παρακολουθήσαμε «μεθυσμένοι» το Γούντσκοκ του 21ου αιώνα, όπως αποτυχημένα παρομοιάζεται η ενθρόνιση του νέου πλανητάρχη. Καμιά σχέση φυσικά με το γνωστό event του Αυγούστου του 1969. Άλλες οι εποχές, άλλα τα ενδιαφέροντα των παρευρισκομένων και διαφορετικές οι κοινωνικές τάσεις. Στο σύγχρονο Γούντστοκ, τα πάντα ήταν αποτέλεσμα μάρκετινγκ, με σκοπό την καλύτερη προβολή του πρώτου αφροαμερικανού προέδρου στην ιστορία των ΗΠΑ και την με τους καλύτερους οιωνούς τοποθέτησή του . Ακόμη και τα δικά μας τηλεοπτικά κανάλια δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό και ακολουθώντας τη γραμμή των αμερικανικών έκαναν από την Κυριακή ζωντανές συνδέσεις, παρουσιάζοντας με τέτοιο τρόπο το γεγονός, που νομίζει κανείς πως είναι μεγίστης σημασίας για την Ελλάδα. Δεν ξέρω ακριβώς τι μπορεί να περιμένουμε από το νέο αμερικανό πρόεδρο, πάντως ότι κι αν είναι αυτό δεν πρόκειται να το αποφασίσει ο ίδιος, αφού είναι βιτρίνα συμφερόντων και επιχειρήσεων. Άρα δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει έστω και η παραμικρή μεταβολή στην αντιμετώπιση της χώρας μας από τις ΗΠΑ. Εύχομαι πάντως το γεγονός αυτό να αποτελέσει τη σηματοδότηση μιας καλύτερης διευθέτησης των θεμάτων που μας αφορούν άμεσα και επιτέλους να οδηγηθούν σε κάποια λύση. Έχει τόσα πολλά κι ο ίδιος ως πρόεδρος των ΗΠΑ να κάνει στο εσωτερικό της χώρας του, στον οικονομικό κυρίως τομέα που το τελευταίο πράγμα που θα τον ενδιαφέρει είναι η Ελλάδα. Λόγω της Εβραϊκής του ρίζας πάντως ενδέχεται να ενδιαφερθεί και για το μεσανατολικό και να προσπαθήσει να δώσει ένα τέλος σε μια ιστορία που ταλαιπωρεί την περιοχή εξήντα σχεδόν χρόνια! Εγώ πάντως του εύχομαι τα καλύτερα και ελπίζω να ρίξει μια θετική ματιά και κατά την ψωροκώσταινα.

Επίλογος

Με τέτοιες «θετικές» σκέψεις ξεκινάει το νέο έτος. Είναι πάρα πολλά αυτά που θα μπορούσαν να αναφερθούν, αλλά έχουμε αρκετό καιρό μπροστά μας να τα λέμε. Θα προσπαθήσω να εμφανίζομαι ποιο τακτικά, δόξα τω Θεώ υπάρχει υλικό και θέματα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν συχνότερη εμφάνιση, αλλά είπαμε, αυτό είναι hobby, και δεν αποτελεί μέρος της καθημερινής μου απασχόλησης. Έχετε λοιπόν υπομονή.

Χρόνια Πολλά!!!

Με την ευκαιρία των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, θα ήθελα με όλη την καρδιά μου να ευχηθώ σε όλον τον κόσμο υγεία και ό,τι καλύτερο επιθυμεί ο καθένας για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Οι περίοδος αυτή είναι κατάλληλη για περισυλλογή, ανασυγκρότηση και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα που έπονται. Δυστυχώς η νέα χρονιά μας επιφυλάσσει πολλά και άσχημα, για τα οποία εν καιρώ θα μιλήσουμε. Δυστυχώς σε μας τους μεγαλύτερους δεν θα φέρει δώρα ο Άγιος Βασίλης από την Καισαρεία σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία, (ναι αυτός ο ψηλός κι αδύνατος), ή το Β. Πόλο, σύμφωνα με δημοφιλές αναψυκτικό, (ο παχουλός ευτραφής σύμφωνα με το αμερικάνικο πρότυπο άγιος), αλλά θα έρθει ο «Άγιος Αλογοσκούφης» με άγριες διαθέσεις και σκοπό να καρπωθεί το δώρο μας, που σίγουρα δεν θα του είναι αρκετό για να καλύψει τις τρύπες των δις Ευρώ του προϋπολογισμού.
Αλλά για την ώρα ας αφήσουμε τις αρνητικές κακές σκέψεις και ας «χαρούμε» όσο μπορεί ο καθένας μας τις λίγες αυτές ημέρες οικογενειακής γαλήνης και ηρεμίας.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Ένα γελαστό απόγευμα

Εισαγωγή

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τα οποία μας έχουν αφήσει όλους άφωνους και που θυμίζουν εποχές οι οποίες νομίζαμε πως πέρασαν ανεπιστρεπτί και έχουν κάνει τη χώρα μας ρεντίκολο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, ο τρόπος με τον οποίον λειτούργησε ο επονομαζόμενος «ράμπο» (κατ’ εμέ ρόμπα), των Εξαρχείων και η παράδοση στη συνέχεια ολόκληρης της χώρας σε ένα ανελέητο πλιάτσικο με πρωταγωνιστές αυτούς που από καιρό περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να αντιδράσουν κατά του συστήματος, μας αναγκάζουν να αναζητήσουμε τις πιθανές αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την καταστροφή. Μας τρέπουν να σκεφτούμε ποιοι είναι οι συνειδητοί και ποιοι οι ασυνείδητοι αυτού του τόπου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω τα γεγονότα, μιας και πολλά έχουν γραφτεί, αλλά με κάποιες σκέψεις θα επιδιώξω μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα, συνδιάζοντάς το με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Τι εστί όμως συνείδηση και με ποια κριτήρια χαρακτηρίζεται κάποιος συνειδητός ή ασυνείδητος;

Συνείδηση

Η αναζήτηση της έννοιας έχει απασχολήσει επιστήμονες και φιλοσόφους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά ποτέ κανείς δεν έχει δώσει ικανοποιητική περιγραφή. Σύμφωνα με έναν ορισμό, «ως συνείδηση θεωρείται η ξεκάθαρη γνώση της ζωής, τόσο στις εξωτερικές της εκδηλώσεις, όσο και στις εσωτερικές. Είναι η ελεγμένη από όλες τις απόψεις αντίληψή μας για τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση, στον άνθρωπο και στους άλλους συνανθρώπους του, για την συμπεριφορά μας στο κοινωνικό περιβάλλον, για τα πιστεύω μας».

Η συνείδησή μας δεν είναι κάτι που γεννιόμαστε μαζί του, αλλά διαμορφώνεται ανάλογα με τα ερεθίσματα και τις αρχές που λαμβάνουμε καθώς μεγαλώνουμε. Στη διαμόρφωσή της βασικό ρόλο παίζουν η οικογένεια, ο τρόπος ανατροφής μας και οι αισθήσεις με τις οποίες δεχόμαστε τα ερεθίσματα από το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά και η προδιάθεσή μας, η οποία μεταφράζεται σε γονίδια, τα οποία κληρονομούμε από τους προγόνους μας.

Για την ψυχολογία, συνείδηση είναι η ανώτερη ψυχοπνευματική λειτουργία του ανθρώπου. Αυτή καθορίζει το χαρακτήρα του και είναι το πιστοποιητικό της προσωπικότητάς του. Όλες οι ενέργειες πρέπει να ελέγχονται από αυτήν. Στο βαθμό που η συνείδηση είναι στηριγμένη σε σωστές βάσεις, οι ενέργειες αυτές θα είναι θετικές, αν όμως η συνείδηση έχει λαθεμένες κατευθύνσεις, τότε οι συνέπειες των ενεργειών μας θα είναι αρνητικές. Έτσι, καθώς μεγαλώνουμε διαμορφώνουμε διαφορετικό χαραχτήρα. Κάποιοι από εμάς γινόμαστε καλοί, κάποιοι κακοί, κάποιοι ευαίσθητοι, κάποιοι αναίσθητοι, κάποιοι αγαπάμε τον πλησίον μας, κάποιοι δε δίνουμε δεκάρα, κάποιοι σεβόμαστε τα δικαιώματα του συνανθρώπου μας, κάποιοι καθόλου.

