Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Ένα γελαστό απόγευμα


Εισαγωγή

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τα οποία μας έχουν αφήσει όλους άφωνους και που θυμίζουν εποχές οι οποίες νομίζαμε πως πέρασαν ανεπιστρεπτί και έχουν κάνει τη χώρα μας ρεντίκολο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, ο τρόπος με τον οποίον λειτούργησε ο επονομαζόμενος «ράμπο» (κατ’ εμέ ρόμπα), των Εξαρχείων και η παράδοση στη συνέχεια ολόκληρης της χώρας σε ένα ανελέητο πλιάτσικο με πρωταγωνιστές αυτούς που από καιρό περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να αντιδράσουν κατά του συστήματος, μας αναγκάζουν να αναζητήσουμε τις πιθανές αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την καταστροφή. Μας τρέπουν να σκεφτούμε ποιοι είναι οι συνειδητοί και ποιοι οι ασυνείδητοι αυτού του τόπου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω τα γεγονότα, μιας και πολλά έχουν γραφτεί, αλλά με κάποιες σκέψεις θα επιδιώξω μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα, συνδιάζοντάς το με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Τι εστί όμως συνείδηση και με ποια κριτήρια χαρακτηρίζεται κάποιος συνειδητός ή ασυνείδητος;

Συνείδηση

Η αναζήτηση της έννοιας έχει απασχολήσει επιστήμονες και φιλοσόφους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά ποτέ κανείς δεν έχει δώσει ικανοποιητική περιγραφή. Σύμφωνα με έναν ορισμό, «ως συνείδηση θεωρείται η ξεκάθαρη γνώση της ζωής, τόσο στις εξωτερικές της εκδηλώσεις, όσο και στις εσωτερικές. Είναι η ελεγμένη από όλες τις απόψεις αντίληψή μας για τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση, στον άνθρωπο και στους άλλους συνανθρώπους του, για την συμπεριφορά μας στο κοινωνικό περιβάλλον, για τα πιστεύω μας».

Η συνείδησή μας δεν είναι κάτι που γεννιόμαστε μαζί του, αλλά διαμορφώνεται ανάλογα με τα ερεθίσματα και τις αρχές που λαμβάνουμε καθώς μεγαλώνουμε. Στη διαμόρφωσή της βασικό ρόλο παίζουν η οικογένεια, ο τρόπος ανατροφής μας και οι αισθήσεις με τις οποίες δεχόμαστε τα ερεθίσματα από το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά και η προδιάθεσή μας, η οποία μεταφράζεται σε γονίδια, τα οποία κληρονομούμε από τους προγόνους μας.

Για την ψυχολογία, συνείδηση είναι η ανώτερη ψυχοπνευματική λειτουργία του ανθρώπου. Αυτή καθορίζει το χαρακτήρα του και είναι το πιστοποιητικό της προσωπικότητάς του. Όλες οι ενέργειες πρέπει να ελέγχονται από αυτήν. Στο βαθμό που η συνείδηση είναι στηριγμένη σε σωστές βάσεις, οι ενέργειες αυτές θα είναι θετικές, αν όμως η συνείδηση έχει λαθεμένες κατευθύνσεις, τότε οι συνέπειες των ενεργειών μας θα είναι αρνητικές. Έτσι, καθώς μεγαλώνουμε διαμορφώνουμε διαφορετικό χαραχτήρα. Κάποιοι από εμάς γινόμαστε καλοί, κάποιοι κακοί, κάποιοι ευαίσθητοι, κάποιοι αναίσθητοι, κάποιοι αγαπάμε τον πλησίον μας, κάποιοι δε δίνουμε δεκάρα, κάποιοι σεβόμαστε τα δικαιώματα του συνανθρώπου μας, κάποιοι καθόλου.