Κοινωνική συνείδηση

Καθώς μεγαλώνουμε μαθαίνουμε για ήθη και έθιμα, ιερά και όσια, άγραφους νόμους, κ.ά. τα οποία πολλές φορές περιορίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς μας, καθώς το υποσυνείδητο μάς λέει πως αυτό που πάμε να κάνουμε δεν είναι σωστό. Σε πόσους όμως από εμάς συμβαίνει; Υπάρχουν συνάνθρωποί μας, οι οποίοι δεν νοιώθουν κάτι τέτοιο, που είναι ας πούμε ωμοί; Σαφώς και υπάρχουν και θα πρέπει τουλάχιστον οι ενέργειές τους να μην επηρεάζουν ή να μην εμποδίζουν τις ελευθερίες των συνανθρώπων τους. Για παράδειγμα είναι δικαίωμά μου να πιστεύω σε όποια θρησκεία θέλω και από τη στιγμή που δεν ενοχλώ κανέναν, πρέπει όλοι να το σεβαστούν. Είναι δικαίωμά μου να ανήκω σε όποια πολιτική παράταξη θέλω, αλλά και υποχρέωσή μου να σεβαστώ το αντίστοιχο δικαίωμα του συνανθρώπου μου να ανήκει κι αυτός σε διαφορετική. Θα θεωρηθεί φανατισμός ή υπέρμετρος ζήλος να τον υποχρεώσω να ασπαστεί τα δικά μου πιστεύω, πόσο μάλλον να του τα επιβάλλω με τη βία.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάποιων να μη θέλουν να ενταχθούν στους νόμους και τις αρχές του κράτους και να αντιδρούν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την εξουσία και την επιβολή της, είναι όμως και υποχρέωσή τους να σεβαστούν τους υπόλοιπους οι οποίοι επιθυμούν να «υποταχθούν» σ’ αυτά που οι ίδιοι θεωρούν απαράδεκτα και τα πολεμούν με κάθε τρόπο. Από την άλλη το κράτος θα πρέπει να προστατεύει με το ίδιο ενδιαφέρον όλους τους πολίτες του και να τους αντιμετωπίζει ως ίσους απέναντι στους νόμους που το ίδιο θεσπίζει, διαφορετικά αφήνει περιθώρια για τη δημιουργία αντιδράσεων. Αυτό που συνέβη το Σάββατο ήταν αποτέλεσμα της άνισης αντιμετώπισης των νέων της περιοχής Εξαρχείων από τις δυνάμεις ασφαλείας. Όλοι γνωρίζουμε πως εκεί οργανώνονται οι μεγαλύτερες εξεγέρσεις όλων των αντιδράσεων κατά του συστήματος. Εκεί μαζεύονται οι λεγόμενοι κουκουλοφόροι ή αναρχικοί και καθορίζουν τον τρόπο δράσης τους εναντίον αυτού που θεωρούν «κατεστημένο», το οποίο άλλοτε είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλοτε η αστυνόμευση και άλλοτε το κεφάλαιο που κατ’ αυτούς μεταφράζεται σε καταστήματα και τράπεζες. Εκείνο που δεν είναι σίγουρο είναι κατά πόσο οι ομάδες αυτές δρουν μόνο για να εξυπηρετήσουν τα πιστεύω τους και όχι κάποιες σκοπιμότητες, γιατί δυστυχώς τα φαινόμενα απατούν.

Σαν καζάνι που βράζει

Εδώ και πολύ καιρό η οικονομική και η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είχε αγανακτήσει κάθε νοήμονα πολίτη. Από τη μια το Βατοπέδιο, από την άλλη η οικονομική στενότητα, η οποία σε συνδυασμό με την πολιτική απραξία έφεραν τον κόσμο στα όριά του, σε σημείο που να ψάχνει μια καλή αιτία για να αντιδράσει. Τα γεγονότα στην επέτειο του πολυτεχνείου δεν ήταν ικανά να εκτονώσουν την κατάσταση, μιας και δεν έγιναν οι «συνηθισμένες» φασαρίες. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί κάτι ποιο δυνατό. Και βρέθηκε, όταν ένας αρρωστημένος αστυνομικός, από τους πολλούς που διαθέτει η υπηρεσία, πυροβόλησε, έτσι για τον τσαμπουκά και σκότωσε ένα παιδί στη μέση του δρόμου. Γεγονότα που δεν συμβαίνουν ούτε στο τριτοκοσμικό Κονγκό, εξελίχθηκαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας και έκαναν το γύρο του κόσμου αφήνοντας άπαντες άφωνους! Ο εν λόγω ράμπο δυστυχώς δεν τίμησε ούτε τη στολή ούτε τα παντελόνια που φοράει, αφού δεν είχε τα κότσια να τα βάλει με κάποιον όμοιό του, αλλά προσπάθησε να παραβγεί με ένα παιδάκι, πυροβολώντας το! Πώς θα ένοιωθε άραγε, αν ως πατέρας του ανακοίνωναν πως αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε ένα από τα τρία του παιδιά; Το σκέφτηκε άραγε ποτέ αυτό, ή περιορίστηκε μόνο να πει πως κινδύνευε να μείνει ανάπηρος από ένα νεαρό παιδί που κρατούσε ένα μπουκάλι νερό στα χέρια;

Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν…

Δυστυχώς τα σώματα ασφαλείας, αλλά κυρίως ο στρατός είναι γεμάτα από τέτοιους ανίκανους ψυχάκηδες, οι περισσότεροι εκ των οποίων χρησιμοποιώντας κάποιο πολιτικό μέσον «εξασφάλισαν» το μέλλον τους, τσαλαπατώντας το δικό μας. Ποιος από μας δεν συνάντησε «καραβανά» στο στρατό να δρα ως Μωυσής που παρέλαβε τις δέκα εντολές, (τις εντολές για τις πρωινές καθαριότητες από το λοχαγό), και να απειλεί με ό,τι μπορούσε να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή όποιον θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση στην εκτέλεσή τους; Νοιώθουν κάποιοι, μόνο και μόνο επειδή απολαμβάνουν τη μοναδική περίπτωση που μπορούν να επιβληθούν. Η γοητεία της εξουσίας μεθάει αυτούς τους ανθρώπους, που εκτός στολής δεν τους υπολογίζει κανένας. Ποιος δεν άκουσε Ο.Π.Υ. να λέει «θα τρέχουτε ρε, θα τρέχουτε για να μάθουτε» και ποιος δεν διαπίστωσε βασικές ελλείψεις στοιχειωδών γνώσεων σε πολλά από τα παιδιά αυτά που βρέθηκαν στις γραμμές του στρατού, μόνο και μόνο για τη σιγουριά του μισθού; Με ποια λογική προσελήφθησαν και εκπαιδεύτηκαν, ώστε να προασπίσουν να συμφέροντα της πατρίδας και να εκπαιδεύσουν και τα δικά μας παιδιά γι’ αυτό το σκοπό;

Ποιος νοιάστηκε να εξετάσει κάτω από ποιες συνθήκες όλοι αυτοί οι χαμηλόβαθμοι, αποτυχημένοι σε κάποια ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση κρίθηκαν ικανοί να «υπηρετούν και να προστατεύουν»; Και πώς εγώ ως πολίτης μπορώ να τους εμπιστευθώ και να νοιώθω σιγουριά όταν βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου; Στις μέρες μας ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας είναι γεμάτα ψυχάκηδες. Είτε γιατί αυτό που κάνουν δεν το επέλεξαν οι ίδιοι, είτε γιατί νοιώθουν πως είναι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που δεν τους εκφράζει και με το οποίο δυστυχώς θα πρέπει να συμπορευτούν στην υπόλοιπη ζωή τους.

Πολιτική συνείδηση

Δυσκολεύομαι πολύ στο πού να κατατάξω τους πολιτικούς μας, όσον αφορά το θέμα. Στους ασυνείδητους ή στους συνειδητούς; Φοβάμαι, πως κανένας χαρακτηρισμός δεν τους ταιριάζει. Θεωρητικά, η αποστολή των πολιτικών είναι γνωστή, στην πράξη όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ενώ καιγόταν όλη η Ελλάδα, οι εκλεγμένοι άρχοντές μας ήταν εξαφανισμένοι. Μόνο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε διάγγελμα εκφράζοντας τη λύπη του και προτρέποντας για ήπια έκβαση των βανδαλισμών. Ο πρωθυπουργός μόλις δύο 24-ωρα μετά βγήκε κι έκανε δηλώσεις, (απ’ το σπίτι μου δεν θα βγω …..), οι δε Παυλόπουλος και Χηνοφώτης δήλωσαν «γιαλατζί» παραιτήσεις αφού ήδη γνώριζαν πως δεν θα γίνουν αποδεκτές! Τη διαφορά την έκανε ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, (τρομάρα του), ο οποίος βγήκε και μας κούφανε όλους, (καλύτερα να μασάς ….)! Και ο Πρωθυπουργός δεν τον έστειλε ακόμη σπίτι του! Με τέτοια στελέχη κυβερνούμαστε. Κρίμα, νόμιζα πως μόνο στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας δέχονται διανοητικά καθυστερημένους! Μα είναι δήλωση αυτή; Υπουργός να βγει και να πει πως τον αστυνομικό τον προσέλαβε και τον εκπαίδευσε το ΠΑΣΟΚ, άρα ψάξτε εκεί τις ευθύνες! Την Παπακώστα από την άλλη, πού τη βάζετε, που δήλωσε πως πρέπει πρώτα να βρούμε σε ποιο πολιτικό χώρο άνηκε το παιδί που σκότωσε ο αστυνομικός! Δηλαδή, τι εννοούσε η βουλευτής. Μήπως, έμμεσα από τη δήλωσή της αυτή διεφάνη πως τα πολιτικά του πιστεύω ήταν αυτά που θα έκριναν αν θα ζούσε ή όχι; Κάτι τέτοιο μόνο επί χούντας ίσχυσε!

Τα λοιπά πολιτικά κόμματα τρίβουν τα χέρια τους με όλη αυτή την αναμπουμπούλα, υπολογίζοντας τα πολιτικά οφέλη που ενδέχεται να αποκομίσουν. Σύριζα και ΚΚΕ ήταν οι κύριοι οργανωτές των καταληψιών των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων και τώρα ανταλλάσουν ευθύνες για το ποιος χαϊδεύει τ’ αυτιά ποιανού!

…με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω

Η αλλαγή της ατζέντας πάντως βόλεψε άπαντες, μιας και ξεχάστηκαν προς στιγμήν τα πολιτικά σκάνδαλα που ταλάνιζαν και έστρεψαν αλλού την προσοχή μας. Οι γνωστοί – άγνωστοι, αυτόνομοι και αυτόβουλοι κουκουλοφόροι, που πριν λίγους μήνες βοήθησαν πάλι στην αλλαγή της ατζέντας Ζαχόπουλου κλπ, (ναι, αυτοί που πετάγονταν από τις γραμμές των αστυνομικών και δημιουργούσαν επεισόδια), βάζουν και τώρα ξανά το χεράκι τους και ομολογουμένως τα καταφέρνουν καλά. Μόνο κάτι τέτοιο μπορεί να σκεφτεί κανείς, βλέποντας την καλοεκπαιδευμένη και αριθμητικά ανώτερη αστυνομική δύναμη να αδυνατεί να μαντρώσει καμιά διακοσαριά ταραξίες.

Τον απλό κοσμάκη όμως ποιος τον σκέφτηκε; Ποιος θα ενδιαφερθεί για τις ζημιές που προξενήθηκαν στα κέντρα των περισσοτέρων μεγάλων πόλεων της χώρας; Ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά; Μήπως όλοι εμείς, οι φορολογούμενοι πολίτες; Μπορεί σε λίγο να ανακοινωθεί από τον υπουργό οικονομίας επιβολή "τέλους αστυνόμευσης" σε κάποιον λογαριασμό ΔΕΚΟ!

Δημοσιογραφική συνείδηση

Οι δημοσιογράφοι κατατάσσονται από μόνοι τους στους ασυνείδητους. Είναι οι μόνοι που δεν διαθέτουν την παραμικρή ευαισθησία σε κανένα γεγονός και λειτουργούν ως «ψυχροί εκτελεστές». Παρουσιάζουν ή δημιουργούν την είδηση για την τηλεθέαση! Και επειδή δεν αντιμετωπίζουν αντικειμενικά τα σπουδαιότερα γεγονότα, αλλά πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, δημιουργούν κλίμα εκεί που δεν υπάρχει. Ως μέγιστη δημοσιογραφική επιτυχία λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί η αντιστροφή του κλίματος τους τελευταίους μήνες υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθούμε έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων – σκανδάλων, που κύριο στόχο τους έχουν την αποδυνάμωση της κυβέρνησης και ταυτόχρονα μια συνεχόμενη σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Είδαμε πως από 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες που προηγούνταν η ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ την περασμένη άνοιξη, τώρα να έπεται με αυτό το ποσοστό. Όσο όμως κι αν προσπάθησαν δεν κατάφεραν να φτιάξουν την εικόνα του Παπανδρέου, (γιατί απλούστατα δεν φτιάχνεται), αφού εξακολουθεί να υστερεί σε ικανότητα να κυβερνήσει έναντι του Καραμανλή, οπότε το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αναγκάσουν το δεύτερο να αποχωρήσει. Έτσι, φτιάχνονται δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία και κάπου τεχνηέντως αφήνεται να εννοηθεί πως θα είναι καλύτερα για τη ΝΔ, αν κατέβει σε εκλογές με άλλον αρχηγό! Κάτι και η «και καλά» καλλιεργούμενη αρχηγολογία με τους υποψήφιους διαδόχους, σχεδόν το χάψαμε!

Ο τρόπος προβολής των «κατορθωμάτων» των ταραξιών, καθώς και το κλίμα που είχε γενικότερα δημιουργηθεί με τη δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης, έριξαν περισσότερο λάδι στη φωτιά και βοήθησαν να διατηρηθούν μέχρι και σήμερα οι φασαρίες. Με περίσσιο ζήλο είδαμε και τα διεθνή ΜΜΕ να παρουσιάζουν με λεπτομέρειες τις εξελίξεις με συνδέσεις και ρεπορτάζ, κάτι που είχαν να κάνουν από τον καιρό των ολυμπιακών αγώνων. Δε νομίζω όλα αυτά να γίνονται τυχαία. Φαίνεται, πως ο Καραμανλής έχει μπει στο μάτι κάποιων εδώ και πολύ καιρό!

Υστερόγραφο

Ο τίτλος είναι από την ομώνυμη ελληνική ταινία των Γερμανού – Θωμόπουλου και νομίζω ταιριάζει απόλυτα στο μικρό Αλέξανδρο, ο οποίος ξεκίνησε τη βόλτα του χαμογελαστός ένα απόγευμα, για να καταλήξει νεκρός από το όπλο ενός ασυνείδητου αστυνομικού. Τα θερμά μου συλλυπητήρια. Καλό σου ταξίδι μικρέ Αλέξανδρε.

E-Mail: salonikaman@yahoo.com

KKE ...η συνέχεια

Προς έκπληξιν όσων σχολιάζουν πως τηρώ μηνιαία συχνότητα στις εμφανίσεις μου, αναρτώ σήμερα τη συνέχεια για το ΚΚΕ. Κατ’ αρχήν ευχαριστώ πολύ όλες και όλους εσάς που μου αφήσατε σχόλια. Δείχνετε με αυτόν τον τρόπο ότι το θέμα βρήκε ανταπόκριση κι ενημέρωσε σε βάθος πολλούς αναγνώστες. Επίσης να αναφέρω πως δεν ασκώ σε καμιά περίπτωση λογοκρισία στα σχόλιά σας. Η όποια καθυστέρηση οφείλεται προφανώς στους servers της Google, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα κατά περίπτωση να καθυστερούν την εμφάνιση των σχολίων σας. Αυτό φαίνεται κι απ’ το γεγονός ότι τα μηνύματά σας ήρθαν πολύ αργότερα από τη χρονική στιγμή της επίσκεψεώς σας. Ελπίζω μόνο να ήρθαν όλα!

Λίγα λόγια για το Πολυτεχνείο

Θα αποτελούσε μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθώ στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μιας και πλησιάζει η 35η επέτειος και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες δεν μπορούμε παρά να σταθούμε με θαυμασμό στα γεγονότα της εποχής εκείνης, με πρωταγωνιστές κυρίως νέους φοιτητές κι εργαζόμενους, οι οποίοι μετέτρεψαν την αγανάκτησή τους σε επανάσταση κατά του καθεστώτος, με αποτέλεσμα την αρχή του τέλους του. Βέβαια είχε προηγηθεί η κατάλληλη προεργασία που διευκόλυνε την έκβασή τους. Από τη μια η χούντα θέλησε να δείξει λίγο πιο ανθρώπινο πρόσωπο αποστρατικοποιώντας τη δομή της, με τη δημιουργία μιας πιο φιλικής κυβέρνησης και την προκήρυξη εκλογών. Έτσι οι όποιες αντιδράσεις αντιμετωπίζονταν πιο ανεκτικά, μέχρι που το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου εξελίχθηκε σε παλλαϊκό συλλαλητήριο και σημαδεύτηκε από συλλήψεις και αναταραχές κατά το σύνηθες του καθεστώτος. Ο αγώνας γενικεύτηκε με ταραχές και διαδηλώσεις, με πρωταγωνιστές κυρίως φοιτητές και λίγους μήνες αργότερα την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Τα γεγονότα τερματίστηκαν με την επέμβαση του στρατού, συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και το θάνατο δυστυχώς 23 φοιτητών. Όλοι αντέδρασαν δυναμικά κατά της χούντας. Η διοργάνωση δεν ήταν επίτευγμα μόνο της ΚΝΕ, αλλά όλων των αγανακτισμένων νέων της χώρας, οι οποίοι έβλεπαν να καταδυναστεύεται το μέλλον τους, η προσωπική τους ζωή και ελευθερία και να ζουν υπό το καθεστώς τρομοκρατίας. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω.

Τα ίδια Παντελάκη μου…

Μετά την ομαδική συμμετοχή της αριστεράς στις εκλογές του 1974 το ΚΚΕ κατεβαίνει μόνο του στις εκλογές με ΓΓ το Χαρίλαο Φλωράκη μέχρι το 1989. Τότε, με τη μορφή συνασπισμού το ΚΚΕ, η ΕΑΡ και άλλα μικρότερα αριστερά σχήματα, συμμετείχαν για πρώτη φορά σε κυβερνητικό σχήμα, (οικουμενική κυβέρνηση Τζανετάκη και αργότερα Ζολώτα). Το 1991 εν μέσω γκρίνιας και διχογνωμιών έφυγε το ΚΚΕ από στο συνασπισμό και συνέχισε με ΓΓ την κα Αλέκα Παραρήγα. Η διαμάχη αυτή στοίχισε στο κόμμα την απώλεια πολλών στελεχών, μεταξύ των οποίων και ο πρώην ΓΓ Γρηγόρης Φαράκος, καθώς και η πρόεδρος του Συνασπισμού Μαρία Δαμανάκη. Έτσι αν και το 1989 με ΓΓ το Χαρίλαο Φλωράκη έφτασε στο 13,1%, αργότερα τον ίδιο χρόνο με ΓΓ το Γρηγόρη Φαράκο το ποσοστό του μειώθηκε στο 11%. Το 1990 στο 10,3% και το 1993 με την Αλέκα Παπαρήγα βυθίστηκε στο 4,53! Έκτοτε το ΚΚΕ αγωνίζεται να ανέλθει, αλλά δυστυχώς γι’ αυτό δεν φαίνεται να αναπτύσσει τη δυναμική που χρειάζεται για να πετύχει διψήφιο ποσοστό. Τον τρόπο να πλησιάσει τον κόσμο της αριστεράς που δεν εκφράζεται από το παραδοσιακό ΚΚΕ φαίνεται να τον βρήκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτός έχει τα κουσούρια του, ο οποίος ξεκίνησε με ιδιαίτερη δυναμική και νεαρό επικεφαλής, που δείχνει πως έχει όραμα και μέλλον, αλλά περιορίζεται από τους πατρόνους του, γι’ αυτό και πολύ σύντομα ο κόσμος που στράφηκε προς τα κει ανασυγκροτήθηκε και αναζητά άλλον εκφραστή.