Κοινωνική συνείδηση

Καθώς μεγαλώνουμε μαθαίνουμε για ήθη και έθιμα, ιερά και όσια, άγραφους νόμους, κ.ά. τα οποία πολλές φορές περιορίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς μας, καθώς το υποσυνείδητο μάς λέει πως αυτό που πάμε να κάνουμε δεν είναι σωστό. Σε πόσους όμως από εμάς συμβαίνει; Υπάρχουν συνάνθρωποί μας, οι οποίοι δεν νοιώθουν κάτι τέτοιο, που είναι ας πούμε ωμοί; Σαφώς και υπάρχουν και θα πρέπει τουλάχιστον οι ενέργειές τους να μην επηρεάζουν ή να μην εμποδίζουν τις ελευθερίες των συνανθρώπων τους. Για παράδειγμα είναι δικαίωμά μου να πιστεύω σε όποια θρησκεία θέλω και από τη στιγμή που δεν ενοχλώ κανέναν, πρέπει όλοι να το σεβαστούν. Είναι δικαίωμά μου να ανήκω σε όποια πολιτική παράταξη θέλω, αλλά και υποχρέωσή μου να σεβαστώ το αντίστοιχο δικαίωμα του συνανθρώπου μου να ανήκει κι αυτός σε διαφορετική. Θα θεωρηθεί φανατισμός ή υπέρμετρος ζήλος να τον υποχρεώσω να ασπαστεί τα δικά μου πιστεύω, πόσο μάλλον να του τα επιβάλλω με τη βία.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάποιων να μη θέλουν να ενταχθούν στους νόμους και τις αρχές του κράτους και να αντιδρούν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την εξουσία και την επιβολή της, είναι όμως και υποχρέωσή τους να σεβαστούν τους υπόλοιπους οι οποίοι επιθυμούν να «υποταχθούν» σ’ αυτά που οι ίδιοι θεωρούν απαράδεκτα και τα πολεμούν με κάθε τρόπο. Από την άλλη το κράτος θα πρέπει να προστατεύει με το ίδιο ενδιαφέρον όλους τους πολίτες του και να τους αντιμετωπίζει ως ίσους απέναντι στους νόμους που το ίδιο θεσπίζει, διαφορετικά αφήνει περιθώρια για τη δημιουργία αντιδράσεων. Αυτό που συνέβη το Σάββατο ήταν αποτέλεσμα της άνισης αντιμετώπισης των νέων της περιοχής Εξαρχείων από τις δυνάμεις ασφαλείας. Όλοι γνωρίζουμε πως εκεί οργανώνονται οι μεγαλύτερες εξεγέρσεις όλων των αντιδράσεων κατά του συστήματος. Εκεί μαζεύονται οι λεγόμενοι κουκουλοφόροι ή αναρχικοί και καθορίζουν τον τρόπο δράσης τους εναντίον αυτού που θεωρούν «κατεστημένο», το οποίο άλλοτε είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλοτε η αστυνόμευση και άλλοτε το κεφάλαιο που κατ’ αυτούς μεταφράζεται σε καταστήματα και τράπεζες. Εκείνο που δεν είναι σίγουρο είναι κατά πόσο οι ομάδες αυτές δρουν μόνο για να εξυπηρετήσουν τα πιστεύω τους και όχι κάποιες σκοπιμότητες, γιατί δυστυχώς τα φαινόμενα απατούν.

Σαν καζάνι που βράζει

Εδώ και πολύ καιρό η οικονομική και η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είχε αγανακτήσει κάθε νοήμονα πολίτη. Από τη μια το Βατοπέδιο, από την άλλη η οικονομική στενότητα, η οποία σε συνδυασμό με την πολιτική απραξία έφεραν τον κόσμο στα όριά του, σε σημείο που να ψάχνει μια καλή αιτία για να αντιδράσει. Τα γεγονότα στην επέτειο του πολυτεχνείου δεν ήταν ικανά να εκτονώσουν την κατάσταση, μιας και δεν έγιναν οι «συνηθισμένες» φασαρίες. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί κάτι ποιο δυνατό. Και βρέθηκε, όταν ένας αρρωστημένος αστυνομικός, από τους πολλούς που διαθέτει η υπηρεσία, πυροβόλησε, έτσι για τον τσαμπουκά και σκότωσε ένα παιδί στη μέση του δρόμου. Γεγονότα που δεν συμβαίνουν ούτε στο τριτοκοσμικό Κονγκό, εξελίχθηκαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας και έκαναν το γύρο του κόσμου αφήνοντας άπαντες άφωνους! Ο εν λόγω ράμπο δυστυχώς δεν τίμησε ούτε τη στολή ούτε τα παντελόνια που φοράει, αφού δεν είχε τα κότσια να τα βάλει με κάποιον όμοιό του, αλλά προσπάθησε να παραβγεί με ένα παιδάκι, πυροβολώντας το! Πώς θα ένοιωθε άραγε, αν ως πατέρας του ανακοίνωναν πως αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε ένα από τα τρία του παιδιά; Το σκέφτηκε άραγε ποτέ αυτό, ή περιορίστηκε μόνο να πει πως κινδύνευε να μείνει ανάπηρος από ένα νεαρό παιδί που κρατούσε ένα μπουκάλι νερό στα χέρια;

Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν…

Δυστυχώς τα σώματα ασφαλείας, αλλά κυρίως ο στρατός είναι γεμάτα από τέτοιους ανίκανους ψυχάκηδες, οι περισσότεροι εκ των οποίων χρησιμοποιώντας κάποιο πολιτικό μέσον «εξασφάλισαν» το μέλλον τους, τσαλαπατώντας το δικό μας. Ποιος από μας δεν συνάντησε «καραβανά» στο στρατό να δρα ως Μωυσής που παρέλαβε τις δέκα εντολές, (τις εντολές για τις πρωινές καθαριότητες από το λοχαγό), και να απειλεί με ό,τι μπορούσε να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή όποιον θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση στην εκτέλεσή τους; Νοιώθουν κάποιοι, μόνο και μόνο επειδή απολαμβάνουν τη μοναδική περίπτωση που μπορούν να επιβληθούν. Η γοητεία της εξουσίας μεθάει αυτούς τους ανθρώπους, που εκτός στολής δεν τους υπολογίζει κανένας. Ποιος δεν άκουσε Ο.Π.Υ. να λέει «θα τρέχουτε ρε, θα τρέχουτε για να μάθουτε» και ποιος δεν διαπίστωσε βασικές ελλείψεις στοιχειωδών γνώσεων σε πολλά από τα παιδιά αυτά που βρέθηκαν στις γραμμές του στρατού, μόνο και μόνο για τη σιγουριά του μισθού; Με ποια λογική προσελήφθησαν και εκπαιδεύτηκαν, ώστε να προασπίσουν να συμφέροντα της πατρίδας και να εκπαιδεύσουν και τα δικά μας παιδιά γι’ αυτό το σκοπό;

Ποιος νοιάστηκε να εξετάσει κάτω από ποιες συνθήκες όλοι αυτοί οι χαμηλόβαθμοι, αποτυχημένοι σε κάποια ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση κρίθηκαν ικανοί να «υπηρετούν και να προστατεύουν»; Και πώς εγώ ως πολίτης μπορώ να τους εμπιστευθώ και να νοιώθω σιγουριά όταν βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου; Στις μέρες μας ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας είναι γεμάτα ψυχάκηδες. Είτε γιατί αυτό που κάνουν δεν το επέλεξαν οι ίδιοι, είτε γιατί νοιώθουν πως είναι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που δεν τους εκφράζει και με το οποίο δυστυχώς θα πρέπει να συμπορευτούν στην υπόλοιπη ζωή τους.