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ…

Σύμφωνα με το πρόγραμμα και τα πιστεύω του ΚΚΕ «η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική, θεωρείται πως έχει ωριμάσει η αναγκαιότητα για μια άλλη εξουσία λαϊκή που θα προκύψει επαναστατικά και θα πραγματοποιηθεί από το ΑΑΔΜ (Αντιιμπεριαλιστικό, Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο) και θα προέρχεται από την εργατική τάξη, τη νεολαία και τις γυναίκες, στην οποία θα ηγείται το ΚΚΕ. Η εξουσία αυτή θα οργανώσει την κοινωνία και την οικονομία του κράτους κοινωνικοποιώντας τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και θα έρθει σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τους διεθνείς οικονομικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ».

Αυτά είναι μεταξύ άλλων τα σύγχρονα πιστεύω του κόμματος και το κακό είναι πως υπάρχουν μερικοί οι οποίοι τα θεωρούν και εφικτά! Δεν βλέπουν και δεν παραδειγματίζονται από το γεγονός πως ούτε η ΕΣΣΔ δεν κατάφερε να αντισταθεί στην περεστρόικα, ούτε και η Κίνα η αμιγώς κομουνιστική χώρα να μην υποκλιθεί στο κεφάλαιο. Και απ’ ότι φαίνεται δεν έχασαν. Η μεν Ρωσία εξελίσσεται σε ενεργειακό κέντρο της Ευρασίας και ταυτόχρονα σε σύγχρονη καπιταλιστική υπερδύναμη, (ύστερα από την «πτώση» της αμερικανικής οικονομίας), η δε Κίνα τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης που εδώ ούτε στον ύπνο μας δεν έχουμε δει. Τώρα, πώς πιστεύουν πως θα πάμε μπροστά κοινωνικοποιώντας τα βασικά μέσα παραγωγής ή κοντράροντας διεθνείς οργανισμούς αυτό ούτε κι οι ίδιοι μπορούν να το αποδείξουν, αφού ούτε κι οι ίδιοι το πιστεύουν. Αν είναι έτσι γιατί τότε η ΓΓ του κόμματος δήλωνε σε τηλεοπτική εκπομπή παλαιότερα πως οι ΗΠΑ είναι η αγαπημένη της χώρα και γιατί έστειλε εκεί την κόρη της να σπουδάσει, (Ν. Υόρκη), κι όχι στη Μόσχα ή στο Λένινγκραντ ας πούμε! Γιατί στηρίζει τις πολυεθνικές που κατηγορεί χρησιμοποιώντας προϊόντα τους, όπως κινητά, αυτοκίνητο, (δεν θα κυκλοφορούσε ας πούμε με lada, κι ας σημαίνει στα Ρωσικά όμορφο). Άρα λοιπόν τα λόγια είναι μόνο για το λαό, κι εμείς από συναισθηματικούς λόγους και αντίδραση τα πιστεύουμε. Δεν κρίνουμε αντικειμενικά, με γνώμονα τα παγκόσμια δρώμενα, δεν φροντίζουμε για το πώς μπορούμε να συμβάλλουμε στο να εξελιχθεί η Ελλάδα, παρά μένουμε σε παγιωμένες – παγωμένες τακτικές του περασμένου αιώνα.

Απ’ τη Ρωσία με αγάπη

Δυστυχώς, όσο κι αν παλεύει το ΚΚΕ να πείσει πως είναι ο μαχητής του λαού και υπεράνω χρήματος, δυστυχώς δεν τα καταφέρνει. Το χρήμα το προσκύνησαν όλοι, ακόμη και η εκκλησία. Αν μας τα ‘λεγαν αυτά πριν από 30 χρόνια που υπήρχε σκοταδισμός και παραπληροφόρηση στην ενημέρωση, τότε μπορεί και να έπιαναν τόπο. Τώρα δυστυχώς γι’ αυτούς δεν περνάνε. Όλα τα κόμματα είχαν κι έχουν τους χρηματοδότες τους. Άλλοι περιμένουν από δύση κι άλλοι από ανατολή. Μήπως το ΚΚΕ δεν τα ‘παιρνε από τη Μόσχα μέχρι την εποχή του Γκορμπατσόφ με την κωδική ονομασία, (αν θυμάμαι καλά) «Ταμπάκο» για να εκτυπώνει τα έντυπά της και να τα χρησιμοποιεί ως έξοδα κινήσεως ή μήπως δεν χρησιμοποιούσαν φίλα προσκείμενες επιχειρήσεις είτε και δικές τους για να τα ξεπλένουν; Θέλουν μήπως να μας πουν πως αυτοί δεν έχουν σπόνσορες και επικερδείς δραστηριότητες; Κι αν είναι έτσι τότε γιατί αρνούνται επιμελώς οποιονδήποτε διαχειριστικό έλεγχο στα βιβλία τους; Αν ποτέ γίνει κάτι τέτοιο, (πράγμα που προσωπικά δεν πιστεύω), τότε θα γελάσει κάθε πικραμένος μ’ αυτά που θα βγουν στη φόρα. Αλλά είπαμε, πως για το θέμα όλα τα κόμματα ποιούν την νήσσαν. Κανέναν δεν βολεύει ο έλεγχος και σε κανέναν προφανώς δεν γίνεται.

Όχι έλεγχο στα οικονομικά μας

Είναι γνωστό πως ο μισθός των βουλευτών του ΚΚΕ, καθώς και τα περιουσιακά στοιχεία πολλών μελών του πηγαίνουν απ’ ευθείας στο κόμμα κι από κει παίρνει ο καθένας ποσό που αντιστοιχεί στο βασικό μισθό για να ζήσει. Οι βουλευτές του βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνονται με τους νεόπλουτους της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης. Αλλά πρέπει κι αυτοί να ζήσουν αξιοπρεπώς. Έτσι εμμέσως ο περιορισμός αυτός τους «σπρώχνει» να αναζητήσουν και άλλες πηγές για να καλύψουν τα κενά. Επιπλέον στα ταμεία του κόμματος εισρέουν οι κρατικές επιχορηγήσεις και οι εισπράξεις από διάφορες εκδηλώσεις, κουπόνια και τέτοια. Πέραν αυτών βέβαια υπάρχουν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του κόμματος, εκμετάλλευση ακινήτων, καθώς και φίλοι επιχειρηματίες, οι οποίοι το βοηθούν να είναι το μόνο του κοινοβουλίου που δεν χρωστάει. Τι γίνονται όλα αυτά τα χρήματα κανείς δεν γνωρίζει, αφού στα οικονομικά στοιχεία που δημοσιεύονται φαίνονται μόνο οι κρατικές επιχορηγήσεις και τα έσοδα από τα κουπόνια. Τα υπόλοιπα ουδείς γνωρίζει που πηγαίνουν και το μυστήριο που καλύπτει το θέμα αφήνει το μυαλό μας να υποθέσει οτιδήποτε, όπως για παράδειγμα τη χρηματοδότηση με τα χρήματα αυτά κομμουνιστικών καθεστώτων άλλων χωρών καθ’ υπόδειξιν της Κομουνιστικής Διεθνούς, ως ανταπόδοση της χρηματοδότησης που το ίδιο ελάμβανε κατά την περίοδο που είχε κηρυχτεί παράνομο και στη μεταπολίτευση. Πάντως στο λαό δεν μοιράζονται με κανέναν τρόπο. Καμιά κοινωνική ενέργεια δεν είδαμε εκ μέρους του ΚΚΕ με σκοπό να βοηθήσει το λαό που έχει ανάγκη σ’ αυτόν το δύσκολο καιρό.

Η Τυποεκδοτική κ.ά

Το ΚΚΕ από πολύ νωρίς σκέφτηκε, (πολύ σωστά), πως θα έπρεπε να μπορεί να σταθεί οικονομικά και να μην αρκείται στη ρωσική βοήθεια και στις κρατικές επιχορηγήσεις. Έτσι ξεκίνησε με τη δημιουργία τουριστικού πρακτορείου, (lev tours), το οποίο εξειδικευόταν σε εκδρομές σε χώρες του ανατολικού μπλοκ και αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Τυποεκδοτική ΑΕ για να τυπώνεται η εφημερίδα ριζοσπάστης, η οποία (Τυποεκδοτική) πηγαίνει πάρα πολύ καλά και τα τελευταία χρόνια, αφού συνειδητοποίησαν κι εκεί πως το χρήμα είναι υπεράνω κόμματος κι έτσι εκτός από κόκκινο τυπώνει και με «πράσινο» και με «γαλάζιο» μελάνι. Γενικά, είναι αυτή τη στιγμή ο πιο κερδοφόρος οργανισμός του κόμματος και αποτελεί τον κύριο χρηματοδότη του.

Ένας άλλος επιχειρηματίας, ο Πάνος Γερμανός, φίλα προσκείμενος στο κόμμα, κομμουνιστής στην ιδεολογία, καπιταλιστής στην πράξη, φέρεται να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τον Περισσό, αφού έτυχε της πλήρους υποστήριξής του στους χειρισμούς για την πώληση της εταιρείας του στην cosmote. Η χειραγώγηση της μετοχής της εταιρείας Γερμανός μέσω off shore εταιρειών και η πώλησή της στο 150% περίπου της αξίας απέφερε πολλά επιπλέον κέρδη. Στο φαγητό συμμετείχαν όλοι, εκτός του ΠΑΣΟΚ το οποίο αφήνιασε και εξαπέλυε μύδρους για την παντελή απουσία του ΚΚΕ από την ακροαματική διαδικασία ενώπιον της επιτροπής οικονομικών της βουλής των Βουρλούμη και Μαρτιγόπουλου των ΟΤΕ και cosmote αντίστοιχα. Γιατί λοιπόν δεν πήγαν να στηρίξουν κι εδώ τα δίκια του εργάτη; Γιατί δεν φώναξαν όπως έπρεπε για αυτό το παιχνίδι που παίχτηκε κι έγινε αιτία πολλοί μικροεπενδυτές να χάσουν χρήματα; Μήπως είχαν κάποιο όφελος; Ή απλά και μόνο ήθελαν να προστατεύσουν ένα παιδί της ΚΝΕ όπως ο κος Γερμανός;

Πολιτικό συνοικέσιο

Διαπιστώνω τελευταία πως το ΚΚΕ κάνει στροφή και συμπορεύεται με το κόμμα της ΝΔ σε βαθμό που προκαλεί ερωτηματικά. Για παράδειγμα στο θέμα για το σύμφωνο συμβίωσης που έφερε η κυβέρνηση προς ψήφισιν στη βουλή, δεν έλαβε θέση, δήλωσε παρόν, με αποτέλεσμα να προσμετρηθούν οι παρόντες στους πλειονοψηφήσαντες κι έτσι το νομοσχέδιο να περάσει με εξαιρετική ευκολία. Σε άλλη περίπτωση δε, αυτή της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για τη φορολόγηση εισοδημάτων μοναστηριών κι εκκλησίας, το ΚΚΕ στήριξε πάλι την κυβέρνηση καταψηφίζοντάς την, κάτι που προκάλεσε εντύπωση αφού το κόμμα μόνο ως θρησκόληπτο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Μπορεί βέβαια να το έκαναν από απλή αντίδραση μόνο και μόνο επειδή ήταν πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάτι σημαίνουν όλα αυτά. Βλέπουν στη ΝΔ πως οι επόμενες εκλογές θα είναι δύσκολες, αφού οι απροσάρμοστες αντιδράσεις της σε γεγονότα μείζονος σημασίας έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο λαό και θα πρέπει να ψάξουν για συνεργασία σε περίπτωση που επιθυμούν να κυβερνήσουν για τρίτη συνεχή φορά. Η μόνη περίπτωση που μπορεί να βοηθήσει είναι αυτή του ΚΚΕ, το οποίο μπορεί να εγγυηθεί ένα 10% ψήφων επιπλέον. Η συμβίωση θα είναι δύσκολη, αλλά «μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος» που λέει κι η παροιμία.

Επίλογος

Μέσα από αυτή τη σύντομη ανατομία του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας διαπιστώσαμε τον αληθινό του χαρακτήρα και αυτά για τα οποία πλέον νοιάζεται. Ποια δίκια του εργάτη, του φτωχού και του λαού μας τσαμπουνάνε. Αναμασούν την ίδια καραμέλα από τότε που ο λαός δεν είχε τη στοιχειώδη παιδεία να καταλάβει πότε τον δουλεύουν και πότε όχι. Οι καιροί αλλάζουν, ο κόσμος έχει αναπτύξει αντίληψη, καταλαβαίνει ποιος μιλάει ειλικρινά, (κανείς πολιτικός) και ποιος όχι. Το κακό είναι ότι πολλοί πωρώνονται με αποτέλεσμα να φτάνουμε σε ακρότητες, συγκρούσεις, τραυματισμούς και αλληλοσκοτωμούς χωρίς λόγο, για να μείνουμε με την αγανάκτηση, όταν τα αντίπαλα στρατόπεδα που αγωνιζόμασταν τα βρίσκουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΚΚΕ που κατηγορούσε τη δεξιά, κι όχι άδικα, ότι βασάνιζε μέλη του, τώρα τη διπλαρώνει μαγειρεύοντας μελλοντική συνεργασία. Θα τρίζουν τα κόκκαλα όλων αυτών που πέθαναν σε εξορίες και φυλακές γιατί στήριξαν ανοιχτά αυτό που τώρα συμβιβάζεται, με γνώμονα τη διάκριση, την ευκαιρία στην εξουσία και την κουτάλα.

Υστερόγραφο

Μπορεί τα παραπάνω να μην είναι αρεστά σε οπαδούς και φίλους του ΚΚΕ, είναι όμως η πραγματικότητα και ως τέτοια θα πρέπει να τη δούμε. Βλέποντας την ιστορία κάθε παράταξης, καθώς και τα πρόσωπα που την απαρτίζουν, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε αν και πότε νοιάζεται για τα συμφέροντα του λαού της ή όχι. Τα παιχνίδια, οι σκοπιμότητες, τα συμφέροντα και οι πιέσεις που παίζονται γύρω από κάθε μια παράταξη ξεχωριστά έχουν άμεσο αντίκτυπο σε μας και απώτερο σκοπό τον αποπροσανατολισμό μας και την πέδηση της ευημερίας μας.

Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδος

Γενικά

Πολλοί μου γράφετε να αναρτήσω επιτέλους το θέμα που υποσχέθηκα για το ΚΚΕ. Μη νομίζετε πως βρίσκομαι πάντα σε συγγραφικό οίστρο, πόσο μάλλον όταν θα πρέπει αυτά που γράφω να είναι κατά το δυνατόν αντικειμενικά και κατ’ επέκτασιν αποτέλεσμα πολύπλευρης ενημέρωσης. Επίσης με την ευκαιρία για μια ακόμη φορά να αναφέρω πως δεν είμαι δημοσιογράφος και πως τα θέματα που γράφω αποτελούν προσωπικές και κατά τη γνώμη μου αντικειμενικές απόψεις. Ενδεχομένως να μπερδευτούν και αρκετοί που θεωρούν πως εκπροσωπώ πολιτικές παρατάξεις. Έχω δηλώσει πως δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν είμαι ανώνυμος και πως όποιος επιθυμεί να επικοινωνήσει μαζί μου μπορεί να το κάνει μέσω e-mail.
Αιτία για να γράψω για το ΚΚΕ αποτέλεσαν από τη μια η εντύπωση που προσπαθούν να περάσουν τα στελέχη της παράταξης πως είναι η πιο φτωχή του κοινοβουλίου και η καραμέλα που αναμασούν από ιδρύσεως, περί στήριξης του εργάτη, του φτωχού και του αδικημένου και από την άλλη η στάση του κόμματος τελευταία που δείχνει πως μάλλον «γλύφει» την κυβέρνηση, (εκκλησιαστική περιουσία, σύμφωνο συμβίωσης κλπ). Αφορμή στάθηκαν δηλώσεις της Γενικής Γραμματέως του, που εμμέσως αρνιόταν οποιονδήποτε οικονομικό έλεγχο στο κόμμα. Γνωρίζουμε φυσικά πως για το θέμα υπάρχει συμφωνία κυρίων και δεν το αναφέρει ποτέ κανένας για να μην προκαλέσει, αλλά μέχρι σήμερα θεωρούσαμε πως το ΚΚΕ αποτελούσε εξαίρεση. Τα όσα θα αναφερθούν παρακάτω κάθε άλλο παρά εξαιρετέο το παρουσιάζουν.

Εισαγωγή

Τι κοινό να έχουν άραγε το ΚΚΕ, η ΓΣΕΕ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης; Το ΚΚΕ σχηματίστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1918, (ΣΕΚΕ) μια εβδομάδα μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ και ένα μήνα μετά τη γέννηση του επίτιμου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Σε μια εποχή που ο λαός συνερχόταν από τον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο, που η εργατική τάξη και οι αγρότες αποτελούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της χώρας μας, που κυριαρχούσε η φτώχεια και η ανησυχία των πολέμων, η θεωρία του Μαρξ και του Λένιν για τον κόσμο τον πλούτο και την ανάπτυξη, η χρονική στιγμή για τη δημιουργία μιας ιδεολογίας που να προάγει τα δίκια αυτής της τάξης, σε συνδυασμό με τη μοδάτη τότε μαρξιστική ιδεολογία ήταν η καταλληλότερη. Πανευρωπαϊκά δε, το Κομουνιστικό κίνημα ήταν σε άνθηση και κέρδιζε αυτές τις ομάδες πληθυσμών, κυρίως των φτωχότερων ανατολικών χωρών. Σε αυτόν τον κόσμο απευθύνθηκε το νέο κόμμα για την εύρεση οπαδών και γι’ αυτό επέλεξε ως σήμα του το σφυροδρέπανο. Παρά τις κακές συγκυρίες, άντεξε στο πέρασμα των χρόνων και γιορτάζει φέτος τα 90στα του γενέθλια κατέχοντας το ρεκόρ του μακροβιότερου κόμματος στην ιστορία της Ελλάδας. Όμως, παρά τις αρχικές του βλέψεις, για ενενήντα ολόκληρα χρόνια, δεν κατάφερε ποτέ να προσεγγίσει όλους τους πιθανούς οπαδούς που επεδίωκε και να παίξει το ρόλο που από την αρχή ήθελε, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στην τρίτη θέση, με ποσοστά πολύ σπάνια πάνω από 10%.