Πολιτική συνείδηση

Δυσκολεύομαι πολύ στο πού να κατατάξω τους πολιτικούς μας, όσον αφορά το θέμα. Στους ασυνείδητους ή στους συνειδητούς; Φοβάμαι, πως κανένας χαρακτηρισμός δεν τους ταιριάζει. Θεωρητικά, η αποστολή των πολιτικών είναι γνωστή, στην πράξη όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ενώ καιγόταν όλη η Ελλάδα, οι εκλεγμένοι άρχοντές μας ήταν εξαφανισμένοι. Μόνο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε διάγγελμα εκφράζοντας τη λύπη του και προτρέποντας για ήπια έκβαση των βανδαλισμών. Ο πρωθυπουργός μόλις δύο 24-ωρα μετά βγήκε κι έκανε δηλώσεις, (απ’ το σπίτι μου δεν θα βγω …..), οι δε Παυλόπουλος και Χηνοφώτης δήλωσαν «γιαλατζί» παραιτήσεις αφού ήδη γνώριζαν πως δεν θα γίνουν αποδεκτές! Τη διαφορά την έκανε ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, (τρομάρα του), ο οποίος βγήκε και μας κούφανε όλους, (καλύτερα να μασάς ….)! Και ο Πρωθυπουργός δεν τον έστειλε ακόμη σπίτι του! Με τέτοια στελέχη κυβερνούμαστε. Κρίμα, νόμιζα πως μόνο στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας δέχονται διανοητικά καθυστερημένους! Μα είναι δήλωση αυτή; Υπουργός να βγει και να πει πως τον αστυνομικό τον προσέλαβε και τον εκπαίδευσε το ΠΑΣΟΚ, άρα ψάξτε εκεί τις ευθύνες! Την Παπακώστα από την άλλη, πού τη βάζετε, που δήλωσε πως πρέπει πρώτα να βρούμε σε ποιο πολιτικό χώρο άνηκε το παιδί που σκότωσε ο αστυνομικός! Δηλαδή, τι εννοούσε η βουλευτής. Μήπως, έμμεσα από τη δήλωσή της αυτή διεφάνη πως τα πολιτικά του πιστεύω ήταν αυτά που θα έκριναν αν θα ζούσε ή όχι; Κάτι τέτοιο μόνο επί χούντας ίσχυσε!

Τα λοιπά πολιτικά κόμματα τρίβουν τα χέρια τους με όλη αυτή την αναμπουμπούλα, υπολογίζοντας τα πολιτικά οφέλη που ενδέχεται να αποκομίσουν. Σύριζα και ΚΚΕ ήταν οι κύριοι οργανωτές των καταληψιών των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων και τώρα ανταλλάσουν ευθύνες για το ποιος χαϊδεύει τ’ αυτιά ποιανού!

…με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω

Η αλλαγή της ατζέντας πάντως βόλεψε άπαντες, μιας και ξεχάστηκαν προς στιγμήν τα πολιτικά σκάνδαλα που ταλάνιζαν και έστρεψαν αλλού την προσοχή μας. Οι γνωστοί – άγνωστοι, αυτόνομοι και αυτόβουλοι κουκουλοφόροι, που πριν λίγους μήνες βοήθησαν πάλι στην αλλαγή της ατζέντας Ζαχόπουλου κλπ, (ναι, αυτοί που πετάγονταν από τις γραμμές των αστυνομικών και δημιουργούσαν επεισόδια), βάζουν και τώρα ξανά το χεράκι τους και ομολογουμένως τα καταφέρνουν καλά. Μόνο κάτι τέτοιο μπορεί να σκεφτεί κανείς, βλέποντας την καλοεκπαιδευμένη και αριθμητικά ανώτερη αστυνομική δύναμη να αδυνατεί να μαντρώσει καμιά διακοσαριά ταραξίες.
Τον απλό κοσμάκη όμως ποιος τον σκέφτηκε; Ποιος θα ενδιαφερθεί για τις ζημιές που προξενήθηκαν στα κέντρα των περισσοτέρων μεγάλων πόλεων της χώρας; Ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά; Μήπως όλοι εμείς, οι φορολογούμενοι πολίτες; Μπορεί σε λίγο να ανακοινωθεί από τον υπουργό οικονομίας επιβολή "τέλους αστυνόμευσης" σε κάποιον λογαριασμό ΔΕΚΟ!