Με την ίδια δύναμη που ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια, ως «η αντίδραση» στα τότε δρώμενα, εξακολουθεί να βαίνει μέχρι και σήμερα. Δυστυχώς όμως σε καμιά εποχή από αυτές που διένυσε δεν κατάφερε να πείσει την πλειοψηφία του λαού να συμπορευτεί μ’ αυτά που πρέσβευε και να συμμετάσχει μαζί του στις αντιδράσεις σε οτιδήποτε είχε να κάνει με δύση, κεφάλαιο, επιχειρηματίες και ΗΠΑ, παρά μόνο τους λίγους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του. Είπαμε, το νέο κόμμα ήταν ταγμένο στην ανατολή!

Τι ήταν αυτό όμως που εμπόδιζε τον απλό πολίτη, ο οποίος θεωρητικά θα έβρισκε σε αυτό το κίνημα έξοδο στις ανήσυχες σκέψεις του να το εμπιστευτεί; Γιατί ακόμη και σήμερα ο λαός φαίνεται να μη δίνει ιδιαίτερη σημασία στις προσδοκίες του ΚΚΕ και παραμένει καθηλωμένο σε μονοψήφιο ποσοστό; Γιατί δεν γίνεται κάτι από τη διοίκηση να ανατραπεί αυτό το κλίμα σταθεροποίησης στο 8% των ψηφοφόρων; Μήπως κούρασε; Μήπως οι ιδέες που πρεσβεύει είναι παρωχημένες; Μήπως η διοίκηση θα πρέπει να αλλάξει τακτική; Ας δούμε όμως περιληπτικά από την αρχή το θέμα και ίσως οι απαντήσεις έρθουν από μόνες τους.

Συνοπτική ιστορική αναδρομή

Το ΣΕΚΕ, (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδας), ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1918 και μετονομάστηκε σε ΚΚΕ το 1924. Το 1922 δημιουργήθηκε η νεολαία του κόμματος (ΟΚΝΕ), η σημερινή ΚΝΕ. Η πρώτη διαμάχη και αποχώρηση στελεχών του έγινε μόλις το 1923. Η πρώτη αντίδραση ήταν αυτή κατά της μικρασιατικής εκστρατείας, επειδή το κόμμα θεώρησε πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, Αγγλίας και Γαλλίας. Δεν σκέφτηκε πως θα μπορούσε από αυτόν τον αγώνα η Ελλάδα να αποκομίσει οφέλη παίρνοντας πίσω εδάφη που παλαιότερα της ανήκαν, αλλά τάχθηκε στο πλευρό των Τούρκων(!!!) μόνο και μόνο για να μην εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δύσης. Έτσι άρχισαν οι πρώτες διώξεις εναντίον των μελών του που προπαγάνδιζαν για την ανατροπή του βασιλιά και επεδίωκαν ειρήνευση και τερματισμό της μικρασιατικής εκστρατείας σε συνεννόηση – συμβιβασμό της Ελλάδας με την τουρκική πλευρά.

Για να μην απομονωθεί το ΚΚΕ από την Κομουνιστική Διεθνή, (ΚΔ) απεδέχθη τη θέση της για το Μακεδονικό, (προέβλεπε τη δημιουργία ανεξάρτητης ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης για μελλοντική προσχώρηση στο Βουλγαρικό κράτος). Είναι σαφές ότι τα πρώτα θεμέλια για το Μακεδονικό τοποθετήθηκαν εδώ και από τότε μέχρι σήμερα το θέμα ταλανίζει το ελληνικό κράτος με τη μία ή την άλλη εκδοχή του. Άλλη μια διαμάχη λοιπόν με κίνδυνο τη διαίρεσή του ΚΚΕ, αλλά οι διαφωνούντες αυτή τη φορά συμμορφώθηκαν στο βωμό της ενότητας του κόμματος. Δόθηκε όμως άλλη μια αφορμή για διώξεις εναντίον του. Με το κραχ του 1929, εν μέσω φτώχειας και δυστυχίας, το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στην οργάνωση απεργιών και το κράτος αντίστοιχα (και με νόμο αυτή τη φορά), στις διώξεις εναντίον του, (βλέπε «Ιδιώνυμο» Βενιζέλου). Αυτά και η προσπάθεια για πολιτική απεργία είχαν ως αποτέλεσμα το κόμμα να χάσει πολλούς οπαδούς και να χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, με αποτέλεσμα η απήχηση στον κόσμο να μειώνεται. Χρειάστηκε η επέμβαση της ΚΔ το 1933 για να συμφιλιωθούν οι αντιδρώντες και να ξαναβρεί την ενότητά του.

Τη μεγαλύτερη δίωξη την ένοιωσαν τα στελέχη του ΚΚΕ από το Μεταξά, ο οποίος κήρυξε παράνομο το κόμμα και συνέλαβε πάνω από χίλια μέλη του, ως αντίποινα για την προσπάθεια αποτροπής της ανόδου του στην εξουσία με το παλλαϊκό μέτωπο που το ΚΚΕ ονειρευόταν να οργανώσει. Η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα βρήκε το γενικό γραμματέα του κόμματος Νίκο Ζαχαριάδη στη φυλακή. Από κει παρότρυνε τους Έλληνες να ενωθούν ενάντια στον κατακτητή και το ΚΚΕ προχώρησε στη δημιουργία του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Στα δύο αυτά απελευθερωτικά κινήματα προσχώρησε πλήθος κόσμου και ήταν οι κυριότερες αντιστασιακές οργανώσεις που δημιούργησαν τρομερά προβλήματα στην κάθοδο των Γερμανών στην Ελλάδα. Είπαμε, οι Έλληνες μόλις δούμε τον κίνδυνο γινόμαστε μια γροθιά και τον αντιμετωπίζουμε. Όταν περάσει, τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Λίγο πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Ελλάδα, μέρος των μελών του ΕΛΑΣ αποσχίστηκαν και κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία. Εκεί εξακολούθησαν να στηρίζουν την από δεκαετίας άποψη της ΚΔ για το Μακεδονικό και δημιούργησαν το θέμα των διεκδικήσεων που μέχρι τις μέρες μας καλά κρατεί. Με τη διάλυση της χώρας και τη δημιουργία της FYROM εντάθηκαν οι εδαφικές και ιστορικές διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας, με τις ευλογίες των ΗΠΑ και την αμέριστη συμπαράσταση – ανοχή των εκάστοτε κυβερνήσεών μας. Αν και περιμέναμε, από το ΚΚΕ δεν είδαμε κάποια επίσημη ανακοίνωση που να καταδικάζει αυτές τις διεκδικήσεις. Γιατί άραγε; Μήπως κάποιοι από τους πρωτεργάτες των διεκδικήσεων αυτών υπήρξαν μέλη του ΕΛΑΣ, (τρανταχτό παράδειγμα ο σημερινός πρόεδρος της FYROM Γκρούεφσκι, ο πατέρας του οποίου κατάγεται από την Αχλάδα Φλώρινας και πολέμησε στο πλευρό της Ελλάδας το 1940. Φοβούνται μήπως εκτεθούν, ή μήπως εμμένουν στις παλαιότερες θέσεις της ΚΔ; Εις μάτην φίλα προσκείμενα μέσα κι έντυπα προσπαθούν να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως το κόμμα με τους πλέον πατριώτες. Ουδείς υπήρξε πατριώτης σ’ αυτόν τον τόπο. Όλοι εξυπηρέτησαν κι εξυπηρετούν συμφέροντα, στην προκειμένη περίπτωση όχι αυτά που πρεσβεύει το ΚΚΕ και γι’ αυτό αντιτίθεται.

Σημείωση: Εξαιρετική δουλειά για το Σκοπιανό έχει κάνει το blog rantar, σύνδεση του οποίου υπάρχει στο πάνω μέρος της σελίδας.

Όσοι από τα μέλη του ΕΛΑΣ παρέμειναν κλήθηκαν από τη φιλοαγγλική κυβέρνηση που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής να παραδώσουν τα όπλα, πράγμα που αρνήθηκαν και ακολούθησε σύγκρουση. Το θέμα λύθηκε προσωρινά με τη συνθήκη της Βάρκιζας, αλλά συστηματικά επεκράτησαν διωγμοί και εκτελέσεις μελών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, με αποτέλεσμα να τεθούν τα θεμέλια του εμφυλίου πολέμου, που ταλαιπώρησε το ήδη ταλαιπωρημένο έθνος για πέντε χρόνια. Το ΚΚΕ κηρύχτηκε παράνομο, τα μέλη του είτε διέφυγαν στις ανατολικές χώρες και συνέχισαν από κει τον αγώνα των διεκδικήσεων, είτε έμειναν και υπέστησαν διώξεις, φυλακίσεις, βασανισμούς, ακόμη κι εκτελέσεις. Σημειώνω εδώ την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα για να αναδιοργανώσει το κόμμα το 1952.