Δημοσιογραφική συνείδηση

Οι δημοσιογράφοι κατατάσσονται από μόνοι τους στους ασυνείδητους. Είναι οι μόνοι που δεν διαθέτουν την παραμικρή ευαισθησία σε κανένα γεγονός και λειτουργούν ως «ψυχροί εκτελεστές». Παρουσιάζουν ή δημιουργούν την είδηση για την τηλεθέαση! Και επειδή δεν αντιμετωπίζουν αντικειμενικά τα σπουδαιότερα γεγονότα, αλλά πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, δημιουργούν κλίμα εκεί που δεν υπάρχει. Ως μέγιστη δημοσιογραφική επιτυχία λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί η αντιστροφή του κλίματος τους τελευταίους μήνες υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθούμε έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων – σκανδάλων, που κύριο στόχο τους έχουν την αποδυνάμωση της κυβέρνησης και ταυτόχρονα μια συνεχόμενη σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Είδαμε πως από 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες που προηγούνταν η ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ την περασμένη άνοιξη, τώρα να έπεται με αυτό το ποσοστό. Όσο όμως κι αν προσπάθησαν δεν κατάφεραν να φτιάξουν την εικόνα του Παπανδρέου, (γιατί απλούστατα δεν φτιάχνεται), αφού εξακολουθεί να υστερεί σε ικανότητα να κυβερνήσει έναντι του Καραμανλή, οπότε το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αναγκάσουν το δεύτερο να αποχωρήσει. Έτσι, φτιάχνονται δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία και κάπου τεχνηέντως αφήνεται να εννοηθεί πως θα είναι καλύτερα για τη ΝΔ, αν κατέβει σε εκλογές με άλλον αρχηγό! Κάτι και η «και καλά» καλλιεργούμενη αρχηγολογία με τους υποψήφιους διαδόχους, σχεδόν το χάψαμε!

Ο τρόπος προβολής των «κατορθωμάτων» των ταραξιών, καθώς και το κλίμα που είχε γενικότερα δημιουργηθεί με τη δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης, έριξαν περισσότερο λάδι στη φωτιά και βοήθησαν να διατηρηθούν μέχρι και σήμερα οι φασαρίες. Με περίσσιο ζήλο είδαμε και τα διεθνή ΜΜΕ να παρουσιάζουν με λεπτομέρειες τις εξελίξεις με συνδέσεις και ρεπορτάζ, κάτι που είχαν να κάνουν από τον καιρό των ολυμπιακών αγώνων. Δε νομίζω όλα αυτά να γίνονται τυχαία. Φαίνεται, πως ο Καραμανλής έχει μπει στο μάτι κάποιων εδώ και πολύ καιρό!

Υστερόγραφο

Ο τίτλος είναι από την ομώνυμη ελληνική ταινία των Γερμανού – Θωμόπουλου και νομίζω ταιριάζει απόλυτα στο μικρό Αλέξανδρο, ο οποίος ξεκίνησε τη βόλτα του χαμογελαστός ένα απόγευμα, για να καταλήξει νεκρός από το όπλο ενός ασυνείδητου αστυνομικού. Τα θερμά μου συλλυπητήρια. Καλό σου ταξίδι μικρέ Αλέξανδρε.

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Me agonia perimena na grapsete gia ton mikro Alexandro. Molis mou irthe i eidopoiisi xarika para polu, oxi gia kanenan allon logo, apla giati tha diavaza mia pio antikeimeniki apopsi apo autin pou akouo kathimerina stis tileoraseis.
Eyxaristo kai kalo ximeroma
Athina Chatzara
Egaleo

Ανώνυμος είπε...

Ο ένας μου αδερφός είναι αστυνομικός και ο άλλος στρατιωτικός. Καταδικάζυν μετά βδελυγμίας τα γεγονότα. Πως μπορείτε να μιλάτε έτσι για τα Σώματα ασφαλείας; Χάρης αυτά σήμερα εσείς περιφέρεστε ελεύθερος, όπως και όλοι οι Έλληνες.

Ανώνυμος είπε...

Η πιο αντικειμενική και ορθή άποψη που διάβασα τις τελευταίες ημερες, που η Ελλάδα ζει το δικό της Γολγοθά.

Ανώνυμος είπε...

Tha epithimousa na eixate anaferthei perissotero ston mikro Alexi. Tous exoume grammenous tous mppatsous kai oute pou mas endiaferei pos vlepoun autoi ta gegonota. Sti mnimi mas paramenoun dolofonoi.
Lesvos

Ανώνυμος είπε...

An o paparapo anagnostis exei aderfous sta somata asfaleias, tote tha kserei kalitera apo ton kathena mas pos osa grafei i Agrilia einaimono to kerasaki. einai anomalares oi anthropoi, den xoraei kamia amfivolia.

Ανώνυμος είπε...

Θα συμφωνήσω απολύτως με τα γραφόμενά σας,αγαπητέ.Η "δύναμη" της στολής, που απέναντί τους οι πολίτες νοοιώθουν δυστυχώς φόβο πλέον και όχι ασφάλεια,είναι η απαρχή της νέας χούντας,που περιγράφεται κι εσείς στην ηλεκτρονική σας σελίδα.Η αναρχία ίσως τελικώς αποτελέσει τη νέα Δημοκρατία στη χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη.Και άραγε τι είναι ο αναρχικός; Είναι ο ιδεολόγος, σε μια εποχή που η ιδεολογία φέρει ετικέτες.
Εκφράζω μέσα από τη σελίδα σας τη βαθιά μου λύπη για το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.Είμαστε όλοι υπεύθυνοι σε ατό τον φόνο.Πόσο μάλλον εμείς,του συναφιού μου,αγαπητέ κύριε,καθώς ανήκομεν στον ίδιο επαγγελματικό χώρο,που ακόμα και μια παραίτηση εκφράζεται και αναιρείται,πίσω από το χρώμα κάποιου κομματικού μηχανισμού.Δηλώνω υπεύθυνος κι εγώ κια σκύβω το κεφάλι.
Ιων.Τσεκ.

Ανώνυμος είπε...

Αψογο το θέμα σας

Ανώνυμος είπε...

Nomizo pos eiste upervolikos se osa lete gia tous astynomikoys kai toys stratiotikoys.
Kai pisteyo pos odeilete na ekfrazeste tonizontas pos yparxoyn kai exaireseis.

Ανώνυμος είπε...

Είμαι αστυνομικός. Όσο μπορώ δικαιολογώ τις αντιδράσεις από τον κόσμο αυτές τις ημέρες. Είτε αυτές προέρχονται από πολίτες χωρίς ετικέτα (άγνωστη ιδεολογική προέλευση) είτε από μαθητές, αντιεξουσιαστές, καταστηματάρχες, κ.α. Ο θάνατος του μαθητή δεν εντάσσεται στα «καθημερινά λάθη των αστυνομικών». Είναι ό,τι χειρότερο αποτέλεσμα μπορεί να επιφέρει η αστυνομική βία. Οι αστυνομικοί, τους οποίους καθημερινά συναναστρέφομαι, δείχνουν τη θλίψη τους με τη σιωπή τους ή αγανακτούν εκστομίζοντας βαριές εκφράσεις για τους «πολλούς υπεύθυνους» για το θάνατο του μαθητή. Εκφράζουν έτσι την αποστροφή τους σε...