Επειδή το ΚΚΕ κηρύχτηκε παράνομο έπρεπε να βρει άλλον τρόπο να εκφραστεί. Αυτό έγινε μέσω της ΕΔΑ, (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), η οποία ιδρύθηκε το 1951 και «νομιμοποίησε» κατά κάποιο τρόπο «παράνομα» μέλη του ΚΚΕ από τα οποία στελεχώθηκε. Με αυτή τη μορφή κατάφερε στις εκλογές του 1958 να πετύχει το μεγαλύτερο ποσοστό που πέτυχε ποτέ αριστερό κόμμα, περίπου 24% και να αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτή η εξέλιξη ανησύχησε την τότε κυβέρνηση που φρόντισε να περιορίσει τις δραστηριότητές της ΕΔΑ με την εφαρμογή του σχεδίου «Περικλής» το οποίο προέβλεπε μεταξύ άλλων και την επέμβαση του στρατού και της αστυνομίας. Ο «Περικλής» είχε σαν αποτέλεσμα τη συρρίκνωση των δυνάμεών της ΕΔΑ στις εκλογές του 1961, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως εκλογές «βίας και νοθείας».

Μέσα στη γενική αποδιοργάνωση που βρέθηκε το κόμμα κατά την αρχή της περιόδου της χούντας ήρθε και η διάσπαση να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. Οι διαφωνίες για την ανάμειξη και τη στάση των κομουνιστικών δυνάμεων στο θέμα της χώρας μας, ήταν η αφορμή να διασπαστεί σε ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού. Αυτοί που παρέμειναν με το ΚΚΕ προσπάθησαν και συσπείρωσαν το λαό και τους φοιτητές και ξεσηκώθηκαν όλοι εναντίον του καθεστώτος με κύριο σημείο την κατάληψη του Πολυτεχνείου και τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη, της αρχής του τέλους της χούντας.

Αμέσως με τη μεταπολίτευση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκατέστησε το ΚΚΕ, όπως είχε υποσχεθεί άλλωστε στο Μϊκη Θεοδωράκη, ο οποίος μεσολάβησε για την επάνοδό του στην Αθήνα, το οποίο κατέβηκε στις εκλογές μαζί με ΕΔΑ και ΚΚΕ Εσωτερικού ως «Ενωμένη Αριστερά» και πήραν το 9,5% των ψήφων.

Συνεχίζεται……

28Η Οκτωβρίου 1940

Εισαγωγή

Η περιοχή της Ελλάδας, όπως και της Κύπρου, υπήρξε ανέκαθεν ο διακαής πόθος πολλών κρατών. Στο πέρασμα των αιώνων διαπιστώνεται ξεκάθαρα η επιθυμία όλων των μεγάλων γειτονικών εθνοτήτων να κατακτήσουν τη χώρα μας. Ακόμη και σήμερα γειτονικά κράτη όπως η ΦΥΡΟΜ με τη βοήθεια των χορηγών τους μας λιμπίζονται και προπαγανδίζουν οικειοποιώντας ακόμη και την ιστορία μας, μιας και οι ίδιοι δεν έχουν, προσπαθώντας να μας παρουσιάσουν ως καταπατητές, εδώ και αιώνες «των εδαφών τους». Όλοι θέλουν να έχουν πρόσβαση προς το Αιγαίο. Φαίνεται τους εξιτάρει η ιδέα της εξόδου προς το απέραντο γαλάζιο!

Γενικά

Αν δούμε σε τι κατάσταση ήταν η ελληνική επικράτεια την εποχή του μεσοπολέμου, θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα πώς ενεπλάκη η χώρα μας στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Παρά την μακραίωνη ιστορία της, η Ελλάδα φάνταζε την εποχή εκείνη σαν ένα νέο κράτος. Συστάθηκε με την επανάσταση του 1821, και επεκτάθηκε κάπως με τους πολέμους του 1912-13. Τα νέα εδάφη που προστέθηκαν στην Ελληνική επικράτεια, καθώς και αυτά που προέκυψαν από αποξηράνσεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο και το δίκαιο μοίρασμά τους στους παλιούς και νέους κατοίκους ήταν ένα σημαντικό κίνητρο για το νέο ξεκίνημα. Έτσι άνθησε η γεωργία και αυξήθηκε σημαντικά η πρωτογενής παραγωγή.

Ίσως ήταν η πρώτη φορά που το ελληνικό στοιχείο ήταν τόσο συσπειρωμένο και συγκεντρωμένο στα φυσικά σύνορα της χώρας και όχι απανταχού της Βαλκανικής και της Μ. Ασίας. Οι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στη χώρα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922, (περίπου 1.5 εκατομμύριο), έπρεπε να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και μέσα από σκληρή δουλειά, φτώχεια και αρρώστιες να σηκώσουν ανάστημα, να δημιουργήσουν, να επιβιώσουν. Θέλοντας να διατηρήσουν στη μνήμη τους τις χαμένες πατρίδες, έδωσαν στις καινούργιες ονόματα των παλιών με το πρόθεμα «Νέο – Νέα». Έτσι παρατηρήθηκε το φαινόμενο σ’ όλη την Ελλάδα να δημιουργούνται πόλεις και χωριά με ονόματα όπως Νέα Καρβάλη, Νέα Χαλκηδόνα, νέα Μάκρη, νέα Σμύρνη και πολλά άλλα. Με σκληρή δουλειά λοιπόν και ενθουσιασμό, μέσα σε σύντομο ιστορικά χρονικό διάστημα, μόλις 15 ετών, αναστήθηκε στην ουσία το Ελληνικό κράτος.

Ο πόλεμος

Η είδηση του πολέμου δεν ήταν ότι πιο ευχάριστο για τους Έλληνες, οι οποίοι παρακαλούσαν να μην χτυπήσει την πόρτα μας, κάτι το οποίο βέβαια ήταν αδύνατον, μιας και ολόκληρη η Ευρώπη είχε εμπλακεί και οι εχθροπραξίες κινούντο νοτιότερα. Οι Ιταλοί θέλοντας να φανούν αρεστοί στους Γερμανούς και να μην πάθουν αυτά που έπαθαν οι Γάλλοι, και με βλέψη να αποκομίσουν οφέλη και προνόμια επί των εδαφών που θα κατακτούσαν οι δυνάμεις του άξονα, θέλησαν να βοηθήσουν το έργο του κινώντας τις δυνάμεις τους εναντίον της Ελλάδας. Η Αγγλία που τότε είχε ιδιαίτερη επιρροή στη χώρα δεν ήταν αρεστή σε κανέναν από τους δύο, οπότε αν η Ιταλία κατακτούσε τη χώρα μας θα έβγαζε την πρώτη εντελώς από το παιχνίδι της Μεσογείου και θα ανέβαζε τη δεύτερη στα μάτια του Χίτλερ. Αν ήθελαν οι Άγγλοι να εξακολουθήσουν να παίζουν κάποιο ρόλο, θα έπρεπε να μετακινηθούν προς την Αίγυπτο που ήταν αποικία τους, όπως άλλωστε κι έκαναν.

Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες

Όποια κι αν ήταν η εξέλιξη πάντως, αυτό που είχε συμφωνηθεί από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου μας, ήταν η με κάθε τρόπο αντίσταση κατά του εισβολέα. Ο πατριωτισμός που είχε κυριεύσει τους Έλληνες και η απόφαση να διατηρήσουν με κάθε τίμημα αυτά που με κόπους κατάφεραν να δημιουργήσουν τη δεκαετία που πέρασε, τους έκανε να πολεμήσουν με σθένος για την πατρίδα. Έτσι βλέπουμε για πρώτη φορά ίσως τους φαντάρους μας να φεύγουν για το μέτωπο με χαμόγελο και αυτοπεποίθηση. Από την άλλη μεριά το κράτος μπόρεσε να ετοιμαστεί για την επικείμενη αναμέτρηση, κάτι που φάνηκε από την έκβαση του αγώνα τον πρώτο καιρό. Με την κήρυξη του πολέμου συγκεντρώθηκαν αμέσως ελληνικές δυνάμεις και ο αγώνας από τις πρώτες μέρες έγερνε σαφώς προς το μέρος μας. Οι Ιταλοί υπερεκτίμησαν εαυτούς και έπαθαν φοβερή καταστροφή στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας. Οι καιρικές συνθήκες ήταν επίσης με το μέρος μας. Οι βροχές και οι λασπώδεις περιοχές καθυστέρησαν τους αλπινιστές και τα μηχανοκίνητα τάγματα των Ιταλών με αποτέλεσμα οι ελληνικές δυνάμεις να έχουν το χρόνο να συνταχθούν και να τις αντιμετωπίσουν έγκαιρα. Ο λαός με τον οποίον τα έβαλαν ήταν αποφασισμένος να τα παίξει όλα για όλα. Γι’ αυτό σύσσωμοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, καθένας με το δικό του τρόπο πολέμησαν το ίδιο επάξια στην πρώτη γραμμή και στα μετόπισθεν, επαληθεύοντας πλήρως τη ρήση (Τσόρτσιλ), ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τη συνδρομή της Σοφίας Βέμπο στον αγώνα, με τα τραγούδια της που ακόμη και σήμερα ακούγονται με το ίδιο ενδιαφέρον.