...τέτοιες ενέργειες αστυνομικών κάτι που το δείχνουν και στην πράξη…δηλαδή σε καμία περίπτωση δεν θα έκαναν κάτι τέτοιο εάν βίωναν τις ίδιες συνθήκες με τον ειδικό φρουρό. Οι ίδιοι οι αστυνομικοί είναι διπλά λυπημένοι και απογοητευμένοι. Βλέπουν ν’ απαξιώνεται η υπόστασή τους, η δουλειά τους, η καθημερινή προσφορά τους απέναντι στο έγκλημα. Βλέπουν να περνούν αντιλήψεις προς τους νέους ότι όσοι φορούν την αστυνομική στολή είναι υπ-άνθρωποι, οι οποίοι αξίζουν την περιφρόνηση και τη λοιδορία του κόσμου και μάλιστα έμπρακτα πετώντας τους «ό,τι βρεθεί μπροστά μας» (νεράντζια, πέτρες, ξύλα) μόνο και μόνο για να τους δείξουμε πόσο πολύ τους περιφρονούμε, τους λυπόμαστε, τους απαξιώνουμε κλπ. Αυτό που βλέπουμε να κυριαρχεί είναι η «συλλογική ευθύνη». Δηλαδή είναι υπεύθυνοι «όλοι οι αστυνομικοί» για ό,τι θλιβερό συνέβη ή συμβαίνει καθημερινά εξαιτίας «κάποιων αστυνομικών». Είναι σαν να λέμε ότι επειδή ένα δάσκαλος είναι παιδεραστής έχουν ευθύνη όλοι οι δάσκαλοι. Τέτοιες αντιλήψεις και συμπεριφορές δεν αξίζουν σε αστυνομικούς οι οποίοι:
• Αγωνίζονται καθημερινά εναντίον του οργανωμένου και κοινού εγκλήματος για να έχομε πιο ασφαλή ζωή,
• Εξυπηρετούν πολίτες δείχνοντας επαγγελματισμό και την κοινωνική διάσταση του έργου τους,
• Τοποθετούν πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα την προσωπική και την οικογενειακή τους ζωή εξαιτίας των απαιτήσεων του έργου τους,
• Είναι εκείνοι οι αστυνομικοί που θα δεχτούν πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τον πολίτη, ο οποίος τους εμπιστεύτηκε το πρόβλημά τους.
Μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι αστυνομικοί. Δε μπαίνω στη συζήτηση πόσο είναι το ποσοστό τους στο σύνολο. Θέτω μόνο το εξής ερώτημα. Αξίζουν τέτοιες συμπεριφορές αυτοί οι αστυνομικοί από το σύνολο των πολιτών και μαθητών; (εξαιρώ τις ομάδες με συγκεκριμένες –αρνητικές- αντιλήψεις για την αστυνομία και το ρόλο της, οι οποίες είναι ιδιαίτερη περίπτωση). Μπορούμε να φανταστούμε το μέλλον και τη ζωή στις πόλεις όταν οι σχέσεις πολιτών-αστυνομικών ξεκινούν από αμοιβαία καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης στο βαθμό που αυτή φαίνεται ν! α καλλιεργείται; (πάντα υπήρχαν στη Χώρα μας αλλά τώρα φαίνεται να τίθενται σε μια νέα βάση). Έχω πολλές σκέψεις στο πως θα μπορούσε αυτή η σχέση να τεθεί σε άλλες βάσεις για όφελος των πολιτών και όχι των αστυνομικών. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο όταν η αστυνομία ξεφύγει από το «στενό εναγκαλισμό» με την πολιτική εξουσία και τα κόμματα και αρχίσει να δίνει λογαριασμό μόνο σε πολίτες. Πως; Είναι μεγάλο ζήτημα και σηκώνει πολύ συζήτηση.

Ανώνυμος είπε...

Vre ti lene oi malakes astynomikoi kai oi syggeneis toys?mexri stigmis oute enas den zitise sugnomi. pane kala?
agrilia eisai o monos pou tous ta eipes xuma kai tsouvalata. mpravo re man.

Ανώνυμος είπε...

Απορώ γιατί οι αστυνομικοί συνεχίζουν να μιλάνε, αφού ξέρουν πως όλη η Ελλάδα είναι εξοργισμένη μαζί τους. Σωπάστε ρε γαμώ το!

Ανώνυμος είπε...

Sygxaritiria agrilia, akoma mia fora.

Ανώνυμος είπε...

Re paidia, giati menete mono se osa grafoun oi astunomikoi? Deste ti egrapse i Agrilia kai auta sxoliaste, exoun perssoteri simasia.
Exei grapsei se liges grammes toses alitheies. Auta exoun noima, oxi oi anoisies ton astunomikon.
Agrilia, eisai foveros. Mpravo, ti na po...

Ανώνυμος είπε...

tzoumpria kai edw.....
gamw thn ellada mou gamw....

Ανώνυμος είπε...

Tha ithela na ksero poies einai oi apopseis sas gia ti neolaia mas, giati otan lete pos ola einai kateuthinomena, polu pithanon na ennoeitai pos kai i neolaia mas einai kateuthinomeni, opote pisteuo pos tin adikeitai.
Thaumasio to arthro sas, me polles proektaseis, pou oute diavasame, oyte eidae pouthena allou.
To blog sas den tha prepei na exei titlo "gia omes alitheies", alla blog pou vlepei ta gegonota apo alli matia, auti pou afora kurios tous polites.
Tasos- Thessaloniki

Ανώνυμος είπε...

Einai i proti fora pou diakrino ixnos sumpatheias apenanti stin ND kai auto pragmatika sas kanei na faineste pio antikeimenikos.
rai blog, oraies skepseis
Dimitris Mitrou

Ανώνυμος είπε...

Απορώ που τα σκέφτεστε όλα αυτά και που τα διαβάζετε. Πολύ ισορροπημένες σκέψεις και σωστά τοποθετημένες. Μπράβο κύριε Αγριλιά.
Ζέτα Φωκά