Προδοσία

Όπως βέβαια σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, έτσι κι εδώ η διοίκηση δεν μπόρεσε να κρατήσει αυτό που οι στρατιώτες πετύχαιναν στα βάθη της Αλβανίας. Με την παρακίνηση των Άγγλων που είχαν συμφέροντα στη χώρα και επιτηρούσαν κατά κάποιο τρόπο το παλάτι και την αντίληψη που πέρασαν στους Έλληνες κυβερνώντες περί δημιουργίας ενός βαλκανικού μετώπου ενάντια στη Γερμανία, οι δυνάμεις μας απλώθηκαν σε όλο το μήκος των βορείων συνόρων της χώρας, ευελπιστώντας πως Βούλγαροι και Γιουγκοσλάβοι θα ενωθούν μαζί τους ενάντια στον άξονα. Αντ’ αυτού όμως οι μεν πρώτοι συνθηκολόγησαν με τον Χίτλερ, οι δε δεύτεροι δεν μπόρεσαν να φέρουν ιδιαίτερη αντίσταση, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να μπορέσουν να διεισδύσουν εύκολα στη χώρα μας και να φτάσουν πίσω από τις γραμμές της ελληνικής άμυνας.

Ο ενθουσιασμός με τον οποίον ξεκίνησαν οι φαντάροι μας την άμυνα στο μέτωπο έγινε αγανάκτηση όταν οι ίδιοι οι επικεφαλείς τους, που τους οδήγησαν σε νίκες, συνθηκολόγησαν με τους Γερμανούς. Και δεν φτάνει που παραδόθηκαν, προσφέρθηκαν κιόλας, (Τσολάκογλου, Ιωάννης Ράλλης πατέρας του Γεώργιου), να αναλάβουν τη διοίκηση και να διευκολύνουν την εφαρμογή των κατασταλτικών μέτρων του κατακτητή, προκαλώντας έντονη αγανάκτηση στους πολίτες. Οι Ιταλοί από κυνηγημένοι που ήταν ανέλαβαν εποπτικό ρόλο στην Αθήνα, οι Βούλγαροι από συμπολεμιστές που θα γινόταν ενάντια στον άξονα έγιναν διαχειριστές περιοχών στη Μακεδονία και τη Θράκη και οι σύμμαχοι Άγγλοι μαζί με την Ελληνική διοίκηση ανέβηκαν στα πλοία και έφυγαν για Κάιρο, για να επιστρέψουν με την κυβέρνηση εθνικής ενότητας αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών το 1944.

Η μάχη της Κρήτης

Τα γεγονότα στην περίοδο της κατοχής είναι λίγο πολύ γνωστά. Πείνα, δυστυχία και φτώχεια, με την αδυσώπητη ελπίδα για λευτεριά, έδιναν δύναμη στους Έλληνες να αντιστέκονται σθεναρά και να δημιουργούν όλο και περισσότερα προβλήματα στον κατακτητή. Ξεχωριστή θέση στα γεγονότα της εποχής αποτελεί η μάχη της Κρήτης, (γνωστή και σαν επιχείρηση Ερμής), κατά την οποία όπως και σε παλαιότερη ανάρτηση ανέφερα ήταν η μοναδική φορά στη διάρκεια του πολέμου, στην οποία χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα ρίψη αλεξιπτωτιστών. Οι απώλειες του άξονα ήταν τεράστιες, καθώς και η οργή του στο λαό του νησιού, όταν τελικά το κατέκτησε. Εκεί παίχτηκε και ο επίλογος της στήριξης της Βρετανικής βοήθειας στην Ελλάδα, όχι βέβαια γιατί μας αγαπούσαν, αλλά γιατί με βάση την Κρήτη η αεροπορία της μπορούσε να πλήξει από τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας, μέχρι τη Μ. Ανατολή. Από την άλλη ο έλεγχος του νησιού ήταν προϋπόθεση για τον ανεφοδιασμό των δυνάμεων του άξονα, καθώς και ασφάλεια για την έκβαση των σχεδίων του, αφού δεν θα υπήρχε τριγύρω κάποια απειλή. Η επιχείρηση άρχισε το Μάιο του 1941 και λίγες εβδομάδες μετά το νησί πέρασε στα χέρια των Γερμανών.

Αμέσως μετά τη μάχη της Κρήτης άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τις δυνάμεις του άξονα. Οι δυνάμεις που αναλώθηκαν, καθώς και το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε για την κατάληψή της, καθυστέρησαν για πάνω από ένα μήνα την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, της εισβολής στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να μην προλάβουν πριν την έλευση του χειμώνα να λυγίσουν τις δυνάμεις της. Έτσι καθηλώθηκαν, αποδεκατίστηκαν και έδωσαν τη δυνατότητα σε αμερικανούς και άγγλους να επιχειρήσουν την απόβαση της Νορμανδίας, που τελικά αντέστρεψε το κλίμα και έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των αμυνόμενων.

Εθνική αντίσταση

Σημαντικότατο ρόλο στην έκβαση του αγώνα έπαιξε η εθνική αντίσταση. Η ιστορία μας διδάσκει πως συσπειρωνόμαστε όταν βλέπουμε τον κίνδυνο, παραμερίζοντας τις όποιες μεταξύ μας διαφορές και τον αντιμετωπίζουμε σαν μια γροθιά. Όταν όμως περάσει το κακό τότε τρωγόμαστε μεταξύ μας. Έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση με κύριο αντιδραστικό στοιχείο το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ, (Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), αν και υπήρχαν βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις με την κυβέρνηση Μεταξά – παλατιού, η συσπείρωση ήταν πρωτοφανής. Προς το μέσον της κατοχής ο ΕΛΑΣ ήταν η μόνη δυνατή αντιστασιακή παράταξη, την οποία εκτιμούσαν όλοι οι κάτοικοι της σκλαβωμένης Ελλάδας και άρχισαν να φοβούνται οι υπόλοιποι, (Άγγλοι, ΕΔΕΣ). Βαθιά στο ορίζοντα άρχισαν σιγά – σιγά να φαίνονται τα σύννεφα του εμφυλίου.

Ο εμφύλιος

Το τέλος του πολέμου και η αποχώρηση των Γερμανών στις 12 Οκτωβρίου του 1944 γέμισε φυσικά με χαρά όλους τους Έλληνες, μα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε τα δεινά που θα ακολουθούσαν. Ο ΕΛΑΣ από τη μια και το παλάτι από την άλλη, άρχισαν ένα 5-ετές αιματοκύλισμα, το οποίο στοίχισε όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και βύθισε για πολλά χρόνια την οικονομία της χώρας, αφού όλα τα κεφάλαια που ήρθαν από το σχέδιο Marshal αναλώθηκαν σ’ αυτόν τον αγώνα. Έτσι τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη ανέκαμπτε και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις και τις βάσεις για βαριά βιομηχανία και επενδύσεις, εμείς εδώ κυνηγούσαμε τους κομουνιστές στα βουνά, συντηρούσαμε τις κυβερνήσεις που άλλαζαν κάθε τρεις και λίγο και χτίζαμε παλάτια για τους βασιλιάδες μας.

Επίλογος

Διαπιστώνεται για άλλη μια φορά πως η ιστορία δεν μας έχει συνετίσει αρκετά, ώστε να μην επαναλαμβάνουμε λάθη καταστροφικά για τον τόπο. Οι κυβερνώντες φέρουν ακέραια την ευθύνη της διατήρησης της ιστορικής κληρονομιάς μας που είναι η πιο πλούσια από όλες τις χώρες της Ευρώπης και όχι να την διαστρεβλώνουν εσκεμμένα, στα μαθητικά βιβλία!

Όσο για το ρόλο των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου, επιφυλάσσομαι όπως έχω και παλαιότερα ανακοινώσει να αναφερθώ σε μελλοντική ανάρτηση. Δεν σας φαίνεται περίεργο που μέχρι και σήμερα το ΚΚΕ αποφεύγει συστηματικά να πάρει θέση για το Σκοπιανό; Μήπως με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί, (ανεπιτυχώς) να καλύψει τα αποσχισθέντα μέλη του ΕΛΑΣ που κατέφυγαν στην τότε Γιουγκοσλαβία, κυνηγημένα, λίγο πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Ελλάδα; Μήπως ήταν αυτοί, (ακόμη και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού της ΦΥΡΟΜ, Νικόλαος Γρούιος από την Αχλάδα Φλώρινας), που άλλαξαν τα επίθετά τους βάζοντας σλαβική κατάληξη, (Γρούιος – Γκρούεφσκι, κ.ά.) και προπαγάνδισαν υπέρ της οικειοποίησης ελληνικών εδαφών; Μήπως η συνεχιζόμενη ακόμη και σήμερα προπαγάνδα των Σκοπιανών έχει ρίζες σ’ αυτήν των καταγόμενων από την Ελλάδα προγόνων τους;

Υστερόγραφο

Πολλοί αναγνώστες των άρθρων που αναρτώ μου αναφέρουν πως είδαν αυτούσια τα γραφόμενά μου σε σελίδα μεγάλης αριστερής εφημερίδας. Δεν έχω αντίρρηση στην με όποιον τρόπο αναπαραγωγή των γραφόμενών μου, αλλά στην περίπτωση που γίνεται σε κάποιο έντυπο με σκοπό το κέρδος, αν μη τι άλλο θα ήθελα να αναφέρεται η πηγή.

Ευχαριστώ.